ดู: 363|ตอบกลับ: 4

{ ด่านซันไห่กวน } ป้อมอี๋

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-10-24 19:18:43 |โหมดอ่าน

ป้อมกำแพงเมืองของด่านซันไห่กวน
เป็นป้อมสำคัญของด่านที่ใช้รับมือข้าศึกที่แอบลอบมาทางแม่น้ำและรับมือชาวโซซอน


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2017-10-28 12:23:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
     หลี่เซี้ยนเจ่อเดินทางโดยรถม้ากับทหารติดตามอีกจำนวนหนึ่ง เพื่อไปตรวจสอบความเสียหายของกำแพง เขานั้นแม้ถึงจะเป็นขุนนางก็ใช่ว่าจะรู้ไปเสียทุกเรื่อง เข้านั่งศึกษาตำราเกี่ยวกับโครงสร้างวิศวกรรม สำหรับงานซ่อมกำแพงนี้ ก่อนหน้านี้เขาได้ให้ทหารส่งสารไปตามวิศวกรและสถาปนิก ผู้ชำนาญการมาช่วยเขาในงานครั้งนี้    เมื่อมาถึงป้อมอี็ขุนนางหนุ่มลงจากรถม้าบรรยากาศภายนอกนั้นหนาวเย็นสุดขั้ว หลี่เซี้ยนเจ่อยืนกอดอกอยู่ครู่หนึ่งก่อนทหารที่รักษาการป้อมจะเดินเข้ามาต้อนรับ
   “คารวะ ใต้เท้าหลี่ ข้าน้อยนายกอง อี๋เว่ย ข้าจะนำท่านไปดูกำแพงนะขอรับ” นายกองพูดก่อนจะเดินนำขุนนางหนุ่มไปยังกำแพงที่อยู่ด้านหนึ่งของป้อม ชายหนุ่มมองดูกำแพงสูงที่มีช่องโหว่ขนาดใหญ่ จนสามารถเดินทะลุไปด้านนอกได้ ดูเหมือนมันจะได้รับความเสียหายอย่างหนัก งานซ่อมนี้คงไม่ใช่งานง่ายเสียแล้ว
   “ดูเหมือนจะเสียหายหนักมากทีเดียว” หลี่เซี้ยนเจ่อเอ่ยขึ้น
   “ขอรับ มันเป็นรูแบบนี้จากการโจมตีคราวก่อน หากปล่อยไว้แบบนี้ หากมีการโจมตีกันครั้งต่อไป ฝ่ายเราต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบเป็นแน่ขอรับ” นายกองอี๋ตอบ หลี่เซี้ยนเจ่อเดินเข้าดูภายในช่องโหว่ของกำแพง ดูเหมือนโครงสร้างอิฐและหินภายในจะเสียหาย แต่โชคดีที่ไม่โดนเสาหลักไม่เช่นนั้นการซ้อมคงจะลำบากกว่านี้เป็นแน่
   “แล้ววิศวกรกับสถาปนิก ที่ข้าให้ตามมาละ” หลี่เซี้ยนเจ่อหันกับไปถามนายกอง
   “กำลังเดินทางมารอรับ ” นายกองตอบ
   “ดี หากมาแล้วให้ไปพบข้าด้วย ตอนนี้ข้าต้องการห้องทำงาน กระดาษ เครื่องเขียน ยกของของข้าเข้าไปเก็บให้ด้วย งานนี้เราต้องเร่งมือวางแผนการโดยเร็ว” หลี่เซี้ยนเจ่อสั่ง
   “เรียนไต้เท้า ข้าน้อยได้เตรียมที่พักไว้ให้ท่านเรียบร้อยแล้วขอรับ เชิญทางนี้” นายกองพูดก่อนจะเดินนำหลี่เซี้ยนเจ่อและทหารติดตามไปยังที่พัก
@Admin



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -8 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -8 + 3

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กราดิอุสทมิฬ
หลี่ซื่อชุนชิว
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x3
x13
x1
x1
โพสต์ 2017-12-26 22:59:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Hazan เมื่อ 2017-12-26 23:02

    เวลาเช้าตรู่ ณ ป้อมอี๋อีกเช่นเคย      ขุนนางหนุ่มลุกจากเตียงแล้วแง้มม่านที่พักดูข้างนอก ลมหนาวปะทะใบหน้าจนหนวดเคราขยับ มือหนาจึงปิดม่านลง แล้วเดินไปหยิบเสื้อคลุมตัวหนาที่สุดมาสวม จากนั้นจึงสั่งคนให้เก็บที่นอน หลี่เซี้ยนเจ่อเดินออกมาจากที่พักก่อนจะนั่งคิดถึงการทำงานในวันนี้ เพื่อการซ่อมแซมป้อมอี๋ มีความจำเป็นที่จะต้องสกัดหินออกมาเป็นก้อนทีละก้อนแล้วจึงนำไปเรียงกันเพื่อต่อเติมกำแพงส่วนที่เสียหายไป ยิ่งเริ่มงานเร็วเท่าไหร่งานจะยิ่งรุดหน้าเร็วเท่านั้น ไม่นานนักเขาก็ออกมาจากที่พัก ในมือหนามีบันทึกเล่มหนึ่งกับพู่กันเช่นเคย หลี่เซี้ยนเจ่อไม่พลาดที่จะจดทุกสิ่งอย่างลงไปในบันทึก ดูเหมือนว่าวันนี้อากาศจะหนาวเป็นพิเศษ กระนั้นก็ไม่ทำให้การทำงานช้าลงไป เหล่าทหารจัดการแบ่งเป็นกลุ่ม กลุ่มหนึ่งขนย้ายหิน กลุ่มหนึ่งสกัด ตามที่หลี่เซี้ยนเจ่อสั่งการ    "นายกองอี๋ วันนี้พวกเราแบ่งทหารออกเป็นสามกลุ่มตามนี้ ให้กลุ่มหนึ่งไปขนย้ายหิน อีกกลุ่มสกัด และอีกกลุ่มนำไปซ่อมแซม วันนี้อย่างน้อยพวกเราคนได้สักหนึ่งในสี่ส่วน อากาศก็เริ่มจะหนาวมากแล้ว รีบทำงานกันก่อนที่จะเย็นมากไปกว่านี้เถอะ!" ขุนนางหนุ่มสั่งการเสร็จก็เดินวนไปรอบสถานที่เพื่อสังเกตุการณ์     ทหารกลุ่มแรกพากันเดินไปหยิบเกวียนสองคนลากเพื่อขนย้ายหินจากกองมาให้อีกกลุ่มสกัด เพราะลมหนาวที่ปะทะร่าง แม้พวกเขาจะเป็นทหารศึก แต่เมื่อโดนลมหนาวเช่นนี้ก็แข็งกันไปตามกัน ทว่ายังไม่ท้อใจ เหล่าทหารช่วยกันดันและลากจนในที่สุดเกวียนก็มาถึงจุดสกัด แม้จะมีทหารกหลายคนเกิดอาหารเหน็บชาไปก็ตาม พวกเขาสะบัดแขนขาเล็กน้อยแล้วเดินไปทำงานตนต่อได้อย่างสบายใจ หลี่เซี้ยนเจ่อมองเหล่าทหารใต้การดูแลอย่างห่วงใย แม้ตนจะไม่ใช้ผู้ลงมือ ทว่าเข้าใจเป็นอย่างดีว่าสัมพัสอากาสหนาวทำงานเช่นนี้นั้น ย่อมต้องเย็นยะเยือก หนำซ้ำก้อนหินยังดูดซับความเย็น ผิวหนังที่แจะลงไปหากไม่ระวังให้ดี อาจติดไปกับผื้นผิวได้เลยทีเดียว!     เมื่อเกวียนเคลื่อนย้ายหินมาถึงจุดสกัด กลุ่มทหารกองถัดมาลงมือคว้าด้ามเหล็กโค้งงอมากระเทาะมุมหินให้เป็นสัดส่วนที่เหมาะสม เสียงก๊องแก๊งดังสะท้อนไปทั่ว ฟังแล้วเข็ดฟันนิ่งนัก หลี่เซี้ยนเจ่อจดบันทึกทั้งหมดเอาไว้แล้วยืนดูงานต่อ ทหารเหล่านั้นแบ่งออกเป็นสองถึงสามกลุ่มอีกที กลุ่มละสองคน เมื่อคนหนึ่งยกด้ามกระเทาะขึ้น อีกคนจะกระแทกลง สลับกันไปมาไม่ให้เกิดช่องว่างเว้นช่วงการทำงานให้เสียเวลาไป เช่นนั้นก้อนหินทั้งหมดจึงถูกกระเทาะได้เสร็จเร็วขึ้น แล้วจึงขนย้ายต่อไปให้อีกกลุ่ม     เวลานี้อาทิตย์ขึ้นเหนือศรีษะแล้ว นายทหารสองกลุ่มแรกแยกกันไปพักผ่อน ส่วนกลุ่มทหารกลุ่มสุดท้ายเดินมาขนย้ายหินที่ถูกกระเทาะแล้วขึ้นเกวียนด้วยตนเองโดยไม่รบกวนให้หองอื่นมาจัดการ พวกเขาใช้เกวียนอีกชุดแยกออกมาจากทหารเคลื่อนย้ายหินกลุ่มแรก ก่อนจะระมัดระวังช่วยกันเคลื่อนย้ายหินกระเทาะไปยังกำแพงส่วนที่มีความจำเป็นต้องซ่อมแซม หลี่เซี้ยนเจ่อเดินตามไปดู     กำแพงป้อมหินนั้นมีส่วนหนึ่งหายไป หากไม่รีบซ่อมแซมด้วยการเติมเต็มช่องว่างอาจทำให้ป้อมทั้งหมดทรุดตัวลงมาได้ คิดดูแล้วเป็นภาพที่ไม่น่าชมนัก เหล่าทหารราวกับรู้ใจ จึงรีบช่วยกันขนย้ายหินกระเทาะมาเติมเต็มช่องวางของป้อมอี๋     เวลาผ่านไปหลายชั่วยาม ส่วนที่ต้องขนก็ขนหมดแล้ว ส่วนที่ต้องกระเทาะก็กระเทาะหมดแล้ว ส่วนที่ต้องซ่อมก็ซ่อมเสร็จแล้ว เช่นนั้นหลี่เซี้ยนเจ่อจึงอนุญาตให้ทั้งหมดเคลื่อนย้ายกลับไปพักได้ วันนี้พวกเขาเหนื่อยกันมามากพอแล้ว ขุนนางหนุ่มจึงสั่งให้นายกองเลี้ยงสุราพวกทหารสักหน่อย ส่วนหนึ่งเพื่อให้ฤทธิ์ร้อนจากสุราสะกดความหนาวไว้ด้วย ซึ่งตนเองหลังจากกลับถึงที่พักแล้วก็ให้คนนำมาจอกหนึ่งเช่นกันก่อนจะเปลี่ยนชุดแล้วโน้มตัวลงพักหลับไปให้เวลาผ่านไปอีกราตรี
@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -34 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -34 + 3

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กราดิอุสทมิฬ
หลี่ซื่อชุนชิว
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x3
x13
x1
x1
โพสต์ 2018-8-26 14:36:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด

ตรวจใบผ่านทาง

        สองพี่น้องสกุลหลินนั้นเก็บของใส่รถม้า หลังจากนั้นก็ได้ถึงเวลาเดินทางเพื่อออกไปยังนอกด่าน ทั้งสองนั้นเดินทางผ่านทางป้อมอี้ เนื่องจากว่าต้องตรวจใบผ่านทาง เพราะฉะนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่ต้องมีทหารคอยคุ้มกันอยู่ภายในป้อมอย่างหนาแน่น..

       “ตรวจใบผ่านทาง … พวกท่านจะไปไหนกัน” เสียงเข้มของนายทหารนั้นเอ่ยถามจิ้นอันที่กำลังควบบังเหียนของม้าอยู่ เขานั้นส่งใบผ่านทางของตนเองและน้องสาวให้กับนายทหาร
       “นี้ใบผ่านทางของเราครับ พวกข้าจะเดินทางออกนอกด่านหน่อย” จิ้นอันอธิบาย นายทหารเมื่อเห็นใบผ่านทาง ก็หันมองไปทางหญิงสาวที่นั่งเงียบ เนื่องจากว่านางไม่พูดอะไร.. สกุลหลินจากฉางซา..เป็นพี่น้องกันนี่เอง..

        “...แล้วแม่นางน้องสาาวเจ้า ทำไมต้องใส่ผ้าปกปิดใบหน้าขนาดนั้นด้วย...” นายทหารถามอีก ความจริงแล้วมันก็เป็นเรื่องปกติที่จะต้องถาม แต่เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าหญิงสาวทำไมต้องปกปิดตนถึงขนาดนี้ ?? ยิ่งเห็นเค้าโครงใบหน้าแล้ว ก็ไม่ได้แปลกอะไร

        “น้องสาวข้าไม่ชอบการเปิดเผยใบหน้าเสียเท่าไร หากแต่ท่านยืนกรานจะต้องเห็นให้ได้..ข้าและน้องสาวก็จะไม่ขัดข้อง” จิ้นอันเอ่ยต่อ คราวนี้เขาหันไปทางเจียวหย่าที่นั่งเงียบ ก่อนที่เธอจะถอนหายใจแล้วค่อยๆ หยิบหมวกไม้ไผ่ออก เผยให้เห็นใบหน้าของหญิงสาว ที่ยากแก่การพบเห็น.. มันเป็นรางๆ เนื่องจากว่าเจียวหย่าก็ใส่ผ้าบางอีกชั้น แต่ทว่า ดวงตาที่หยดย้อนงดงามนั้น..ช่างน่าหลงใหลเหลือเกิน

        นายทหารที่ตรวจนั้นผงะไปสักครู่ ก่อนที่จะเอ่ยเสียงเข้ม “เอ่อ..ก็ หากออกไปตอนนี้ก็ให้รีบกลับมาด้วยแล้วกัน หากเข้าช่วงหน้าหนาว พวกชาวเผ่าเถื่อนนอกด่านมักจะออกปล้นฆ่าเพื่อที่จะแย่งชิงเสบียง ข้าแน่ะนำว่าให้รีบกลับมา หากทำธุระเสร็จแล้วอะนะ” นายทหารบอก

        “ขอบคุณท่านมากขอรับ ...” จิ้นอันเอ่ย ก่อนรับใบผ่านทางนั้นกลับมา เขานั้นเก็บไว้ ก่อนที่แม่นางเจียวหย่าจะกลับไปใส่หมวกดังเดิม แล้วด่านนั้นจะเปิดประตูให้กับทั้งสองเพื่อออกเดินทางสู่นอกด่านต่อไป.. เอ่อ..เอาเข้าไป เอาให้มันได้อย่างงี้สิ …. ดูเหมือนว่านายทหารคนนั้นจะติดใจใบหน้าและดวงตาของเธอไม่น้อยเลยนะ..

        เพราะตั้งแต่ควบม้าออกมา เขาก็มองตามไม่ห่างสายตา จนเมื่อสองพี่น้องไปลับ เขาก็ถึงกับถอนหายใจ...ว่าจะได้เจอนางอีกเมื่อใดกัน?





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2
โพสต์ 2019-2-11 20:54:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-2-11 21:00

{เดอะเป่าหย่า(?) อินชาวไร่ ภาค 2 : การเดินทางของฉันและเธอคือการฆ่าเวลา}
{ตอนที่ 2 : เจ้าเป็นชาวฮั่นหรือ!!?}

        หลังจากที่เป่าหลิงนั้นเดินทางเลี่ยงหมู่บ้านร้างนั้นแล้วสุดท้ายเด็กสาวก็เดินทางมายังป้อมอี้ ซึ่งเป็นป้อมขนาดใหญ่ที่กั้นระหว่างฮั่นและพวกชาวชงหนู เป่าหลิงนั้นเดินไปเพื่อเตรียมรับตรวจเพื่อเข้าเมือง เหมือนกับตรวจตราว่า หากเข้าเมืองมาจะเป็นอันตรายหรือทำร้ายคนอื่นๆนั้นหรือไม่?...นั้นคือสิ่งที่เป่าหลิงนั้นต้องพบเจอนั้นเอง แต่ทว่าก่อนอื่น สิ่งที่เธอต้องทำ ก็คือการใส่ผ้าปิดใบหน้าและหมวกไม้ไผ่ เพื่่อที่จะไม่ให้พวกเขาได้เห็นใบหน้าของเธอนั้นเอง

        เป่าหลิงนั้นเดินเข้ามาใกล้กับป้อม และเหล่าทหารนั้นก็ต่างเรียกให้เธอนั้นเข้ารับการตรวจตรา และดูเหมือนว่าเธอจะถึงคิวเป็นคนแรกเพราะว่าไม่มีใครเข้าออกที่ป้อมอี๋.. “หืม?...เป็นชาวฮั่นเราะ?” เขาเอ่ย เป่าหลิงนั้นพยักหน้า.. ใบหน้าของหญิงสาวนั้นเหมือนกับว่าอยากปกปิด แต่ทว่าเมื่อนายทหารอ่านดูก็เหลือบมองว่านางนั้นดูแปลก..

        มาอีกแล้ว..เจ้าพวกชอบปกปิดใบหน้า…

        “ทำไมต้องปกปิดใบหน้า เปิดหน้าออกมาเสีย..เราต้องตรวจดูเพื่อความเรียบร้อย” ทันทีที่ได้ยินคำนี้ เป่าหลิงก็ถึงกับอยากที่จะกรอกสายตาขึ้นบนแล้วพูดคำว่า ไอสั-- ณ ตอนนี้กันเลยทีเดียว แต่ทว่าก็ทำไม่ได้เพราะว่าเธอตอนนี้กำลังตอแหลขั้นเทพอยู่เพราะฉะนั้น..ไม่ได้…

        หญิงสาวนั้นค่อยๆ เปิดหมวกไม้ไผ่และใบหน้าของตนเองออกมา ครั้งเมื่อทหารตรวจการเพียงคนเดียวเห็น ร่างกายของเขาก็นิ่งอึ้งไป ความงามที่ทำให้ชายและบุรุษอื่นนั้นละลาย ยิ่งแต่เป็นสิ่งที่ทำให้ยากต่อการจัดการเสียเหลือเกิน ใช่แล้ว ยากต่อการเดินทางและการที่ต้องปลดปล่อยให้เธอนั้นเดินทางผ่านที่ใดที่หนึ่งไปเสียเรื่อยๆ เดี๋ยวคงอยู่ที่ด่านแห่งนี้เสียหน่อยแล้วค่อยเดินทางกลับไปยังที่บ้าน…

        จริงสิ….ต้องหาเรื่องเก็บเงินซื้อบ้านด้วยนี้หน่า..แต่ทว่าการที่อยู่ร่างนี้การไปเก็บสัญญาจ้างคงจะยากเสียหน่อย...เอาเถอะ…

        อะไรจะเกิด….มันก็ต้องเกิด

@Admin



แสดงความคิดเห็น

(บวกผิด)  โพสต์ 2019-2-11 21:36
คุณได้รับ --1 คุณธรรม +1 ความชั่ว โพสต์ 2019-2-11 21:36

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -38 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -38 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-12-10 19:55

ขึ้นไปด้านบน