ดู: 72|ตอบกลับ: 3

{ เมืองพาร์เธียน } จตุรัส บูมาทา

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-7-8 12:45:36 |โหมดอ่าน



จตุรัสบูมาทา



จตุรัสบูมาทาเป็นหนึ่งในสถานที่สำคัญของพาร์เธียนดฝเป็นที่ที่ผู้คนใช้พบปะ นัดเจอกัน หากยามใดที่เมืองพาร์เธียนนั้นมีประเพณีหรือพิธีการอันสำคัญอันใดก็มักจะจัดขึ้นที่จตุรัาแห่งนี้... งานประมูลเองก็จัดขึ้นที่นี้อยู่บ่อยครั้ง



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-7-8 13:04:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Lanjiu เมื่อ 2019-7-9 21:48

หลังจิวที่ได้ยินเรื่องการประมูลสาวงามจากซีอวี้เขานั้นก็คิดว่า 'นี่อาจเป็นเบาะแสของท่านอาซาร่าก็ได้' คิดได้ดังนั้นเขารีบตรงไปยังจตุรัสทันที
จากที่หลังจิวสังเกตุดูรอบทางแล้ว ก็สังเกตุว่า งานประมูลคราวนี้น่าจะไม่ธรรมดาเสียแล้วเนื่องจากระหว่างทางที่เขาเดินทางมาก็มีผู้คนครึกครื้นออกมารวมตัวกันที่จตุรัสกันอย่างมากมาย ผู้คนออกมากันที่จตุรัสหลายคนเลยทีเดียว
หลังจิวเดินทางไปด้วยความร้อนใจแต่ดูอเหมือนหลังจิวนั้นจะรีบไปหน่อย เขาสังเกตุกืว่าคนนั้นเริ่มเบาบางลง
เขาจึงฉุกดใจได้ว่าตนอาจจะหลงทางโชคยังดีที่หลังจวถามทางชายคนนึง จนมาถึงสถานที่ที่ใช้ในการประมูลจนได้  "เอาล่ะ.... เราไปนั่งรอดูดีกว่า..." หลังจิวนั่งลงยังโต๊ะที่งานประมูลจัดไว้ให้ ก่อนจะมองไปยังรอบข้างดูเหมือนจะมีแต่คนมีฐานะจะมานั่งรอการประมูล ส่วนคนที่ไม่ค่อยมีฐานะ ก็จะดูอยู่รอบนอก
หลังจิวนิ่งสงบใจก่อนจะรองานประมูลเริ่ม...

   หลังจิวนั่งรออยู่เค่อนึง ก็เห็นชายคนหนึ่งเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างดูภูมิฐานดูมีฐานะ ขึ้นมายังเวที ของลานประมูลดูเหมือนชายคนนี้จะเป็น พิธีกรที่คอยจัดการงานประมูลในครั้งนี้ "สวัสดีแขกผู้มีเกียรติทุกท่านขอรับ  กระผมนาเดียสเป็นพ่อค้าทาส  อย่างที่ทุกท่านทราบกันดีว่าวันนี้จะมีการจัดประมูลทาสสาวงามที่มาจากแดนอันห่างไกลอย่างซีอวี้ โดยวันนี้ สาวงามที่จะมาประมูลไม่ได้มีแค่คนเดียวเท่านั้นแต่มีถึงสี่คน!! แต่ละคน ล้วนเป็นสาวงามกันทุกคนยังเยาว์วัยผุดผ่องและยังบริสุทธิ์ทุกคนอีกด้วย" เสียงพ่อค้าทาสกล่าวออกมา
         "เอาล่ะ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา เรามาเริ่มการประมูลกันเถอะ" กล่าวจบก็มีคนนำเด็กสาวคนนึงขึ้นมาบนเวที ตามตัวนางมีโซ่ล่ามเอาไว้ ใบหน้าของนางนั้นสวยงามเป็นอย่างยิ่ง  และนางก็ยังมีความน่ารักน่าเอ็นดูอีกด้วยสร้างเสียงฮือฮาให้กับทุกคนที่อยู่ในลานประมูล
"แม่นางน้อยคนนี้นางมีอายุเพียงสิบเอ็ดปี นางเชาวต้าหว่าน ทรวดทรงเอวของนางก็นับว่ามีเสน่ห์ไม่แพ้พวกสตรีที่พร้อมแต่งงาน วัยผู้ใหญ่สิบสี่พวกนั้นเลย" พ่อค้าทาส โฆษณา
"การประมูลเริ่มต้นที่ 10,000 ดีนาเรียสหากใครไม่มีดีนาเรียสสามารถใช้ เพชรแลกเปลี่ยนได้แต่ข้าคงต้อง คิดเพชรเพิ่มอีก 5,000 เม็ด"
"ข้าให้ 11,000 ดีนาเรียส" "ข้าให้20,000!! เอานางมาให้ข้า!!"  การประมูลเป็นไปอย่างดุเดือด..ผู้คนหลาย10คนประมูลแข่งขันกันตนราคาพุ่งสูงไปกว่า 70,000 ดีนาเรียส

' น่ารังเกียจเสียจริง'  หลังจิวคิดในใจ ขณะมองไปยังเหล่าคนที่กำลังประมูลแย่งชิงสาวงามคนนี้อยู่นั้น  สายตาพวกมันเต็มไปด้วยความหื่นกระหายและมักมากในกาม คนเหล่านี้คงคิดจะซื้อนางไปเป็นทาสบำเรอกามเป็นแน่ หลังจิวรู้สึกรังเกียจคนเหล่านี้เป็นอย่างมาก แต่ก็คงจะทำสิ่งใดไม่ได้ เพราะเขาไม่มีเงินมากพอ  ที่จะประมูลนางมาได้ หลังจิวได้แต่รู้สึกผิดอยู่ในใจและ ได้แต่ดูการประมูลเท่านั้น

หลังจากการประมูลอันดุเดือด...ในที่สุดก็มีคน เสนอราคาสุดท้ายออกมาเป็นราคาถึง 70,000 ดีนาเรียส

"70,000ดีนาเรียสครั้งที่1  70,000ดีนาเรียสครั้งที่ 2 70,000ดีนาเรียสครั้งที่ 3
สาวงามนางนี้ตกเป็นของท่านเศรษฐีผู้นั้น!!!" พ่อค้าทาสกล่าวปิดประมูลก่อนจะนำสาวน้อยคนนั้นไปให้ชายที่ประมูลได้นางไป โดยชายคนั้นเป็นชายรูปร่างอ้วนใหญ่ ดูมีฐานะ
         ชายคนนั้นไม่ได้ปิดบังความหื่นกระหายที่มีอยู่ในนัยย์ตาของมันเลยสักนิด มันมองไปยังเรือนร่างของสาวน้อยคนนั้น มันจูงมือสาวน้อยคนนั้นกลับอย่างเร่งรีบ ภายใต้สายตาที่อิจฉาของใครหลายคนในนั้น…
         'ชายอ้วนคนนี้น่ารังเกียจยิ่งนัก…' ฟลัลจิวได้แต่ถอนใจ ก่อนจะหันกลับไปยังงานประมูลต่อ…

"เอาล่ะครับทุกท่าน!! มาประมูลกันต่อเถอะขอรับสาวงามคนต่อไปนั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าคนที่แล้วแม้แต่น้อย แต่สาวงามคนนี้อาจดูอันตรายไปเสียหน่อย สินค้าฃิ้นต่อไปของเราคืออสูรสาวยั่วสวาท!!! มันดูดกินราคะความกระหายบุรุษ ให้คุณมีความสุขทุกค่ำคืน ซักคิวบัส นั้นเอง!!" คำพูดของพ่อค้าทาสคนนั้นทำให้ผู้คนฮือฮากันอย่างมาก!! สายตาทุกคนจ้องมองไปยังอสูรสาวที่ถูกนำออกมา แสดงโฉมอันเย้ายวนชายทุกผู้คนในนี้ราวกับสายตาของปีศาจสาวกำลังสะกดทุกสายตาของผู้คน

      พ่อค้าทาสกล่าวว่า"ข้าจับมันได้ตอนล่องเรือไปค้าขายยังเกาะครีต มันเข้ามาขโมยอาหารบนเรือข้าและข่มขืนลูกเรือของข้าตอนที่พวกมันหลับใหล”พ่อค้ากล่าวเล่าประวัติของปีศาจสาว. “ตลอดการผจญภัยของข้าได้ทำให้ให้เจ้าสิ่งนี้ถูกฝึกฝนจนเชื่อง บุรุษที่ได้ไปมันครอบครองจะมีสุขเสพราคะทั้งวันทั้งคืน ”พ่อค้ากล่าวโฆษณา
"ถ้าเช่นนั้นข้าจะเริ่มเปิดการประมูลเริ่มต้นด้วยราคา30,000 ดีนาเรียส!! "พ่อค้าทาสกล่าวเปิดประมูล พลันทำให้ทุกคนได้สติกลับมา

"ข้าให้ 31,000 "  ชายคนนึงกล่าวราคาแรก
"ข้าให้ราคา 40,000!!" ชายอ้วนอีกคนกล่าว
"ข้าให้ 45,000!! นางต้องเป็นของข้า!!" เสียงอีกคนประมูลออกมา
"ฮึ่ย!! งั้นข้าให้46,000 "ชายอ้วนคนเดิมกล่ากล่าว
"ไอ้พวกโง่เอ้ยนางต้องเป็นของข้าต่างหาก ข้าให้55,000 " ชายอีกคนกล่าว
"60,000!! นี่เป็นราคาสุดท้ายของข้า!!" ชายร่างผอมกล่าว
" มีเงินแค่นั้นยังกล้าประมูลอีกรึ!! ข้าให้70,000" ชายที่นั่งแถวหลังกล่าว
"75,000!!!" ชายอีกคนกล่าว
" 80,000!!!ใครกล้าประมูลต่อมันต้องเจอกับข้า!!" เศรษฐีคนนึงกล่าวราคาออกมาดูเหมือนเขาจะมีผู้มีอิทธิพลในแถบนี้

"ดีรอสนี้เจ้ากล้าข่มขู่ผู้คนอื่นงั้นเหรอ… ข้าจะให้100,000!! ข้าต้องได้นางและเจ้าหยุดข้าไม่ได้!!! " ชายวัยกลางคนใส่เครื่องประดับทองเต็มตัวกล่าวออกมา

เมื่อราคา100,000 กล่าวออกมาทุกคนก็กลืนลายอึกใหญ่ มันราคามากทีเดียว
หลังจิวเองก็ทึ่งนัก เขามองดูการประมูลคราวนี้...ราคะของผู้คนนั้นนับว่าไม่มีสิ้นสุดแม้จะเป็นปีศาจสาวพวกมันก็ไม่สนใจ แต่กลับประมูลกันอย่างบ้าคลั่ง

"100,000 ครั้งที่1 100,000 ครั้งที่2 100,000 ครั้งที่3 ขายให้กับชายผู้นั้น" พ่อค้าทาสกล่าวปิดราคา ก่อนจะนำปีศาจสาวไปส่งให้ผู้ประมูลท่ามกลางสายตาของทุกคนในงานที่เต็ทไปด้วยความอิจฉาตาร้อน















ปล. ปีศาจสาวที่คุ้นเคยกันใน side quest witcher 3  มาได้ไงฟะ!!
@Admin

















แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ 2019-7-9 23:04
คุณได้รับ +15 คุณธรรม +3 ความโหด โพสต์ 2019-7-9 14:44
คุณได้รับ +8 คุณธรรม +3 ความโหด โพสต์ 2019-7-9 11:31

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +17 เงินตำลึง +1000 ชื่อเสียง +25 ความหิว 0 Point +13 ย่อ เหตุผล
Admin + 17 + 1000 + 25 0 + 13

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หงอนคู่
ตัวเบาขั้นกลาง
คัมภีร์เยี่ยนจื่อ
มือสังหารพื้นฐาน
ฮั่นเสียทองเทวะ
กระบี่ไม้
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x12
x5
x78
x4
x2
x10
x4
x10
x12
x10
x42
x510
x31
x100
x200
x120
x4
x1
x2
x198
x5
x1
x120
x1
x5
x1
x2
x3
x3000
x1
x4
x30
x1
x2
x25
x1222
x20
x85
x45
x75
x23
x5
x28
x20
x34
x28
x100
x50
x10
x200
x1000
x5
x1
x112
x58
x138
x10
x12
x5
x5
x17
x21
x54
x500
x1740
x14
x40
x15
x63
x487
x15
x81
x1
x9
x33
x2
x200
x30
x88
x99
x75
x20
x39
x22
x6232
x366
x17
x194
x100
x1
x120
x55
x125
x50
x8
x1
x143

130

กระทู้

1129

โพสต์

43หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
174199
เงินตำลึง
214404
ชื่อเสียง
148388
ความหิว
914

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
13081
ความชั่ว
2992
ความโหด
5434
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2019-8-13 23:26:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
กุบกับกุบกับ..


ตึงตึงตึง...


เสียงฝีเท้าของทหารม้าลาดตระเวนประจำเมืองพาร์เที่ยนกำลังขี่ม้ามุ่งหน้ากลับเมืองพาร์เที่ยนด้วยความเร็วเท่าที่จะทำได้ เนื่องจากจอมเวทย์ตัวร้ายนั้นกำลังใกล้เข้ามาแล้วจึงต้องรีบหนีมาให้เร็วที่ บนหลังม้ามีหลี่หลิงนูที่กำลังบาดเจ็บโดยสารมาด้วย จะให้ควบคุมม้าทั้งๆที่บาดเจ็บคงไม่ได้
ส่วนเสียงฝีเท้านั้นคือ เสียงฝีเท้าของแม่ทัพเว่ยร่างใหญ่ที่วิ่งมาด้วยกันพร้อมกับประคองร่างขององค์หญิงพาร์เที่ยนและมอนสเตอร์ปริศนาตัวน้อยมาด้วย ทั้งสองคนหนีมาพร้อมกันโดยมีทหารพาร์เที่ยนอยู่เบื้องหลัง พวกเขาต่อสู้ขัดขวางกับจอมเวทย์คนนั้นแลกต้องแลกชีวิตชีวิตก็ยอม..


..
....


ผ่านไปสี่เค่อ .. ในที่สุดทั้งแม่ทัพเว่ยและหลี่หลิงนูขี่ม้ามาก็มาถึงเมืองพาร์เที่ยนอย่างปลอดภัย..
แม้หลิงนูจะบาดเจ็บก็ตามที แต่การช่วยองค์หญิง เป็นเรื่องสำคัญกว่า...


หลิงนูและแม่ทัพเว่ยกับทหารหนึ่งคนต่างผ่านประตูทางใต้ของเมืองพาร์เที่ยนเข้ามา พบว่าคนค่อนข้างหน้าแน่นทีเดียวพอเข้ามาถึงเมืองอย่างกับว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นแหละ.. หรือว่าชาวเมืองอาจจะรู้แล้วว่าองค์หญิงถูกลักพาตัวไปเป็นแน่แท้..
คงจะเป็นอย่างนั้นแหละ..


พอวิ่งเข้าเมืองมากสักพัก ทุกคนที่หนีมาผ่านมาถึงจตุรัสกลางเมือง ที่มีประชาชนหลายคนยืนล้อมกันอยู่เป็นวงกลม ตรงกลางมีทหารยืนคุมกองกำลัง เบื้องหน้าเหล่าทหารมีองค์จักรพรรดิพาร์เที่ยน กับท่านจางเชียนยืนรออยู่ตรงนั้น เมื่อเห็นทั้งสองคนกลับมาแล้วเจ้าแคว้นก็มีความยินดีขึ้นมา
เมื่อทั้ง2 คนมาถึงเบื้องหน้าจักรพรรดิพาร์เที่ยนแล้ว จึงหยุดเพื่อพบหน้ากับเจ้าแคว้นพาร์เที่ยนพร้อมรายงานผลการช่วยเหลือ หลิงนูเองก็แทบจะยืนไม่ไหวเพราะอาการบาดเจ็บ
"พวกเรา..กลับมาแล้วพะยะค่ะ... พวกเราสามารถช่วย..องค์หญิงจากเงื้อมมือจอมเวทย์ได้พะยะค่ะ...แค่ก.." หลิงนูกล่าวทูลกับเจ้าแคว้นพาร์เที่ยนไป


@WeishaoTien


"ช่างน่าอัศจรรย์นักที่ช่วยธิดาของเรากลับมา พวกเรารู้สึกยินดีนักที่ทั้งสองท่านมิได้บาดเจ็บอะไรมากนัก เราจะจัดงานฉลองให้ถึงขนาด" เจ้าแคว้นกล่าวดูมีความปลื้มใจ แต่ต่อจากอาจจะไม่มีความปลื้มใจแน่นอน..


"ช้าก่อนพะยะค่ะ..คือว่า.."
"องค์หญิง..ถูกเวทย์มนต์บางอย่างของจอมเวทย์คนนั้น.. ทำให้หลับไหลไม่ตื่นขึ้นมาพะยะค่ะ... แค่ก.." หลิงนูบอกให้ฟัง ก็เป็นอย่างที่ว่าไว้ ธิดาเจ้าแคว้นพาร์เที่ยนนั้นหลับไหลไม่ยอมตื่นขึ้นมา..


"อะไรนะ..!?" เจ้าแคว้นได้ยินก็รีบรี่เข้าไปดูอาการธิดาเจ้าแคว้นว่าเป็นอย่างไร ก็เป็นอย่างที่หลิงนูว่าไว้เลยคือไม่มีอาการตอบสนองใดๆ..
"ลูกพ่อ ฟื้นขึ้นมาสิ ...โถ่.." เจ้าแคว้นดูเสียใจอยู่ ตัวกลับมาได้ แต่ทำไมนางกลับไม่ฟื้นขึ้นมา


"มิ๊วๆๆ"
"มิ๊วมิ้วมิ้วมิ้วมิ้วมิ้ว" ตอนนั้นเองก็มีมอนสเตอร์ที่มีสร้อยน้อยตัวหนึ่งที่แม่ทัพเว่ยพามาด้วยพยายามพูดบางอย่างกับเจ้าแคว้น แต่ไม่มีใครฟังออกแถมนั้นฟังออกเลย
เจ้าแคว้นสังเกตมอนสเตอร์ตัวนั้น พบว่ามีสร้อยของธิดาตัวเองสวมอยู่ มันเป็นไปได้อย่างไรกัน...


"นี่มันสร้อยของธิดาข้า... ทำไมสร้อยของธิดาข้าถึงไปอยู่กับเจ้าตัวน้อยนี้ได้กัน?" เจ้าแคว้นพาร์เที่ยนถามไถ่ถึงสิ่งดังกล่าว


@WeishaoTien (รายงานที่ได้พบเจอมาทั้งหมด)


พอแม่ทัพเว่ยแจ้งเองราวทั้งหมดแก่เจ้าแคว้นแล้ว หลิงนูก็พลันนึกออกถึงตำราของจอมเวทย์ ที่ทำให้องค์หญิงเป็นเช่นนี้ จึงกล่าวออกไป
"ท่านเจ้าแคว้น ข้าเองก็...พอจะบอกสาเหตุได้อยู่ว่าเหตุใดธิดาจึงเป็นเช่นนี้..
ตอนที่ข้าบุกไปนำร่างขององค์หญิงมาได้แล้วนั้น.. ข้าได้สังเกตุเห็นตำราๆหนึ่งที่เขียนเป็นรูปร่างของมอนสเตอร์น้อยสวมสร้อยตัวนี้ ตรงกลางลานของวงเวทย์นั้นถูกเขียนว่า โยกย้ายวิญญาณ..
ข้าไม่แน่ใจได้ชัดนัก..แต่ว่าธิดาของพระองค์ต้องถูกย้ายวิญญาณในมอนสเตอร์ตัวนี้แน่นอนพะยะค่ะ.." หลิงนูอธิบายให้ฟัง


"จะ จริงงั้นเหรอ.." เจ้าแคว้นพาร์เที่ยนได้ฟังแล้วคิดตาม งั้นแสดงว่ามอนตัวน้อยตัวนี้คือธิดาของพระองค์ เจ้าแคว้นจึงอุ้มมอนตัวน้อยนั้นเข้ามากอด
"โอ.. ลูกพ่อผู้น่าสงสาร.." เขาเอ่ยพลางกอดมอนตัวน้อยตัวนั้น
"มิ้วมิ้วมิ้ว.." มอนสเตอรตัวนั้นร้อง


..
....


ผ่านไปสักพักหลังทราบเรื่องราวทั้งหมด ต่อจากนี้ก็คือการหาวิธีช่วยเหลือธิดาเจ้าแคว้นให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม เวลานั้นเองเจ้าแคว้นก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้
"ข้านึกบางอย่างออกแล้ว ดูเหมือนจะมีเพียงผู้เดียวที่จะช่วยธิดาของข้าได้ ก็คือนายท่านแห่งตระกูลเวสปาซิอานัสที่เมืองข้างเคียงอาร์เมเนีย ข้าได้ยินร่ำลือว่าเขามีพลังพิเศษมากมายที่สามารถช่วยคนตายแล้วฟื้นได้ และอื่นๆอีกมากมาย แต่ปัญหาข้ายังได้ยินว่าเขาเป็นคนแปลกๆไม่ชอบช่วยใครง่ายๆ มักมีข้อแลกเปลี่ยนเสมอ"


จางเชียน หลิงนู แม่ทัพเว่ยได้ยินแล้วก็พอเข้าใจ ถ้าหากเทียบกันก็คงเป็นซินแสหรือหมอเทวดานั่นแหละ ในเมื่อมีความหวัง จางเชียนเองก็จะไม่ปล่อยให้มันหลุดลอยไป
"ถ้าเจ้าแคว้นชี้แนะแนวทางได้ ข้าก็จะช่วยธิดาของพระองค์อย่างเต็มที่ขอรับ" จางเชียนเอ่ยอาสาช่วยธิดาของเจ้าแคว้นพาร์เที่ยน


"เช่นนั้นก็ดีมากเลยที่ท่านราชทูตจะช่วยเหลือพวกเรา
ที่นี้.. ข้าไม่รู้ว่าจอมเวทย์คนนั้นจะอยู่ที่ใด ข้าต้งใจว่าจะแต่งขบวนปลอมหลอกจอมขมังเวทย์คนนั้นไปอีกทางหนึ่งเพื่อซื้อเวลาให้พวกท่านไปยังที่ต่อไปได้" เจ้าแคว้นพาร์เที่ยนวางแผน


"ไม่มีเวลาแล้ว พวกเราต้องออกเดินทางทันที" เจ้าแคว้นกล่าวพร้อมสั่งการให้นำกองทหารที่ดีที่สุดของพาร์เที่ยนสั่งคุ้มกันขบวนของจางเชียนและทุกๆคนชาวตะวันออก เตรียมตัวเดินทางไปยังที่ต่อไปทันที
"ตามที่พระองค์บัญชาขอรับ" จางเชียนรับปากแล้วไปตระเตรียมขบวนของตนเอง


ต่อจากนั้นในความเร่งรีบ แม่ทัพเว่ยส่งต่อร่างองค์หญิงและมอนสเตอร์ที่โดนโซ่ตรวนอาคมตรึงร่างไว้ถูกพาขึ้นรถม้ารถหนึ่ง โดยมีองค์หญิงต้าหว่านจะคอยดูแล2สิ่งนั้นไว้
"ท่านมิต้องห่วง ข้าจะดูแลร่างองหญิงและองค์หญิงในมอนสเตอร์ตัวน้อยอย่างดี " นางกล่าว


@WeishaoTien


ก่อนไป หลิงนูก็ได้พูดคุยกับเจ้าแคว้นเล็กน้อยก่อนจะส่งมอบสิ่งของให้ เจ้าแคว้นกล่าวขอให้หลิงนูรักษาตัวด้วย คงจะโดนมากหนักมาก
หลิงนูกลับขึ้นรถม้าอย่างทุลักทุเล พอซูมี่ หลี่ถิง อาเค่อเห็นสภาพของหลิงนูไม่สู้ดีเลยก็มีอาการตกใจไปตามๆกัน ก่อนที่ตนเองจะบอกว่าไม่เป็นอะไรมากข้าทนได้ แต่คนที่เป็นห่วงเราที่สุดก็คงจะเป็นเหอซูมี่นั่นแหละ เกาะติดหลิงนูไม่ห่างเลย..


มอบ ผ้าไหม ให้ทางแคว้นพาร์เที่ยน 200000 ผืน ในนามหอบูรพาทำเนียบ


@Admin




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +20 คุณธรรม --50 ความชั่ว โพสต์ 2019-8-13 23:40
คุณได้รับ +60 คุณธรรม --10 ความชั่ว +27 ความโหด โพสต์ 2019-8-13 23:40

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +100 ความหิว -62 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 100 -62 + 5

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
จื่อซิงหม่า
แหวนห้าสี
ชุดนักพรตซือฉง
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
ทวนฝงเจียง
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x3
x1
x1
x5
x23
x4
x7
x1
x7
x9
x1
x1
x100
x2
x2
x1
x2
x200
x100
x1
x215
x5
x5
x1
x204
x6
x161
x160
x160
x260
x10
x33
x9
x21
x500
x17
x30
x106
x220
x460
x5
x355
x140
x224
x40
x1
x3280
x7
x286
x442
x56
x331
x753
x18
x1
x120
x168
x18
x7
x96
x50
x12
x90
x354
x804
x1
x52
x1
x300
x60
x393
x1760
x200
x740
x5
x85
x3
x4
x1799
x1273
x145
x1186
x501
x1
x8999
x1
x10
x89
x146
x163
x30
x91
x3
x40
x458
x2095
x2
x255
x25
x455
x280
x2
x1600
x7
x98
x4
x129
x5750
x78
x45
x74
x5
x3
x25
x12
x58
x12
x1
x450
x5
x1
x175
x447
x622
x87
x40
x6
x50
x8
x8
x8
x62
x2
x6
x6
x112
x6
x2980
x16
x631
x13
x268
x56
x517
x1521
x39
x150
x221
x308
x246
x428
x339
x96
x207
x229
x1
x190
x8
x2
x183
x7
x9
x3970
x30
x1231
x109
x1
x590
x147
x4
x141
x291
x330
x267
x131
x177
x10
x2672
x3739
x138
x18
x1009
x680
x834
x802
x255
x179
x356
x9
x1693
x1032
x220
x73
x382
x141
x1
x168
x23
x10
x515
x206
x326
x330
x88
x56
x690
x1084
x94
x595
x220
x539
x114
x142
x23
x28
x589
x14
x102
x38
x354
x147
x19
x35
x45
x39
x1545
x5017
x20
x323
x1
x138
x91
x20
x53
x11
x424
x5
x124
x311
x18
x44
x168
x7
x17
x161
x236
x1
x1
x1507
x1

138

กระทู้

848

โพสต์

63หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
32969
เงินตำลึง
7965
ชื่อเสียง
84510
ความหิว
1952

ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
1579
ความชั่ว
0
ความโหด
617
ไลก้า
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 5 วันที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                 ความเดิมจากตอนที่แล้ว...
ตอนนี้พวกเราคงไม่มีเวลาให้ทำอย่างอื่นนอกจากควบม้าหนี แม่นางหลิงนูรีบขึ้นม้าก่อนที่จะควบมันออกจากพื้นที่ตรงนั้นโดยไว โดยที่ตัวข้านั้นที่ยังคงอุ้มร่างขององค์หญิงแห่งพาร์เที่ยนเอาไว้กับตุ๊กตาหน้าแมวมีชีวิตตัวนั้นวิ่งตามขนาบข้างมาไม่ห่าง เสียงของการสู้รบค่อยๆเบาลง ข้าที่หันไปมองเห็นกลุ่มกองทหารที่พยายามอย่างสุดความสามารถในการขวางกั้นไม่ให้อีกฝ่ายที่มาจากต่างมิติผ่านไปจากจุดนั้นได้ เป็นภาพที่ข้าเห็นแล้วก็ไม่อาจที่จะทำใจ ในตอนนี้ ข้าทำได้เพียงแค่ทำตามคำสั่งของนายกอง.. และปล่อยให้พวกเขาได้ทำหน้าที่ในที่ตรงนั้นตามที่พวกเขาต้องการ.. เพื่อที่เกียรติภูมิของพวกเขาจะได้ถูกเติมเต็มด้วยหน้าที่อันทรงเกียรติครั้งนี้...



                                                        ณ จตุรัส บุมาทา.. พารเที่ยน...



                                  เส้นทางที่ไม่ไกลจากเมืองเท่าไหร่นัก ในที่สุดด้วยความเร็วของม้ากับความเร่งรีบที่ใช้ไป ก็มาถึงยังเมืองพาร์เที่ยน แต่กับสิ่งที่ได้กลับมานั้น แม้ดูเหมือนจะล้มเหลว แต่จริงๆแล้วมันก็ยังพอมีแสงแห่งความหวังซ่อนหลังกลีบเมฆฝน.. พวกเราหนีจากจอมเวทย์ผู้นั้นมาได้ ด้วยความกล้าหาญของเหล่ากองทัพทหารองครักษ์แห่งพาร์เที่ยน ที่ได้สละชีพเพื่อยื้อจอมเวทย์ไว้ไม่ให้ตาพวกเราทั้งสองกลับไปยังเมือง ข้าเองไม่มีวันเข้าใจถึงความต้องการของคนต้นคิดที่ทำให้หญิงสาวคนหนึ่งที่ไม่รู้เรื่องอะไรด้วยต้องมาประสบเคราะห์กรรมแทนผู้ที่ควรจะได้รับสิ่งที่เข้านั่น(จอมเวทย์)พยายามจะทำ มันรู้สึกเหมือน จอมเวทย์ผู้นั้นช่างเป็นผู้ที่เอาแต่ใจเสียจริง เรื่องเอาแต่ใจเช่นนี้ มีแต่คนที่ไร้ซึ่งความอดทน ผู้ที่ไร้ซึ่งความอดทนนั้น.. มีชีวิตอยู่ในโลกที่ไม่ยุติธรรมเช่นนี้ไม่ได้หรอก...

                                
                                  ผ่านไปสี่เค่อ .. ในที่สุดทั้งข้าและหลี่หลิงนูที่อยู่ในสภาพบาดเจ็บขี่ม้ามาก็มาถึงเมืองพาร์เที่ยนอย่างปลอดภัย.. แม้แม่นางหลิงนูจะบาดเจ็บก็ตามที แต่การช่วยองค์หญิง เป็นเรื่องสำคัญกว่า...

                                  แม่นางหลิงนูและตัวข้าพร้อมกับทหารหนึ่งคนต่างผ่านประตูทางใต้ของเมืองพาร์เที่ยนเข้ามา เมื่อมาถึงกลับกลายเป็นว่าภายในเมืองนั้นเกิดความอลหม่านอย่างที่ไม่มีในช่วงก่อนหน้าที่เราเข้ามา มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ รึเป็นเรื่องที่องค์หญิงถูกลักพาตัวอย่างนั้นหรือ? ในตอนนี้คงจะสงสัยเพียงอย่างเดียวไม่ได้ พวกเราจะต้องรีบไปแจ้งข่าวให้กับองค์ราชาของที่นี่ให้ทราบโดยเร็ว

                                   พอวิ่งเข้าเมืองมากสักพัก ทุกคนที่หนีมาผ่านมาถึงจตุรัสกลางเมือง ที่มีประชาชนหลายคนยืนล้อมกันอยู่เป็นวงกลม ตรงกลางมีทหารยืนคุมกองกำลัง เบื้องหน้าเหล่าทหารมีองค์จักรพรรดิพาร์เที่ยน กับท่านจางเชียนยืนรออยู่ตรงนั้น เมื่อเห็นทั้งสองคนกลับมาแล้วเจ้าแคว้นก็มีความยินดีขึ้นมา เมื่อทั้ง2 คนมาถึงเบื้องหน้าจักรพรรดิพาร์เที่ยนแล้ว จึงหยุดเพื่อพบหน้ากับเจ้าแคว้นพาร์เที่ยนพร้อมรายงานผลการช่วยเหลือ ข้าที่อยู่ข้างๆ แม่นางหลิงนูเองก็แทบจะต้องฝืนอาการบาดเจ็บของนางเองเพื่อนำข่าวมาบอก


                                   "พวกเรา..กลับมาแล้วพะยะค่ะ... พวกเราสามารถช่วย..องค์หญิงจากเงื้อมมือจอมเวทย์ได้พะยะค่ะ...แค่ก.." แม่นางหลิงนูกล่าวทูลกับเจ้าแคว้นพาร์เที่ยนไป

                                   "..." ข้าเองไม่ได้กล่าวอะไรออกมา เพราะดุเหมือนแม่นางหลิงนูเองจะกล่าวมาทั้งหมดแล้ว สิ่งที่อยากจะกล่าวก็คงจะหนีไม่พ้นเรื่องอาการบาดเจ็บของแม่นางฯที่มันสาหัสสากันเอาเรื่อง เพียงหนึ่งสตรีที่รับการโจมตีจนกระเด็นทะลุออกมาเช่นนั้น ข้าเองก็ไม่อาจจินตนาการถึงอานุภาพของมันได้เลย

                                   "ช่างน่าอัศจรรย์นักที่ช่วยธิดาของเรากลับมา พวกเรารู้สึกยินดีนักที่ทั้งสองท่านมิได้บาดเจ็บอะไรมากนัก เราจะจัดงานฉลองให้ถึงขนาด" เจ้าแคว้นกล่าวดูมีความปลื้มใจ แต่ต่อจากอาจจะไม่มีความปลื้มใจแน่นอน..

                                    "ช้าก่อนพะยะค่ะ..คือว่า.."
                                    "องค์หญิง..ถูกเวทย์มนต์บางอย่างของจอมเวทย์คนนั้น.. ทำให้หลับไหลไม่ตื่นขึ้นมาพะยะค่ะ... แค่ก.." แม่นางหลิงนูบอกให้ฟัง ถึงเรื่องที่ธิดาเจ้าแคว้นพาร์เที่ยนนั้นหลับไหลไม่ยอมตื่นขึ้นมา..

                                    "อะไรนะ..!?" เจ้าแคว้นได้ยินก็รีบรี่เข้าไปดูอาการธิดาเจ้าแคว้นว่าเป็นอย่างไร ก็เป็นอย่างที่หลิงนูว่าไว้เลยคือไม่มีอาการตอบสนองใดๆ..


                                   "ลูกพ่อ ฟื้นขึ้นมาสิ ...โถ่.." เจ้าแคว้นดูเสียใจอยู่ ตัวกลับมาได้ แต่ทำไมนางกลับไม่ฟื้นขึ้นมา

                                   "มิ๊วๆๆ"
                                   "มิ๊วมิ้วมิ้วมิ้วมิ้วมิ้ว" ตอนนั้นเองก็มีมอนสเตอร์ที่มีสร้อยน้อยตัวหนึ่งที่แม่ทัพเว่ยพามาด้วยพยายามพูดบางอย่างกับเจ้าแคว้น แต่ไม่มีใครฟังออกแถมนั้นฟังออกเลย


                                   เจ้าแคว้นสังเกตมอนสเตอร์ตัวนั้น พบว่ามีสร้อยของธิดาตัวเองสวมอยู่ มันเป็นไปได้อย่างไรกัน...

                                  "นี่มันสร้อยของธิดาข้า... ทำไมสร้อยของธิดาข้าถึงไปอยู่กับเจ้าตัวน้อยนี้ได้กัน?" เจ้าแคว้นพาร์เที่ยนถามไถ่ถึงสิ่งดังกล่าว

                                  "..ข้าเจอเจ้า.. ตุ๊กตาแมวนี่ภายในปราสาทพะย่ะค่ะ เจ้านี่ในตอนที่ข้าเจอครั้งแรก เจ้านี่ถูกขังอยู่ในกรงเล็กๆ โดยที่มีโซ่อาคมพันตัวเอาไว้ มันร้อนมากแต่ข้าเองก็ไม่สามารถเอาโซ่นั่นออกได้ เลยพามาทั้งแบบนี้ ข้าเองในตอนแรกก็ไม่รู้เลยว่าในตัวของเจ้านี่มีวิญญาณขององค์หญิงอยู่ แต่ข้าคิดในตอนนั้นว่าเจ้านี่ก็คงจะเป็นหนึ่งในเหยื่อผู้เคราะห์ที่เจ้าจอมเวทย์นั่นจับตัวมา เลยพาออกมาด้วยเพื่อให้อิสระก็เท่านั้นเองพะย่ะค่ะ" ที่ข้าบอกก็มีเพียงเท่านี่ล่ะ มันก็เป็นสิ่งที่ข้าคิดในครั้งที่ข้าเจอเจ้าตุ๊กตาแมวตัวสีม่วงนี่ ข้าเองก็ไม่ทันสังเกตสร้อย และก็ไม่รู้ว่ามีองค์หญิงอยู่ในตัวของมัน ข้าคิดในตอนนั้นคือช่วยออกมาก่อนไว้ค่อยว่ากันทีหลัง.. ก็เท่านั้น...

                                  พอข้าเองแจ้งเองราวทั้งหมดแก่เจ้าแคว้นแล้ว หลิงนูก็พลันนึกออกถึงตำราของจอมเวทย์ ที่ทำให้องค์หญิงเป็นเช่นนี้ จึงกล่าวออกไป
                                 "ท่านเจ้าแคว้น ข้าเองก็...พอจะบอกสาเหตุได้อยู่ว่าเหตุใดธิดาจึงเป็นเช่นนี้.. ตอนที่ข้าบุกไปนำร่างขององค์หญิงมาได้แล้วนั้น.. ข้าได้สังเกตุเห็นตำราๆหนึ่งที่เขียนเป็นรูปร่างของมอนสเตอร์น้อยสวมสร้อยตัวนี้ ตรงกลางลานของวงเวทย์นั้นถูกเขียนว่า โยกย้ายวิญญาณ.. ข้าไม่แน่ใจได้ชัดนัก..แต่ว่าธิดาของพระองค์ต้องถูกย้ายวิญญาณในมอนสเตอร์ตัวนี้แน่นอนพะยะค่ะ.." แม่นางหลิงนูอธิบายให้ฟัง

                                 "จะ จริงงั้นเหรอ.." เจ้าแคว้นพาร์เที่ยนได้ฟังแล้วคิดตาม งั้นแสดงว่ามอนตัวน้อยตัวนี้คือธิดาของพระองค์ เจ้าแคว้นจึงอุ้มมอนตัวน้อยนั้นเข้ามากอด


                                 "โอ.. ลูกพ่อผู้น่าสงสาร.." เขาเอ่ยพลางกอดมอนตัวน้อยตัวนั้น


                                 "มิ้วมิ้วมิ้ว.." มอนสเตอร์ตัวนั้นร้อง

                                   ..
                                   ....

                                  ผ่านไปสักพักหลังทราบเรื่องราวทั้งหมด ต่อจากนี้ก็คือการหาวิธีช่วยเหลือธิดาเจ้าแคว้นให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม เวลานั้นเองเจ้าแคว้นก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้


                                  "ข้านึกบางอย่างออกแล้ว ดูเหมือนจะมีเพียงผู้เดียวที่จะช่วยธิดาของข้าได้ ก็คือนายท่านแห่งตระกูลเวสปาซิอานัสที่เมืองข้างเคียงอาร์เมเนีย ข้าได้ยินร่ำลือว่าเขามีพลังพิเศษมากมายที่สามารถช่วยคนตายแล้วฟื้นได้ และอื่นๆอีกมากมาย แต่ปัญหาข้ายังได้ยินว่าเขาเป็นคนแปลกๆไม่ชอบช่วยใครง่ายๆ มักมีข้อแลกเปลี่ยนเสมอ"

                                   จางเชียน หลิงนู แม่ทัพเว่ยได้ยินแล้วก็พอเข้าใจ ถ้าหากเทียบกันก็คงเป็นซินแสหรือหมอเทวดานั่นแหละ ในเมื่อมีความหวัง จางเชียนเองก็จะไม่ปล่อยให้มันหลุดลอยไป


                                   "ถ้าเจ้าแคว้นชี้แนะแนวทางได้ ข้าก็จะช่วยธิดาของพระองค์อย่างเต็มที่ขอรับ" จางเชียนเอ่ยอาสาช่วยธิดาของเจ้าแคว้นพาร์เที่ยน

                                   "เช่นนั้นก็ดีมากเลยที่ท่านราชทูตจะช่วยเหลือพวกเรา ที่นี้.. ข้าไม่รู้ว่าจอมเวทย์คนนั้นจะอยู่ที่ใด ข้าต้งใจว่าจะแต่งขบวนปลอมหลอกจอมขมังเวทย์คนนั้นไปอีกทางหนึ่งเพื่อซื้อเวลาให้พวกท่านไปยังที่ต่อไปได้" เจ้าแคว้นพาร์เที่ยนวางแผน

                                   "ไม่มีเวลาแล้ว พวกเราต้องออกเดินทางทันที" เจ้าแคว้นกล่าวพร้อมสั่งการให้นำกองทหารที่ดีที่สุดของพาร์เที่ยนสั่งคุ้มกันขบวนของจางเชียนและทุกๆคนชาวตะวันออก เตรียมตัวเดินทางไปยังที่ต่อไปทันที


                                   "ตามที่พระองค์บัญชาขอรับ" จางเชียนรับปากแล้วไปตระเตรียมขบวนของตนเอง

                                   ต่อจากนั้นในความเร่งรีบ แม่ทัพเว่ยส่งต่อร่างองค์หญิงและมอนสเตอร์ที่โดนโซ่ตรวนอาคมตรึงร่างไว้ถูกพาขึ้นรถม้ารถหนึ่ง โดยมีองค์หญิงต้าหว่านจะคอยดูแล2สิ่งนั้นไว้


                                   "ท่านมิต้องห่วง ข้าจะดูแลร่างองหญิงและองค์หญิงในมอนสเตอร์ตัวน้อยอย่างดี " นางกล่าว

                                   "งั้นเราคงจะมีเวลาอยู่ตรงนี้อีกไม่มากแล้ว ข้าจะเรียกรวมพลและเก็บข้าวของออกเดินทาง ยิ่งเร็วเท่าไหร่ โอกาสที่จอมเวทย์นั่นจะตามหาพวกเราเจอ พวกเราก็คงจะไปจากนี่ไกลแล้ว.. รีบลงมือเถอะ..." พูดจบข้าก็ไม่รีรอที่จะเดินรี่ไปบอกสมาชิกที่ร่วมทางมาทั้งหมดให้เก็บของเตรียมเดินทาง มันเป็นช่วงเวลาที่ฉุกละหุกอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ฝ่ายแม่นางหลิงนูที่อยู่กับเจ้าแคว้นซึ่งยังคงสนทนากันเล้กน้อยก่อนออกเดินทาง ส่วนข้าเองเมื่อเก็บของทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ข้าบอกเซี่ยงเหมยและกุ้ยฟางให้เตรียมอาวุธของพวกนางให้พร้อม สำหรับรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดคิด ข้าเองก็คงไม่ต้องบอกอะไรมาก ธนูใหญ่ และอาวุธอื่นๆรวมถึงชุดเกราะที่ตอนนี้ใส่อย่างเต็มอัตรา พร้อมสำหรับเรื่องที่อาจจะเกิด หรือไม่อาจเกิดหากแผนที่วางไว้เป็นไปได้ด้วยดี...





                                     นี่อาจจะเป็น การจากลาที่ไม่ค่อยเป้นไปด้วยดีเท่าไหร่ เพราะด้วยเหตหลายๆอย่าง อีกทั้งเวลาที่ทำให้พวกเรายังไม่ได้ชื่นชมกับพาร์เที่ยนได้อย่างเต็มที่ หวังว่าซักวัน ไม่สิ.. ยังไงเสียเมื่อพวกเราแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นกับองค์หญิงแห่งพาร์เที่ยนได้เรียบร้อย ต่อให้นางจะร่วมทางไปกับเราด้วยหรืออย่างไร พวกเราเองก็ต้อเดินทางมาส่งนางอยู่แล้ว เพราะงั้นขากลับเราคงจะได้เชยชมกับความงามและความยิ่งใหญ่ของที่แห่งนี้.. โดยที่ไม่มีอะไรมาขัดขวางพวกเราเป้นครั้งที่สอง... ข้าทำได้เพียงแค่ภาวนาไม่ให้เรื่องไม่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นนั้น เกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง.. ข้าคงทำได้เพียงเท่านี้จริงๆ...

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 คุณธรรม โพสต์ 5 วันที่แล้ว
คุณได้รับ +7 คุณธรรม +20 ความโหด โพสต์ 5 วันที่แล้ว

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +75 ความหิว -86 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 75 -86 + 5

ดูบันทึกคะแนน


逢いたいと願う夢は 鳥のように 空へ高く
風と共に どこまで飛んで 波に映る影を追いかけていた
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
หยกขาว
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x12
x1
x173
x21
x11
x2
x2
x1
x63
x30
x3
x1
x10
x3
x1
x1
x30
x1
x2
x49
x1
x57
x10
x30
x80
x7
x180
x180
x180
x230
x1
x3
x128
x55
x25
x4
x108
x60
x25
x8
x130
x277
x38
x64
x60
x1
x100
x5
x100
x3
x17
x80
x100
x29
x28
x1
x980
x38
x28
x9999
x10
x144
x324
x602
x168
x4
x930
x200
x40
x75
x1051
x930
x30
x2
x1347
x1000
x95
x6098
x300
x3850
x4673
x3
x408
x350
x697
x150
x1303
x170
x51
x1160
x15
x18
x75
x30
x112
x230
x2
x115
x1948
x252
x170
x230
x2300
x88
x2
x597
x50
x31
x1178
x6272
x12
x242
x125
x25
x100
x7250
x5
x98
x1
x50
x20
x80
x55
x19
x253
x2
x3
x60
x20
x1
x60
x16
x1000
x38
x2
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x17
x360
x40
x2
x200
x4
x27
x27
x245
x4
x2710
x53
x9
x4
x140
x92
x20
x93
x119
x230
x4
x32
x3040
x3
x66
x63
x5
x11
x80
x150
x303
x4