ชื่อกระทู้: เฟิง หลง

ดู: 87|ตอบกลับ: 0

เฟิง หลง

 ปิด [คัดลอกลิงก์]
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย sakamarhu เมื่อ 2019-6-21 12:09

C:\Users\Administrator\Downloads\64290216_1266473596850911_4046074744355684352_n

ชื่อ​ :: เฟิง หลง​  feng  long
อายุ​ :: 20​
ชื่อมาดาร :: ลี่​ หวิน​  Li Yun  บิดา​ :: feng ?? (รู้เพียงแค่ชื่อตระกูล​ ว่าเฟิง เนื่องจากแม่เป็นโสเภณี)
เชื้อชาติ​::  ชาวฮั่น
บ้านเกิด​ :: แคว้นชิวชื่อ
อุปนิสัย​ :: คิดในแงดี​​และกวน... นิดๆ
ความสามารถ​ :: ล่าสัตว์​ และดมกลิ่น
มีชื่อเสียง​ :: การล่าที่แถบจะไม่พลาด
คติประจำใจ​ :: อาหารที่ดีมักจะทำให้เราหายเหนื่อย
ความใฝ่ฝันสูงสุด​ ::  ล่าสัตว์ที่แกร่งที่สุดมาเป็นอาหาร
จุดแข็ง​ ::  ประสาทรับกลิ่นไว
จุดอ่อน​ ::  ไวต่อพิษในอากาศ​ สาวงาม​ ต่อราคาไม่เก่ง


สีผิว​ ::  ผิวสีน้ำผึ้ง
สีตา​:: ฟ้าอ่อน
ใบหน้า​ ::  รูปไข่
ร่างกาย​ :  ตามสไตล์​นักล่าสัตว์​ที่ว่องไว
ส่วนสูง​ :  170
น้ำหนัก​ ::  61



ประวัติ
ในเส้นทางระหว่างไปโรมัน​มันขบวนของผู้คนมากมายเต่อกันเป็นทอดๆ​ แล้วมีชายแก่กับเด็กหมุ่นที่ท่าทางจะสนิท​กันเดินยกของมาที่ขบวน
ตาแก่​ :  เห้ยๆไอ้หนูใจเอ็งจะไม่ช่วยยกของหน่อยหรอว่ะ
เฟิงหลง​ :  ทำเป็นบ่นหน่าตาแก่เนื้อนั้นท่านบอกให้ข้าล่าเองนี้หน่า​ นี้ข้าก็ช่วยยกเยอะแล้ว
ตาแก่​ :  ไอ้เด็กใจดำ​ ชิ
เฟิงหลง​ :  ก็ได้​ ตาแก่​ เอามา
พอเฟิงหลงยกออกจากบ่าของตาแก่คนนั้นได้​ ตาแก่นั้นกลับวิ่งเร็วดังกับลอยได้ขึ้นม้าไปช่ะงั้น​   เมื่อเห็นเช่นนั้นเฟิงหลงทำหน้าหยู่นั้นที​
เฟิงหลง​ :  ให้ได้งี้สิว่ะตาแก่
ตาแก่ทำหน้าไม่สนใจแล้วนั่งผิวปากเฉย​ พอเฟิงหลงยกของเสร็จก็เดินไปข้างตาแก่
เฟิงหลง​ :  ตาแก่อยากฟังเรื่องฉันไหม
ตาแก่​ :  อะไรของเอ็งว่ะ​ ข้าถามไม่เคยจะตอบข้า​ พอมาตอนนี้จะเล่าบ้าไหมเอ็ง
เฟิงหลง​ :  สรุปจะฟังไหมล่ะ​ ตาแก่​ ถ้าไม่​ ก็จะเล่า
แล้วทำหน้าหยี้ใส่
ตาแก่​ :  เอิ่ม​ เดียวว่าข้าเสียมารยาท​  ฮ่าๆๆๆ
เฟิงหลง​ :   มันเริ่มตั้งแต่วัยเด็กน่ะ

ในบ้านเก่าๆหลังหนึ่งที่อยู่ตามเขตนอกของเมืองชิวชื่อ
ลี่​ หวิน​ :  เฟิงหลงงงงงงงงงงง​  เจ้าออกไปล่าสัตว์​อีกแล้วใช่ไหมมมมมมมมมม
นางตะโกนใส่เฟิงหลงด้วยเสียงที่ดังมาก​ เฟิงหลงทำได้แค่​ ส่งเสียง​ แหะๆ​ ในลำคอโดยไม่มีเสียงใดอื่นออกมา
ลี่​ หวิน​ :นี้เจ้าก็​ 14​ แล้วนะ​ เฟิงหลงเมื่อไหร่เจ้าจะมีเมียเสียที
เฟิงหลง​ :  ถ้าข้ามีเมียไปแล้วใครจะดูแลท่านล่ะ​ อย่าว่าข้าไม่รู้นะท่านน่ะ​ เป็นโรคร้ายตั้งแต่ในเมืองแล้ว
ลี่​ หวิน​ :  เจ้ากล่าวบ้าอะไรของเจ้าข้ายังแข็งแรงดี​ แค่กๆ
เฟิงหลง​ :  เยี่ยงนั้นสินะที่เรียกว่าแข็งแรง​
ลี่​ หวิน​ :  หืมมมมมม
นางทำหน้าดุใส่​ เฟิงหลง​
เฟิงหลง​ :เอ่อออออออออ​   ข้าไปเตรียมอาหารก่อนนน
เฟิงหลงรีบวิ่งเข้าครัว
ลี่​ หวิน​ :  ลูกคนนี้นิ​   นางเพียงแต่ยิ้มแล้วไปนั่งลงที่โต๊ะ
เป็นเวลายามเย็นแล้วท้องฟ้าเริ่มมือครึ่มลงเรื่อยๆ
เฟิงหลงทำอาหารอยู่นานก็เดินออกมาพร้อม​ กับ​ ต้มไก่ฟ้าเล็บเหล็ก​
เฟิงหลง:  ท่านแม่ข้ามาแล้ว​ นี้ไงสัตว์​ในวันนี้​ ไก่ฟ้าเล็บเหล็ก​ เป็นไงข้าเก่งใช่ไหมลาะ​ ฮ่าๆๆ
ลี่​ หวิน​ :  เจ้าเก่งแบบนี้​ เมื่อไหร่จะล่า​ผู้หญิงมาให้แม่ชมสักคนล่ะ
เฟิงหลง​ :  แค่ผู้หญิงข้าล่………….
เฟิงหลงก็หยุดไปสะอย่างงั้น​ ลี่หวินเห็นเช่นนั้นก็ขำออกมา​  
ลี่​ หวิน​ :  ฮ่าๆๆๆ​  เฟิง  หลง​ พรุ่งนี้เจ้าออกไปล่าแต่เช้าหน่อยนะ​ แค่กๆ
เฟิง​ หลง​ :  ปกติไม่เห็นอยากให้ข้าล่า​ แต่เมื่อแม่ขอข้าจะทำให้
รุ่งเช้า​ เฟิง​  หลง​ ออกจะบ้านแต่เช้าพร้อมกับร้องเสียงดัง​ ท่านแม่​ ข้าไปก่อนนะ
เฟิง​ หลง​ :  กลิ่นแบบนี้​ ต้อง​ ลิงดำแน่ๆ​  ต้องรอเย็นๆ​ รอมันงีบ​ ฮิฮิ  ต้องขอบคุณสวรรค์​ที่ทำให้ข้าจมูกดีเช่นนี้
พอถึงเวลา​ พบค่ำ
เฟิง​ หลง​   หยิบ​ เชือกและมีดขึ้นมา​ เขาปีนขึ้นไปบนตนไม้ที่ลิงนั้นอยู่​ เฟิงหลง​ หยอนเชือกลงไปให้ค้องคอลิงนั้นและดึงขึ้นมาทันที​ เมื่อลิงดำโดนดึงขึ้นมาแต่พยายามตระโกนร้อง​ แต่เนื่องจากเชือกนั้นรัดแน่นเกินจนไม่สามารถร้องได้​ เฟิงหลงยกมือขึ้น
เฟิง​ หลง​ :  ข้าขอโทษ​นะ​ แต่ข้าจะช่วยเจ้าให้สบายเดียวนี้ข้าทำเพื่อคนที่บ้านข้า​ //กล่าวในใจ
เฟิง​ หลง​ ลงมีดทันที​ มีดนั้นแทงอย่างแม่นยำไปยังที่ขั้วหัวใจของลิงนั้น​ ลิงนั้นดิ้นอยู่พักใหญ่​ ก่อนจะนิ่งไป​ เฟิงหลงเก็บลิงดำนั้นขึ้นบนหลัง​ ก่อนจะ​ เดินออกจากที่นี่​ เงียบๆ​ แต่ใครจะไปคิดจะมีลูกลิงหลงฟูงนอนตรงพื้น​ เฟิง​ หลง​ เหยียบ​มันอย่างจัง​ ลิงนั้นร้องทันที​  //  กร้ากกกกกกกกกก
เฟิง​ หลง​รู้ทันทีต้องวิ่ง​
เฟิง​ หลง​ :  ชิบ​ เอ้ยใครจะรู้ว่ะ​ ว่าเอ้งนอนยู่นี้​
ฟูงลิงที่นอนอยู่ต่างตื่นและมองหาเสียง
เฟิงหลงวิ่งอย่าไม่คิดชีวิต​  แล้วได้ยินเสียงจากด้านหลัก​  กร้ากๆๆๆๆ​ เฟิงหลงวิ่งมาจนเลยเขตของพวกมัน​ ก็ตะโกนมันที
เฟิง​ หลง:  พวกลิงโง่​ ข้าหนีมากี่ครั้งแล้ว  พวกแกไม่ออกจากเขตหรอก555​  เขาก็วิ่งกลับไปบ้านทันที​ ในระหว่างที่เดินมาถึงบ้าน
เฟิง​ หลง​ :  ทำไมเงียบเช่นนี้​ แม่ข้านอนแล้วรึ​ ก็แน่สิ​ นี้มันค่ำแล้ว555​ พรุ่งนี้มาดูกันว่าท่านจะพูดว่าไง
เฟิงหลงรีบเข้านอนโดยไม่อาบน้ำเลยสักนิด
รุ่งเช้า​
เฟิงหลง​ :  ท่านแม่ๆ​ ตื่นได้แล้ว​ ถึงเวลาโชว์ผลงาน​
แต่เสียงกลับเงียบของจากห้องของ​ ลี่หวิน
เฟิงหลง​ :  ท่านแม่​ ยังไม่ตื่นรึ​ งั้น​   (ท่านแม่ๆๆๆๆๆๆๆ)​
เสียงของเฟิงหลง​ ดังไปไกลจนชาวบ้านตกใจ​ แต่เสียงจากห้องนั้นก็ยังเงียบ
งั้นข้าเข้าไปล่ะนะ​ เอ้ดดดด​  เสียงประตูไม้เก่าๆ​ เปิดออก​
เฟิงหลง​ :  ท่านแม่​ ท่านจะนอนขี้เซาแบบนี้ไม่ได้นะท่านแม่
เฟิงหลง​ เดินไปดึงแขนลี่หวินขึ้น​ แต่ตอนนั้นเสียงทึกอย่างกับเงียบลง​ ได้ยินเพียงแค่เสียงหัวใจของ​ เฟิงหลงเท่านั้น​ ตึกตัก​ ตึกตัก​ อยู่ดีๆ​ น้ำตาก็ซึม​ออกจากตาของเฟิงหลง​  
เฟิงหลง​ :  ฮ่าๆๆ​ ท่านแม่​ ไม่เอาไม่แกล้งข้าแบบนี้สิท่านแม่​ ฮ่า​ๆ​ๆ​  ข้าขำให้ท่านแล้วลุกได้แล้วท่านแม่
แม้เฟิงหลงจะพยายามหัวเรา​แต่ก็มีแต่น้ำตาที่ไหลออกมา​  มันไหลเรื่อยๆ​ ในใจเขาคิดเพียงว่า​ ไม่ใช่ๆ​ ไม่ใช่​ มันไม่เป็นแบบนี้​ น้ำตาไหลไปเรื่อยๆ
.
.
มีเสียงเงียบเป็นเวลานาน
.
.
.
แต่ตอนนั้นก็มีคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามา​ เห็นเฟิงหลงในสภาพเช่นนั้นและมองไปที่ลี่หวิน​ เขาคนนั้นรู้ได้ทันทีเขาเดินเข้าไปกอดเฟิงหลง​ แล้วกล่าวว่า​ ลี่หวินไปแล้วเจ้าต้องเข้มแข็ง​นะ
เฟิงหลง​พูดด้วยเสียงที่สั่น :  ท่านว่าอะไร​ แม่ข้าไปไหน​ ท่านแม่ก็นอนอยู่นี้​
ถึงจะพูดเช่นนั้น​ ก็ตามแต่น้ำตาของเขากลับไปหยุด​ ชาวบ้านคนนั้นก็ปลอบอยู่นานเผื่อเฟิงหลงจะยอมรับความจริง​ ในวันต่อมา​ ก็จัดพิธี​ศพให้แม่เขาแต่พอกลับไปที่ห้อง​ เขากลับเจอจดหมายในห้องเขา​ เขียนว่า

จากแม่
แม่รู้ว่าแม่มาถึงที่สุดแล้ว​ แม่เพียงแค่อยากให้ลูกลูกว่าลูกไม่ได้ไร้พ่อ​  พ่อของเจ้า  มีสกุลว่าเฟิง​ แล้วสุดท้ายนี้แม่อยากให้เจ้ากินอาการดีๆมีสุขภาพ​แข็งแรงนะ​ รักลูก​

เฟิงหลง​ ร้องอีกครั้ง​ ข้าจะร้องครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย


ครึ่งปีต่อมา​ ในระหว่างที่เฟิงหลงล่าสัตว์นั้น​
มีตาแก่หน้าโง่คนหนึ่งเดินมาแล้วพูดว่า
ตาแก่​ :  ใช้ได้นิสนใจทำงานให้ข้าไหม
เฟิงหลง​ :  ไม่อ่ะตาแก่​ ข้าจะหาอาหาร
ตาแก่​ :  ข้าจ้างเจ้าให้ล่าให้อยู่ปากท้องของทุกคน​
เฟิงหลง​ :  หืม​
ตาแก่​ :  เข้าไม่อยากออกจากหมู่บ้านนี้หรอ​ ข้างหน้ามีอะไรให้ล่าเยอะแยะ​ ไม่กินอะไรช้ำๆเช่นนี้
เฟิงหลง​ :  ท่านต้องการอะไร​ บอกให้ข้าฟังเถอะ​ เพราะอีกไม่นานข้าจะเดินทางเช่นกันเพียงแต่ตุ่นอาหารเดินทาง
ตาแก่​ :  ฮ่าๆๆๆ​  ชั่งเหมาะอะไรเช่นนี้งั้นมาล่าให้กลุ่มข้าดีกว่า​ ได้ทั้งเงินและอาหารแถวยังมีเพื่อนดีกว่าไหนๆ​ เข้าไหม​ แต่ถ้าไม่มีเฃินต้อนนี้​
เฟิงหลง​ :  ก็ได้ข้าจะเชื่อตาแก่อย่างท่านสักครั้ง

ข้ามมาถึงตอนเดินทาง
เฟิงหลง​ :  ท่านรู้อะไรไหมตาแก่นั้นก็ไม่เคยให้เงินข้าเลยจนถึงตอนนี้​
ตาแก่ฟังแล้วก็พูดว่า​ ใช่ทำไหมเขาไม่ให้เจ้า   
เฟิงหลง​ :  นี้ท่านยังไม่รู้ตัวววว
ตาแก่​ :  อะไร​ ที่ไหน​ 555​  ถึงเมืองโรมันข้าจะให้เจ้า​ มี่จริงข้าเพีบงแค่อยากแกล้งเจ้าถึงนั้น​ เจ้าก็น่าจะ​ 16​ ปี​ แล้วข้าจะให้เจ้าเป็นของขวัญ​ เจ้าเชื่อใจข้าเถอะไอ้หนู
ทั้งคู่ก็เดินไปเรื่อยๆพูดคุยหัวกันอย่างสนุกสนานโดนไม่สนอายุกันเลย


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 500 + 50 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-11-18 09:49

ขึ้นไปด้านบน