ดู: 111|ตอบกลับ: 4

{ เมืองเจียงหลิง } คฤหาสน์สกุลเฮ่อหลัน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-6-18 20:34:30 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2019-6-19 17:05




คฤหาสน์เฮ่อหลัน

{ เมืองเจียงหลิง }








คฤหาสน์สกุลเฮ่อหลัน
คฤหาสน์ชานเมืองเจียงหลิง สร้างเต็มพื้นที่มรดกที่เลือกอยู่ไม่ไกลจากลำน้ำ
เป็นเพราะเจ้าบ้านชอบความสงบเงียบหรือเปล่าก็ไม่ทราบได้
กิจการค้าวัตถุโบราณที่พูดได้ไม่เต็มปากว่าถูกกฎหมาย แหล่งของเหล่านี้
ไม่พ้นสุสานและเบื้องหลังของตระกูลที่ล่มสลาย พวกเขาประมูลของล้ำค่า
เพื่อนำมาขายต่อในราคาที่สูงขึ้น เก็บกำไรจากสายตาอันหลักแหลม

เจ้าบ้าน
เฮ่อหลัน ม่อหร่าน
อุปนิสัย : ผ่าเผยสง่างามจัดการเรื่องราวได้อย่างรวดรัดและรวดเร็ว มีรอยยิ้มที่ชวนให้คนมองปลอดโปร่ง ไม่เคร่งจารีตธรรมเนียมแต่ก็ใจกว้างต่อผู้อื่น ค่อนข้างถือเอาอารมณ์เป็นใหญ่ มีแนวคิดที่ค่อนข้างล้ำหน้าผิดแผกจากยุคสมัย

ภาพ - เสี้ยวจ้าน








คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

983

กระทู้

3639

โพสต์

69หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
795408
เงินตำลึง
141033
ชื่อเสียง
216101
ความหิว
3027

ตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
17600
ความชั่ว
8168
ความโหด
31035
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-6-19 22:46:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-6-19 22:53


กาลเวลาพิสูจน์คน
1322
เจ้าสัวม่อหลันผู้ผิดแผก

           งานของนางรำการแสดงจะเริ่มในยามค่ำคืน.. ดังนั้นช่วงเช้าทั้งวันนางก็ว่างอยู่ หลิงหลานในเวลาปกติแต่งกายเรียบง่าย เรียบจนนึกสงสัยว่าพวกที่ให้ความสนใจตนคงจะมีรสนิยมผิดพลาด วันๆ แต่งสีจืดแป้งชาดไม่ทา ใบหน้าอ่อนใสเดียงสาดุจทารกที่กี่ปีผ่านไปไม่มีเค้าลางคองขวามเป็น ‘หญิงสาว’ ขึ้นสักที หลิงหลานอาศัยว่ายามอยู่ตำหนักไถหนันตนโดนคนผู้นั้นจับแต่งตัวราวกับตุ๊กตา เหล่ากู่กู่ก็บอกว่า ‘เป็นถึงสนมเอกเพียงหนึ่งเดียว แต่งกายปอนๆไม่สมฐานะผู้พบเห็นจะดูหมิ่นมาถึงท่านจ้าวเกาะ’

             อาภรณ์หลายชั้นไม่ต้องพูดถึงเครื่องหัวหนักบ่าจนไม่อยากออกงานสังสรรค์
             เมื่อกลับถึงแดนฮั่นเรื่องหนึ่งที่นางสบายก็คือ.. สลัดคราบสนมกลับไปแต่งกายส่งศพเหมือนเดิม
             มันก็เป็นสิ่งที่อาจารย์เซวียนหยวนไม่เคยเข้าใจ… ความสุขของชีวิตเรียบง่ายออกจะดี           

              ทว่าวันนี้นางตั้งใจใช้การแสดงเรียกแขกเข้าเหลาภัตตาคาร.. หอทิงหลิงหรูหราเพียงนั้น นางรำปอนๆ คงจะเข้ากันอยู่หรอก สาวเจ้าจำใจให้จื่อหลัวน้อยช่วยกันเลือกชุด เอาที่สีสันไม่ฉูดฉาดและไม่เรียบจนเกินไป เลือกได้อาภรณ์ปกขนเตียวสีขาวบริสุทธิ์ ตัวกระโปรงไหมมัจฉาเหลือบสีสันตามการเคลื่อนไหวส่องประกายดุจเกล็ดปลา จับจีบรอบอก..แหวกร่องอกเล็กน้อยด้วยอากาศร้อน เน้นชายแขนเสื้อปักด้ายเงินและทองดูงามวิจิตร


              รวบมวยผมครึ่งหนึ่งทรงเมฆเหินประดับช้องและปิ่นเงินเรียบๆ ทิ้งปลายสยายยาว จื่อหลัวน้อยวิ่งไปเด็ดดอกไห่ถังมาแซมมวยผมให้พี่สาว การแต่งหน้าเสมือนนกยูงรักษาแววหาง ใช้สีโทนอบอุ่นแต้มบางๆ สองข้างแก้ม จากนั้นเม้มชาดแต่พอดีเป็นอันเสร็จสมบูรณ์ ในกระจกที่มองตอบกลับมาคือดรุณีสคราญโฉม ละมุนอ่อนหวานดุจสายลมใบไม้ผลิ ใบหน้าเน่งน้อยเพิ่มเค้าลางของหญิงสาวเต็มวัย ทรวงอกอิ่มเอิบรับกับพวงแก้มเปล่งปลั่งผิวขาวเนียนจัด หางตาแต้มสีสันเพียงปรายมองราวกับเวลาหยุดเดิน สมศักดิ์ศรีอดีตสนมเจาหวาผู้ทำจ้าวเกาะหลงใหลคลั่งใคล้ถึงสองรุ่นติดกัน

               กระรอกน้อยยืนหน้าแดงมองพี่สาวอยู่นาน “มีอะไรหรือเปล่าจ้ะ? หรือว่าแบบนี้ดูแปลกตาไป?”

               จื่อหลัวส่ายหน้ารัว “ไม่.. ไม่เจ้าค่ะ พี่สาว… ท่านงามจนเหมือนไม่ใช่คน”

               หลิงหลานฟังแล้วขมวดคิ้ว..อย่างไรกันงามจนเหมือนไม่ใช่คน!!
.
.
.
             คฤหาสน์สกุลเฮ่อหลัน…

             ในห้องอักษรมีโต๊ะยาวเลี่ยมมุมด้วยทองคำ เบาะรองนั่งปักลวดลาย บุรุษอาภรณ์นิลผู้เป็นเจ้าบ้านเอนอยู่บนตั่ง รินสุราซานเซิงที่ได้รับจากสหายในเมืองเซียงหยางให้ตนเอง เท้าคางพลางอ่านสานส์ที่ได้สั่งให้บริวารรวบรวมมา ชั้นวางด้านหลังโต๊ะล้วนเรียงรายไปด้วยของโบราณล้ำค่า ทั้งจอกสัมฤทธิ์จากราชวงศ์โจว.. จานแปดลักษณ์หล่อด้วยทองคำดำ สลักหยกลายกิเลนรึแม้แต่ปลอกนิ้วของผู้นำชนเผ่าที่ล่มสลายไปแล้ว

             แต่ละชิ้นในห้องมูลค่าหลายหมื่นชั่ง บางชิ้นประเมินค่ามิได้และยิ่งทวีสูงขึ้นตามวันปีที่ผ่านไป

             อันที่จริงยังจัดเป็นของชั้นรอง.. ที่ล้ำค่าที่สุดนั้นคือจำพวกของที่เป็นหนึ่งไม่มีสองเก็บไว้ในห้องลับ ไม่เหมือนคฤหาสน์คนเข้าออกมากมายเวรยามแน่นหนา ธุรกิจของตระกูลเขาพัวพันกับสมบัติล้ำค่า มืออาชีพขุดสุสานหากินกับงานคว่ำกรวยมนุษย์ปกติทำมาหาเลี้ยงบนดิน.. พวกตนอยู่ใต้ดินฟังแล้วก็พิลึก

            ปกติแล้วนายใหญ่ทำการค้าน้อยครั้งจะผ่านนายหน้าติดต่อคู่ค้าเพียงสองครั้ง หนึ่งคือรายละเอียดของสิ่งที่ต้องการพร้อมวางมัดจำ และหนที่สองคือส่งของเป็นจบธุระ ไม่มีการดูสินค้าก่อนสกุลเฮ่อหลันสืบทอดธุรกิจคว่ำกรวยมาสี่รุ่น ผู้นำตระกูลล้วนปฎิบัติอย่างเคร่งครัด ลูกค้าพอใจ… มืออาชีพไว้วางใจได้ด้วยชื่อเสียงที่สั่งสมมาในวงการ

            ดังนั้นที่คฤหาสน์น้อยครั้งจะมีแขกมาเยือนถึงที่…
            โดยเฉพาะแขกผู้มิใช่คู่ค้า พ่อบ้านเถาแจ้งว่าเป็นดรุณีนางหนึ่ง.. สคราญโฉม
            นายใหญ่บอกปัดในทันที จึงทราบว่าเป็นสตรีที่นำของมาคืนเขา

            “แม่นางซินมาขอพบเพื่อขอบคุณที่ได้ช่วยเหลือนางไว้เมื่อคืนขอรับ พร้อมกับ.. นำเสื้อคลุมของม่อเหยี่ยมาคืนด้วยตอนนี้รออยู่ในห้องรับรองขอรับ” พ่อบ้านชราปกติน้อยครั้งจะพูดมาก หนนี้เกรงว่าโดนลูกอ้อนสาวน้อยคนนั้นใจละลายไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

           เฮ่อหลันม่อหร่านเบนสายตาออกจากตัวอักษร เลิกคิ้วถาม “ข้าบอกเมื่อไรว่าจะให้พบ”

           “แม่นางน้อยคล้ายมีเรื่องสนทนากับม่อเหยี่ยต้องการคืนของกับมือผู้รับ… อย่างไรวันนี้ท่านก็ว่างอยู่ พบปะมิตรสหายนอกวงการไว้ไม่เสียหาย” ได้ยินเสียงฮึ่มในลำคอของเจ้านายพ่อบ้านชรารีบแก้ลำ “ใช้เวลาแต่กับของใต้ดินนานๆ นายท่านผู้เฒ่าพูดหลายหนเกรงว่าบุตรชายคร่ำเครียดเกินไปนะขอรับ”

           ประมุขตระกูลคนปัจจุบันโยนม้วนสานส์ในมือไปอีกทาง ตลอด!! มาไม้นี้ยกตาเฒ่าขึ้นมาพูดให้เขาสะอึกตลอด!!
            หาไม่ติดว่าพ่อบ้านเถาคือบ่าวและสหายสนิทที่ท่านปู่ไว้ใจ เขาก็เบื่อหน้าอีกฝ่ายจะแย่แล้ว

           ม่อหร่านสีหน้าเรียบเฉยเพราะแบบนี้เขาถึงไม่ค่อยอยากยื่นมือช่วยเหลือสตรี ทว่าเมื่อลองนึกย้อนความดูแล้ว วาจาของคนละเมอในรถม้าเมื่อคืนชวนให้ขบขัน..น่าสนใจยิ่ง อีกทั้งซุ่ยเมิ่งเซียนหลินดูเหมือนจะมีเรื่องบางประการน่าสนใจอยู่ ตามข่าวลือเถ้าแก่เนี้ย 'เสวี่ยหนี่' ผู้ลึกลับราวกับตำนานเมือง เล่าขานกันว่าเจ้าสัวหลายท่านได้พบเห็นการร่ายรำในวันเปิดหอทิงหลิน ต่างหลงใหลในสตรีผมเงินจนคิดว่าเทพธิดาผู้นี้สลักจากหิมะ ทว่านางก็ปรากฎตัวเพียงวันนั้นวันเดียว เถ้าแก่เนี้ยปฎิเสธกระทั่งงานเลี้ยงใหญ่ใช้ชีวิตลึกลับในโรงเตี้ยม

           ห้าปีผ่านไปปรากฎตัวอีกครั้งในเวลาสั้น.. แล้วก็ไร้ร่องรอยในปัจจุบัน
           'สตรีหิมะลึกลับที่ผลุบๆ โผล่ๆ กับเหลาชื่อดังแห่งเมืองอย่างนั้นหรือ? หึ ก็คงพอแก้เบื่อได้สักพัก' คิดไปคิดมารอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดริมฝีปาก เอนหลังลงแล้วปิดตาลง

           “ได้… หากนางอยากรอก็ให้รอ” ทดสอบความอดทนกันสักนิดร่างสูงโปร่งพับแขนรองท้ายทอยตนให้อยุ่ในท่าสบาย “พักผ่อนเสร็จแล้วข้าถึงจะไปพบ”

           “น..นายท่าน!!” พ่อบ้านชราเหงื่อตกภาวะลมเพลมพัดของม่อเหยี่ยกำเริบอีกแล้ว!!
                  


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +45 คุณธรรม +90 ความโหด โพสต์ 2019-6-19 23:10

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -42 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -42 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
มุกอัคคี
เซ็กเธาว์
กู่ฉินมนตรานภาลัย
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
ตัวเบาขั้นสูง
เกราะทองเทวะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x13
x136
x1
x7
x1
x100
x1
x1
x6
x3
x2
x2
x1
x33
x1
x699
x1
x1
x2
x100
x11
x1
x2
x1
x1
x25
x5
x2
x1
x1
x260
x50
x5
x15
x20
x2
x3
x10
x5
x880
x3
x4334
x60
x156
x80
x70
x430
x2
x18
x165
x1
x120
x500
x500
x1421
x22
x2
x51
x35
x1250
x9999
x8
x5
x41
x4
x658
x4
x4
x15
x2
x1
x44
x2
x30
x99
x6
x685
x207
x620
x699
x67
x9999
x16
x600
x952
x116
x2060
x40
x75
x621
x485
x854
x100
x4
x1402
x368
x4024
x374
x53
x824
x1823
x1753
x205
x4157
x59
x494
x392
x688
x2
x223
x92
x70
x121
x1
x6
x1
x970
x79
x35
x1616
x120
x1
x141
x4
x9999
x898
x2
x20
x227
x1251
x4200
x3837
x7
x1959
x1200
x164
x464
x9999
x899
x193
x1
x310
x612
x2270
x412
x48
x10
x2
x7
x7
x14
x21
x9
x18
x6329
x77
x5485
x199
x12
x4079
x9
x8
x3212
x5
x9
x579
x199
x7
x9
x101
x15
x6
x227
x1715
x6
x16
x70
x453
x58
x3
x100
x5
x13
x5
x138
x1
x3
x1
x1478
x500
x86
x5239
x401
x284
x2614
x1654
x9621
x9
x2
x224
x3293
x5250
x910
x925
x7
x204
x798
x90
x300
x50
x556
x2000
x9999
x11
x1820
x9999
x9999
x2212
x1100
x389
x67
x1110
x1
x1418
x30
x1935
x1012
x230
x1
x256
x516
x467
x201
x755
x1663
x1756
x2405
x9999
x2017
x3002
x1239
x2990
x319
x1941
x2259
x1822
x8
x43
x1
x29
x1759
x1335
x63
x1
x7765
x4590
x67
x9999
x70
x223
x438
x1868
x61
x1761
x194
x300
x18
x246
x168
x8
x60
x30
x9999
x3
x350
x1318
x122
x31
x263
x9
x1
x345
x9999
x2465
x657
x10
x20
x8
x100
x9999
x110
x4584
x111
x713
x176
x2

983

กระทู้

3639

โพสต์

69หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
795408
เงินตำลึง
141033
ชื่อเสียง
216101
ความหิว
3027

ตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
17600
ความชั่ว
8168
ความโหด
31035
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-6-19 23:59:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด

กาลเวลาพิสูจน์คน
1323
หนี้น้ำชาหนึ่งกา

           ด้านในห้องโถงรับรอง…

           หญิงสาวผู้อ่อนหวานและสคราญโฉมชนิดภูตผีร่ำไห้นางหนึ่งกุมห่อเสื้อคลุมพลางส่งยิ้มให้แก่สาวใช้ ไม่ว่านางจะปรายตามองไปยังทิศทางใดก็นึกแปลกใจนักที่พบเห็นผู้คุ้มกันจำนวนมาก… เอ หรือว่าเจ้าบ้านนี้จะมีชื่ออยู่ในประกาศล่าค่าหัวเหมือนตน? หนึ่งชั่วยามก่อนหน้าดรุณีน้อยคิดจะเอนหลังนอน ติดที่ว่าสายตาสะดุดเข้ากับเสื้อคลุมสีนิล..

            จดจำได้คล้ายว่ามิใช่ของตน... สมควรนำส่งคืนเจ้าของ
             หลังสอบถามจากเฉินเยี่ยเสมียนผู้แสนดีจนถี่ถ้วนแล้วก็ถ่อมายังที่นี่

            เฉินเยี่ยกล่าวว่าเพียงเห็นตราดอกซือสว่าน ชาวเจียงหลิงล้วนนึกถึงตระกูลเฮ่อหลัน ความเป็นมายาวนานพวกเขาทำการค้าใดคนส่วนใหญ่ก็ไม่ทราบล้วนเรียกขาน ‘เจ้าสัว’ จนติดปาก นายท่านคนปัจจุบันนับเป็นรุ่นที่สี่นาม ‘เฮ่อหลัน ม่อหร่าน’ นิยมเรียกลำลอง ‘ม่อเหยี่ย’ ในอดีตเคยนับถือเป็นผู้มีสายตาหลักแหลมครั้งเฉินเยี่ยเกือบถูกหลอกให้ขายสมบัติประจำตระกูลในราคาหลังหัก เมื่อนั่นเสมียนของนางค่อนทราบว่านายท่านม่อเหยี่ยมีภูมิความรู้เรื่องศิลปะวัตถุและของโบราณอย่างลึกซึ้ง

            ‘ม่อเหยี่ย’ ที่ว่าบังเอิญเป็นผู้เดียวกับที่ให้นางและท่านตงฟางกับฮูหยินอาศัยติดรถมาคืนก่อน

            คิดแล้วก็น่าขัน… เฉินเยี่ยปกติเป็นเสมียนผู้รักคุณธรรมไม่สนเรื่องซุบซิบนินทา
            แต่เมื่อเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับนายท่านม่อหร่านรายนี้ ราวกับเจ้ากรมข่าวลือมาเอง.. ฟังว่าเรื่องราวสะเทือนเลื่อนลั่นที่สุดยังคงเป็นเรื่องการเกี่ยวดองของตระกูลเฮ่อหลัน และตระกูลจินเมื่อห้าปีก่อน เฉินเยี่ยเล่าให้ฟังอย่างออกรสว่าหนนั้นนายท่านผู้เ่าสกุลเฮ่อหลันหมั้นหมายหลานชายไว้กับธิดาสหายรัก ‘จินซิ่วซิ่ว’ หญฺงงามเมืองเจียงหลิงเดิมทีสมควรเป็นเรื่องมงคล กลับกลายเป็นว่าน้องชายของท่านม่อหร่านตีท้ายครัวว่าที่พี่สะใภ้ เฮ่อหลันม่อหร่านเป็นผู้มีน้ำใจสูงส่งคนหนึ่งแทนที่จะผิดหวังโกระแค้นน้องชาย กลับสะบั้นวาสนาของตนเองเชื่อมด้ายแดงผู้อื่น ส่งเสริมยวนยางเคียงคู่ยกคู่หมั้นตนให้แก่น้องชาย...เป็นที่ฮือฮาในสมัยนั้นอย่างมาก

            ลือกันว่าหลังจากนั้นเขาไม่ชายตามองหญิงใดอีกเลย…
            หลิงหลานฟังหนแรกยังซาบซึ้ง เข้าใจว่าม่อเหยี่ยผู้นี้จิตใจกว้างขวางยิ่ง เพื่อความสุขของน้องชายและสตรีที่รักตนยอมเป็นผู้เสียสละ

            เห็นสีหน้าสะทกสะท้อนใจของหลิงหลานเสมียนเฉินเยี่ยเสมือนเคี้ยวแมลงวันเข้าไป เข้ากระซิบอย่างแอบๆ กล่าวว่า ‘อันที่จริงข้าเคยถามเรื่องนี้กับม่อเหยี่ย.. ท่านทายสิเขาตอบอย่างไร’

           หลิงหลานตอบว่า ‘คงทุกข์ใจมากกระมั้ง? คนหนึ่งก็น้องชายร่วมสายเลือด อีกคนก็คู่หมั้นคู่หมาย’

            เสมียนหน้ามนหัวร่อเหอๆ กระซิบเสียงเบาลงว่า ‘ชาวเจียงหลิงส่วนมากล้วนมองอย่างท่าน เฉพาะข้าที่ถามจากเจ้าตัวถึงทราบ.. ม่อเหยี่ยกล่าวอย่างปลอดโปร่งว่า ‘พ้นจากนางได้เสียที เสียดายเป็นน้องรองรับเคราะห์ไป’ รอยยิ้มเขาในวันนั้นข้าจำได้ว่าทิ่มแทงนัยน์ตามากทีเดียว!!’

           ระหว่างนางนั่งอยู่ในโถงไปก็ขนลุกไป… ต้องเป็นบุรุษเช่นไรกันนะปัดคุ่หมั้นพ้นตัวแล้วยังยิ้มปลอดโปร่งได้อยู่เนี่ย!!
.
.
.
            คล้ายว่าสาวใช้เกรงว่าดรุณีน้อยนั่งคอยอาจจะเบื่อ ขยันรินน้ำชาส่งขนมของว่างให้ทุกสองสามอึดใจ หลิงหลานด้วยเกรงเสียมารยาทเขารินมาก็ดื่มแล้ว ฝ่ายสาวใช้พบว่าถ้วยพร่องลงก็รินอีก หลายสิบถ้วยเปลี่ยนน้ำชาไปสองกา.. บุรุษเจ้าบ้านยังไม่ให้เข้าพบ กระเพาะน้อยๆของนางโดนทรมานทรกรรมจากสาวใช้ขี้เกรงใจจนปวดหนึบ หลิงหลานยิ้มแย้มกล่าว

           “ขออภัยนะเจ้าคะห้องน้ำไปทางไหน…” สาวใช้อุทานตกใจ พึ่งทราบว่าตนกระตือรือร้นในหน้าที่มากเกินไปเสมือนแกล้งกัน

            ผ่านไปอีกครึ่งชั่วยาม

            หลังไปทำธุระส่วนตัวเสร็จก็กลับมานั่งรอจนสัปหงก.. นึกถึงเรื่องราวข่าวซุบซิบของเสมียนเฉินเยี่ยไปก็ยิ่งสงสัยว่าเหตุใดเจ้าบ้านผู้นี้ปล่อยให้ตนรอแล้วรอเล่า? เพียงแค่น้ำเสื้อคลุมมาคืนเท่านั้นถึงกับปลีกตัวมาพบสักอึดใจหนึ่งไม่ได้เลยหรือ? เรียวคิ้วงามขมวดมุ่นเข้าหากัน ‘เอาเถิด… เขาเป็นถึงประมุขตระกูลใหญ่ อย่างไรก็เคยมีน้ำใจช่วยเหลือเรา อาจจะภารกิจติดพันอยู่จริงๆ ก็ได้’

           ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยาม… รอยยิ้มของหญิงสาวยังคงประดับแต้มอยู่ แม้ในขณะสาวใช้มาเป็นเพื่อนนั่งเล่นทอยลุกเต๋าฆ่าเวลากับนางไปแล้วก็ตาม ตพวันคล้อยลงต่ำ… ให้ตายเถอะตัวนางเองยังไม่อยากจะเชื่อว่านั่งอยู่ในคฤหาสน์รอพบเจ้าบ้านได้ทั้งวัน!!

           ท้ายสุดพอบ้านชราก็แบกหน้ากลับมาในห้องโถงด้วยแววตารันทดใจยิ่ง หลิงหลานเห็นเขาแล้วคลี่ยิ้ม “ม่อเหยี่ยว่าอย่างไรบ้างเจ้าคะ? ไม่ทราบ ‘อนุญาต’ ให้ข้าเข้าพบแล้วหรือยัง”

           ดูรอยยิ้มราวกับลูกกวางน้อยเดียงสาเช่นนั้นสิ!! นายท่านใจร้ายเกินไปแล้วให้ดรุณีดีงามถึงเพียงนี้ต้องรอทั้งวัน!!

            “คือ...คือว่า” พ่อบ้านเถารู้สึกอับอายเหลือเกินที่จะต้องแจ้งประโยคนี้

            “...หืม รึว่า? มีเรื่องใดที่ข้าควรทราบก่อน? โปรดแจ้งมาเถิดเจ้าค่ะ”

           พ่อบ้านชราอยากแก่ตายเสียตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอดท้ายสุดยอมแจ้งตามคำสั่งของเจ้านายตนเอง “นายท่านพักผ่อนแล้วขอรับ.. เกรงว่าออกมาพบไม่ได้วันนี้เชิญฉม่นางกลับไปก่อน ถ้าอย่างไร.. วันหน้าค่อยมาใหม่”

            สาวเจ้าอมยิ้มละมุนละไมอยู่อึดใจหนึ่งอุทานเสียงเบา “.................................อ๊ะ??”

           “ขออภัยจริงๆ ขอรับแม่นางน้อย!!” ชายชรารุ้สึกน้ำตาพาลจะไหล ชีวิตนี้เจ้านายตนจะหาสตรีดีดีที่ไหนมาแต่งได้ไหมเนี่ย อุปนิสัยลมเพลมพัดบ่าวล่ะปวดใจนัก สาวใช้เองอยุ่เป็นเพื่อนเล่นแก่แขกตัวเล็กมานานยังพลอยรู้สึกลำบากใจไปด้วย “หากอย่างไรวันหน้าท่านมาเมื่อไรข้าจะรีบไปแจ้งต่อนายท่าน…”

            หลิงหลานนิ่งไปอึดใจ.. รู้สึกไม่เคยเจอการตอนรับเช่นนี้มาก่อน แล้วก็หัวเราะเสียงใส “ได้!! เห็นทีนายของพวกท่านคงเหนื่อยอย่างแสนสาหัสกับกิจการที่ต้องดูแลเป็นแน่ เอาเถิด ไม่เป็นไรวันพรุ่งนี้ข้าจะมารบกวนใหม่นะเจ้าคะ”

            หลิงหลานคลี่รอยยิ้มพลันหันหลังกลับด้วยไม่คิดมาก…
            ในใจก็รู้ว่าโดนเล่นเข้าแล้ว ทว่าอีกฝ่ายติดฐานะผู้มีพระคุณ นางจะยอมให้สักหน เขาอยากเล่นก็เล่นไปเถิด!!

            อย่างไรตอนนี้ตนก็ว่างอยู่พอดี… จะเล่นเป็นเพื่อนละกัน

            'เฮ่อหลันม่อหร่าน... ดี! ดูเหมือนว่าข่าวลือถึงท่านในเจียงหลิงจะมีไม่น้อยเลยนะ' ร่างบางหยักรอยยิ้มซุกซน มีอะไรให้ทำแล้วสิ
                     


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ --35 คุณธรรม +8 ความชั่ว +3 ความโหด โพสต์ 2019-6-20 14:02
คุณได้รับ +45 คุณธรรม +90 ความโหด โพสต์ 2019-6-20 14:02

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -36 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -36 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
มุกอัคคี
เซ็กเธาว์
กู่ฉินมนตรานภาลัย
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
ตัวเบาขั้นสูง
เกราะทองเทวะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x13
x136
x1
x7
x1
x100
x1
x1
x6
x3
x2
x2
x1
x33
x1
x699
x1
x1
x2
x100
x11
x1
x2
x1
x1
x25
x5
x2
x1
x1
x260
x50
x5
x15
x20
x2
x3
x10
x5
x880
x3
x4334
x60
x156
x80
x70
x430
x2
x18
x165
x1
x120
x500
x500
x1421
x22
x2
x51
x35
x1250
x9999
x8
x5
x41
x4
x658
x4
x4
x15
x2
x1
x44
x2
x30
x99
x6
x685
x207
x620
x699
x67
x9999
x16
x600
x952
x116
x2060
x40
x75
x621
x485
x854
x100
x4
x1402
x368
x4024
x374
x53
x824
x1823
x1753
x205
x4157
x59
x494
x392
x688
x2
x223
x92
x70
x121
x1
x6
x1
x970
x79
x35
x1616
x120
x1
x141
x4
x9999
x898
x2
x20
x227
x1251
x4200
x3837
x7
x1959
x1200
x164
x464
x9999
x899
x193
x1
x310
x612
x2270
x412
x48
x10
x2
x7
x7
x14
x21
x9
x18
x6329
x77
x5485
x199
x12
x4079
x9
x8
x3212
x5
x9
x579
x199
x7
x9
x101
x15
x6
x227
x1715
x6
x16
x70
x453
x58
x3
x100
x5
x13
x5
x138
x1
x3
x1
x1478
x500
x86
x5239
x401
x284
x2614
x1654
x9621
x9
x2
x224
x3293
x5250
x910
x925
x7
x204
x798
x90
x300
x50
x556
x2000
x9999
x11
x1820
x9999
x9999
x2212
x1100
x389
x67
x1110
x1
x1418
x30
x1935
x1012
x230
x1
x256
x516
x467
x201
x755
x1663
x1756
x2405
x9999