ดู: 77|ตอบกลับ: 1

{ เมืองเซียงหยาง } โรงทานเถี่ยโถว

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-6-17 12:39:36 |โหมดอ่าน

โรงทานเถี่ยโถว

{ เมืองเซียงหยาง }





เมืองเซียงหยางมีเรื่องเล่าถึงอดีตมือปราบผู้ที่ผันตนเองไปเป็นชาวยุทธ์ หมกมุ่นอยู่กับการล้างแค้นให้ครอบครัว
ลือกันว่ามือเขาเปื้อนเลือดเหล่าคนชั่ว ใจเขาก็อาบไปด้วยความอ้างว้างจากการสูญเสียบุตรและภรรยาอันเป็นที่รัก
จนกระทั่งวันหนึ่งเขาอุ้มเด็กน้อยกลับมาที่บ้าน และได้เปลี่ยนบ้านทั้งหลังให้กลายเป็นโรงทาน รับอุปการะเด็กกำพร้า
จากมือที่เปื้อนเลือดกลายมาเป็นหั่นผักหุงหาอาหารเลี้ยงหลายสิบชีวิต ไม่เคยปฎิเสธเก็กคนไหนไม่ว่าดื้อหรือซน






ผู้ดูแลโรงทาน
สือ โถว
อุปนิสัย : ในอดีตเคยเป็นคนมุทะลุโผงผางเห็นหน้าที่เป็นสำคัญ ครั้งทำงานเป็นมือปราบล่วงเกินผู้มีอิทธิพลเอาไว้มาก
ภายหลังภรรยาและบุตรถูกคนเหล่านั้นตามสังหารจนเขาสูญสิ้นครอบครัว จึงลาออกจากราชการไปตามล้างแค้นคนเหล่านั้น
เขาใช้ฐานะชาวยุทธ์พเนจรจนสุดท้ายสังหารคนที่สั่งฆ่าครอบครัวตนได้สำเร็จ ทว่าในบ้านนั้นมีเด็กอยู่ใช้ดวงตาเดียงสาจ้องมองมา
ทำให้เขาสำนึกได้และพบว่าสิ่งที่ตนทำไม่ต่างจากคนที่ตนชิงชัง จึงยุติทางแก้แค้นรับอุปการะเด็กกำพร้าเหล่านั้นมาเลี้ยง
โดยเฉพาะเด็กๆ ที่บิดามารดาถูกสังหารจากความวุ่นวายในยุทธภพเขายิ่งเมตตาเป็นพิเศษดั่งบุตรแท้ๆ
กลายเป็นคนอบอุ่นและแบบอย่างที่ดีให้แก่เด็กๆ สัญญากับตนเองว่าจะจับอาวุธเพื่อปกป้องไม่ใช่เพื่อความแค้น


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

983

กระทู้

3639

โพสต์

69หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
795408
เงินตำลึง
141033
ชื่อเสียง
216101
ความหิว
3027

ตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
17600
ความชั่ว
8168
ความโหด
31035
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-6-17 15:07:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
กาลเวลาพิสูจน์คน
1313
ไม่มีผิดไม่มีถูก
           รถม้าที่บรรจุไปด้วยข้าวสารหลายสิบกระสอบ เสื้อผ้าและอาหารแห้งจำนานหนึ่งมุ่งหน้าไปตามถนนของเมืองเซียงหยาง ดรุณีเน่งน้อยที่นั่งอยุ่ด้านในยังคอยจัดคู่รองเท้าให้เป็นระเบียบเรียบร้อย ล้วนเป็นรองเท้าคุ่เล็กที่เด็กๆสวมใส่ จื่อหลัวคอยนับและผูกถุงผ้าอีกแรง สองพี่น้องทำงานกันวุ่นไปหมด ส่วนจวงถิงซู่คอยขับรถอยุ่ด้านหน้าสอบถามทางเป้นระยะ

           “ตรอกที่สิบสี่หลังย่านการค้าใช่ไหม? แล้วด้านไหนอ่ะเลี้ยวซ้ายรึขวา!!”

          จื่อหลัวฟังความมาจากร้านไก่ทอดโผล่หน้าออกไป “ซ้ายเจ้าค่ะซ้าย!! เอ๊ะระวังด้านหน้ามีเป็ดข้ามถนน!!”

           “ฟู่ว.. เกือบไปแล้ว” จอมยุทธ์หญิงปาดเหงื่อหลังเจ้าม้าเซ็กเธาว์เกือบเหยียบลูกเป็ดตายทั้งฝูง แม่เป็ดหันมาบ่นขรึมเสียงก๊าบๆ จากนั้นพวกเขาก็พบโรงทานที่มีสภาพเหมือนบ้านขนาดกลาง ตอนนี้ด้านหน้าเป็นเด็กกลุ่มเดิมกำลังช่วยตากสมุนไพรแห้งกันอยู่ คาดว่าเป็นรายได้เสริมของที่นี่

          หลิงหลานลูบไข่มุกอัคคีในมือจากนั้นกระโดดลงจากรถม้ากระพริบตาว่าที่นี่ต่างจากโรงทานทั่วไปที่นางเคยเห็นจริงๆ คล้ายบ้านคนมากกว่า ขณะเหลียวซ้ายแลขวาอยุ่นั้นก็ุ้สึกได้ว่าชายเสื้อถูกกระตุกจึกๆ หรุบสายตาลงพบแก้มมอมแมมของเสี่ยวชุน เด็กหญิงคนเดียวกับที่ลานกลางเมืองนั่นเอง

          หลิงหลานลงนั่งยอง เอาผ้าเช็ดหน้าเช็ดแก้มกลมน้อยๆ ให้ อย่างไม่กลัวว่าจะเปื้อนไปด้วย เสียงเด็กน้อยเอ่ยถาม “พี่สาวมาทำไมหรอ?”

          “ทำรองเท้าใหม่มาให้เสี่ยวชุนกับพี่ๆ น้องๆ จ้ะ ไหลลองดูสิสวมพอดีรึเปล่านา?” สาวเจ้าขยิบตาให้จื่อหลัวกับพี่สาวจวงเริ่มแจกได้เลย เด็กทั้งชายและหญิงหลายคนต่างตื่นเต้นกันเพราะแม้เคยมีคนมาบริจาคสิ่งของ สว่มมากก็เป็นเงินหรืออาหาร ไม่เคยมีใครเย็บรองเท้าเฉพาะเจาะจงให้พวกเขามาก่อน

           “ว้าว มีดอกไม้ด้วยล่ะ!! ของข้าสีเหลือง”

          “ของข้าสีชมพู!! น่ารักจังเลย เสี่ยวหลีของเจ้าเป็นลายผีเสื้อสวยจัง” นี่คือสาเหตุที่นางใส่ถุงผ้าก่อนส่งให้ เด็กๆ จะได้ลุ้นว่ารองเท้าที่ตนได้จะออกมาในรุปแบบไหนแบบสุ่ม ไม่น้อยใจกัน

           “ขอบคุณนะพี่สาว ท่านดีมากเลย!!” เด็กหญิงตัวน้อยเข้ามาแกว่วมือตนเบาๆ แล้วกระโดดโลดเต้นไปมาพร้อมรองเท้าใหม่ แบบนี้ก็สามารถไปวิ่งเล่นกับเพื่อนๆ ได้แล้ว

            เห็นพวกเขาต่างเบิกบานใจ จวงถิงซู่กับจื่อหลัวพลอยหายเหนื่อยไปด้วย หลิงหลานลูบศีรษะเสีย่วชุนที่เข้ามาช่วยจัดระเบียบแถวอีกแรง นางยืนยิ้มพลางแจกจ่ายเสื้อผ้าใหม่ที่ตัดเย็บมาด้วยพอดีตัว “หากวันไหนเล่นจนชุดขาดก็ไปส่งที่บ้านสวนซู่เหลียนนะจ้ะ พี่สาวจื่อกลัวจะช่วยเย็บซ่อมให้.. รึถ้าขาดเหลืออะไรก็ไม่ต้องเกรงใจ”

           ตามมาด้วยการมอบกระสอบข้าวและอาหารสดอาหารแห้ง นางเลือกมาตอนกลางวันแบบนี้เด็กๆได้อิ่มหนำแน่นอน ข้าวไก่ไห่หนานทั้งหอมและไก่ต้มเนื้อนุ่มถูกใจทั้งลูกชายหญิงตน เด็กๆ เหล่านี้เองก็คงจะชอบเช่นกัน ระหว่างกำลังจัดใส่จาน หาหม้อใบใหญ่มาเปลี่ยนถ่ายน้ำแกงไม่เจอ จะวิสาสะเข้าไปหาก็ติดที่ว่าอาจเป็นบ้านของผู้ดูแล           

           “เอ… หม้อใบใหญ่อยู่ไหนกันนะ” หากฟังไม่ผิดเสี่ยวชุนบอกว่า ‘อาสือโถว’ คนนั้นอยู่ด้านใน หญฺงสาวเข้าไปเคาะประตูอยุ่นานไม่ได้ยินเสียงใครจึงเปิดเข้าไป “ขออนุญาตนะเจ้าคะพอจะมีหม้อสำหรับใส่น้ำแกงให้เด็กๆ หรือไม่….”

          ตัวบ้านด้านในถือห้องโถง มีหิ้งบูชาทำจากไม้เนื้อหยาบเล็กๆ โดดเด่นด้วยป้ายวิญญษณกับกระถางธูป บุรุษวัยกลางคนที่ดูเงียบขรึมผู้หนึ่งกำลังทำพิธีอยู่ หลิงหลานลูบกกตกใจ ตนมาขัดจังหวะเสียแล้ว

           “ขออภัยที่มารบกวนเจ้าค่ะ”

           “ท่านคงเป็นผู้มาบริจาค...ไม่เป็นไรข้ากำลังจะไหว้เสร็จพอดี” ชายหนุ่มหันมากล่าวสืบหน้าท่าทีของเขาดูอบอุ่นอ่อนโยน แม้ว่าโครงร่างสูงใหญ่กำยำไม่คล้ายบัญฑิตผู้อ่อนแอตามแบบฉบับผู้ดูแลโรงทานทั่วไป ทั้งผายมือไปยังป้ายวิญญาณ “ข้าสือโถวผู้ดูแลโรงทานแห่งนี้ และทางด้านนั่น...ภรรยาและบุตรที่ยังไม่ทันหัดเดินของข้าเอง ครั้งนั้นเป็นเพราะข้าผิดต่อนางมัวแต่ตามสืบคดีกบฎคนร้ายชิงลงมือตลบหลัง จับครอบครัวข้าไปต่อรอง.. จึงเซ่นไหว้ขอขมาในนทุกวัน”

           “......ข้าเสียใจด้วยนะเจ้าคะ” หลิงหลานไม่ทราบจะกล่าวอันใดนอกจากคำนี้

          อดีตมือปรายคลี่รอยยิ้มอย่างฝืดเฝื่อน ความสุญเสียของเขาเปลี่ยนแปลงบุรุษที่เคยมุทะลุและคิดว่าตนสามารถจัดการทุกเรื่องได้ดั่งในนึก “บ่อยครั้งความมั่นใจที่มากเกินไปก็ทำร้ายตนเอง หากข้าได้พบกับพวกนางอีกครั้งในชาติหน้า...ก็จะขอชดใช้ ทั้งชีวิตไม่เป็นมือปราบเป็นเพียงชาวนาใช้ชีวิตเรียบง่าย เลี้ยงดูบุตรหลานให้ดี”

           แปลกที่นางกลับอยากปลอบอีกฝ่ายสภาพการณ์ไม่ต่างกันเลย “ปราบปรามกบฎเป็นเรื่องของส่วนรวม ท่านทำเพื่อแผ่นดินเชื่อว่าฮูหยินที่ลวงลับคงเข้าใจได้แน่เจ้าค่ะ”

           “.....เช่นนั้นหรือ? ฮะๆ ผู้ที่สังหารนางกลับบอกว่าคำพูดสุดท้ายนางไม่ปรารถนาจะพบเจอข้าอีกในชีวิตหน้า” ชายวัยกลางคนนำป้ายวิญญาณลงมาเช็ดทำความสะอาดอย่างถนอมยิ่ง ราวกับมิใช่ป้ายแต่เป็นใบหน้าของสตรีที่รัก “ผ่านมาสิบปีแล้ว เกรงว่าจนถึงตอนนี้ก็อาจยังไม่ให้อภัยข้า คิดว่าข้าไม่รักนางถึงปล่อยครอบครัวให้ถูกคนร้ายสังหาร”

           “ความรักของบุรุษมักเห็นแก่ส่วนรวม พวกพ้อง บ้านเมืองย่อมมาก่อนด้วยมองการณ์ไกล… ทว่าสำหรับรักของสตรีคือคู่ครอง ครอบครัว และบุตรหลาน อาจฟังดูงมงายทว่าสิ่งนี้คือทั้งหมดที่พวกเรามี” พยายามที่จะไม่เจือเรื่องส่วนตัวของตนลงไปด้วยเก็นแววตาสะเทือนใจของอีกฝ่าย หลิงหลานทราบว่าสิ่งที่สูญเสียไปยากจะเรียกคืนมา “สำหรับสตรีแล้วสามีคือท้องฟ้า บุตรคือผืนแผ่นดินขาดไปสักสิ่งก็เหมือนโลกตรงหน้าพังทลาย ข้าไม่กล่าวโทษท่าน ขณะเดียวกันก็ไม่พูดว่าฮูหยินของท่านทำผิดเช่นกัน ล้วนเป็นโชคชะตาที่โหดร้ายบังคับคนไปจนถึงทางตัน”

           หลายครั้งบุรุษต้องเลือกระหว่างเรื่องส่วนรวมกับเรื่องส่วนตัว เขาที่ถูกบังคับให้เลือก.. สุดท้ายก็รักษาสิ่งสำคัญเอาไว้ไม่ได้เลยสักอย่าง ความตรอมใจในครั้งนั้นเป็นผลให้ลาออกจากราชการ มือปราบเคลื่อนไหวใต้กฎหมายความแค้นที่ครอบครัวถูกสังหารเป็นเรื่องส่วนตัว.. เขาตามเก็บพวกที่หนีรอดไปได้ชนิดกัดไม่ปล่อยจนกระทั่งได้พบว่าอีกฝ่ายก็ทำเหมือนตน ปกป้องครอบครัวให้ห่างจากสิ่งที่กำลังทำอยู่…

           “แม่นางกล่าวได้ถูกต้อง แท้จริง.. ท้ายสุดก็ไม่มีผู้ใดที่ผิดหรือถูกอย่างแท้จริงสถานการณ์ในอนาคตยากจะคาดเดา ทำให้เกิดเรื่องราวมากมายที่ทำได้เพียงจำยอมรับและใช้ชีวิตต่อไป”

          “เจ้าค่ะ.. ตราบใดที่ยังมีความหวัง ชีวิตแม้สูญเสียพบเจออุปสรรคมากเท่าไรก็สามารถก้าวต่อไปได้”

           ผู้ดูแลสือโถวหยักรอยยิ้มบาง นิ่งเงียบมองกันอยู่ชั่วอึดใจจากหนั้นหลิงหลานเป็นฝ่ายกล่าวว่า "ข้ามาเป็นตัวแทนหอบูรพาทำเนียบนำสิ่งของที่อาจพอจะมีประโยชน์มาบริจาคแก่เด็กๆ เจ้าค่ะ"

           หลิงหลานคิดว่าสตรีคนเดียวบริจากของมากขนาดนี้อาจผิดสังเกตุ เขาพยักหน้า “มาเถอะข้าจะไปหยิบหม้อใบใหญ่มาให้”

บริจาคในนามชุมนุม

นมแพะ 100
ข้าวสาร 50 กระสอบ
ข้าวสวย 100
ผ้าไหม 10,000 (รองเท้าและเสื้อผ้าให้เด็กๆ)
ข้าวไก่ไห่หนาน 50
หีบเงิน 1000 ชั่ง



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ --100 ความชั่ว โพสต์ 2019-6-17 15:47
คุณได้รับ +65 คุณธรรม +90 ความโหด โพสต์ 2019-6-17 15:47

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -42 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -42 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
มุกอัคคี
เซ็กเธาว์
กู่ฉินมนตรานภาลัย
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
ตัวเบาขั้นสูง
เกราะทองเทวะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x13
x136
x1
x7
x1
x100
x1
x1
x6
x3
x2
x2
x1
x33
x1
x699
x1
x1
x2
x100
x11
x1
x2
x1
x1
x25
x5
x2
x1
x1
x260
x50
x5
x15
x20
x2
x3
x10
x5
x880
x3
x4334
x60
x156
x80
x70
x430
x2
x18
x165
x1
x120
x500
x500
x1421
x22
x2
x51
x35
x1250
x9999
x8
x5
x41
x4
x658
x4
x4
x15
x2
x1
x44
x2
x30
x99
x6
x685
x207
x620
x699
x67
x9999
x16
x600
x952
x116
x2060
x40
x75
x621
x485
x854
x100
x4
x1402
x368
x4024
x374
x53
x824
x1823
x1753
x205
x4157
x59
x494
x392
x688
x2
x223
x92
x70
x121
x1
x6
x1
x970
x79
x35
x1616
x120
x1
x141
x4
x9999
x898
x2
x20
x227
x1251
x4200
x3837
x7
x1959
x1200
x164
x464
x9999
x899
x193
x1
x310
x612
x2270
x412
x48
x10
x2
x7
x7
x14
x21
x9
x18
x6329
x77
x5485
x199
x12
x4079
x9
x8
x3212
x5
x9
x579
x199
x7
x9
x101
x15
x6
x227
x1715
x6
x16
x70
x453
x58
x3
x100
x5
x13
x5
x138
x1
x3
x1
x1478
x500
x86
x5239
x401
x284
x2614
x1654
x9621
x9
x2
x224
x3293
x5250
x910
x925
x7
x204
x798
x90
x300
x50
x556
x2000
x9999
x11
x1820
x9999
x9999
x2212
x1100
x389
x67
x1110
x1
x1418
x30
x1935
x1012
x230
x1
x256
x516
x467
x201
x755
x1663
x1756
x2405
x9999
x2017
x3002
x1239
x2990
x319
x1941
x2259
x1822
x8
x43
x1
x29
x1759
x1335
x63
x1
x7765
x4590
x67
x9999
x70
x223
x438
x1868
x61
x1761
x194
x300
x18
x246
x168
x8
x60
x30
x9999
x3
x350
x1318
x122
x31
x263
x9
x1
x345
x9999
x2465
x657
x10
x20
x8
x100
x9999
x110
x4584
x111
x713
x176
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-8-24 04:22

ขึ้นไปด้านบน