ดู: 178|ตอบกลับ: 1

{ เมืองเซียงหยาง } โรงทานเถี่ยโถว

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-6-17 12:39:36 |โหมดอ่าน

โรงทานเถี่ยโถว

{ เมืองเซียงหยาง }





เมืองเซียงหยางมีเรื่องเล่าถึงอดีตมือปราบผู้ที่ผันตนเองไปเป็นชาวยุทธ์ หมกมุ่นอยู่กับการล้างแค้นให้ครอบครัว
ลือกันว่ามือเขาเปื้อนเลือดเหล่าคนชั่ว ใจเขาก็อาบไปด้วยความอ้างว้างจากการสูญเสียบุตรและภรรยาอันเป็นที่รัก
จนกระทั่งวันหนึ่งเขาอุ้มเด็กน้อยกลับมาที่บ้าน และได้เปลี่ยนบ้านทั้งหลังให้กลายเป็นโรงทาน รับอุปการะเด็กกำพร้า
จากมือที่เปื้อนเลือดกลายมาเป็นหั่นผักหุงหาอาหารเลี้ยงหลายสิบชีวิต ไม่เคยปฎิเสธเก็กคนไหนไม่ว่าดื้อหรือซน






ผู้ดูแลโรงทาน
สือ โถว
อุปนิสัย : ในอดีตเคยเป็นคนมุทะลุโผงผางเห็นหน้าที่เป็นสำคัญ ครั้งทำงานเป็นมือปราบล่วงเกินผู้มีอิทธิพลเอาไว้มาก
ภายหลังภรรยาและบุตรถูกคนเหล่านั้นตามสังหารจนเขาสูญสิ้นครอบครัว จึงลาออกจากราชการไปตามล้างแค้นคนเหล่านั้น
เขาใช้ฐานะชาวยุทธ์พเนจรจนสุดท้ายสังหารคนที่สั่งฆ่าครอบครัวตนได้สำเร็จ ทว่าในบ้านนั้นมีเด็กอยู่ใช้ดวงตาเดียงสาจ้องมองมา
ทำให้เขาสำนึกได้และพบว่าสิ่งที่ตนทำไม่ต่างจากคนที่ตนชิงชัง จึงยุติทางแก้แค้นรับอุปการะเด็กกำพร้าเหล่านั้นมาเลี้ยง
โดยเฉพาะเด็กๆ ที่บิดามารดาถูกสังหารจากความวุ่นวายในยุทธภพเขายิ่งเมตตาเป็นพิเศษดั่งบุตรแท้ๆ
กลายเป็นคนอบอุ่นและแบบอย่างที่ดีให้แก่เด็กๆ สัญญากับตนเองว่าจะจับอาวุธเพื่อปกป้องไม่ใช่เพื่อความแค้น


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

1248

กระทู้

4431

โพสต์

62หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1908203
เงินตำลึง
175936
ชื่อเสียง
267795
ความหิว
3126

ใบรับรองภาษามิดการ์ดใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
24194
ความชั่ว
8456
ความโหด
51961
ปลาทองจวนอ๋อง♦หวั่งเหยียน
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-6-17 15:07:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
กาลเวลาพิสูจน์คน
1313
ไม่มีผิดไม่มีถูก
           รถม้าที่บรรจุไปด้วยข้าวสารหลายสิบกระสอบ เสื้อผ้าและอาหารแห้งจำนานหนึ่งมุ่งหน้าไปตามถนนของเมืองเซียงหยาง ดรุณีเน่งน้อยที่นั่งอยุ่ด้านในยังคอยจัดคู่รองเท้าให้เป็นระเบียบเรียบร้อย ล้วนเป็นรองเท้าคุ่เล็กที่เด็กๆสวมใส่ จื่อหลัวคอยนับและผูกถุงผ้าอีกแรง สองพี่น้องทำงานกันวุ่นไปหมด ส่วนจวงถิงซู่คอยขับรถอยุ่ด้านหน้าสอบถามทางเป้นระยะ

           “ตรอกที่สิบสี่หลังย่านการค้าใช่ไหม? แล้วด้านไหนอ่ะเลี้ยวซ้ายรึขวา!!”

          จื่อหลัวฟังความมาจากร้านไก่ทอดโผล่หน้าออกไป “ซ้ายเจ้าค่ะซ้าย!! เอ๊ะระวังด้านหน้ามีเป็ดข้ามถนน!!”

           “ฟู่ว.. เกือบไปแล้ว” จอมยุทธ์หญิงปาดเหงื่อหลังเจ้าม้าเซ็กเธาว์เกือบเหยียบลูกเป็ดตายทั้งฝูง แม่เป็ดหันมาบ่นขรึมเสียงก๊าบๆ จากนั้นพวกเขาก็พบโรงทานที่มีสภาพเหมือนบ้านขนาดกลาง ตอนนี้ด้านหน้าเป็นเด็กกลุ่มเดิมกำลังช่วยตากสมุนไพรแห้งกันอยู่ คาดว่าเป็นรายได้เสริมของที่นี่

          หลิงหลานลูบไข่มุกอัคคีในมือจากนั้นกระโดดลงจากรถม้ากระพริบตาว่าที่นี่ต่างจากโรงทานทั่วไปที่นางเคยเห็นจริงๆ คล้ายบ้านคนมากกว่า ขณะเหลียวซ้ายแลขวาอยุ่นั้นก็ุ้สึกได้ว่าชายเสื้อถูกกระตุกจึกๆ หรุบสายตาลงพบแก้มมอมแมมของเสี่ยวชุน เด็กหญิงคนเดียวกับที่ลานกลางเมืองนั่นเอง

          หลิงหลานลงนั่งยอง เอาผ้าเช็ดหน้าเช็ดแก้มกลมน้อยๆ ให้ อย่างไม่กลัวว่าจะเปื้อนไปด้วย เสียงเด็กน้อยเอ่ยถาม “พี่สาวมาทำไมหรอ?”

          “ทำรองเท้าใหม่มาให้เสี่ยวชุนกับพี่ๆ น้องๆ จ้ะ ไหลลองดูสิสวมพอดีรึเปล่านา?” สาวเจ้าขยิบตาให้จื่อหลัวกับพี่สาวจวงเริ่มแจกได้เลย เด็กทั้งชายและหญิงหลายคนต่างตื่นเต้นกันเพราะแม้เคยมีคนมาบริจาคสิ่งของ สว่มมากก็เป็นเงินหรืออาหาร ไม่เคยมีใครเย็บรองเท้าเฉพาะเจาะจงให้พวกเขามาก่อน

           “ว้าว มีดอกไม้ด้วยล่ะ!! ของข้าสีเหลือง”

          “ของข้าสีชมพู!! น่ารักจังเลย เสี่ยวหลีของเจ้าเป็นลายผีเสื้อสวยจัง” นี่คือสาเหตุที่นางใส่ถุงผ้าก่อนส่งให้ เด็กๆ จะได้ลุ้นว่ารองเท้าที่ตนได้จะออกมาในรุปแบบไหนแบบสุ่ม ไม่น้อยใจกัน

           “ขอบคุณนะพี่สาว ท่านดีมากเลย!!” เด็กหญิงตัวน้อยเข้ามาแกว่วมือตนเบาๆ แล้วกระโดดโลดเต้นไปมาพร้อมรองเท้าใหม่ แบบนี้ก็สามารถไปวิ่งเล่นกับเพื่อนๆ ได้แล้ว

            เห็นพวกเขาต่างเบิกบานใจ จวงถิงซู่กับจื่อหลัวพลอยหายเหนื่อยไปด้วย หลิงหลานลูบศีรษะเสีย่วชุนที่เข้ามาช่วยจัดระเบียบแถวอีกแรง นางยืนยิ้มพลางแจกจ่ายเสื้อผ้าใหม่ที่ตัดเย็บมาด้วยพอดีตัว “หากวันไหนเล่นจนชุดขาดก็ไปส่งที่บ้านสวนซู่เหลียนนะจ้ะ พี่สาวจื่อกลัวจะช่วยเย็บซ่อมให้.. รึถ้าขาดเหลืออะไรก็ไม่ต้องเกรงใจ”

           ตามมาด้วยการมอบกระสอบข้าวและอาหารสดอาหารแห้ง นางเลือกมาตอนกลางวันแบบนี้เด็กๆได้อิ่มหนำแน่นอน ข้าวไก่ไห่หนานทั้งหอมและไก่ต้มเนื้อนุ่มถูกใจทั้งลูกชายหญิงตน เด็กๆ เหล่านี้เองก็คงจะชอบเช่นกัน ระหว่างกำลังจัดใส่จาน หาหม้อใบใหญ่มาเปลี่ยนถ่ายน้ำแกงไม่เจอ จะวิสาสะเข้าไปหาก็ติดที่ว่าอาจเป็นบ้านของผู้ดูแล           

           “เอ… หม้อใบใหญ่อยู่ไหนกันนะ” หากฟังไม่ผิดเสี่ยวชุนบอกว่า ‘อาสือโถว’ คนนั้นอยู่ด้านใน หญฺงสาวเข้าไปเคาะประตูอยุ่นานไม่ได้ยินเสียงใครจึงเปิดเข้าไป “ขออนุญาตนะเจ้าคะพอจะมีหม้อสำหรับใส่น้ำแกงให้เด็กๆ หรือไม่….”

          ตัวบ้านด้านในถือห้องโถง มีหิ้งบูชาทำจากไม้เนื้อหยาบเล็กๆ โดดเด่นด้วยป้ายวิญญษณกับกระถางธูป บุรุษวัยกลางคนที่ดูเงียบขรึมผู้หนึ่งกำลังทำพิธีอยู่ หลิงหลานลูบกกตกใจ ตนมาขัดจังหวะเสียแล้ว

           “ขออภัยที่มารบกวนเจ้าค่ะ”

           “ท่านคงเป็นผู้มาบริจาค...ไม่เป็นไรข้ากำลังจะไหว้เสร็จพอดี” ชายหนุ่มหันมากล่าวสืบหน้าท่าทีของเขาดูอบอุ่นอ่อนโยน แม้ว่าโครงร่างสูงใหญ่กำยำไม่คล้ายบัญฑิตผู้อ่อนแอตามแบบฉบับผู้ดูแลโรงทานทั่วไป ทั้งผายมือไปยังป้ายวิญญาณ “ข้าสือโถวผู้ดูแลโรงทานแห่งนี้ และทางด้านนั่น...ภรรยาและบุตรที่ยังไม่ทันหัดเดินของข้าเอง ครั้งนั้นเป็นเพราะข้าผิดต่อนางมัวแต่ตามสืบคดีกบฎคนร้ายชิงลงมือตลบหลัง จับครอบครัวข้าไปต่อรอง.. จึงเซ่นไหว้ขอขมาในนทุกวัน”

           “......ข้าเสียใจด้วยนะเจ้าคะ” หลิงหลานไม่ทราบจะกล่าวอันใดนอกจากคำนี้

          อดีตมือปรายคลี่รอยยิ้มอย่างฝืดเฝื่อน ความสุญเสียของเขาเปลี่ยนแปลงบุรุษที่เคยมุทะลุและคิดว่าตนสามารถจัดการทุกเรื่องได้ดั่งในนึก “บ่อยครั้งความมั่นใจที่มากเกินไปก็ทำร้ายตนเอง หากข้าได้พบกับพวกนางอีกครั้งในชาติหน้า...ก็จะขอชดใช้ ทั้งชีวิตไม่เป็นมือปราบเป็นเพียงชาวนาใช้ชีวิตเรียบง่าย เลี้ยงดูบุตรหลานให้ดี”

           แปลกที่นางกลับอยากปลอบอีกฝ่ายสภาพการณ์ไม่ต่างกันเลย “ปราบปรามกบฎเป็นเรื่องของส่วนรวม ท่านทำเพื่อแผ่นดินเชื่อว่าฮูหยินที่ลวงลับคงเข้าใจได้แน่เจ้าค่ะ”

           “.....เช่นนั้นหรือ? ฮะๆ ผู้ที่สังหารนางกลับบอกว่าคำพูดสุดท้ายนางไม่ปรารถนาจะพบเจอข้าอีกในชีวิตหน้า” ชายวัยกลางคนนำป้ายวิญญาณลงมาเช็ดทำความสะอาดอย่างถนอมยิ่ง ราวกับมิใช่ป้ายแต่เป็นใบหน้าของสตรีที่รัก “ผ่านมาสิบปีแล้ว เกรงว่าจนถึงตอนนี้ก็อาจยังไม่ให้อภัยข้า คิดว่าข้าไม่รักนางถึงปล่อยครอบครัวให้ถูกคนร้ายสังหาร”

           “ความรักของบุรุษมักเห็นแก่ส่วนรวม พวกพ้อง บ้านเมืองย่อมมาก่อนด้วยมองการณ์ไกล… ทว่าสำหรับรักของสตรีคือคู่ครอง ครอบครัว และบุตรหลาน อาจฟังดูงมงายทว่าสิ่งนี้คือทั้งหมดที่พวกเรามี” พยายามที่จะไม่เจือเรื่องส่วนตัวของตนลงไปด้วยเก็นแววตาสะเทือนใจของอีกฝ่าย หลิงหลานทราบว่าสิ่งที่สูญเสียไปยากจะเรียกคืนมา “สำหรับสตรีแล้วสามีคือท้องฟ้า บุตรคือผืนแผ่นดินขาดไปสักสิ่งก็เหมือนโลกตรงหน้าพังทลาย ข้าไม่กล่าวโทษท่าน ขณะเดียวกันก็ไม่พูดว่าฮูหยินของท่านทำผิดเช่นกัน ล้วนเป็นโชคชะตาที่โหดร้ายบังคับคนไปจนถึงทางตัน”

           หลายครั้งบุรุษต้องเลือกระหว่างเรื่องส่วนรวมกับเรื่องส่วนตัว เขาที่ถูกบังคับให้เลือก.. สุดท้ายก็รักษาสิ่งสำคัญเอาไว้ไม่ได้เลยสักอย่าง ความตรอมใจในครั้งนั้นเป็นผลให้ลาออกจากราชการ มือปราบเคลื่อนไหวใต้กฎหมายความแค้นที่ครอบครัวถูกสังหารเป็นเรื่องส่วนตัว.. เขาตามเก็บพวกที่หนีรอดไปได้ชนิดกัดไม่ปล่อยจนกระทั่งได้พบว่าอีกฝ่ายก็ทำเหมือนตน ปกป้องครอบครัวให้ห่างจากสิ่งที่กำลังทำอยู่…

           “แม่นางกล่าวได้ถูกต้อง แท้จริง.. ท้ายสุดก็ไม่มีผู้ใดที่ผิดหรือถูกอย่างแท้จริงสถานการณ์ในอนาคตยากจะคาดเดา ทำให้เกิดเรื่องราวมากมายที่ทำได้เพียงจำยอมรับและใช้ชีวิตต่อไป”

          “เจ้าค่ะ.. ตราบใดที่ยังมีความหวัง ชีวิตแม้สูญเสียพบเจออุปสรรคมากเท่าไรก็สามารถก้าวต่อไปได้”

           ผู้ดูแลสือโถวหยักรอยยิ้มบาง นิ่งเงียบมองกันอยู่ชั่วอึดใจจากหนั้นหลิงหลานเป็นฝ่ายกล่าวว่า "ข้ามาเป็นตัวแทนหอบูรพาทำเนียบนำสิ่งของที่อาจพอจะมีประโยชน์มาบริจาคแก่เด็กๆ เจ้าค่ะ"

           หลิงหลานคิดว่าสตรีคนเดียวบริจากของมากขนาดนี้อาจผิดสังเกตุ เขาพยักหน้า “มาเถอะข้าจะไปหยิบหม้อใบใหญ่มาให้”

บริจาคในนามชุมนุม

นมแพะ 100
ข้าวสาร 50 กระสอบ
ข้าวสวย 100
ผ้าไหม 10,000 (รองเท้าและเสื้อผ้าให้เด็กๆ)
ข้าวไก่ไห่หนาน 50
หีบเงิน 1000 ชั่ง



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ --100 ความชั่ว โพสต์ 2019-6-17 15:47
คุณได้รับ +65 คุณธรรม +90 ความโหด โพสต์ 2019-6-17 15:47

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -42 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -42 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คทาจูเทอร์น่า
หมวกคลุมจูเทอร์น่า
ลูกแก้วแห่งน้ำพุ
ธงจูเทอร์น่า
ผ้าคลุมจูเทอร์น่า
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x20
x15
x16
x80
x2
x1
x1
x1
x2
x30
x10
x1
x1
x2
x1
x1
x1
x1
x3
x1
x14
x2
x1
x3
x9
x40
x5
x1
x2
x1
x5
x8
x3
x280
x70
x100
x80
x80
x80
x131
x22
x32
x4
x78
x1
x125
x710
x310
x8
x100
x2
x1
x7
x5
x24
x1600
x9999
x7
x1600
x8
x129
x10
x700
x1960
x600
x420
x2000
x40
x37
x26
x960
x740
x2231
x100
x21
x1800
x9
x1200
x1800
x983
x28
x22
x15
x102
x10
x1000
x15
x134
x1891
x170
x2025
x1300
x320
x2300
x3
x8100
x363
x84
x100
x3
x73
x141
x3272
x128
x302
x411
x2743
x2019
x20
x1610
x8
x516
x1801
x5
x300
x9
x28
x2665
x2374
x9
x52
x6185
x50
x9999
x1801
x43
x3
x79
x15
x1040
x1
x1
x2265
x1
x1
x2425
x13
x21
x18
x786
x570
x582
x30
x128
x7
x30
x44
x5
x1180
x1501
x13
x970
x297
x630
x300
x48
x45
x2365
x1
x1840
x2769
x3100
x3749
x132
x258
x252
x4905
x9999
x563
x51
x42
x3344
x23
x16
x53
x181
x80
x1000
x129
x14
x3223
x234
x2900
x407
x1327
x9999
x2451
x2890
x1302
x1806
x2370
x57
x75
x2099
x485
x1107
x129
x30
x6182
x1875
x3804
x1270
x91
x2418
x3611
x3865
x2005
x3598
x1150
x527
x1268
x456
x160
x1000
x263
x3
x24
x6
x1360
x77
x50
x3542
x620
x2
x466
x116
x9999
x2361
x2
x37
x2189
x3343
x5400
x7097
x374
x4439
x4270
x444
x747
x9999
x1759
x520
x10
x1006
x2257
x2940
x505
x90
x2
x18
x25
x25
x32
x9
x4258
x9235
x1807
x9999
x199
x24
x5738
x20
x5805
x19
x8
x915
x256
x25
x9
x101
x31
x8
x789
x3805
x7
x30
x203
x680
x81
x2804
x2121
x110
x15
x1410
x2558
x2400
x3
x280
x3676
x2570
x227
x7899
x509
x391
x3674
x2930
x9999
x10
x2251
x2441
x5805
x7800
x3120
x1241
x24
x2675
x859
x70
x328
x142
x2816
x2114
x9999
x40
x4099
x9999
x9999
x9999
x3255
x1875
x107
x3200
x4
x3696
x34
x3235
x3929
x722
x1
x756
x1546
x645
x931
x4415
x2192
x3228
x5004
x9999
x4044
x9999
x3079
x2084
x1855
x3256
x4179
x3272
x728
x61
x1
x20
x1919
x2568
x713
x1
x4417
x5882
x67
x9999
x673
x1243
x968
x2792
x103
x2957
x553
x515
x100
x825
x258
x8
x157
x35
x9999
x1123
x2070
x2528
x180
x651
x454
x93
x1201
x1059
x9999
x3310
x1261
x1230
x670
x200
x9999
x1501
x9999
x129
x713
x2227
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2020-1-19 03:39

ขึ้นไปด้านบน