ดู: 95|ตอบกลับ: 3

{ เมืองซานตง } จุดพักม้าถิงหวั่นเสอ

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-6-16 15:54:37 |โหมดอ่าน

จุดพักม้าถิงหวั่นเสอ

{ เมืองซานตง }



จุดพักม้าใหญ่แห่งเมืองซานตง มีพร้อมสรรพทั้งรางน้ำและหญ้าสดหญ้าแห้ง
เป็นสถานีปลายทางของพ่อค้าคาราวานหรือนักเดินทาง รอบๆ กันนั้นยังมีโกดังสินค้า
ที่พักชั้นรองราคาประหยัดเปิดให้บริการ ด้านอาหารและเครื่องดื่มจัดว่ารสชาติพอใช้ได้
แต่หากต้องการม้าก็มีให้บริการผลัดเปลี่ยนเช่นกัน



ชื่อกิจการ จุดพักม้าถิงหวั่นเสอ
เจ้าของกิจการ หม่า เสอ
เปิดทำการตลอดวันและคืน
ประเภทกิจการ : บริการที่พักราคาถูก บริการเปลี่ยนม้า ถ่ายโอนสนค้าเข้าโกดัง
#ประทับตาเจ้าเมืองซานตง





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-6-16 16:01:41
{ เส้นทางการเดินรถในฮั่น }
เปิดบริการเส้นทางรถ แพท 2.5
** ท่านสามารถเลือกลงกลางทางได้ โดยเขียนโรล ป่านอกเมือง หรือ ทะเลทรายนอกเมืองที่ลง **

สายที่ 1 : ซานตง - จวี้ลู่
{ ซานตง - จินหยาง - จวี้ลู่ }
สถานีเป้าหมาย: จุดพักม้า เมืองจวี้ลู่
ราคาต่อเที่ยว: 70 ชั่ง


สายที่ 2 : ซานตง - จงซาน
{ ซานตง - จินหยาง - จงซาน  }
สถานีเป้าหมาย: จุดพักม้า เมืองจงซาน
ราคาต่อเที่ยว: 70 ชั่ง - 300 ตำลึง


สายที่ 3 : ซานตง - เยี่ยเฉิง
{ ซานตง - ด่านหูกวน - เยี่ยเฉิง }
สถานีเป้าหมาย: จุดพักม้าเฉิงตู
ราคาต่อเที่ยว: 50 ชั่ง - 150 ตำลึง


สายที่ 4 : ซานตง - ท่าเหวินเซ่อ
{ ซานตง - เหอไน่ - ท่าเหวินเซ่อ }
สถานีเป้าหมาย: จุดพักม้า ท่าเหวินเซ่อ
ราคาต่อเที่ยว: 50 ชั่ง - 150 ตำลึง


สายที่ 5 :ซานตง - ท่าลี่หยาง
{ ซานตง - เหอไน่ - ท่าลี่หยาง }
สถานีเป้าหมาย: จุดพักม้า ท่าลี่หยาง
ราคาต่อเที่ยว: 50 ชั่ง - 150 ตำลึง


สายที่ 6 : ซานตง - หานตาน
{ ซานตง - ด่านหูกวน - เยี่ยเฉิง - หานตาน }
สถานีเป้าหมาย: จุดพักม้า เมืองหานตาน
ราคาต่อเที่ยว: 75 ชั่ง - 150 ตำลึง

สายที่ 7 : ซานตง - ผิงหยวน
{ ซานตง - ด่านหูกวน - เยี่ยเฉิง - หานตาน - ผิงหยวน }
สถานีเป้าหมาย: จุดพักม้า เมืองผิงหยวน
ราคาต่อเที่ยว: 100 ชั่ง - 300 ตำลึง



สายที่ 8 : ซานตง - ท่าอิงกู้
{ ซานตง - ด่านหูกวน - เยี่ยเฉิง - หานตาน - ท่าอิงกู้ }
สถานีเป้าหมาย: จุดพักม้า ท่าอิงกู้
ราคาต่อเที่ยว: 80 ชั่ง - 300 ตำลึง



สายที่ 9 : ซานตง - ด่านหูกวน
สถานีเป้าหมาย: จุดพักม้า ด่านหูกวน
ราคาต่อเที่ยว: 300 ตำลึง



สายที่ 10 : ซานตง - เมืองเหอไน่
สถานีเป้าหมาย: จุดพักม้า เมืองเหอไน่
ราคาต่อเที่ยว: 300 ตำลึง



สายที่ 11 : ซานตง - เมืองจินหยาง
สถานีเป้าหมาย: จุดพักม้า เมืองจินหยาง
ราคาต่อเที่ยว: 300 ตำลึง



สายที่ 12 : ซานตง - เมืองฉางอัน
สถานีเป้าหมาย: จุดพักม้า เมืองฉางอัน
ราคาต่อเที่ยว: 800 ชั่ง


←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x2
x6
x9999
x30
x3
x25
โพสต์ 2019-6-16 21:54:06 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2019-6-17 01:28

[สับสน]

    นับว่าเป็นการเปิดประสบการณ์ให้ของจางฝูจิงในการเดินทางด้วยรถม้าโดยสารเช่นนี้เพราะนอกจากที่เธอแล้วนั้นยังมีเหล่าชาวบ้านทั้งชายหญิงพากันขึ้นมานั่งบนรถม้าเพื่อรวมเดินทางไปด้ยซึ่งระหว่างทางทุกคนก็ต่างพากันพูดคุยบ้าง ละเปลี่ยนแบ่งปันของทานเล่นระหว่างเดินทางบ้างหรือหลบงีบหลับอยู่มุนในของบนม้าบ้างทำให้การเดินทางในครานี้ของจางฝูนั้นไม่ได้เงียบเหงาแต่ยังสนุกสนานมากอีกด้วย


     “แม่หนู เดินทางคนเดียว อายุอานามป่านแต่งงานรึยังละหือ”แม่เม่าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับจางฝูเอ่ยถามขึ้นมาพร้อมกับยิ้มอ่อนโยนมายังเธอ เพราะดูจากอายุเธอแล้วก็สมควรอยู่ในวัยแต่งงานเข้าเรือนเเล้วไม่น่าออกมาเดินทางเพียงลำพังเช่นนี้ เพียงแต่ทุกสิ่งที่สตรีชาวฮั่นนั้นทำกันเธอล้วนแหกฉีกกฎนั้นทิ้งเสียแถบไม่เหลือแล้ว


     “ท่านป้าข้าออกเรือนแล้ว เพียงแต่ข้าต้องไปทำธุระจึงออกเดินทางมาเจ้าค่ะ”จางฝูเอ่ยตอบไปยิ้มก่อนหันไปรับบ้องไม้ไผ่ที่ใส่น้ำจากหัวเเถวในรถม้ามาดื่มดับกระหายก่อนจะส่งคืนไป ยามนี้เธอเดินทางมาได้ครึ่งหนึ่งของเส้นทางแล้วเพียงแค่นั่งรถม้าข้ามแม่น้ำไปกลุ่มรถม้าโดยสารของเธอก็จะไปถึงเมืองซานตง นับว่าเป็นการเดินทางที่เร็วมากหากเทียบกับการเดินทางโดยปกติทั่วไปแล้วการจากฉางอันไปซานตงนั้นต้องใช้เวลาเกือบๆอาทิตย์ต่นี่เพียงแค่สามวันกว่าๆเท่านั้นเอง


     “น่าเสียดายจริง เจ้าน่ะง๊ามงาม ข้าว่าจะให้แต่งกับหลานชาายข้าเสียหน่อย โหะๆๆ”แม่เฒ่าผู้นั้นเอ่ยออกมาก่อนจะหัวเราะอย่างชอบใจซึ่งจางฝูนั้นก็ได้แต่เพียงยิ้มแห้งๆส่งไปให้เท่านั้นก่อนที่เธอจะหันมองไปทางด้านหลังของรถม้าที่มีเจ้าชิงซานั้นคอยวิ่งตามหลังรถม้าอยู่ไม่ห่างนัก


       หลังจากนั้นไม่นานขบวนรถของเธอก็เดินทางมาจนถึงเขตเมืองซานตงเป็นที่เรียบร้อยรับรู้ได้จากเสียงตะโกนบอกของคนบังคับมาที่จะตะโกนบอกขึ้นมาว่ายามนี้นั้นนพวกเขาเดินทางมาถึงซานตงและและให้ทุกคนที่อยู่บนรถนั้นเตรียมตัวเก็บข้าวของสัมภาระของตัวเองให้ดี รถม้าเคลื่อนผผ่านไปตามเส้นทางถนนในเมืองซานตงเพื่อตรงไปยังจุดพักม้าเขตซานตงเเพื่อส่งคนและเข้าเทียบท่าพักก่อนที่จะเริ่มเดินทางเตรียมรถขาเดินทางกลับไปยังฉางอันนั้นเอง


      “โชคดีนะแม่หนู”แม่เฒ่าที่เป้นเพื่อคุยมาตลอดทางของจางฝูเอ่ยขึ้นก่อนที่แม่เฒ่าผู้นั้นจะเดินจากไปส่วนจางฝูนั้นก้ลงจากรถม้านำเอาข้าวของเธอไปใส่ในกระเป๋าสะพายข้างของเจ้าชิงซาที่คอยวิ่งตามมาก่อนที่จะจูกมันเดินไปพักดื่มน้ำเสียก่อนที่จะเริ่มเดินทางไปยังที่อื่นๆต่อ เพราะตลอดทางมันวิ่งมาเป็นระยะไกลและไม่ได้หยุดพักเลย


     “เป็นอย่างไร เหนื่อยไหมชิงซา"จางฝูเอ่ยถามพรางเอาแปรงขึ้นมาวิ่งสางคนแผงคอของมันที่ยุ่งเหยิงจากแรงลมที่พัดประทะมาจนขนมันพัดติดกันเป็นสังกระตังดูแล้วไม่น่ามองเท่าไหร่และเจ้าตัวก็คงจะไม่ชอบที่ขนของมันยุ่งแบบนี้ด้วยแน่ๆ


      “เจ้าลองเปลี่ยนมาลองวิ่งดูไหมเล่า  อ่าาา...ตรงนั้นแหละๆดีๆ”เจ้าชิงซาเอ่ยบ่นออกมา ทำเอาจางฝูที่กำลังช่วยแปรงสางขนแผงขนให้นั้นอดที่จะยิ้มขำออกมาไม่ได้ก่อนลงมือแปรงขนให้เจ้าม้าขี้บ่นนี้ก่อนก่อนที่เธอนั้นจะพามันจูงเดินไปหาพวกชาวบ้านเพื่อถามข่าวคราวเกี่ยวกับคนตะกูลหลัวที่อยู่ในเมืองซานตงแห่งนี้


     “ท่านป้าๆ ข้าขอถามหน่อยได้รึไม่เจ้าค่ะ”


     “มีอะไรรึแม่หนู หน้าไม่คุ้นเลยมาจากต่างเมืองสิใช่ไหมเนี่ย”ยายเฒ่าที่นั่งสานตะกร้าอยู่ใกล้ๆเอ่ยถามสวนขึ้นมาแล้วเงยหน้าขึ้นมองมาทางจางฝูที่ยืนใส่หมวกไผ่ผ้าคลุมอยู่ด้านหน้า


      “เจ้าค่ะ ข้ามาจากต่างเมือง คือว่าตะกูลหลัวนั้นตั้งอยู่ที่ใด พอดีว่าต้องนำเอาของไปส่งให้ที่ตะกูลนั้นน่ะเจ้าค่ะ”จางฝูเอ่ยยิ้มๆ อย่างรอคอยคำตอบ


      “อ้อตะกูลหลัวน่ะหรือ อืมตั้งอยู่ฝั่งทางเหนือของเมืองน่ะ”ยายเฒ่าผู้นั้นเอ่ยยแล้วยกมือชี้ไปทางที่บ้านตั้งอยู่ “เจ้าเอาของมาส่งหรือไปสิ คนที่จวนนั้นเป็นคนดีนะรักสงบหน้าหนาวบางที่ก็ทำซุปอุ่นแจกชาวบ้านด้วย”


       จางฝูพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจก่อนทีจะเดินจากท่านยายอยู่นั้นไปด้วยท่าทีสับสนเล็กน้อย ยายผุ้นั้นบอกว่าคนที่นั้นเป็นดีรักสงบแต่ทำไมเจ้าลิงที่เขานั้นถึงบอกว่าคนของตะกูลนั้นมาฆ่าสังหารลูกหลานขอพวกมันละ แบบนี้เธอจะเชิ้อใครดีระหว่างเจ้าฝูงลิงบนภูเขานั้นและชาวบ้านที่ต่อให้เธอเดินไปถามใครก็จะพูดออกมาในช่วงประโยคคล้ายๆกัน


     “เอาไงละ สรุปแล้วเจ้าจะเชื่อลิงรึชาวบ้าน”เจ้าชิงซาที่เดินตามมาด้วยเอ่ยขึ้นพรางมองไปยังหญิงสาวมนุษย์ข้างๆ


      “ข้า..ไม่รู้สิชิงซา เรื่องที่ชาวบ้านพูดก็ฟังดุน่าเชื่อถือ แต่เจ้าพวกลิงที่ข้าไปเจอมา แววตาที่พวกมันมองมายังข้าต่อเอ่ยถึงคนตะกูลหลัวนั้นก็ไม่ได้โกหก ข้าว่า มันอาจจะมีบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากลอยู่ แต่ว่าข้ายังไม่รู้ว่ามันคืออะไร”จางฝูเอ่ยตอบแล้วเหยียบปีนขึ้นไปนั่งบนหลังของเจ้าชิงซาเพื่อออกเดินทางไปตรวจดูลาดเลารอบๆของบ้านตะกูลหลัวที่เป็นเป้าหมายของเธอครั้งนี้ก่อน อย่างไรก็ต้องสืบหาดูก่อนว่าเรื่องที่เป็นเรื่องจริงและใครกันเเน่ที่เป็นผู้โกหก


     และใครก็ตามที่เป็นผู้โกหกในครานี้เธอคงต้องจัดการลากตัวเอาไปให้อีกฝ่ายที่เป็นผู้ถูกกระทำนั้นตัดสินใจจัดการละ ‘เห้อ งานครานี้ช่างวุ่นวายนัก ทั้งยังต้องเอาตัวมาเสี่ยงล่อมือล่อเท้าเช่นนี้อีก นี่กะจะไม่ให้ข้ามีที่ยืนบนแผ่นดินเลยหรืออย่างไร หรือทางที่ดีข้าตัวย้ายไปอยู่ดินแดนอื่นดีที่จะไม่มีคู่อริเธอตามไป แต่ไมม่ว่าที่ใดก็อันตรายทั้งนั้น รีบจบงานแล้วหาที่สงบๆอยู่ดีกว่า'


      "เอาละชิงซาเดินทางกันเถอะแต่ก่อนหน้านั้น ข้าว่าเราไปหาอะไรกินรองท้องกันก่อนดีกว่า เจ้าเห็นด้วยไหม"


      "เห็นด้วยที่สุด เจ้าน่าจะคิดเรื่องนี้ตั้งนานแล้ว"

      โชคดีที่ว่าใกล้ๆกับจุดพักม้านั้นมีร้านอาหารเปิดท้ายขายอยู่มากมายแน่ละ สถานที่นี้เป็นบริเวณที่นักเดินทางต้องเดินทางมาและการเดินทางที่ผ่านมาของพวกจางฝุนั้นแทบไม่ได้หยุดพักกันเลย และเมื่อไม่ได้พักก็แทบจะไม่ได้กินข้าวด้วยดังนั้นการมาตั้งทำเลร้านอาหารในที่แห่งนี้ย่อมต้องเป็นแหล่งทำเงินชั้นเยี่ยม หลังจากจางฝูขี่ม้าเดินออกมาได้ไม่ถึงครึ่งเค่อก็เจอกับร้านอาหารมากมานส่งกลิ่นหอมฉุยชวนให้รู้สึกหิวออกมาไม่รอช้า ร่างบางปีลงจากหลังมาแล้วเดินไปยังร้านขายบะหมี่ร้านหนึ่งที่ตั้งอยู่ใกล้ๆโดยทันทีซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่เพียงเธอที่แต่ทุกคนในร้ายที่มีมากกว่าสิบชีวิตก็หิวเช่นกัน


      “แม่นางรอสักครู่นะขอรับ ลูกค้าเยอะไปเสียหน่อยเพราะท่านมาถึงช่วงเที่ยงพอดี”ลูกจ้างที่ทำหน้าที่เดินส่งอาหารตามโต๊ะเอ่ยบอกออกมา


      “ไม่เป็นไร ข้ารอได้ ขอบะหมี่ข้าหนึ่งชามก็แล้วกันนะ”จางฝูเอ่ยออกมายิ้มก่อนหันไปมองเจ้าชิงวาที่ยามนี้มันก็เดินไปหาเล็มหญ้าเล็มฟางที่วางกองไว้บริเวณนั้นกินอย่างหิวโยเช่นกัน  และด้วยสาเหตุที่ว่าคนเยอะจริงดั่งที่เธอลูกจ้างร้านบะหมี่บอกไปเมื่อครู่ทำให้เวลาผ่านไปกว่าครึ่งเค่อแล้วจางฝูก็ยังไม่ได้บะหมี่ที่เธอสั่งเสียที จนยามนี้ท้องของเธอนั้นเริ่มส่งเสียงร้องประท้วงเพราะยังไม่มีอะไรตกลงไปถึงท้องเลยตั้งแต่เช้าจนเกือบจะบ่ายแล้ว


      “มาแล้วๆขอรับ ขอประทานโทษจริงที่ปล่อยให้แม่นางรอ ต้องขออภัยจริง” ราวเสียงจากสรวงสวรรค์มาโปรดเมื่อลูกจ้างร้านคนเดิมวิ่งมาทางโต๊ะเธอพร้อมด้วยชามบะหมี่ของเธอที่ถูกว่าวางบนโต๊ะที่เธอนั่งอยู่ ไอร้อนที่ลอยกรุ่นตามมาด้วยกินหอมของน้ำซุปที่ผ่านการเคี่ยวมาอย่างดีปรุงรสด้วยเครื่องเทศต่างๆมากมายจนหอม จางฝูไม่รอช้ารีบหันไปหยิบเอาตะเกียบไม้ขึ้นมาแล้วคีบเอาเส้นบะหมี่ไข่สีเหลืองนวลที่ชุ่มเคลือบไปด้วยน้ำซุปเข้าปากทันทีอย่างไม่นึกกลัวร้อนหรือลวกปากแต่อย่างใด


    ความนุ่มของเส้นที่กำลังพอดีบวกกับน้ำซุปที่ทั้งหอมและหวานนิดๆนั้นช่างราวกับน้ำทิพย์จากฟากฟ้าที่พรมลงมาชะโลมร่างกายที่เหนื่อยอ่อนและหิวโหยของางฝุในยามนี้ได้อย่างดี ราวกับเธอได้เกิดใหม่อีกคราอยย่างไรอย่างนั้น ตะเกียบในมือไม่เร่งตวัดเอาเส้นบะหมี่เข้าปากใช้เวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจบะหมี่ชามโตที่ก็หมดเกลี้ยงไปเเม้แต่น้ำซุปก็ไม่เหลือ


     “อ่าร์...อร่อย”จางฝูเอ่ยกล่าวออกมาอย่างมีความสุขก่อนจะวางเงินลงบนดต๊ะเตรียมออกเดินทางไปยังทิศเหนือของเมืองอันเป็นที่ตั้งของตะกูลหลัว แต่ไม่ทันที่จางฝูนั้นจะได้ก้าวออกไปไหนไกลก็มีญิงเฒ่าเดินใช้ไม้เท้าพยุงตัวเข้ามาหาจางฝูพอดี


      “แม่นาง เจ้าช่างงามนักแม้ไม่ได้แต่งองค์ทรงเครื่องก็ยังงามกว่าสตรีทั่วไป”จางฝูที่ยืนงงอยู่ได้เเต่เอียงคอสงสสัยว่าจู่เหตุใดหญิงชราผู้นี้ถึงได้เดินเข้ามาทักตนซ้ำยังกล่าวชมเธอเสียขนาดนี้ ก่อนเธอจะถึงบางอ้อในประโยคถัดมาของหญิงเฒ่าเบื้องหน้า “ข้าน่ะ กำลังหาสตรีงงามเพื่อพาไปดูตัวเป็นลูกสะใภ้ในคุณชายรองของเจ้าสั่วบ้านตะกูลหลัว ถ้าแม่นางคนงามยังไม่มีครอบครัว เจ้าจะสนใจรึไม่”


     เดิมทีตอนแรกเธอคิดจะปฎิเสธเเต่เมื่อได้ยินว่าคนที่เป็นเจ้าบ่าวในงานนี้นั้นค่อเป้าหมายของเธอจึงแทบไม่ต้องคคิดเลยว่าเธอต้องตอบตกลงเพื่อเเฝงตัวเข้าไปแล้วเค้นหาความจริงเรื่องี่เจ้าพวกฝูงลิงนั้นไหว้วานมาอยู่แล้ว ‘นี่มันราวเจอโชคชิ้นใหญ่เลยนะ เเม้ว่างานนี้อาจต้องเปลือกตัวไปบ้าง อีกแล้วก็ตามที’

     “ยังเลยท่านป้า ข้ายังไม่มีครอบครัวเลยเจ้าค่ะ แต่ว่าข้าไม่มั่นใจว่าจะคู่ควร”จางฝูสวมบทสาวน้อยอ่อนโลกแล้วเอ่ยตอบแต่หญญิงเฒ่านั้นไปก่อนหญิงเฒ่านั้นจะยิ้มออกมาแล้วจับมือของจางฝูไปกุมเอาไว้


    “ไม่ต้องห่วงท่านเจ้าสัวน่ะใจดีมีเมตตานัก บุตรคนรองเขาก็นิสัยดี ติดเพียงขี้อายไปเท่านั้น เจ้างดงามปานนี้ต้องเหมาสะกับเขาเเน่”


     “จะ..เจ้าค่ะท่านป้า
     “เช่นนั้นก็รีบมาเถอะ ใกล้ได้เวลาแล้ว”กล่าวจบหญิงเฒ่าก็จับมือจางฝูลากเดินกลับเข้าไปยังด้านในจุกพักม้าก่อนจะโยนถุงเงินก้อนหนึ่งให้แก่ผู้คุมรถม้าแล้วลากเาจางฝูั้นขึ้นไปด้านบนด้วยก่อนจัดการจับนางปอกลอกชุดสีม่อที่สวมใส่อยู่ออกและหันไปหยิบชุดงามสะบัดช่อที่อยู่ในถงห่อผ้าราวกับเตรียมเอาไว้นานแล้วขึ้นมาใส่สวมให้แก่จางฝูโดยทันที  

    จางฝูเเม้ผ่านพิธีแต่งงานมาแล้วสองครั้งในชีวิตแต่อย่างไรเธอก็ไม่คุ้นชินกับการถูกจับหมุนไปหมุนมาเพื่อเเต่งตัวแต่งหน้าทำผมเสียที ในคราวนี้ก็เช่นกันเธอยามนี้เธอถูกจับหมุนไปหมุนมาเสียจนตาลายบะหมี่ที่พึ่งกินเข้าไปเกือบจะขย้อนออกมาแล้ว ดีที่ว่าการแต่งหน้าอะไรนั้นจบลงพร้อมกับประตูรถม้าที่ถูกแม่เฒ่านั้นเปิดออกแล้วดึงลากเอาตัวจางฝูลงมา ยามนี้เธออยู่ในชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อน ปัดดิ้นลายวิหคเหิน ใบหน้าขาวนวลตบแต่งด้วยเครื่องสำอางค์อย่างเบาบางด้วยเพราะเเม่เฒ่านั้นบอกว่า ความงามของเจ้ามีอยู่แล้วจะใช้เครื่องสำอางค์นั้นตบแต่งบดบังความงดงามนั้นทำไม

    “เวลามีไม่มากแล้วเรารีบเดินทางไปกันเถอะอ้อสวมเจ้านี่ไว้ด้วย”ว่าจบแม่เฒ่าก็ยัดเอาหมวกไผ่ผ้าคลุมให้จางฝูนั้นเอาไปสวมใส่เอาไว้ ก่อนจัดการลากจางฝูเดินจากไปทันทีโดยที่มีเจ้าชิงซานั้นค่อยเดินตามหลังเจ้านายของมันด้วยท่าทีเซ็งๆกับมนุษย์หญฺงแก่เบื้องห้ามันนี่


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม +8 ความโหด โพสต์ 2019-6-17 10:41
คุณได้รับ +35 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ 2019-6-17 00:48
คุณได้รับ +5 คุณธรรม +15 ความชั่ว +10 ความโหด โพสต์ 2019-6-17 00:48
คุณได้รับ +8 คุณธรรม +3 ความชั่ว +5 ความโหด โพสต์ 2019-6-16 23:06

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ชุดฝึกยุทธ์
หนามคู่เป่าเหลียน
คัมภีร์วิชาวารีสิ้น
กงจักรไท่หยาง
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x18
x1
x6
x1
x1
x50
x1
x8
x1
x1
x70
x1
x1
x1
x1
x4
x25
x1
x1
x1
x100
x100
x5
x1
x2
x15
x15
x2
x50
x5
x50
x5
x500
x8
x5
x120
x120
x120
x120
x10
x26
x105
x213
x14
x10
x134
x204
x1
x25
x178
x1
x84
x48
x66
x48
x120
x436
x113
x1
x30
x100
x152
x784
x2
x2
x168
x302
x130
x158
x3320
x1002
x150
x169
x29
x30
x17
x29
x17
x111
x685
x5
x4164
x10
x140
x1
x4
x22
x1
x2
x161
x204
x62
x2255
x6
x6
x93
x1
x26
x110
x400
x8
x150
x65
x500
x10
x3
x3
x110
x4
x40
x71
x2
x500
x146
x557
x310
x60
x95
x80
x7
x30
x80
x3
x30
x3
x1
x3
x117
x2
x10
x6
x4
x105
x65
x100
x1
x45
x1081
x3
x118
x14
x35
x4257
x102
x192
x5
x110
x4
x2
x626
x1338
x90
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x28
x13
x478
x3
x563
x5
x1468
x106
x499
x279
x450
x580
x591
x40
x34
x129
x352
x883
x209
x92
x81
x279
x310
x8
x60
x1
x3
x167
x141
x669
x503
x896
x660
x128
x2071
x2330
x521
x40
x3
x191
x14
x180
x1210
x20
x50
x444
x3595
x960
x1490
x35
x20
x41
x81
x377
x1
โพสต์ 2019-6-21 23:10:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด
  [ความรู้สึกผิดที่เกิดขึ้นในใจ]

       เช้าวันถัดมา หลังจากที่จางฝูในคราบเฟิงมี่ได้เอ่ยขอเดินทางไปอันติงพร้อมกับหลัวจิ่งเทียนที่บัดนี้กลายมาเป็นสามีของเธอตามธรรมเนียมนั้น ก็มาถึงเวลาที่จะออกเดินทางโดยการเดินทางนี้เธอเป็นผู้เลือกว่าอยากจะเดินทางกันไปเองมิให้ต้องหวือหวาวุ่นวายเพราะเกรงน้องสาวของเธอจะตกใจ ซึ่งเจ้าสัวนั้นก็ไม่ได้กล่าวว่าอะไรซ้ำยังตามใจลูกสะใภ้อย่างเธอไปเสียทุกอย่างเรียกว่าจุดนี้ทำให้จางฝูอดรู้สึกผิดมานิดๆหากว่าเมื่องานสำเร็จและพวกเขารับรู้ว่าเรื่องงทุกอย่างเป็นเพียงเรื่องโกหกเเละเป็นเธอที่อาจจะพาเอาลูกชายสุดที่รักของพวกเขาไปตาย


     “เดินทางปลอดภัยนะจิ่งเออร์”ฮูหยินหลัวเอ่ยพร้อมกับเดินเข้าไปโอกกอลูกชายสุดที่รักแล้วขยับมากอดจางฝูด้วยก่อนที่นางจะผละออกพร้อมกับยิ้มส่งพวกเธอทั้งสอง “แม่จะรอพวกลูกกลับมานะ”


      “ข้าไปเพียงไม่นาน จะรีบกลับมาขอรับท่านแม่ ใช่ไหมเฟิงเออร์”จิ่งเทียนเอ่ยแล้วหันไปยิ้มบ้างให้กับฮูหยินของตนที่ยื่นถือกอดถุงห่อผ้าที่เตรียมไว้เพื่อยามเดินทางของตัวเองเอาไว้


      “จะ..เจ้าค่ะ”


       “เช่นนั้นก็ออกเดินทางเถิด เดี๋ยวจะสายเอา”เจ้าสัวหลัวเอ่ยกล่าวพร้อมยิ้มให้ก่อนที่จางฝูและจิ่งเทียนนั้นจะยกมือคำนับลาบิดามารดาพร้อมกับออกเดินขึ้นไปนั่งบนรถม้าของตะกูลที่จะพาพวกเขานั้นไปส่งที่จุดพักม้าเพื่อเดินทางต่อไปยังเมืองฉางอันอันเป้นเเหล่งจุดพักม้าจุดใหญ่ที่จางฝูใช้เดินทางมา ส่วนเรื่องของพวกชิงซาเมื่อคืนยามที่จิ่งเทียนหลับเธอได้ให้เฟิงอวิ๋นไปบอกข่าวเรื่องเธอกับจิ่งเทียนแล้วและใหพวกมันล้วงหน้าเดินทางกลับไปยังอันติงก่อนนั้นเอง


     “เฟิงเออร์สีหน้าเจ้าดุไม่ค่อยดีเลย เป็นอะไรรึป่าว”หลังจากรถม้าเคลื่อนออกมาได้ไม่จิ่งเทียนที่ลอบมองสังเกตฮูหยินของตนอยู่ตลอดก็เอ่ยถามขึ้นมาเมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่ของอีกฝ่ายก่อนที่เขาจะเอื้อมมมือดึงเอาร่างบางของสตรีที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาตามกฎหมายของตัวเองเข้ามาโอบกอดเอาไว้ก่อนก้มหน้าลงมาจุมพิศเบาที่หน้าผากกลมมนของอีกฝ่ายอย่างปลอบประโลม


     “ป่าวเจ้าค่ะ เพียงแค่คิดว่าน้องสาวข้าคงตกใจที่พอกลับไปที่บ้านข้าก็พาท่านที่เป็นสามีกลับไปด้วย”จางฝูเอ่ยแล้วเงหน้ายิ้มบางๆออกมาเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจแม้ในใจเธอนั้นยามนี้ราวกับเป็นลมพายุโหมซัดจนเเทบอยู่ไม่สุขก็ตามที ตั้งแต่มาอยู่กับที่นี่ก็ยังไม่เห็คุณชายผู้นี้ทำอะไรหรือมสิ่งแปลกๆเลยกลับกัน เขาเรียกได้ว่าเป็นบุรุษที่อ่อนโยนมากๆเสียด้วย ความคิดสองฝั่งในหัวเริ่มตบตีผสมกันไปมาจนอดรู้สึกปวดหัวม่ได้ เธอกำลังจะเอาคนดีๆคนนี้ไปให้พวกลิงสำเร็จโทษทั้งๆที่ไม่ได้รู้ตื้นลึกหนาบาง เหมือนกับตัวเธอเป็นนังสารเลวที่ทรยศต่อความไว้ว่าใจของคนผู้นี้และคนอื่นๆในตะกุลหรืออาจจะคนทั้งเมืองซานตงเลยก็ได้ จางฝูลอบถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยๆก่อนจะค่อยๆหลับตาลง ‘ที่ข้าทำอยู่ตอนนี้มันถูกหรือผิดกันแน่’


     “ท่านพี่ข้ามีเรื่องอยากถามเจ้าค่ะ”จางฝูลองตัดสินใจลองเอ่ยเกริ่นๆถามดูเพื่อดูปฏิกิริยาของอีกฝ่ายก่อนเพื่อว่าเธอจะได้มีการจัดเตรียมการรับมือได้หากว่ามันเกิดเรื่องที่เลวร้ายขึ้นมา หลัวจิ่งเทียนเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็เลิ่กคิ้วเล็กน้อยพร้อมกับยิ้มออกมาราวรอฟังว่าร่างบางในอ้อมแขนนี้มีเรื่องใดที่อยากจะถามเขากันเเน่


    “ถ้าเกิดว่า การเดินทางครั้งเป็นข้าหลอกให้ท่านเดินทางไปกับข้าเพื่อพาท่านไปสังหารทิ้งเพื่อหวังมรดกท่ามิกลัวหรือ ข้าเป็นใครมาจากไหนก็ไม่รู้ ข้าอาจจะหลอกท่านก็ได้”


     หลัวจิ่งเทียนมีท่าทีชะงักไปครู่หนึ่งก่อนที่ชายหนุ่มจะแสยะยิ้มออกมา พร้อมกับดึงจับเอามาของเธอไปวางที่บนหน้าอกของเขาตรงตำแหน่งหัวใจ “หากเจ้าต้องการชีวิตข้า ข้าก็พร้อมจะยกมันให้เจ้า ใจข้าเป็นของเจ้า หากเจ้าอยากควักมันออกมาข้าก็ยินดีและมิโกรธเจ้าเเม้เพียงสักนิด”


    “ท่านพี่ ท่าน…”จางฝูถึงกับไปต่อไม่เป็นทำได้เพียงมองใบหน้าของชายหนุ่มที่ยังคงยิ้มมองมายังเธอไม่วางตา ความรู้สึกสับสนเริ่มตีตื้นเข้ามาในใจความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวและเอ่อร้นกำแพงที่เธอเรียกว่างานออกมา “ท่านจะตายนะ”


      “ข้ายอมตามด้วยมือเจ้า”กล่าวจบเขาก็ดึงมือของเธอขึ้นประทับจูบเบาๆที่ด้านหลังของฝ่ามือของเธอพรางช้อนตาขึ้นมามองแล้วจึงเงยหน้าขึ้นและดึงเอาตัวเธอมากอดโอบเอาไว้แล้วมองรอดหน้าต่างด้านนอก “ใกล้ถึงแล้ว เจ้าเตรียมตัวเธอเดี๋ยวต้องเปลี่ยนรถม้าแล้ว”


       “เจ้าค่ะ”จางฝูเอ่ยรับคำพร้อมทั้งยิ้มบางๆ รอรถม้านั้นเคลื่อมาหยุดที่จุดพักม้าก่อนคุณชายหลัวนั้นจะเดินลงไปพรางค้อมหัวทักทายชาวบ้านี่เดินผ่านไปมาเป็นระยะๆ พาเธอเดินตรงไปยังจุดพักม้าอันเป็นรถของตะกูลหลัวนั้นเอง


      “นี่เป็นรถม้าของตะกูลเรามันจะพาพวกเรามุ่งตรงไปอันติงทันที ไม่ต้องแวะเมืองอื่นๆ”หลัวจิ่งเทียนเอ่ยออกมาพร้อมกับจูงมือเธอพาเดินไปยังรถม้าที่มีผู้คุมรถของตะกูลยืนรออยู่ และเมื่อทันที่ที่ผู้คุมเห็นคุณชายรองของมันเดินมาพร้อมกับฮูหยินคนใหม่ก็รีบค่อมหัวเคารพและเดินทางพวกเขาทั้งสองเดินไปยังรถม้า ก่อนที่จะออกเดินทางออกจากจุดพักม้าแห่งนี้ไปทันทีโดยบนรถม้าคันนี้จะมีเพียงหลัวจิ่งเทียนและจางฝูเท่านั้นโดยสารไปตลอดเส้นทางจนถึงอันติงโดยที่ความรู้สึกผิดของตัวจางฝูเองนั้นยิ่งทวีเพิ่มมากขึ้น และได้แต่หวังว่าการพาคุรชายผู้นี้ไปยังอันติงจะไม่ทำให้เขาถึงแก่ชีวิต มิเช่นนั้นข้าคงรู้สึกต่อบิดาและมารดาของเขาจนไม่อาจก้าวเหยียบเข้าไปในเมืองซานตงได้อีกเป็นแน่แท้ 'อย่าให้เจ้าพวกลิงนั้นโหดร้ายขนาดอยากจะเอาชีวิตคนผู้นี้เลยนะ'




@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ --3 คุณธรรม --3 ความชั่ว โพสต์ 2019-6-22 00:42
คุณได้รับ +10 คุณธรรม +10 ความชั่ว +15 ความโหด โพสต์ 2019-6-22 00:42

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -48 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -48 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ชุดฝึกยุทธ์
หนามคู่เป่าเหลียน
คัมภีร์วิชาวารีสิ้น
กงจักรไท่หยาง
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x18
x1
x6
x1
x1
x50
x1
x8
x1
x1
x70
x1
x1
x1
x1
x4
x25
x1
x1
x1
x100
x100
x5
x1
x2
x15
x15
x2
x50
x5
x50
x5
x500
x8
x5
x120
x120
x120
x120
x10
x26
x105
x213
x14
x10
x134
x204
x1
x25
x178
x1
x84
x48
x66
x48
x120
x436
x113
x1
x30
x100
x152
x784
x2
x2
x168
x302
x130
x158
x3320
x1002
x150
x169
x29
x30
x17
x29
x17
x111
x685
x5
x4164
x10
x140
x1
x4
x22
x1
x2
x161
x204
x62
x2255
x6
x6
x93
x1
x26
x110
x400
x8
x150
x65
x500
x10
x3
x3
x110
x4
x40
x71
x2
x500
x146
x557
x310
x60
x95
x80
x7
x30
x80
x3
x30
x3
x1
x3
x117
x2
x10
x6
x4
x105
x65
x100
x1
x45
x1081
x3
x118
x14
x35
x4257
x102
x192
x5
x110
x4
x2
x626
x1338
x90
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x28
x13
x478
x3
x563
x5
x1468
x106
x499
x279
x450
x580
x591
x40
x34
x129
x352
x883
x209
x92
x81
x279
x310
x8
x60
x1
x3
x167
x141
x669
x503
x896
x660
x128
x2071
x2330
x521
x40
x3
x191
x14
x180
x1210
x20
x50
x444
x3595
x960
x1490
x35
x20
x41
x81
x377
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-8-24 04:23

ขึ้นไปด้านบน