ดู: 31|ตอบกลับ: 1

{ เมืองเฉินหลิว } จวนเจ้าเมือง | สกุลเม่า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-6-10 21:33:41 |โหมดอ่าน







จวนเจ้าเมือง

{ เ มื อ งเฉินหลิว }









►เจ้าเมืองเฉินหลิว◄


เจ้าเมืองเฉินหลิว
เม่า เถียนเปา
อุปนิสัย :: จงรักภักดีและมีคุณธรรม สุภาพอ่อนน้อมไม่เกรงกลัวภัยอัยตรายเมื่อต้องช่วยชาวบ้านผู้บริสุทธิ์
เป็นบุคคลประเภทเห็นความอยุติธรรมเป็นไม่ได้ต้องเร่งเข้าไปช่วยเหลือ






【จวนเจ้าเมือง】
เรือนไม้เข้าศิลาขนาดใหญ่ของตระกูลเก่าแก่แห่งเมืองเฉินหลิว
เป็นที่อยู่อาศัยของตระกูลจิ่น บางส่วนถูกแยกเป็นเอกเทศ
ปีกซ้ายคือสถานที่ราชการใช้สำหรับว่าความพิจารณาคดี
รวมไปถึงติดต่อทางราชการในสำมะโนครัวเมืองซางหยง











คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

96

กระทู้

1088

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
79414
เงินตำลึง
686588
ชื่อเสียง
49631
ความหิว
1868

ป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
2141
ความชั่ว
573
ความโหด
1139
ไข่ปริศนา(4)
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2019-6-11 00:12:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2019-6-11 21:18

[ธุระของข้าคือ]

     หลังออกจากโรงหมอจางฝูก็เดินมุ่งหน้าไปยังโรงเตี้ยมที่เธอพักก่อนหน้านี้เพื่อเก็บข้าวของ ตามรายทางก็เห็นถึงความเสียหายอย่างหนักที่เกิดขึ้นภายในเมืองแทบทุกที่ล้วนเต็มไปด้วยคราบเลือดและร่างไร้วิณญาณทั้งของชาวบ้าน พรรคมาร ทหารมากมายนัก เธอไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดพวกเขาจึงตองมาจบชีวิตลงด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องไยต้องมารับใช้นายที่ไม่เห็นค่าชีวิตของพวกเขาเห้นเพียงเบี้ยที่ถูกส่งไปตายเเทนอย่างไร้ค่าเช่นนี้ ช่างน่าเศร้านัก


     “มีเเต่เลือดเต็มไปหมด เมื่อวานถนนเส้นนี้คนยังคึกคักอยู่เลยแท้ๆ”จางฝูเอ่ยออกมาขณะที่นั่งอยู่บนหลังของเจ้าชิงซาในมือของเธอคือไข่ใบใหญ่สีม่วงสะดุดตาที่เมื่อตอนที่เธอเดินทางไปดรงเตี้ยมชิงซาได้บอกว่าก่อนหน้านี้ที่เดินเรื่องเจ้าไข่ใบนี้นั้นสั่นไปมาไม่หยุดจนเจ้าชิงซายังนึกกังวล แต่อย่างไรพวกมันที่อยู่ที่นี่มีเพียงแต่เจ้าเฟิงอวิ๋นที่เผ่าพันธ์ออกลูกเป็นไข่เท่านั้น พวกมันจึงกังวลมากเรื่องเจ้าไข่ใบนี้ เมื่อจางฝูได้ฟังก็หยิบเอาไข่ใบดังกล่าวขึ้นมาดู มันไม่มีร่องรอยร้าวที่จะบอกว่ามันจะฟักเลยสักนิด การที่มันสั่นอาจเป็นเพราะเจ้าตัวที่อยู่ด้านในนี้กำลังรู้สึกถึงอะไรอยู่ หรือจะบอกอะไรแก่พวกเธอรึป่าวนั้นก็ไม่แน่ แม้ว่ายามนี้จางฝูจะสวมปลอกคอสรรพสัตว์แต่เมื่อลองแนบหูฟังเสียงในไข่กลับได้ยินเพียงแค่เสียชีพจรเต้นเท่านั้นเอง สุดท้ายก็ทำได้เพียงเอาเจ้าไข่ใบนั้นมานั่งกอดๆลูบๆเอาไว้ข้างกายระหว่างที่เธอนั้นเดินทางไปยังจวนของท่านเจ้าเมือง


     “เป็นที่นี่สินะ”จางฝูเอ่ยออกมาก่อนจะปีนลงมาจากหลังเจ้าชิงซาแล้วเดินตรงไปยังหน้าประตูจวนเจ้าเมืองเฉินหลิว เหล่าทหารและมือปราบที่กำลังพูดคุยหารือเรื่องการแบ่งกองไปช่วยเหลือชาวบ้านจัดการความเรียบร้อยอยู่นั้นเมื่อเห็นก็รีบพากันเข้ามาให้การต้อนรับเธออย่างนอบน้อม


     “ท่านจอมยุทธ์หนี่เถี่ย ดีจริงๆที่ท่านฟื้นแล้ว”มือปราบผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับยกมือป้องคารวะนาง จางฝูเมื่อเห็นก็เพียงยกมือรับคารวะพร้อมกับยิ้มออกมาบางๆ


     “ข้ามิเป็นอะไรมาก ขอบคุณทุกท่านที่เป็นห่วง เหตุการณ์นี้หนักหนาลำบากพวกท่านแล้ว”จางฝูเอ่ย


     “ไม่หรอกขอรับเป้นท่าที่ลำบาก หากมีเพียงพวกข้า้คงไม่สามารถที่จะจับกุมโยวเจาได้ ตอนนั้นที่ท่านเข้ามาช่วยทำให้ทหารและชาวบ้านที่หลบซ่อนอยู่ตรงบริเวณนั้นรอดชีวิต ท่านเปรียบดั่งผุ้มีพระคุณขอรับ”มือปราบผู้นั้นเอ่ยออกมาก่อนจะผายมือเชิญให้จางฝูเดินเข้าไปยังด้านในส่วนสัตว์เลี้ยงและม้าก็ให้พวกทหารพาไปพักที่คอกพร้อมให้การดูเเลอย่างดี


     “ท่านจอมยุทธ์เชิญทางนี้ขอรับท่านเจ้าเมืองกำลังรออยู่เลยขอรับ”


      จางฝูเพียงพยักหน้าแล้วเดินตามมือปราบผู้นั้นเข้าไปยังห้องโถงด้านในที่มีบุรุษรูปงามผู้หนึ่งกำลังเอ่ยสั่งการแก่มือปราบคนอื่นๆอยู่ ดูแล้วคนผู้นี้คงเป็นท่านเจ้าเมืองขึ้นมายังตำแหน่งสูงขนาดนี้ได้ด้วยอายุอานามเท่านี้ความสามารถคงเก่งกาจนัก


       “ท่านเจ้าเมืองขอรับ ท่านจอมยุทธ์หนี่เถี่ยมาถึงแล้วขอรับ”มือปราบที่เดินนำจางฝูเข้ามายกมือป้องกล่าวบอกแก่นายของตนก่อนบุรุษผู้เป็นเจ้าเมืองนั้นจะพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้และบอกให้มือปราบท่านอื่นๆไปจัดการงานตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายไว้ทันที ก่อนเขาจะหันมายิ้มบางและผายมือเชิญให้จางฝูไปนั่งที่โต๊ะรับรอง


       “อาการของท่านเป็นอย่างไรบ้านท่านจอมยุทธ์หนี่เถี่ย”ท่านเจ้าเจ้าเมืองเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงเรื่องของกลุ่มกลองกำลังเก้าอัคคีที่เข้ามาช่วยเมืองเฉินหลิวนั้นนับเป็นเรื่องที่ดี แต่ผู้มีพระคุณอีกคนที่ช่วยให้เขาสามารถจับตัวการใหญ่ตัวตั้งตัวตีของเรื่องนี้ได้ก็คือสตรีเบื้องหน้าผู้นี้เเม้ว่าชาวบ้านส่วนใหญ่จะไม่รู้แต่เมื่อเขาได้ฟังรายงานจากจากมือปราบที่คุมตัวดยวเจาและโยวเมิ่งบุตรชายมันมาได้นั้นก็ทราบได้อย่างดีเลยว่าผู้มีพระคุณของเมืองนั้นไม่ได้มีเเต่ลุ่มกองกำลังกเก้าอัคคียังมีจอมยุทธ์หญิงสมญานามพระราชทานผู้นี้อีกคน ที่เป็นผู้จัดการกับโยวเจาด้วยตัวคนเดียว จนสุดท้ายก็เจ็บหนักจนต้องรีบส่งนางไปรักษาที่โรงหมอของเมืองเป็นการด่วน


    “ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง เพียงแค่ฝืนเกินกำลังตัวเองไปจนร่างกายรับไม่ไหวเท่านั้น พักสักหน่อยก็คงกลับมาเป้นปกติเจ้าค่ะ”จางฝูเอ่ยตอบออกมา แล้วก้มลงมองมือของเธอที่ยังคงมีผ้าพันแผลพันปิดรอยแผลจากคมดาบเอาไว้อยู่ “ท่านหมอที่โรงหมอบอกว่าท่านต้องการพบข้า”


     “ข้าเพียงอยากขอบคุณท่าน เรื่องครั้งนี้ชาวบ้านล้วนแต่เชื่อว่าผุ้มีพระคุณเขาคือกลุ่มกองกำลังเก้าอัคคีที่เขามาช่วยเพียงเท่านั้น แต่ทว่ากลับมีท่านอีกคน ข้าจึงขอเป็นตัวเเทนชาวบ้านกล่าวขอบคุณท่าน” ท่านเจ้าเมืองเอ่ยขึ้น จางฝูเมื่อได้ฟังก้ส่ายหน้าไปมาเบาๆ อย่างไม่คิดอะไรมาก


    “จริงๆแล้วที่ข้ามาที่นี่ก็เพื่อจับกุมโยวเจาอยู่แล้ว”จางฝูเอ่ยออกมาสร้างความฉงนให้แก่ท่านเจ้าเมืองเป้นอย่างมาก ก่อนเธอจะค่อยเริ่มอธิบายอย่างช้าๆถึงสาเหตุที่เธอมาที่เมืองนี้ “จริงแล้วข้ารับงานมาจากท่านจางทังเจ้ากรมราชทัณฑ์ให้มาลอบจับกุมโยวเจาคดีสังหารต้วนฮูหยิน แต่ไม่คิดว่าจะมาเจองานใหญ่เช่นนี้”


     ท่านเจ้าเมืองเมื่อได้ฟังก็ยิ่งนิ่งค้างไป โยวเจาที่เป็นต้นเพลิงเหตุการณ์นี้มีส่วนไม่สิเรียกว่าเป็นตัวการที่ก่อคดีร้ายแรงระดับแผ่นดินขนาดนั้น แต่เขากลับไม่รับรุ้เรื่องราวเช่นนี้มาก่อน  “ข้ามิทราบมาก่อนเลย ข้าช่างเป็นเจ้าเมืองที่แย่นักคดีระดับแต่ข้ากลับมิสามารถช่วยราชสำนักได้”


     “อย่าได้ตัดพ้อตนเองเลยท่านเจ้าเมือง จริงๆแล้วงานนี้เป็นงานลับที่ฝ่าบาททรงมอบหมายให้ดำเนินการและปิดเป็นความลับ ท่านมิรู้ย่อมิใช่เรื่องแปลก อีกทั้งเพราะแบบนี้จะไม่เป้นการแหวกหญ้าให้งูตื่น เรื่องผุ้สมรู้ร่วมคิดกับโยวเจานี้ข้าได้ข้อมูลมามากนักย่อมเป็นประโยคต่อราชสำนักในอนาคตแน่”จางฝูเอ่ยแล้วยิ้มปลอบแก่ท่านเจ้าเมืองหนุ่ม “ท่านเจ้าเมืองข้ามีเรื่องที่ต้องร้องขอท่าน”


     “ท่านจอมยุทธ์เชิญกล่าวอย่าได้เกรงใจ”


     “ข้าต้องการคุมตัวโยวเจาไปรับโทษคดีที่เมืองหลวง ร่วมถึงเรื่องก่อกบฎยึดเมืองครานี้ข้าก็จะบอกกล่าวทูลแก่ฝ่าบาทด้วย เมื่อทางเมืองหลวงทราบเรื่องคงน่าจะส่งคนมาช่วยเหลือท่านที่นี่”


      “ข้าทราบแล้ว เชิญท่านจอมยุทธ์ดำเนินงานขอท่านเถิดหากมีอะไรให้ข้าช่วยก็บอกกล่าวได้เลย”หลังพูดคุยตกลังกันจนเป็นที่เรียบร้อยท่านเจ้าเมืองก็พาจางฝูเดินไปยังคุกที่คุมขังตัวโยวเจาและลูกชายของมันเอาไว้
    ประตูคุกถูกเปิดออกพร้อมกับเเสงจากภายนอกที่สาดส่องเข้าไยังด้านใน ร่างสูงของเจ้าเมืองเดินนำเข้าไปเป็นคนเเรกตามมาด้วยจางฝูที่เดินตามหลังเข้าไป เมื่อเข้ามายังด้านในสิ่งแรกที่สัมผัสได้คือกลิ่นเหม็นอับจากฟางที่เปียกชื้น อากาศภายด้านในที่เหมือนจะเย็นเยียบกว่าด้านนอกมากนั้น ทั้งมืดหนาวเย็น ด้วยความบรรยากาศสิ้นหวังก็เหมาะสมกับพวกเลวๆอย่างพวกมันดี ท่านเจ้าเมืองพาหญิงสาวเดินมาหยุดอยู่หน้าลูกหรงที่ด้านในมีร่างบอบช้ำของโยวเจานอนหน้าขาวซีดราวไร้เลือด เหงื่อเย็นไหลผลุดผลายขึ้นจนเต็มใบหน้าริมฝีปากขาวซีกแห้งแตกมีเลือดเเห้งเกอะกรัง เส้นผมสีดำขาวยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ชุดที่ใสก็เป็นเพียงชุดขาวสีม่อที่เต็มไปด้วยรอยเลือดทั้งมือและเท้าต่างก็มีตรวจเหล็กมัดล่ามร่างเอาไว้อย่างหนาเเน่น


   “พวกมือปราบต้องล่ามมันเอาไว้อย่างเเน่นหนาเพื่อป้องกันไม่ให้มันหนี ท่านต้องการให้ข้าส่งทหารติดตามไปช่วยหรือไม่ท่านจอมยุทธ์หนี่เถี่ย”เจ้าเมืองเอ่ยถามขึ้นมากเพราะกว่าที่มันจะจัดการกับคนผู้นี้ได้ก็ใช้เวลาอยู่นานขนาดว่ามันถูกสตรีร่างบางผู้นี้ซัดจะแทบขยับร่างไม่ได้อยู่แล้วแท้ๆ


     “ไม่ต้องลำบากหรอก ข้าจะทำลายวรยุทธ์มันแล้วค่อยเอาตัวมันไป ไร้วรยุทธ์ก็ไม่ต่างจากคนธรรมดาๆคนหนึ่ง” แม้ฟังดูโหดร้ายหากแต่มันก็เป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุดในยามนี้ ตัวของเธอเองก็บาดเจ็บภายในอยู่หากต้องมาค่อยเฝ้าระวังมันแบบคงไม่เป็นอันเดินทาง


     “แล้วโยวเมิ่งท่านจะคุ้มตัวพวกมันสองพ่อลูกไปด้วยเลยรึไม่”ท่านเจ้าเมืองเอ่ยถามขึ้นอีกครั้งพรางหันไปมองทางอีกกรงที่มีร่างของโยวเมิ่งที่ถูกพวกชาวบ้านรุมซ้อมจนขวัญหายสติสตังแทบไม่อยู่กับตัวนั่งตัวสั่นกอดเข่าอยู่ที่มุมมืดในห้องขัง


     “ข้าต้องการเพียงตัวโยวเจา โยวเมิ่งนั้นท่านจะประหารหรือขังลืมก็เป็นสิทธิของท่านตามแต่ท่านเห็นสมควร”จางฝูเเทบจะไม่หันไปเหวี่ยวแลโยวเมิ่งเลยเเม้เพียงน้อย ยามนี้เธอได้คนที่เธอต้องการแล้วและอีกไม่นานสิ่งที่มันทำลงไปมันจะต้องชดใช้อย่างสาสม


     “ข้าจะให้คนเอาขื่อมาสวม”ท่านเจ้าเมืองเอ่ยบอกก่อนที่เขานั้นจะเดินไปแจ้งแก่พพวกทหารที่เฝ้าคุกปล่อยให้จางฝูนั้นยืนปรายตามองร่างชายชั่วในกรงด้วยความสะใจ ความแค้นในใจเธอกำลังจะถูกชำระไม่นานพวกทหารและท่านเจ้าเมืองก็กลับมาพร้อมกับขื่อไม้สำหรับจับขึงนักโทษแล้วนำเอามันไปใส่ให้แก่โยวเจาโดยมีจางฝูนั้นเดินเข้าไปในกรงขังด้วยก่อนเธอรี้ดเร้นลมปราณซัดฝ่ามือเข้าสู่จุดตันเถียนของโยวเจาเพื่อทำลายลมปราณและวรยุทธ์ของมัน ร่างซูบซีดของโยวเจากรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและดิ้นทุรนทุรายไปมาที่พื้นก่อนจะสลบไป


    “พรุ่งนี้ข้าจะเอาตัวมันกลับฉางอัน”จางฝูเอ่ยก่อนที่เธอนั้นจะเดินออกไปจากคุกเดินทางกลับไปพักที่โรงเตี้ยมเพื่อฟื้นฝูร่างกายของเธอให้เตรียมพร้อมกับการเดินทาง

@Admin



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม โพสต์ 2019-6-11 21:28
คุณได้รับ +50 คุณธรรม --50 ความชั่ว +10 ความโหด โพสต์ 2019-6-11 01:43

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -33 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 222 -33 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ม้าเทพอูซุน
ตัวเบาขั้นสูง
กงจักรไท่หยาง
แส้จิ่วเทียน
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x5
x1
x30
x30
x30
x30
x10
x8
x18
x104
x3
x10
x104
x172
x1
x25
x118
x1
x68
x32
x46
x28
x120
x3
x98
x89
x1
x20
x66
x60
x784
x1
x2
x114
x202
x150
x129
x5088
x552
x150
x113
x9
x30
x20
x29
x1
x115
x466
x1
x9264
x10
x110
x1
x4
x9
x1
x2
x131
x186
x62
x3085
x6
x3
x45
x1
x1
x90
x1400
x8
x150
x65
x1000
x9
x3
x3
x40
x4
x40
x71
x2
x1500
x120
x414
x135
x60
x95
x100
x7
x26
x90
x3
x39
x3
x20
x1
x3
x80
x2
x60
x29
x4
x100
x50
x100
x1
x15
x1075
x3
x30
x68
x35
x30
x2742
x102
x180
x5
x115
x4
x2
x360
x886
x77
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x30
x12
x348
x4
x563
x5
x1468
x86
x295
x264
x417
x780
x456
x32
x39
x133
x352
x652
x209
x92
x73
x329
x310
x8
x60
x1
x3
x127
x141
x669
x503
x838
x660
x128
x3071
x2330
x521
x20
x3
x1162
x28
x130
x1210
x6
x35
x3444
x2680
x3960
x4990
x9
x35
x20
x41
x81
x377
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-6-20 01:09

ขึ้นไปด้านบน