ดู: 54|ตอบกลับ: 1

{ เมืองเฉินหลิว } โรงหมอเหอฝูฉือ

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-6-10 21:20:10 |โหมดอ่าน





โรงหมอเหอฝูฉือ

{ เมืองเฉินหลิว }





【โรงหมอเหอฝูฉือ】
โรงหมอแห่งนี้พึ่งเปิดทำการในเมืองเฉินหลัวหลังจาดเซ้งร้านค้าเนื้อออกไป
ฟังว่าท่านหมอมาจากต่างถิ่นช่ำชองการรักษาทั้งแบบแผนโบราณ และแผนผสมผสาน
บิดาเป็นชาวฮั่น มารดาเป็นชาวซีอวี้ท่านหมอย้ายตามบิดามาเปิดกิสจการที่บ้านเกิด
บ่อยครั้งช่วยคนโดยไม่เก็บค่ารักษา มีชื่อเสียงเป็นที่เลื่องลือ




ท่านหมอใหญ่



เหอ เฉียน (32)

บุคคลิกเงียบขรึแต่ไม่เย็นชา ความรู้กว้างขวางมีเมตา

จิตใจอารีรักคุณธรรม ชื่นชมผู้กล้าหาญและไร้ความกลัว

เขามักอยู่สันโดษบ่อยครั้งจะนั่งอ่านตำราอยู่ที่สวนด้านหลัง


ชื่อกิจการ : โรงหมอเหอฝูฉือ
เจ้าของกิจการ : เหอ เฉียน
เวลาเปิดทำการ : 7.00-23.00 น.
ประเภทกิจการ : บริการรักษาบาดแผลทั่วไป โรคอายุรกรรม จำหน่ายยา
#แระทับตราผู้ว่าเมืองเฉินหลิว














คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

120

กระทู้

1300

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
226848
เงินตำลึง
703501
ชื่อเสียง
57250
ความหิว
1871

ตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
5100
ความชั่ว
535
ความโหด
1813
เสวี่ยนอู่
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2019-6-10 22:38:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[ปลอดภัยดี กลับสู่ปกติ]

     “อะ...อื้ออ”เสียงหวานครางอย่างแหบแห้งออกมาพร้อมกับเปลือกตาบางที่พลันขยับเบาๆก่อนที่จะหรี่ลืมขึ้นมาอย่างช้าๆ พร้อมกับเรี่ยวเเรงที่เหมือนว่าจะกลับคืนมาสามในสิบส่วนแล้ว จางฝูค่อยๆวาดสายตามองไปรอบๆก่อนพบว่าเธอกำลังอยู่บนเตียงในห้องๆหนึ่ง ก่อนเสียงเปิดประตูจะดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของคนผุ้หนึ่งเดินเข้ามาทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง


     “ท่านจอมยุทธ์หนี่เถี่ยฟื้นแล้วสินะ” คำเรียกทำให้จางฝูขบวดคิวเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ถามไถ่อะไรมากเพียงแต่มองไปยังคนที่เข้ามา ใบหน้าดูอย่างไรก็ชาวนอกด่านไหนจะสีตาแปลกๆที่ข้างหนึ่งเป้นสีทองซีดและอีกข้างเป็นสีฟ้านั้นอีก “อย่ากังวลไปเลย ข้าเป็นหมอน่ะ”ชายผู้นั้นเอ่ยกล่าวออกมาแล้วขยับตัวเข้าไปช่วยพยุงหญิงสาวให้ลุกขึ้นมานั่งก่อนพละไปหยิบเอากาน้ำมารินใส่แก้วยื่นส่งให้อีกฝ่ายดื่ม


     “ทำไมข้ามาอยู่นี่ แล้วสถานการณ์ของเมืองละ”จางฝูรับเอาแก้มน้ำมาดื่มอึกหนึ่งแล้วจึงหันไปเอ่ยถามคนเป็นหมอที่นั่งยิ้มโลกสว่างไสวอยู่ข้างๆ สิ่งที่เธอจำได้อย่างสุดท้ายคือเธอสู้กับโยวเจาโดยทุ่มแรงทั้งหมดที่มีใส่ หลังจากนั้นเธอก็จำอะไรไม่ได้แล้ว และไม่รู้ว่าตอนนี้ชาวเมืองจะเป็นอย่างไรบ้าง


    “ชาวเมืองคนอื่นๆปลอดภัยดีพราะกลุ่มเก้าอัคคีที่เข้ามาช่วยขับไล่พวกของโยวเจาออกไป ตอนนี้พวกทหารกับชาวบ้านที่ไม่บาดเจ็บมากกำลังช่วยกัรบูรณเมืองอยู่”


    “งั้นหรือ”จางฝูกล่าวรับคำแล้วยกแก้วน้ำขึ้นจรดปากดื่มจนหมด พรางคิดไปถึงกลุ่มกองกำลังปริษนาใช้ชุดสีแดงดุจเปลวเพลิงที่บุกเข้ามาช่วยพวกชาวบ้านจากด้านนอกเมือง ถ้าหากสมมติว่าไม่มีกลุ่มคนพวกนั้นมาก เมืองๆคงได้ตกอยู่ในสภาพเดียวกับเมืองลู่เจียนเมื่อครั้งอดีตเป็นเเน่ “แล้วพวกโยวเจา”


    “อ้อ กำลังจะบอกพอดียวเจากับลูกชายยามนี้ถูกจับกุมอยู่ที่จวนของท่านเจ้าเมือง ท่านเจ้าเมืองยังบอกอีกว่าหากท่านฟื้นแล้วให้เดินทางไปพบท่าน รอต้้อนรับท่านจอมยุทธ์อยู่ที่จวน”จางฝูเมื่อได้ฟังดังนั้นก็พยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างที่บัดนี้ท้องฟ้าเหนือเมืองเฉินหลิวโปร่งโล่งสว่างไสวราวกลุ่มเมฆหมอกพายุร้ายได้ถูกปัดเป่าหายไปแล้ว


      “ระหว่างนี้เจ็ดราตรีห้ามท่านใช้กำภายในนะ ร่ายกายภายในของท่านบอบช้ำมากต้องพัก นอกนั้นก็สามารถทำกิจกรรมได้ตามปกติ”ท่านหมอเอ่ยบอก่อนลุกเดินออกไปจากห้องเพียงไม่นานประตูก็เปิดออกพร้อมเด็กหนุ่มที่เดินถือถาดไม้ใส่ยาพร้อมห่อยานำมาให้แก่จางฝู


     “ยานี้ท่านหมอให้ท่านดื่มเป็นประจำอย่าขาดจนกว่าจะหายขอรับ”


    “ขอบใจมากนะ”จางฝูเอ่ยพรามยิ้มบางให้แก่เด็กหนุ่มผู้นั้นก่อนที่เธอจะค่อยหยิบเอายาขึ้นมาดื่มจนหมดถ้วยแล้วค่อยขยับตัวย้ายร่างของตัวเองลงมาจากเตียงแล้วเดินไปหยิบอาวุธขิงเธอที่วางอยู่ที่โต๊ะข้างๆก่อนเดินถือเทียบยานั้นเดินออกจากโรงหมอไปเพื่อเดินทางไปพบกับเจ้าเมือง


    “มะม๊าาาาา…”เสียงร้องเรียกคุ้นหูเรียกให้จางฝูหันกลับไปมองก่อนจะพบกับเจ้าเสวี่ยนอู๋ที่วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหาเธอ


     “เสวี่ยนอู๋ ขอโทษที่ม๊ะม๊าทิ้งเจ้านะ”จางฝูเอ่ยพร้อมกับอุ้มเจ้าตัวน้อยของเธอขึ้นมากอดไว้แล้วลูบหัวปลอบเจ้าตัวน้อยของมันเบาๆ ตลอดเวลาที่เธอต้องออกไปสู้ในใจเธอก็นึกห่วงเจ้าน้อยนี้อยู่เช่นกันเเต่เห็นมันปลอดภัยก็ดีแล้วส่วนเจ้าเจี๊ยบน้อยสีเงิน ป่านนี้หวังว่านางจะไม่บาดเจ็บอะไรมากนะ


    “โอ้ยังไม่ตายนี่นา”


     “เจ้าม้าปากเสีย หุบปากเก็บฟันเหยินๆของเจ้าไปเลยนะ พูดอะไรไม่มงคลเลย”


     เสียงของเจ้าชิงซาและหย่งฟางที่เดินทะเลาะกันมาเเต่ไกลทำเอาจางฝูยิ้มบางออกมาอย่างโล่งใจที่ทุกตัวนั้นปลอภัยก่อนที่เธอนั้นจะเดินเข้าไปหาพวกมันและพาพวกมันเดินกลับไปยังโรงเตี้ยมเพื่อเก็บข้าวของเเละเดินทางไปยังจวนเจ้าเมืองต่อไป


@Admin


โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ชุดวังน้ำทิพย์
ม้าเทพอูซุน
กงจักรไท่หยาง
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x9
x15
x5
x9
x40
x5
x215
x5
x221
x1
x1
x1
x50
x1
x1
x50
x1
x1
x1
x1
x4
x25
x1
x1
x100
x100
x55
x1
x2
x15
x15
x2
x38
x2
x50
x5
x500
x8
x5
x120
x120
x120
x120
x10
x22
x165
x253
x15
x10
x146
x364
x1
x25
x308
x1
x106
x48
x66
x41
x120
x498
x113
x1
x30
x112
x166
x784
x2
x2
x208
x312
x160
x158
x1409
x1176
x150
x185
x27
x30
x17
x29
x16
x114
x801
x5
x1164
x10
x140
x1
x4
x11
x1
x2
x101
x206
x68
x2090
x6
x6
x101
x1
x26
x140
x400
x8
x150
x65
x500
x12
x2
x3
x140
x4
x40
x71
x2
x500
x146
x709
x400
x60
x95
x80
x7
x42
x80
x3
x30
x3
x1
x3
x117
x2
x10
x6
x4
x115
x65
x100
x1
x45
x1085
x4
x118
x14
x35
x2077
x102
x204
x5
x110
x4
x2
x696
x1575
x90
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x28
x13
x478
x3
x563
x5
x1468
x121
x514
x279
x530
x580
x659
x54
x34
x129
x352
x975
x209
x92
x81
x279
x310
x8
x60
x1
x3
x165
x141
x669
x503
x900
x660
x131
x2071
x2330
x521
x40
x3
x211
x24
x180
x1210
x20
x50
x444
x4346
x960
x1490
x35
x20
x41
x81
x377
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-9-15 20:13

ขึ้นไปด้านบน