ดู: 17|ตอบกลับ: 1

{ เมืองเฉินหลิว } โรงหมอเหอฝูฉือ

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-6-10 21:20:10 |โหมดอ่าน





โรงหมอเหอฝูฉือ

{ เมืองเฉินหลิว }





【โรงหมอเหอฝูฉือ】
โรงหมอแห่งนี้พึ่งเปิดทำการในเมืองเฉินหลัวหลังจาดเซ้งร้านค้าเนื้อออกไป
ฟังว่าท่านหมอมาจากต่างถิ่นช่ำชองการรักษาทั้งแบบแผนโบราณ และแผนผสมผสาน
บิดาเป็นชาวฮั่น มารดาเป็นชาวซีอวี้ท่านหมอย้ายตามบิดามาเปิดกิสจการที่บ้านเกิด
บ่อยครั้งช่วยคนโดยไม่เก็บค่ารักษา มีชื่อเสียงเป็นที่เลื่องลือ




ท่านหมอใหญ่



เหอ เฉียน (32)

บุคคลิกเงียบขรึแต่ไม่เย็นชา ความรู้กว้างขวางมีเมตา

จิตใจอารีรักคุณธรรม ชื่นชมผู้กล้าหาญและไร้ความกลัว

เขามักอยู่สันโดษบ่อยครั้งจะนั่งอ่านตำราอยู่ที่สวนด้านหลัง


ชื่อกิจการ : โรงหมอเหอฝูฉือ
เจ้าของกิจการ : เหอ เฉียน
เวลาเปิดทำการ : 7.00-23.00 น.
ประเภทกิจการ : บริการรักษาบาดแผลทั่วไป โรคอายุรกรรม จำหน่ายยา
#แระทับตราผู้ว่าเมืองเฉินหลิว














คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

96

กระทู้

1088

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
79414
เงินตำลึง
686588
ชื่อเสียง
49631
ความหิว
1868

ป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
2141
ความชั่ว
573
ความโหด
1139
ไข่ปริศนา(4)
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2019-6-10 22:38:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[ปลอดภัยดี กลับสู่ปกติ]

     “อะ...อื้ออ”เสียงหวานครางอย่างแหบแห้งออกมาพร้อมกับเปลือกตาบางที่พลันขยับเบาๆก่อนที่จะหรี่ลืมขึ้นมาอย่างช้าๆ พร้อมกับเรี่ยวเเรงที่เหมือนว่าจะกลับคืนมาสามในสิบส่วนแล้ว จางฝูค่อยๆวาดสายตามองไปรอบๆก่อนพบว่าเธอกำลังอยู่บนเตียงในห้องๆหนึ่ง ก่อนเสียงเปิดประตูจะดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของคนผุ้หนึ่งเดินเข้ามาทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง


     “ท่านจอมยุทธ์หนี่เถี่ยฟื้นแล้วสินะ” คำเรียกทำให้จางฝูขบวดคิวเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ถามไถ่อะไรมากเพียงแต่มองไปยังคนที่เข้ามา ใบหน้าดูอย่างไรก็ชาวนอกด่านไหนจะสีตาแปลกๆที่ข้างหนึ่งเป้นสีทองซีดและอีกข้างเป็นสีฟ้านั้นอีก “อย่ากังวลไปเลย ข้าเป็นหมอน่ะ”ชายผู้นั้นเอ่ยกล่าวออกมาแล้วขยับตัวเข้าไปช่วยพยุงหญิงสาวให้ลุกขึ้นมานั่งก่อนพละไปหยิบเอากาน้ำมารินใส่แก้วยื่นส่งให้อีกฝ่ายดื่ม


     “ทำไมข้ามาอยู่นี่ แล้วสถานการณ์ของเมืองละ”จางฝูรับเอาแก้มน้ำมาดื่มอึกหนึ่งแล้วจึงหันไปเอ่ยถามคนเป็นหมอที่นั่งยิ้มโลกสว่างไสวอยู่ข้างๆ สิ่งที่เธอจำได้อย่างสุดท้ายคือเธอสู้กับโยวเจาโดยทุ่มแรงทั้งหมดที่มีใส่ หลังจากนั้นเธอก็จำอะไรไม่ได้แล้ว และไม่รู้ว่าตอนนี้ชาวเมืองจะเป็นอย่างไรบ้าง


    “ชาวเมืองคนอื่นๆปลอดภัยดีพราะกลุ่มเก้าอัคคีที่เข้ามาช่วยขับไล่พวกของโยวเจาออกไป ตอนนี้พวกทหารกับชาวบ้านที่ไม่บาดเจ็บมากกำลังช่วยกัรบูรณเมืองอยู่”


    “งั้นหรือ”จางฝูกล่าวรับคำแล้วยกแก้วน้ำขึ้นจรดปากดื่มจนหมด พรางคิดไปถึงกลุ่มกองกำลังปริษนาใช้ชุดสีแดงดุจเปลวเพลิงที่บุกเข้ามาช่วยพวกชาวบ้านจากด้านนอกเมือง ถ้าหากสมมติว่าไม่มีกลุ่มคนพวกนั้นมาก เมืองๆคงได้ตกอยู่ในสภาพเดียวกับเมืองลู่เจียนเมื่อครั้งอดีตเป็นเเน่ “แล้วพวกโยวเจา”


    “อ้อ กำลังจะบอกพอดียวเจากับลูกชายยามนี้ถูกจับกุมอยู่ที่จวนของท่านเจ้าเมือง ท่านเจ้าเมืองยังบอกอีกว่าหากท่านฟื้นแล้วให้เดินทางไปพบท่าน รอต้้อนรับท่านจอมยุทธ์อยู่ที่จวน”จางฝูเมื่อได้ฟังดังนั้นก็พยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างที่บัดนี้ท้องฟ้าเหนือเมืองเฉินหลิวโปร่งโล่งสว่างไสวราวกลุ่มเมฆหมอกพายุร้ายได้ถูกปัดเป่าหายไปแล้ว


      “ระหว่างนี้เจ็ดราตรีห้ามท่านใช้กำภายในนะ ร่ายกายภายในของท่านบอบช้ำมากต้องพัก นอกนั้นก็สามารถทำกิจกรรมได้ตามปกติ”ท่านหมอเอ่ยบอก่อนลุกเดินออกไปจากห้องเพียงไม่นานประตูก็เปิดออกพร้อมเด็กหนุ่มที่เดินถือถาดไม้ใส่ยาพร้อมห่อยานำมาให้แก่จางฝู


     “ยานี้ท่านหมอให้ท่านดื่มเป็นประจำอย่าขาดจนกว่าจะหายขอรับ”


    “ขอบใจมากนะ”จางฝูเอ่ยพรามยิ้มบางให้แก่เด็กหนุ่มผู้นั้นก่อนที่เธอจะค่อยหยิบเอายาขึ้นมาดื่มจนหมดถ้วยแล้วค่อยขยับตัวย้ายร่างของตัวเองลงมาจากเตียงแล้วเดินไปหยิบอาวุธขิงเธอที่วางอยู่ที่โต๊ะข้างๆก่อนเดินถือเทียบยานั้นเดินออกจากโรงหมอไปเพื่อเดินทางไปพบกับเจ้าเมือง


    “มะม๊าาาาา…”เสียงร้องเรียกคุ้นหูเรียกให้จางฝูหันกลับไปมองก่อนจะพบกับเจ้าเสวี่ยนอู๋ที่วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหาเธอ


     “เสวี่ยนอู๋ ขอโทษที่ม๊ะม๊าทิ้งเจ้านะ”จางฝูเอ่ยพร้อมกับอุ้มเจ้าตัวน้อยของเธอขึ้นมากอดไว้แล้วลูบหัวปลอบเจ้าตัวน้อยของมันเบาๆ ตลอดเวลาที่เธอต้องออกไปสู้ในใจเธอก็นึกห่วงเจ้าน้อยนี้อยู่เช่นกันเเต่เห็นมันปลอดภัยก็ดีแล้วส่วนเจ้าเจี๊ยบน้อยสีเงิน ป่านนี้หวังว่านางจะไม่บาดเจ็บอะไรมากนะ


    “โอ้ยังไม่ตายนี่นา”


     “เจ้าม้าปากเสีย หุบปากเก็บฟันเหยินๆของเจ้าไปเลยนะ พูดอะไรไม่มงคลเลย”


     เสียงของเจ้าชิงซาและหย่งฟางที่เดินทะเลาะกันมาเเต่ไกลทำเอาจางฝูยิ้มบางออกมาอย่างโล่งใจที่ทุกตัวนั้นปลอภัยก่อนที่เธอนั้นจะเดินเข้าไปหาพวกมันและพาพวกมันเดินกลับไปยังโรงเตี้ยมเพื่อเก็บข้าวของเเละเดินทางไปยังจวนเจ้าเมืองต่อไป


@Admin


โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ม้าเทพอูซุน
ตัวเบาขั้นสูง
กงจักรไท่หยาง
แส้จิ่วเทียน
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x5
x1
x30
x30
x30
x30
x10
x8
x18
x104
x3
x10
x104
x172
x1
x25
x118
x1
x68
x32
x46
x28
x120
x3
x98
x89
x1
x20
x66
x60
x784
x1
x2
x114
x202
x150
x129
x5088
x552
x150
x113
x9
x30
x20
x29
x1
x115
x466
x1
x9264
x10
x110
x1
x4
x9
x1
x2
x131
x186
x62
x3085
x6
x3
x45
x1
x1
x90
x1400
x8
x150
x65
x1000
x9
x3
x3
x40
x4
x40
x71
x2
x1500
x120
x414
x135
x60
x95
x100
x7
x26
x90
x3
x39
x3
x20
x1
x3
x80
x2
x60
x29
x4
x100
x50
x100
x1
x15
x1075
x3
x30
x68
x35
x30
x2742
x102
x180
x5
x115
x4
x2
x360
x886
x77
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x30
x12
x348
x4
x563
x5
x1468
x86
x295
x264
x417
x780
x456
x32
x39
x133
x352
x652
x209
x92
x73
x329
x310
x8
x60
x1
x3
x127
x141
x669
x503
x838
x660
x128
x3071
x2330
x521
x20
x3
x1162
x28
x130
x1210
x6
x35
x3444
x2680
x3960
x4990
x9
x35
x20
x41
x81
x377
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-6-20 01:14

ขึ้นไปด้านบน