ดู: 110|ตอบกลับ: 1

{ เมืองเฉินหลิว } คฤหาสน์สกุลโยว - ประกาศห้ามเข้า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-6-9 00:25:50 |โหมดอ่าน





 คฤหาสน์สกุลโยว 

{ เมืองเฉินหลิว }













【คฤหาสน์สกุลโยว】
เรือนหลังงามในทำเลที่ดินผืนสวย ปลูกแบบทันสมัยใช้วัสดุชั้นเลิศ
รอบด้านมีสวนป่ากำแพงสูง น้ำตกจำลองรวมไปถึงเรือนบ่าว
สำหรับให้บ่าวไพร่และเจ้านายอู่ได้หลายร้อยชีวิต ผนังตกแต่งอย่างดี
ด้วยบุทองคำเจือเข้าไปในเนื้อไม้ เจ้าสัวโยวเชื่อว่าเป็นยาอายุวัฒนะ
ห้องใต้ดินถูกออกแบบเป็นน้ำตกทำให้ฝึกวิชาที่ฝึกภายในน้ำตกได้ 
โดยลดวันฝึกต่อขั้น 1 วัน อาทิ ขั้นที่ 1 ฝึก 7 วัน
ก็จะเหลือ 6 วัน - ขั้นที่ 2 ฝึก 3 วัน ก็จะเหลือ 2 วัน 
ด้านหลัง เป็น เรือนปลูกต้าหมา 
(เก็บเกี่ยวต้าหมาต่อสัปดาห์ 3000 ต้น)


คุณชาย 
โยว เมิ่ง
บุตรชายของเจ้าสัวโยวเจา อุปนิสัยเจ้าสำราญขาดความระมัดระวัง
ไ่เหมือนบิดา เขาคลั่งในการตามหาสตรีที่ถูกใจ บ่อยครั้งพาหญิงงาม
เข้ามาในจวนแทบไม่ซ้ำหน้าเลยทีเดียว










【เอฟเฟคสถานที่】
(1) ห้องใต้ดิน ถูกออกแบบน้ำตกขนาดย่อม
จำลองทิวทัศน์เสมือนน้ำตก
ฝึกได้ครั้งละ 1 คน/วัน
โดยลดวันฝึกต่อขั้น 1 วัน อาทิ ขั้นที่ 1 ฝึก 7 วัน
ก็จะเหลือ 6 วัน - ขั้นที่ 2 ฝึก 3 วัน ก็จะเหลือ 2 วัน

(2) เรือนปลูกต้าหมา ตั้งอยู่ด้านหลังคฤหาสน์
เก็บเกี่ยวทุกวันเสาร์
ปริมาณ: 3000 ใบ ต่อสัปดาห์
ค่าดูแลเพาะปลูก: (จ่ายในวันเก็บเกี่ยวเพื่อเพาะเพาะปลูกในวันต่อไป) 5,000 ชั่ง ต่อสัปดาห์






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

120

กระทู้

1300

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
225510
เงินตำลึง
705101
ชื่อเสียง
57250
ความหิว
2546

ตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
5120
ความชั่ว
535
ความโหด
1813
เสวี่ยนอู่
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2019-6-9 00:32:53 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2019-6-9 14:25

[ข้อมูลเเรกที่ได้มา]

     ระหว่างทางกลับคฤหาสน์ในยามราตรีท้องถนนย่อมมีเรื่องไม่คาดคิด รถม้าของพวกเขาถูกดักขวาง.. ใครหนอช่างกล้าทั้งที่เห็นตราสกุลโยว คุณชายเจ้าสำราญเหยียดรอยยิ้มโอบคนงามราวกับจะปลอบว่าไม่ต้องกลัว พัดด้ามจิ้วในมือโบกเบาๆ ไม่ใคร่จะใส่ใจ


     “ไปจัดการซะ ให้สะอาดด้วยล่ะ..ประเดี๋ยวเฟิงเอ๋อร์ของข้าจะเสียขวัญเอาได้”


“ขอรับคุณชาย!! ผู้คุ้มกันรับคำแล้วกระโจนออกไป แว่วเสียงตุบตับปุกปักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เหล่าอันธพาลใจกล้าพวกนั้น จะโดนลากออกไปให้พ้นทางเดินในพริบตา


      “เห็นไหมเฟิงเอ๋อร์คนคุ้มกันที่ท่านพ่อข้าจัดหามาให้ ล้วนเป็นยอดฝีมือหึๆ ใครหน้าไหนกล้าเหิมเกริมกับสกุลโยว..ข้าไม่ปล่อยเอาไว้แน่” บุรุษเจ้าสำราญมีหรือแยแสรอยเลือดบนถนน อีกเดี๋ยวคนของเขาก็คงมาจัดการเก็บกวาดเองนั่นล่ะ มือหนาลูบไล้ไปตามไหล่กลมมนทั้งเนียนลื่นมือแค่คิดว่าอีกไม่นานจะได้เสพสมเรือนร่างยวนใจนี้แล้ว บางสิ่งใดร่มผ้าก็คึกคักไม่เบา


    “เจ้าค่ะ คุณชายโยวเมิ่งท่านนอกจากหล่อเหลาแล้วยังมีอำนาจมากมายในมือ เฟิงมี่ได้อาศัยใบบุญท่ายช่างโชคดีนักเจ้าค่ะ”เฟิงมี่เอ่ยมือเข้าไปกอดคล้องแขนอีกคุณชายเจ้าสำราญเอาไว้ในพาให้หน้าอกหน้าใจสัมผัสกับท่อนแขนอีกฝ่ายจนชาหนุ่มถึงหายใจหืดหาดออกมาอย่างกักเก็บไว้ไม่อยู่ ‘ข้าเปลืองตัวปานนี้ ถ้างานไม่สำเร็จแม่จะเผาตะกูลบ้านี้ยกครัวเลย แม้กระอีกแค่อัธพาลไม่กี่คนทำอวดเป็นพันเป็นหมื่นก็ก็เชือดทิ้งมากแล้ว โถ่ไอ้คุณชายลูกเตาเอ้ย’


    รถม้าอันหรูหราขับเคลื่อนไปตามถนนลาดหิน ราวกับว่าเมื่อครู่ไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น โยวเมิ่งสั่งแร่งสารถีเชิงว่าตนแทบจะรอไม่ไหวแล้ว ไม่ลิมโอบไล้กินเต้าหู้(แต๊ะอั๋ง)สาวงามเท่าที่สถานการณ์เอื้ออำนวย บ้างพูดว่า ‘ตัวเจ้าแทบไม่มีส่วนไหนที่แตะแล้วหยุ่นเลย..กระชับดีจริงๆคงจะออกกำลังกายบ่อยสินะ ดีข้าชอบสาวแข็งแรง..นั่นแปลว่าเด็กที่เจ้าคลอดจะต้องแข็งแรงแน่นอน’ ไม่ก็ซุกลงบนเรือนผมดำขลับนั้น “หอมจริงๆ เจ้าใช้อะไรสระผมรึ”


     “ใช้อะไรหรือเจ้าค่ะ… ก็เป้นเพียงนักดนตรีมิได้มีเงินทองมากมายเท่าไหร่ มีเพียงน้ำสะอาดธรรมดาทั่วไปใช้ชำระกายเพียงเท่านั้น”เฟิงมี่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วกล่าวออกมา นัยน์ตาสีน้ำสบมองหวานหยดย้อน ‘ใช่น้ำธรรมดา แม้ส่วนใหญ่จะเป็นเลือดชั่วๆของคนพรรคมารก็ตามที อีกไม่นานอาจเป็นบิดาเจ้าก็เป็นได้’


     ใช้เวลาราวหนึ่งเค่อทั้งสองก็มาถึงด้านหน้าโถงทางเข้าคฤหาสน์หลังยักษ์ตระการตา มีผู้คุ้มกันแน่นหนาและยังมีเสียงน้ำตกไหลหลั่ง ราวกับว่าสร้างด้วยการจำลองเอาธรรมชาติขุนเขาสายน้ำย่อมาอยุ่ในจวนหลังนี้ กระเบื้องเคลือบสีดำทะมึนทั้งโอ่อ่าหรูหราและดูมีความชั่วร้ายแฝงลึกอยุ่เบาๆ โยวเมิ่งเดินเตะเท้าเข้าไปไม่ลืมโอบเอวดรุณีงามนามเฟิ่งมี่เคียงข้าง เหล่าข้ารับใช้เห็นภาพคุณชายเจ้าสำราญจนชินตา ต่างมาต้อนรับพร้อมโค้งหลีกทางให้


     “ท่านพ่อเข้านอนแล้วรึยัง?” นายน้อยแห่งจวนถามพ่อบ้านชรา


    “นายท่านให้คนมาแจ้งว่าคืนนี้จะไม่กลับขอรับ มีธุระเตรียมงานกับพรรคเมฆา” อีกฝ่ายตอบด้วยความนบน้อมยิ่ง


     “อืม ดี อีกไม่นานพวกเราจะได้ครองเฉินหลิวแล้วสินะ” มือที่โอบเอวบางไว้กระชับขึ้นเล็กน้อย ราวกับได้ฟังเรื่องพึงพอใจ


     “ยินดีกับนายน้อย กำลังจะได้เป็นท่านชายแห่งเฉินหลิวแล้วขอรับ!!” เหล่าบ่าวไพร่ที่รู้งานต่างลงคุกเข่าสรรเสริญ นั่นยิ่งทำให้โยวเมิ่งอดลำพองตนขึ้นอีกมิได้คุณชายผู้เปรมปรีดิ์กล่าวว่าคืนนี้เขาได้ทั้งอำนาจและสาวงามมาครองต้องฉลอง พลางหัวเราะแล้วโอบเฟิงมี่เข้าไปยังห้องส่วนตัวภายในจวน


    “เมื่อวันใดข้าได้เป็นท่านชาย เฟิงมี่..เจ้าจะได้เป็นพระชายา” กล่าวราวกับเอาใจคนข้างกาย โดยไม่ลืมเจตนาที่จะคลี่อาภรณ์สตรีผู้นี้ในค่ำคืน


     ครั้งเมื่อได้ยินนามพรรคเมฆาเฟิงมี่ก็มีอันให้นิ่งเงียบไปหากจำไม่ผิด ประมุขของพรรคนั้นมีนามหวังจงหยินทีเคยมาป่วนงานเเต่งเธอและเจี๋ยเฟยเมื่อห้าปีก่อน เพียงแต่เดิมทีพรรคนี้เป็นพรรคกลางไม่ขึ้นต่อธรรมะหรืออธรรม พวกมันเองก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับโยวเจาหรือมิน่า ตะกูลโย่วนี้จึงได้มีอำนาจเส้นสายเยอะนัก อย่างน้อยไม่เจอโยวเจาแต่ได้ข้อมุลดีๆนี้มากก็นับว่าคุ้มนัก


    “บอกพ่อบ้านสุยให้จักสำรับมา สุราด้วย.. แล้วพวกเจ้าก็ไสหัวไปอย่ามาขัดความสำราญข้ากับว่าที่พระชายา” โยวเมิ่งสะบัดชายเสื้อออกเหล่าผู้คุ้มกันล้วนยืนอย่างรู้งานที่หน้าแระตู “ฮึๆๆ ในที่สุดพวกเราก็ได้อยู่ตามลำพัง… คนงาม หิวรึยัง? ไม่ต้องห่วงอาหารการกินที่นี่อุดมสมบูรณ์ข้าเลี้ยงเจ้าจนอวบอัดกว่านี้ยังได้”


    “คุณชายแบบนั้นไม่เอาหรอกเจ้าค่ะ หากข้าอวบอ้วนขึ้นมาคงกลายเป็นสตรีน่าเกลียดท่านต้องทิ้งข้าเเน่ๆเจ้าค่ะ ข้าไม่อยากถูกท่านทอดทิ้งนะเจ้าคะ” เฟิงร้องเอ่ยกระเง้ากระงอน ทำท่าทีคล้ายจะร้องไห้จนโยวเมิ่งนั้นต้องเข้ามาเอ่ยปลอบเธอจึงยอมหายงอนแล้วเดินตามคุณชายโยวเมิ่งผู้นี้ไปยังห้องอาหาร


    ทั้งสองร่วมทานมื้อค่ำที่บ่าวยกเข้ามาให้อย่างเอร็ดอร่อย จากนั้นสนทนาปราสัย โยวเมิ่งสายตาไม่ออกห่างจากกายงามทั้งยังใช้หลังมือลูบไล้ไม่คลาย เขาพึงพอใจในตัวของสตรีผู้นี้และบังเอิญว่าคุณชายเจ้าสำราญเป็นบุรุษหาได้ใจแคบ สมบัติมีไว้แบ่งปันไม่นานนักด้วยเสียงเรียกของชายหนุ่มมีกล่องงาช้างสลักลวดลายวิจิตรถูกนำเข้ามา ก่อนบ่าวจะงับประตูให้ถอยออกไปอย่างรุ้งาน


      “เฟิงเอ๋อร์ดูสนใจเครื่องดนตรีเป็นพิเศษ ข้าเองก็รักหยกถนอมบุปผา ของที่เจ้าชอบมีรึจะไม่ใส่ใจ… นี่เป็นของล้ำค่าจากแดนใต้ มีมูลค่าสูง เสียงไพเราะมาก กว่าจะได้มาข้าเสียชั่งประมูลไปร่วมแสน” อันที่จริงก็ได้มายากเย็นอยู่เพราะชาวชนเผ่าทางใต้เห็นขลุ่ยนี้เป็นของประจำกาย เรียกได้ว่าสังหารเจ้าของคนเก่าแล้วถึงนำมาออกประมูลจำหน่ายได้


     “เจ้ากำลังเป็นว่าที่ชายาของข้า.. เอาเช่นนี้หลังเรามีความสุขด้วยกันข้าจะให้สิ่งนี้เป็นของที่ระลึกดีไหมคนงาม?”


     “จริงหรือเจ้าค่ะ แต่ว่าที่ท่านหลังมีความสุขนี้หมายถึงสิ่งใด รึเจ้าค่ะ”เฟิงมี่เอ่ยกล่าวขึ้นมาแล้วจึงลุกขึ้นจากโต๊ะเดินเยื้องยาดไปทรุดตัวลงนั่งในตักอีกฝ่ายพรางซบใบหน้าลงบนอกเรียบแบบไม่ต่างจากไม้กระดานหาได้แกร่งแข็งมีกล้ามเนื้อเช่นสามีทั้งสองของเธอไม่ เทียบกับพวกเขาเจ้ายังห่างชั้นอีกหลายขุมนักมือเรียวบางยกขึ้นลูบไล้แผ่นอกบุรุษเบื้องหน้าเบาๆ  "ท่านอยากให้ข้าปรนิบัติเช่นไรดีรึเจ้าคะ คุณชาย.."


    ปากบอกไปเช่นนั้นแต่ภายใจล้วนรู้สึกขยะแขยะและคลื่นไส้ เคลิ้มไปก่อนเถอะ เผลอเมื่อใดแม่จะสกัดจุดแล้วจับมัดแขนมัดขาแล้วค่อยจับถลกหนัง
      โยวเมิ่งมิได้เอ่ยตอบเพียงแต่เหยียดยิ้มกว้างออกมาก่อนที่ร่างบางของเฟิงมี่นั้นจะถูกชายหนุ่มนั้นยกอุ้มขึ้นจนตัวลอยในท่าอุ้มเจ้าสาว เฟิงมี่ยิ้มหวานมองโยวเมิ่งที่อุ้มเธออยู่แล้วจึงค่อยยกแขนเอื้อมไปโอบคออีกฝ่ายเอาไว้ แล้วจึงหันไปมองทางทิศที่โยวเมิ่งอุ้มพาเธอไปและพบว่ามันเป็นชิง้าแกว่งภายในห้องที่ถูกจัดตกแต่งเอาไว้ ต้องเป็นคนจิตผิดปกติขนาดไหนถึงมีของพรรนี้มาอยู่ในห้องนอน แถบบริเวณนั้นยังเป็นระเบียงเปิดโล่งให้สามารถมองเห็บรอบๆด้านนอกและดวงจันทร์ได้อีกต่างหาก เฟิงมี่ได้แต่มองร่างเธอที่โดนอุ้มเข้าไปใกล้ชิงช้านั้นเลยพร้อมกับในใจเธอที่รู้สึกขยะเเขยงสัมผัสที่ถูกตัวอยู่นี่เหลือเกิน แต่ก็ต้องฝืนยิ้มเอาไว้และรอคอยจังหวะที่เธอจะใช้ชิงหนีออกไป

     “คืนนี้เราจะเล่นสนุกกันบนชิงชานี้ เจ้าต้องติดใจแล้วเฟิงเออร์คนงามของข้า”โยวเมิ่งเอ่ยกล่าวก่อนจะย่อกายวางร่างนุ่มนิ่วเย้ายวนของสตรีใในอ้อมเเขนของเขาลงบนชิงช้าอย่างถะนุถนอม มือหนาของชายหนุ่มค่อยๆขยับไล้ไปตามผิวกายของหญิงสาวเบื้องหน้าตนอย่างหลงไหล ผิวขาวเนียน เรียบลื่น ไม่ว่าจะจจับไปตรงส่วนใดก็นิ่มจนเขานั้นอยากจะซุกหน้าขบกันร่างบางนั้นไปทั้งตัว ดวงตาสีน้ำตาลเข้มวาววับไปด้วยอารมณ์ความต้องการอยากครอบครองร่างบางต้องหน้าให้มาเป็นของตัวเอง อีกไม่นานเกิดอึดใจเขาก็จะได้นานผู้นี้มาเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ

    “คุณชายข้ายังอ่อนประสบการณ์นัก การละเล่นของท่านบนชิงชานี้ข้ารู้สึกตื่นเต้นเหลือเกินเจ้าค่ะ” เฟิงมี่เอ่ยกล่าวออกมาพร้อมกับมือเรียวบางของเธอที่เอื้อมไปดึงร่างสูงที่ยืนอยู่นั้นให้ก้มตัวโค้งลงมาหาเธอที่นั่งอยู่ ซึ่งโยวเมิ่งนั้นก็ไม่ได้ปฎิเสธแต่อย่างใดแต่กลับยินดีที่จะก้มตัวโค้งลงมาหาหญิงสามด้วยความเต็มใจก่อนใบหน้าของชายหนุ่มนั้นจะพลันพุ่งซุกหน้าเข้ามายังบริเวณลาดไหล่ขาวเนี่ยนไล้บดจูบไปตามสันไหล่จนไปตรงต้นคอขาว กลิ่นกายหอมเฉพาะตัวของหญิงสาวเบื้องหน้าทำเอาชายหนุ่มแทบคลั่งตาย มือหนาทั้งสองที่วางอยู่เอื้อมขึ้นจับสายคาดเอวของอีกฝ่ายเพื่อเตรียมปลดออก

    ทางเฟิงมี่เอง เมื่อเริ่มมองเห็นดอกาสก็ค่อยยกมือขึ้นไล้อกชายหนุ่มเเละค่อยเลื่อนมือขึ้นไปหวังสกัดจุดเพียงแต่ยังไม่ทันที่จะได้เริ่มลงมือ ก็มีเสียงเคาะประดังขึ้นจนทั้งคู่ตกใจแล้วรีบผละออกจากกันโดยที่โยวเมิ่งมีท่าทีหงุดหงิดอย่างมากที่มีคนมาขัดขวางเวลาแห่งความสุขของเขา

     “ใคร!!!!”


     "นายน้อยขอรับ นายท่านเรียกไปชมความสำเร็จ อีกไม่กี่เค่อกำลังใหญ่พรรคเมฆาจะมาถึงแล้ว"เสียงเอ่ยตอบจากด้านหน้าประตูทำให้โยวเมิ่งหรี่ตามองกลับไปก่อนจะยิ้มออกมาแล้วจึงหันกลับมาเอ่ยกับหญิงสาวบนชิงช้าอย่างเสียดาย “น่าเสียดายที่วันนี้เราไม่ได้เล่นสนุกกัน แต่ไม่ต้องห่วงอีกไม่นานเราจะได้เล่นสนุกแบบนี้กันทุกวันแน่นอน เอาละเฟิงเออร์ไปกับข้าเถอะไปชมความสำเร็จของบิดาข้ากัน”


     ไม่ว่าป่ามือหนาของโยวเมิ่งก็เอื้อมมาช่วยจัดเเต่งชุดให้เฟิงมี่โดยที่บางครั้งก็เเอบขยับมือเฉียดโดนหน้าออกเะอไปบ้างสองสามครั้งก่อนที่เขานั้นจะยกมือขึ้นจัดชุดตัวเองให้เข้าที่แล้วยื่นมือส่งให้เฟิงมี่นั้นจับก่อนที่จะจับมือเธอให้คล้องกอดเเขนของเขานั้นพาเดินออกจากห้องพักไปโดยมีคนคุ้มกันนั้นค่อยเดินตามหลังไปด้วย

     โยวเมิ่งพาเฟิงมี่เดินไปจนถึงหน้าประตูจวนก่อนที่เหล่าข้ารับใช้นั้นจะช่วยกันเปิดประตูที่ทำให้เฟิงมี่นั้นถึงกับเบิกตากว้างอย่างงไม่นึกเชื่อสายตา เพราะภาพเบื้องหน้าของเธอคือคนที่มีตราสัญลักษณ์ของพรรคเมฆานั้นจะลังไล่สังหารชาวบ้านที่พากันวอ่งหนีและไม่ยอมก้มคุกเข่ายอมจำนนเคารพแก่ตะกูลโยว หยาดโลหิตนั้นไหลนองพื้นราวสายธารน้ำแห่งความตาย เฟิงมี่ทำได้เพียยงขบกลั้นอารมณ์โกรธของตัวเอง ความโกรธเกลยดที่มีอยุ่พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด จนอยากจะฆ่าบุรุษข้างกายผู้นี้ทิ้งเสียก่อนส่งบิดามันตามไปอยู่ด้วยกันในนรก

      “เฟิงเออร์คนงามเจ้าคงกลัวอย่าได้กลัวไป เจ้าคือคนข้างข้าเจ้าจะปลอดภัย”โยวเมิ่งที่เห็นสตรีข้างกายนิ่งเงียบไปพร้อมกบมือที่สั่นเทาเล็กน้อยก้เข้าใจว่าแม่นางน้อยที่หุ่นไม่น้อยของเขานั้นกำลังตื่นกลัวจึงเปลี่ยนจากให้อีกฝ่ายกอดคล้องเขนเป็นโอบกอดร่างบางของเฟิงมี่เอาไว้ก่อนที่เขานั้นจะพาหญิงสาวออกเดินผ่านฝูงชนที่ก้มหัวยอมศิโรราบให้ไปราวกับตัวเขานั้นคือชายสูงศักดิ์ โดยมีเสียงกรีดร้องทรมาณของชาวบ้านที่มิยอมนั้นเป็นเสียพื้นหลังประกอบ

@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม +8 ความชั่ว +10 ความโหด โพสต์ 2019-6-9 17:09
คุณได้รับ +3 คุณธรรม +15 ความชั่ว +5 ความโหด โพสต์ 2019-6-9 09:21

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ชุดวังน้ำทิพย์
ม้าเทพอูซุน
กงจักรไท่หยาง
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x4
x40
x5
x215
x5
x221
x1
x1
x1
x50
x1
x1
x50
x1
x1
x1
x1
x4
x25
x1
x1
x100
x100
x55
x1
x2
x15
x15
x2
x38
x2
x50
x5
x500
x8
x5
x120
x120
x120
x120
x10
x22
x165
x253
x15
x10
x146
x364
x1
x25
x308
x1
x106
x48
x66
x41
x120
x498
x113
x1
x30
x112
x166
x784
x2
x2
x208
x312
x160
x158
x1409
x1176
x150
x185
x27
x30
x17
x29
x16
x114
x801
x5
x1164
x10
x140
x1
x4
x11
x1
x2
x101
x206
x68
x2090
x6
x6
x101
x1
x26
x140
x400
x8
x150
x65
x500
x12
x2
x3
x140
x4
x40
x71
x2
x500
x146
x709
x400
x60
x95
x80
x7
x42
x80
x3
x30
x3
x1
x3
x117
x2
x10
x6
x4
x115
x65
x100
x1
x45
x1085
x4
x118
x14
x35
x2077
x102
x204
x5
x110
x4
x2
x696
x1575
x90
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x28
x13
x478
x3
x563
x5
x1468
x121
x514
x279
x530
x580
x659
x54
x34
x129
x352
x975
x209
x92
x81
x279
x310
x8
x60
x1
x3
x165
x141
x669
x503
x900
x660
x131
x2071
x2330
x521
x40
x3
x211
x24
x180
x1210
x20
x50
x444
x4346
x960
x1490
x35
x20
x41
x81
x377
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-9-15 21:58

ขึ้นไปด้านบน