ดู: 234|ตอบกลับ: 9

{ เมืองจื่อถง } บ้านช่าง (ช่างตีเหล็ก)

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-10-22 22:51:13 |โหมดอ่าน




บ้านช่างตีเหล็ก

{ เมืองจื่อถง }









【บ้านช่างตีเหล็ก】
ร้านแห่งนี่เป็นร้านตีเหล็กอีกสาขาหนึ่งในเมืองจือถง 
และร้านแห่งนี่นั้นรับทำงานเกียวกับ สิ่งประดิษฐ์ต่างๆ 
ตามแต่ที่ผู้สั่งของเข้ามา ไม่ว่าจะเป็นงานไม้ หรืองานเหล็ก 
หรือแม้กระทั้ง อาวุธยุทโธปกรณ์ต่างๆ ที่ผู้คนออกแบบมา 
ร้านแห่งนี่ก็รับทำเช่นกัน ร้านแห่งนี่มีผู้ดูแลอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น 
จึงทำให้ทำงานได้ไม่เร็วมากนัก ผู้ช่วยไม่มีแต่คุณภาพเต็มที่



    ชื่อกิจการ: บ้านช่าง (ช่างตีเหล็ก) 
เจ้าของกิจการ: หลิ่ว ซู่เฟิง 
เวลาปิดบริการ: 06.00 - 23.00 น. 
ประเภทร้าน: ขาย-รับหลอมเหล็ก ตีอาวุธ ชุดเกราะ, 
อุปกรณ์อื่นๆ ที่ใช้ในการทำมาหากิน 
 ประทับตราโดย: ผู้ว่าเมืองจื่อถง









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

61

กระทู้

548

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
647
เงินตำลึง
338
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
344

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
204
ความชั่ว
0
ความโหด
157
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-10-22 22:56:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2017-10-23 12:10

- เควสเรื่องราว 1 -
สมัครงาน
     "รอบนี่ เราจะไปไหนกันอีกละหะ เจ้าลูกน้อง" ลูกพี่ของเขา(?) ถามขึ้นอีกครั้งขณะ นั้งๆ นอนๆ อยู่บนรถม้า
     "เมืองจื่อถงครับลูกพี่" ยูตะตอบกลับไปตามจริง
     "เจ้านี่ชอบเดินทางจังเลยนะ"
     "ก็อาจจะเป็นอย่างงั้นก็ได้นะครับ" ยูตะลองคิดๆ ดูบางที่เขาอาจจะเป็นชอบเดินทางจริงๆ ก็ได้ละมั้ง
     "แล้วลูกพี่ชอบอะไรละ" ยูตะลองถามกลับไปดู
     "ข้าชอบต่อสู้!!!!" ลูกพี่เขาตอบกลับมาทันที่ด้วยเสียงที่ขึงขังสุดๆ
    "อ้า.....อย่างงั้นสินะ......" ยูตะคิดในหลังจากที่ได้ยินคำตอบนั้นแล้วว่า ไม่ถามเลยเห็นกันอยู่ชัดๆ
     นั้นเป็นบทสนทนาสั้นๆ เล็กๆ น้อยๆ บทรถม้าที่จะเดินทางไปเมืองจื่อถง หลัจากที่ยูตะนั้นออกเดินตามหาลูกพี่ของเข้าที่
เมืองหลันเยี่ยเจอแล้ว
     ไม่นานนักทั้งคู่ก็เดินทางมาถึงก็เดินทางมาถึงเมืองจื่อถงในที่สุด ทั้งคู่ก็ต่างกระโดดลงจากรถม้า ขณะที่ลูกพี่กำลังยืนยืดเส้นยืดสายไป ทางยูตะก็ไปคุยกับขับรถม้า
    "เอาละ แล้วเรามาทำอะไรกันที่นี่ละ" ลูกพี่ถามต่อ
     "ทำงาน" ยูตะตอบกลับไปสั้นๆ
     "หะ ทำงาน เจ้าบ้ารึเปล่า"
     "กองทัพต้องเดินด้วยท้อง และท้องต้องใช้เงินนะลูกพี่" ยูตะตอบกลับไป
     "อ้า~ เรื่องแบบนั้นข้าไม่เอาด้วยหรอกนะ แล้วเจ้าจะทำนานแค่ไหนละ" ลูกพี่ถามขึ้นอย่างขยาดๆ
     "ก็ประมาน 5 วันนะลูกพี่ " ยูตะตอบกลับไปหลังจากคำนวนคร่าวๆ ดูแล้ว
     " 5 วันเลยหรอ ข้าเบื่อแย่เลย"
    "ลูกพี่ก็ถือซะว่ามาเทียวเมืองจื่อถงซัก 5 วันแล้วกันนะระหว่างที่ผมทำงานลูกพี่ก็ไป เดินเล่นหาอะไรทำไป พอตกเย็นเราก็กลับมาเจอกันที่โรงเตี้ยม ตามนั้นเนอะ" ยูตะพยายามเสนอหาทางออกให้
    "อ้าๆ แบบนั้นก็ได้วุ้ย เจ้านี่เจ้ากี้เจ้าการจังเลยนะ เป็นแค่ลูกน้องแท้ๆ" แล้วลูกพี่ของเขานั้นก็เดินหายไป
    (ช่วยไปแบบไม่กลับมาเลยได้มั้ย........) ยูตะคิดในใจแบบนั้น ก่อนที่เขาจะเริ่มเดินหาร้านสมัครงาน
     แล้วยูตะก็เริ่มออกเดินหาตาร้านค้าต่างๆ ที่ดูท่าทางจะเหมาะกับตัวเองได้ แต่ว่าไม่ว่าจะไปร้านไหนๆ ก็มีคนทำงานเต็มไปหมดแล้ว
     "นี่ ที่นี่ขาดแคลนแรงงานจริงรึเปล่าเนี้ย " ยูตะเริ่มบ่นอุบอิบเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเขาจะรู้สึกได้ว่ามันเริ่มไม่ตรงกับข่าวที่เขาได้ยินมาเล็กน้อย
     จนกระทั่งเขาเดินมาหยุดอยู่ที่ร้านตีเหล็กแห่งนึงและเมื่อมองเข้าไปข้างในการพบว่าเจ้าของกำลังง่วนกำการตีเหล็กอยู่สุดๆ แถมดูภายในร้านแล้วก็พบว่าไม่มีผู้ช่วยคนอื่นๆอยู่เลย งั้นก็หมายความว่าเขาทำงานทั้งหมดด้วยตัวคนเดียวอย่างงั้นหรอ
     (ว้าว เขาทำได้ยังไง) ยูตะยืมมองชายคนนั้นขณะกำลังงาน จนกระทั้งชายคนนั้นรู้สึกตัวและเงยหน้าขึ้นมา
     "มีอะไรเจ้าหนู จะมาสั่งของอะไรอย่างงั้นรึ" เจ้าของร้านหยุดมือจากที่ทำอยู่แล้ว เงยหน้าขึ้นมาถาม
     "อ้อ เปล่าครับ คุณลุงผมแค่กำลังสงสัยว่าคุณลุงต้องการลูกมือรึเปล่าละนะ" แล้วยูตะก็ลองเอ้ยตามดู
     "ปกติข้าก็ทำงานคนเดียวละนะ แต่ว่าช่วงนี่ มีคำสั่งซื้อเข้ามาเยอะมากข้า ก็กำลังคิดว่าจะหาลูกมืออยู่พอดีเลย แต่ติดตรงที่ว่า ข้าไม่ต้องการคนที่ทำงานไม่เป็นนี่สิ หวังว่าเจ้าจะทำเป็นใช้มั้ยเจ้าหนู" เจ้าของร้านเอ้ยถามขึ้น
     "ผมเคยทำงานร้านตีเหล็กมาก่อนบ้างครับ  คิดว่าน่าจะช่วยได้นะครับ" ยูตะตอบกลับไป
     "โอ้ งั้นดีเลยเจ้าหนู ช้าหลิ่ว ซู่เฟิง เจ้ามาเริ่มงานพรุ่งนี่ได้เลยใช้มั้ย" เขาแนะนำตัวพร้อมกับถามเรื่องงาน
     "ผมอิซุมิ ยูตะ ได้ครับ ผมเริ่มงานได้พรุ่งนี่ได้เลยครับ" ยูตะรีบกล่าวแนะนำคัวกลับไปพร้อมตอบตกลง
     "ดีมาก วันนี่เจ้าไปเตรียมตัวซะแล้วพรุ่งนี่ค่อยมาเริ่มงาน" หลิ่วซู่เฟิงพูดกับยูตะ
    "ครับผม" ยูตะกล่าวขึ้นพร้อมกับ เดินออกจากร้านไป
@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ชื่อเสียง +200 ความหิว -8 Point +8 ย่อ เหตุผล
Admin + 200 -8 + 8

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

61

กระทู้

548

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
647
เงินตำลึง
338
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
344

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
204
ความชั่ว
0
ความโหด
157
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-10-23 15:31:56 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2017-10-23 22:58

- เควสเรื่องราว 1-
ทำงานวันที่ 1
หลังจากที่ยูตะตบปากรับคำรับงานมาเมื่อวานเรียบร้อยแล้วเขาก็กลับมา นอนเอาแรงที่โรงเตี้ยมเพื่อที่จะเตรียมตัวสู้งานหนักในวันรุ่งขึ้นต่อไป แต่ว่าตอนเขากลับมาที่โรงเตี้ยมเขานั้นก็ไม่เห็นตัวลูกพี่ของเขา เขาจึงไปบอกเสียวเอ้อว่าถ้าเห็นลูกพี่ของเขามา ให้บอกด้วยว่าเขานั้นพักอยู่ที่ห้องไหน และเมื่อเขาตื่นเช้ามาเขาก็ยังไม่พบลูกพี่เขาอยู่ดี แต่อย่างน้อยในห้องนอนก็ยังมีร่องรอยที่นอนอีกอันอยู่ ประกอบกับเมื่อคืนเขาได้ยินเสียงกุกกักๆ แสดงว่าอย่างน้อยลูกพี่เขาก็ยังกลับมานอนละนะ
     เมื่อเขาทานข้าวเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็เดินออกจากโรงเตี้ยม แต่แน่นอนเขาไม่ลืมที่จ่ายเง่นค่าห้องและอาหารเช้าด้วยหรอกนะ แล้วหลังจากนั้นเขาก็เดินมาถึงโรงตีเหล็กในที่สุด
      "อ้า~ มาพอดีเลยเจ้าหนู ข้ามางานให้เจ้าพอดีเลย" นายช่างกล่าวขึ้นพร้อมกับกำลังจัดข้าวของต่างๆ เพื่อเริ่มงานในวันนี่
     "ครับ อะไรอย่างงั้นหรอครับ" ยูตะตอบกลับไปอย่างขยันขันแข็ง เพราะในที่สุดเขาก็จะได้เริ่มใช้ชีวิตอย่างชาวบ้านทั่วไปสักที่
     "ข้าอยากให้เจ้าไปช่วยคนงานคนงานตัดไม้ในป่าหน่อยนะ" นายช่างเริ่มสั่งงาน
     "ได้ครับ ไม่มีปัญหา"
    "ดีมาก ข้าอยากให้เจ้านำไม้กลับมาสักประมาน 300 ท่อนนะ แล้วพอกลับมาแล้ว จงทำความสะอาดท่อนไม้เหล่านั้นซะ แล้วก็ต่อ ด้วยเหล่าออกมาตามแปลน 50 แปลนตามนี่นะ อ้อขวานอยู่ตรงนั้น อย่าลืมลับมันหลังจากตัดเสร็จแล้วด้วย" แล้วนายช่างก็ส่งแบบตัวอย่างให้เข้าดู
     "ครับผม งั้นผมไปก่อนนะครับ" ยูตะกล่าวขึ้นก่อนที่จะเดินไปหยิบขวาน แล้วเดินไปทางป่านอกเมืองในที่สุด




     หลังจากที่ยูตะเดินขนไม้ด้วยความรวดเร็วสองรอบ เขาก็มานั่งทำความสะอาดไม้ส่วนที่นำกลับมาส่วนแรกก่อนไปเรื่อยๆ ระหว่างคนงานนำไม้ส่วนที่เหลือมาส่ง ยูตะนั้นค่อยๆ ทำความสะอาดไม้ที่อันๆ โดยการนำผ้าชุบน้ำบิดหมาดๆ มาเช็ด จนครบในส่วนแรกในที่สุด ก่อนที่เขานั้นจะค่อยๆ หยิบแบบแปลน ที่นายช่างส่งให้ดูเป็นตัวอย่างขึ้นมาดูอย่างละเอียด แล้วจึงค่อยๆ เหลาตามไปเรื่อยๆ
แครกๆ แครกๆ แครกๆ
     ยูตะเหลาๆ หยุดๆ ชิ้นแรกนั้นอาจจะใช้เวลาหน่อย เพื่อที่จะดูตามแปลนว่าเขานั้นทำถูกต้องรึเปล่า
   แครกๆ แครกๆ แครกๆ
     "อืม......ประมานนี่และมั้ง......." ยูตะพูดก่อนตรวจดูผลชิ้นแรกที่ตัวเองทำขึ้น ว่าเหมือนแบบแปลนที่ตัวเองทำไว้รึไม่ ก่อนที่จะวางลงแล้วหยิบชิ้นต่อไปๆ มาทำ
     แครกๆ แครกๆ แครกๆ แครกๆ แครกๆ แครกๆ แครกๆ แครกๆ แครกๆ
     เสียงเหล่าไม้ดังขึ้นต่อเนื่องโดยที่ไม่มีการหยุดพักเลย เพราะว่าเอาเข้าจริงๆ เขานั้นก็เริ่มเบื่อการเหล่าไม้ตั่งแต่ไม้ชิ้นที่สามแล้ว แต่ว่าเขาก็ต้องทำงานที่ได้รับมอบหมายมาให้เสร็จ เขาจึงอยากจะทำงานนี่ให้เสร็จให้เร็วที่สุดแต่ว่าเขาก็ไม่ใช้คนที่จะทำส่งๆ ไปได้ ทุกชิ้นนั้นผ่านการขัดเหล่ามาอย่างดี ยูตะตรวจสอบผลงานทุกครั้งที่ทำเสร็จเสมอ
     "เฮ้ นายข้าเอาไม้ที่เหลือมาส่งแล้วนะ จะให้ไว้ตรงไหนรึ" เสียงของเหล่าคนงานดังขึ้น
    "อ้อ มาแล้วหรอครับ ไว้ตรงนั้นเลยครับ" ยูตะชี้ตรงที่ว่าง ที่ยังว่างอยู่
     "เอาละ หมดหน้าที่ของข้าแล้วนะ พยายามเข้าละ" คนงานพูดลา
     แล้วยูตะก็กลับไปทำขั้นตอนแรกสุดใหม่อีกครั้ง เริ่มจากทำความสะอาดไม่ชุดใหม่ที่มาทั้งหมดก่อน ก่อนที่จะเริ่มมานั้งเหล่าไม้ที่เหลือต่ออีกครั้ง
   แครกๆ แครกๆ แครกๆ แครกๆ
     "อ้า..... เสร็จสักที่" ยูตะพูดขึ้นก่อนที่จะลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจไปมา และเดินไปตรวจสอบไม้ที่เหล่าไป 51 แปลน แต่จริงๆ เขาถูกสั่งให้เหล่าแค่ 50 แปลนเท่านั้น ก็เพราะว่าเขารู้สึกว่าชิ้นแรกเขาเหลาออกมาได้ไม่ดี ก็เลยนำไม้ส่วนที่ตัดมาเกินมาเหล่าไปชดเชยไปแทน
     "อ้อ! เกือบลืม" ยูตะร้องขึ้นก่อนที่จะเดินไปไปหยิบขวานตัดไม้ขึ้นมาลับ เพื่อดูแลรักษาสภาพมันตามที่นายช่างกำชับเขาเอาไว้ด้วย
     "เอาละที่นี่ก็เสร็จงานวันนี่แล้วละนะ" แล้วยูตะก็เดินไปรายงาน ให้กับนายช่างทราบว่าเขาทำงานที่ได้รับมอบหมายเรียบร้อยแล้ว
     "หืม อะไรนะ ทำงานเสร็จแล้วหรอ ไวดีนะเจ้าหนู" นายช่างกล่าวขึ้นพร้อมกับ เดินไปตรวจงานที่ยูตะทำ
     "อืมๆ อืมๆ" นายช่างค่อยๆ สุ่มหยิบไม้ขึ้นมาขึ้นมาดูบ้างชิ้นและวางลงที่ดี
     "ก็ถือว่าใช้ได้สำหรับเด็กใหม่อย่างเจ้าละนะ เอาละวันก็หมดงานของเจ้าและ กลับไปพักได้และเตรียมตัวสำหรับงานพรุ่งนี่ได้แล้ว" นายช่างกล่าวขึ้น
      "ขอบคุณมากครับ!!" ยูตะกล้าวขึ้นพร้อมกับโค้งตัวให้เล็กน้อย ก่อนที่จะขอตัวออกมาแล้วเดินกลับไปพักที่โรงเตี้ยม
     @Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +20 เงินตำลึง +300 ความหิว -17 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 20 + 300 -17 + 4

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

61

กระทู้

548

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
647
เงินตำลึง
338
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
344

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
204
ความชั่ว
0
ความโหด
157
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-10-24 04:53:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
- เควสเรื่องราว 1-
ทำงานวันที่ 2
     วันนี่ก็เป็นอึกวันที่ยูตะ ตื่นมาแล้วนั้นไม่เจอลูกพี่ของเขาอีกแล้ว เขาเริ่มรู้สึกมีความเป็นห่วงเล็กน้อยแล้วว่าลูกพี่ของเขานั้นจะไปก่อเรื่องอะไรรึเปล่า แต่ว่าก็ยังดีที่มีร่องลอยเขากลับมานอนที่ห้องนั้นแสดงว่าเขายังมีชีวิตอยู่ละนะ ยูตะคิดในใจอย่างงั้น ก่อนที่จะลงไปทานเข้าเช้าที่โรงเตียมด่านล่าง ก่อนที่จะเริ่มเดินออกไปสถานที่ทำงานของเขา
     และเมื่อเขาเดินมาถึงโรงตีเหล็ก เขาก็เห็นนายช่างกำลังเก็ยข้าวเก็บของต่างๆ อยู่
     “โอ้ มาพอดีเลยเจ้าหนู เดียววันจะเป็นวันทำความสะอาดใหญ่นะ” นายช่างกล่าวขึ้นขณะ วางลังไม้ที่ข้างในเต็มไปด้วยอาวุธ
     “วันนี่ นี่จะเป็นงานของนาย“ นายช่างพูดขึ้นก่อนชี้อาวุธทั้งหลายที่อยู่ในลัง
     “แล้วก็ไม่ใช้แค่นี่ นะรวมถึงชุดเกราะที่อยู่ตรงนั้น” แล้วเขาก็ข้างข้างผนัง
     “แล้วก็โรงหลอมที่นี่ รวมถึงอุปกรณ์พวกนี่ด้วยนะ” แล้วนายช่างก็ยังชี้ต่อไปรอบๆ
     “เราจะล้างมันหมดเลย” แล้วนายช่างก็กางแขนออก แล้วก็ยิ้ม
     “อะ...อ้า…..ครับ…...ไม่มีปัญหาครับ”  ยูตะพุดพร้อมกับยิ้มแห้งๆ
     “งั้นฝากด้วยนะ เดียวข้าจะไปทำธุรอย่างอื่นละ” แล้วนายช่างก็เดินมาตบบ่ายูตะ แล้วเดินออกไป
    "แล้ว...............จะเริ่มจากตรงไหนก่อนดีละเนี้ย......." ยูตะกล่าวขึ้นพร้อมกับยืนเกาหน้าตัวเองเล็กน้อย ก่อนที่จะยืนครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี
    "เอาละเริ่มจากจัดข้าวของก่อนก็แล้วกัน" ว่าแล้วยูตะก็ค่อยๆ เดินไปจัดข้าวของต่างๆ เก็บข้าวของต่างๆที่อยู่ในโรงหลอมลงลัง และยกออกไปข้างนอก เพื่อที่จะทำให้โรงตีเหล็กนั้นเหลือแต่ที่ว่างๆจะได้ทำความสะอาดง่ายๆ
     .........
     .............
     .................
    "ของก็.......ไม่ได้เยอะเท่าไรมั้ง........."  ยูตะพูดออกมาหลังจากที่นั้งมองกองลังอาวุธและอุปกรณ์  2-3 ที่วางอยู่ตรงหน้าเขาสำหรับจำนวนนี่นั้นก็นับว่าเยอะอยู่ดี
     "เริ่มจัดจากข้างในก่อนก็แล้วกัน" ว่าแล้วยูตะก็เริ่มเดินเข้าไปปัดกวาดเศษฝุ่นเศษผงข้างในออกมาข้างนอกด้วยไม้กวาดก่อน ก่อนที่จะตามด้วยทำขี้เถ้าที่ค้างอยู่ในเตาเผาต่างๆ ออกไปทิ้ง และเริ่มนำผ้าชุบน้ำมาเช็ดรอบๆ เตาเพื่อทำความสะอาดเตา
     "ข้างในก็ประมานนี่ละมั้ง........." ยูตะก็กล่าวพร้อมกับปัดๆ มือตัวเองเล็กน้อย
     "ส่วนต่อไปก็........เฮ้อ....." แล้วยูตะก็มองที่กองลังอาวุธและอุปกรณ์ แล้วเขาก็ถอนหายใจออกมา
    "เริ่มจากอะไรที่ง่ายๆ ก่อนก็แล้วกัน" ว่าแล้วชายหนุ่มก็เริ่มหยิบลังอุปกรณ์ มาแล้วค่อยๆทำความสะอาดมันที่ชิ้นๆ ชิ้นไหนที่ไม่ใช้เหล็กก็เอาผ้าชุบน้ำเช็ด ส่วนอันไหนที่เป็นเหล็กก็ทานำมันลงไปด้วยเพื่อไม่ให้เกิดสนิม แล้วนำไปเรียงไว้ที่เดิมเพื่อให้พร้อมใช้งาน
     "เอาละต่อไปก็......." แล้วชายหนุ่มก็เดินไปหยิบลังอาวุธมาขัดสนิมด้วยหินลับมีดขัดน้ำ ที่ชิ้นๆ จนครบก่อนที่จะนำไปฉาบน้ำมันเพื่อให้มันไม่ขึ้นสนิมในเวลาต่อมา
     "ส่วนต่อไปแล้ว" ว่าแล้วชายหนุ่มก็ เดินไปพวกชุดเกราะต่างๆ มาเช็ดด้วยผ้าชุบน้ำ แล้วค่อยยกเกราะที่ละชิ้นๆ มาไว้ตรง ตรงที่ที่มันเคยอยู่
     หลังจากที่เขาทำความสะอาดทุกส่วนเสร็จแล้วเรียบร้อยตามงานที่ได้รับมาเรียบร้อยแล้วนั้นเขาก็ ตรวจเช็กความเรียบร้อยอย่างสุดท้ายว่าเขานั้นไม่ได้ทำความสะอาดข้ามจุดไหนไป
     "อืม ก็ประมานนี่และละนะ....อืมๆ" ชายหนุ่มพูดกับตัวเอง ก่อนที่จะนั่งพักลงเพื่อรอนายช่างกลับมา
     ...............
     .....................
     .........................
     "อ้าว นี่แกหลับในเวลางานอย่างงั้นรึ" นายช่างที่กลับมาจากการทำธุระแล้ว พูดขึ้นกับชายหนุ่มที่รอจนนั่งหลับไปแล้ว
     "หะ.....หืม.......โอ้ว!" ชายหนุ่มที่ค่อยๆ ลืมตามาเห็นเจ้านายของเขาก็ลืมตาก็เด้งตัวขึ้นมา
     "ผะ...ผะ....ผมๆๆ " ชายหนุ่มเริ่มลนลาน
     "ใจเย็นๆ ไม่ต้องลนลานขนาดนั้น ข้ารู้ว่าเจ้าทำงานเสร็จแล้ว" นายช่างพูดขึ้นพร้อมกับมองไปรอบๆ
     "เดียวที่เหลือข้าจัดการต่อเอง เจ้ากลับไปพักได้แล้วละ" นายช่างพูดต่อ
     "คะ....ครับผม ขอบคุณครับ! " ยูตะรีบกล่าวขึ้นก่อนที่จะโค้งให้ และเดินกลับไปพักที่โรงเตี้ยมต่อในที่สุด
@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +20 เงินตำลึง +300 ความหิว -9 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 20 + 300 -9 + 4

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

61

กระทู้

548

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
647
เงินตำลึง
338
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
344

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
204
ความชั่ว
0
ความโหด
157
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-10-25 00:32:39 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2017-10-25 00:58

- เควสเรื่องราว 1-
ทำงานวันที่ 3
     วันนี่ก็เป็นอีกวันนึงที่เขาตื่นมาแล้วก็ไม่พบกับลูกพี่ของเขาอีกครั้ง พบแต่เพียงร่องรอยการเข้ามานอนในห้องเหมือนอย่างที่เคยผ่านมาใน ยูตะทีแต่งตัวอะไรเรียบร้อยแล้วเขาก็จะลงไปทานอาหารเช้าด้านล่างตามปกติ แต่ว่าวันนี่นั้นเขาก็ต้องพบกับเรื่องหน้าประหลาดใจ ว่าลูกพี่ของเขานั้นนั่งรอเขาอยู่ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ต่างจากทุกที่
     “มีอะไรอย่างงั้นหรอครับ” ยูตะชิงถามขึ้นก่อน เพราะรู้สึกได้ว่าต้องมีเรื่องอะไรบางอย่างอยู่อย่างแน่นอน
     “เออ เจ้าถามขึ้นมาก็ดีแล้วข้ามีเรื่องจะบอก” แล้วลูกพี่ของเขาก็ถามพูดขึ้น ด้วยเสียงที่ต่างจากทุกที่
     (รึหว่า!!) ยูตะคิดในใจอย่างเดาอะไรบางอย่างได้
     “ข้าว่า ข้าจะออกเดินทางต่อแล้วละ คงจะเอาลูกน้องที่ไม่เอาไหนอย่างเจ้าไปด้วยไม่ได้แล้วละ” ลูกพี่กล่าวขึ้นพร้อมกับเดินมาตบบ่ายูตะ
     “(นั้นไง!!) ลูกพี่!!” ยูตะคิดในใจพร้อมกับพูดออกมา
     “ข้ารู้ว่า ว่าการที่เจ้ามาสาบานว่าจะเป็นลูกน้องข้า ก็เพราะว่าเจ้าอยากเดินกับข้า แต่ดูเหมือนว่าเส้นทางของเราจะไปด้วยกันไม่ได้ แต่ไม่ต้องห่วงนะยังไงซะ ข้าก็ยังนับเจ้าเป็นลูกน้องอยู่ ขอให้เจ้าโชคดดีละ” แล้วลูกพี่เขาก็กล่าวขึ้นเองเออเองโดยไม่เว้นช่องให้ยูตะแทรกอะไรเลย ก่อนที่จะเดินหายออกจากกโรงเตี้ยมไป
     (โอ้วววววววววววววววววววว) เมื่อยูตะแน่ใจว่าลูกพี่ของเขานั้นเดินหายไปแล้วจริงๆ เขาก็ไชโยกุ้ร้องอยู่ในใจอย่างสุดซึ้ง พร้อมกับกระโดดโลดเต้นไปมา จนลูกค้าคนอื่นๆหันมามองกัน ก่อนที่สั่งอาหารเช้าชุดใหญ่มากิน และเดินทางไปทำงานอย่างสบายใจ
     “อ้าว เดินหน้าระรื่นมาเชียว มีเรื่องดีๆๆอะไรอย่างงั้นหรอ” นายช่างทักยูตะขึ้น เมื่อสีหน้าที่สดใสของเขา
    “อ้อ ก็ไม่มีอะไรมากครับ ผมก็แค่พึงกำจัดภาระออกจากชีวิตไปได้นะครับ”  ชายหนุ่มตอบขึ้นอย่างยิ้มแย้ม
     “เออ จะอะไรข้าก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะ แต่เอาเป็นว่ายินดีด้วยก็แล้วกัน “ นายช่างกล่าวขึ้นอย่างงงๆ ก่อนที่จะพูดต่อ
     “วันนี่ข้ามีงานใหญ่ให้เจ้าทำอีกแล้วละ” นายช่างเปิดประเด็นขึ้น
    “อะไรอย่างงั้นหรอครับ” ยูตะถามขึ้นมา
     “เดียวช่วงบ่ายข้าจะให้เจ้าไปขนสินค้าที่ข้าสั่งเอาไว้นะ ที่เมืองเยว่สุยนะ” นายช่างเริ่มอธิบาย
     “งาช้างจำนวน 3000 งา  หวายจำนวน 1000 มัด, และช้างจำนวน 5 โขลง” นายช่างกล่าวรายชื่อสินค้าขึ้นมา
     (ชะ….ช้าง 5 โขลง……) ยูตะคิดในใจอย่างตกใจว่าจะเอาไปทำอะไรตั่งมากมาย
     “ส่วนนี่เป็นเงินค่าจ้างคุมคนงานกับเกวียนไปช่วยขนสินค้า มันเยอะข้ารู้เจ้าคงทำคนเดียวไม่ไหว”  แล้วนายช่างก็มอบเงินให้จำนวน 1500 ชั่ง
     “อ้อ แล้วก็นี่ ชุดชนพื้นเมืองของแถบนั้น ก่อนออกเดินทางก็ใส่ซะ แล้วก็อย่าไปมีเรื่องกับทหารที่นั้นละ ระวังๆ ตัวให้ดีๆ ที่นั้นอยู่นอกเขตต้าฮั่น” นายพูดพร้อมชุดชนพื่นเมืองแถบนั้นส่งให้ ยูตะพร้อมกับคำเตื่อน
     “อ้า…...ครับ……..” ยูตะตอบรับ ก่อนที่จะทบทวนคำสั่งมากมาย ที่ได้รับมา
     “ส่วนงานช่วงเช้านี่ก็ทำความสะอาดโรงหลอมทั่วไปละนะไม่มีอะไรมาก เอาละเริ่มงานกันเถอะ” นายช่างกล่าวอีกครั้งก่อนปรบมือเข้าหากัน
    “ครับผม!” ยูตะก็ตอบรับแต่โดยดีก่อนที่จะเริ่มไปทำงานที่เขาได้รับมอบหมายมาอย่างรวดเร็ว เขาเริ่มทำความสะอาดโรงหลอมเหล็กทั่วไปๆ อย่างรวดเร็วจนเวลาก็ล่วงเลยไปยังช่วงบ่าย
     “เจ้าเตรียมตัวที่จะออกไปแล้วใช้มั้ย” นายช่างเดินมายูตะ ที่กำลังเตรียมตัวอยู่
     “พร้อมเรียบร้อยแล้วครับ” ยูตะตอบกลับไปหลังจากที่เขาเปลียนเป็นชุดพื้นเมืองเรียบร้อยแล้ว
     “เอานี่” แล้วนายช่างก็ส่งอะไรบางอย่างให้ชายหนุ่ม
      “รายชื่อสินค้าที่ต้องการ กับ หนังสือรวบรวมชนิดดาบต่างๆ แต่วิธีการสร้าง เจ้าน่าจะเอาไว้อ่านแก้เบื่อได้ระหว่างเดินทาง ไว้ค่อยคืนก่อนเลิกทำงานก็ได้นะ” นายช่างกล่าวต่อ
    “อ้อ ขอบคุณมากครับ ถ้าอย่างงั้นไปก่อนนะครับ” ชายหนุ่มกล่าวขึ้นพร้อมกับเดินออกจากโรงตีเหล็กไป



     หลังจากที่เขาขนสินค้ากลับมาจากเมืองเยว่สุยแล้ว เขาก็กลับมาหานายช่าง
     “นำสินค้าทั้งหมดมาส่งเรียบร้อยแล้วครับ” ยูตะกล่าวรายงานขึ้นกับนายช่าง
     “โอ้ ทำดีมากๆ เป็นไงหนังสือที่ให้อ่านระหว่างเดินสนุกดีมั้ย” นายช่างกล่าวขึ้นตอบกลับมา
     “ก็สนุกใช้ได้เลยครับ อาวุธแต่ละแบบนั้นมีความน่าสนใจมาก เลยที่เดียว” ยูตะกล่าวตอบ
     “ฮ่าฮ่าฮ่า ดีมากๆ เจ้าสนุกก็ดีแล้วละอ่านมันเยอๆ ละเพราะเดียวเจ้าจะต้องได้ใช้มันอย่างแน่นอน” นายช่างหัวเราะออกมาอย่างดีใจพร้อมตบบ่าของยูตะ และนั้นก็เป็นบทสนทนาเล็กๆน้อยๆก่อนที่ยูตะจะขอตัวกลับไปนอนพักเอาแรงที่โรงเตี้ยม
@Admin

แสดงความคิดเห็น

ได้รับก้อนทอง 1500 ชั่งในการใช้จ้างคนงานขนส่งช้าง  โพสต์ 2017-10-25 00:45

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +1520 เงินตำลึง +300 ความหิว -8 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 1520 + 300 -8 + 4

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

61

กระทู้

548

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
647
เงินตำลึง
338
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
344

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
204
ความชั่ว
0
ความโหด
157
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-10-26 00:57:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2017-10-27 18:38

- เควสเรื่องราว 1-
ทำงานวันที่ 4
     วันนี่ก็เป็นอีกวันที่เขาตื่นเช้ามาอย่างสดเพราะว่า คนที่คอยเกาะป่วนเขาอยู่นั้นได้หายไปแล้ว ยูตะคิดไปพลางมองที่นอนอีกอันที่บัดนี่นั้นไม่มีร่องรอยการนอนอยู่แล้ว ถึงแม้เขาคนนั้นจะเป็นผู้มีพระคุณกับเขาก็ตาม แต่ว่าเขานั้นก็ถือว่าได้ชดใช่บุญคุณนั้นไปแล้วตอนที่เลียงข้าวจำนวนมากนั้น เล่นเอาเขาแทบจะทรุดตอนที่จ่ายเงินเลยที่เดียว และก็เหมือนอย่างทุกๆ วันชายหนุ่มนั้นก็ลุกไปแต่งเนื้อแต่งตัวและลงไปกินอาหารเช้าที่โรงเตียมก่อนที่จะ เตรียมตัวออกไปทำงานต่อไป
     “สวัสดียามเช้าครับ” วันนี่ยูตะเป็นฝ่ายกล่าวทักทายนายช่างขึ้นก่อน
     “สวัสดีเจ้าหนู เป็นไงหนังสือที่ให้ไปเมื่อวานสนุกมั้ย” นายช่างถามขึ้นด้วยความสนใจ
    “สนุกกว่าที่คิดมากเลยครับ ผมชักเริ่มสนใจช่างตีเหล็กแบบจริงๆ จังๆ ซะแล้วสิ” ยูตะกล่าวอย่างออกนอกหน้า
     “ฮะฮาฮาฮา ดีๆ เดียวเจ้าจะได้ทำอะไรเกี่ยวการตีเหล็กอีกเยอะเลย” นายช่างหัวเราะอย่างชอบใจ ก่อนที่จะเริ่มหันหลังไปมองตุ่มน้ำที่วางอยู่ข้างบนที่สุมไฟ
     “หวังว่าเมือคืนเจ้าคงไม่ได้อ่านหนังสือ จนนอนไม่พอหรอกนะ เพราะว่าวันนี่เจ้ามีงานหนักต้องทำ” นายช่างพูดต่อ
     “ไม่อยู่แล้วละครับ ผมนอนพอเสมอ” ยูตะกล่าวตอบพร้อมเกาท้ายทอย
     “ดีๆ งั้นเจ้างานของเจ้าวันนี่ก็คือ ไปตักน้ำเติมตุ่มพวกนั้นให้เต็มซะ แล้วก็จัดการสุมไฟต้มน้ำในตุ่มในเดือดต่อ เสร็จแล้วมาพอข้า เดียวมางานต่อไปให้ทำ” นายช่างกล่าวขึ้นก่อนที่จะเดินไปทำงานของตัวเองต่อ
    “ครับผม!” ยูตะตอบรับ ก่อนที่จะเริ่มไปทำงานของที่พึงได้รับมาในทันที่ เขาเริ่มมองตุ่มใส่น้ำทั้งหมด 6 ตุ่ม ซึ่งเขาก็มันไม่น่าจะเยอะอะไร เขาก็เลยไม่รีรอที่จะรีบไปหาบน้ำใส่ตุ่มทันที
     …………
     …………….
     ………………..
     “นี่มัน…...เยอะกว่าที่คิดไว้นะเนี้ย…….” ยูตะกล่าวออกมาพร้อมกับหอบแฮกๆ ขณะที่เขายังหาบน้ำเติมตุ่มไปได้แค่สองตุ่มเท่านั้น
    “อืม…….งั้นไปสุมไฟก่อนแล้วกันเป็นการพักไปในตัวก็แล้วกัน”  ว่าแล้วเขาก็เริ่มไปสุมไฟที่ตุ่มน้ำสองตุ่มแรกก่อน
    “เอาละต่อไปก็  ตักที่เหลือละนะ” เขากล่าวพึมพัมกัับตัวเองก่อนที่จะเริ่มไป หาบน้ำต่อในที่สุด
     …………….
     ………………..
     ……………………
    “แฮก…..แฮก…..แฮก…….” ชายหนุ่มยืมหอบแฮกๆ หลังจากเขาหาบน้ำใส่ตุ่มจนครบแล้ว
     “เอาละ ต่อไปก็สุมไฟสินะ…..” ชายหนุ่มกล่าวขึ้นอย่างขี้เกียจๆ ก่อนที่จะเริ่มเดินไปสุมไฟที่ละตุ่มๆ และไม่ลืมที่จะเติมฟืนก่อนที่จะพบว่าไม้ฟืนนั้นหมดแล้ว…..
     “อ้า…….” ชายหนุ่มเอามือกุมหน้าตัวเองเล็กน้อยเพราะเขา พึงรู้ตัวว่าตัวเองนั้นต้องได้งานเพิ่มอีกแล้ว เขาคิดอย่างงั้นก่อนที่จะถอนหายใจแล้วเดินไปหยิบขวานไปผ่าฟืนเพิ่ม
     ฉับ!  ฉับ!  ฉับ!  ฉับ!  เสียงผ่าฟืนตังขึ้นเป็นระยะๆ ก่อนที่จะหยุดลงเมื่อดูแล้วมีไม้ฟืนพอแล้ว
    “เอาละ แค่นี่เรียบร้อยแล้ว” ยูตะกล่าวขึ้นพร้อมปาดเหงื่อที่ใบหน้าของเขา ก่อนที่จะขนฟืนที่ผ่ามา ไปสุมไฟต่อไปจนครบในที่สุด
     ……………………
     “เรียบร้อยแล้วครับนายช่าง” ยูตะเดินไปรายงานของเขา
    “แล้วก็ผมเห็นฟืนจะหมด ผมเลยผ่าให้แล้วด้วยนะครับ” ยูตะกล่าวเสริมต่อ
     “โอ้ ข้าลืมเรื่องฝืนไปซะสนิทเลย ขอบใจเจ้ามานะ” นายช่างกล่าวขึ้น
     “เอาละ งานต่อไปของเจ้าคือ ช่วยไปขุดแร่เงินจำนวน 100 กระบะ ที่เมืองอันติงที่นะ” นายช่างเริ่มกล่าวถึงงาน
     “อ้อ จะพักกินข้าวกินปลาก่อนค่อยไปก็ได้นะ” นายช่างกล่าวต่อไป
     “อ้า….ได้ครับ….งั้นผมไปหาอะไรกินที่ตลาดก่อนนะครับ” ยูตะตอบขึ้น ก่อนที่จะเดินออกออกจากโรงตีดาบไป



     "กลับมาแล้วครับ" ยูตะกล่าวขึ้นหลังจากที่ขนกระบะแร่มาวางครบแล้ว     "เอะ.....ทำไมเจ้าขุดมาเกินละ" นายช่างกล่าวขึ้น
    "อ้อ อันนั้นผมขุดมาใช้ส่วนตัวนะครับ พอดีอ่านหนังสือที่นายช่างให้มาแล้วคิดอะไรขึ้นมาได้" ยูตะตอบกลับไป
     "อ้า อย่างงั้นหรอ เอาเถอะก็ดี งานของวันนีก็หมดแค่นี่แล้วละ เจ้ากลับไปพักได้แล้ววันนี่เจ้าคงจะเหนือยใช้แรงงานเยอะ" นายช่างกล่าวต่อ
    "ครับผม" ยูตะกล่าวขึ้นก่อนที่จะโคงตัวให้
    "อ้อ ข้าลืมบอกเรื่องสำคัญ อ่านคู่มือเล่มนี่ด้วย" นายช่างกล่าวขึ้นก่อนที่จะโยนหนังสือให้อีกเล่ม
     "นี่คือ??" ยูตะหันกลับมารับพอดี ก่อนที่จะถามต่อแล้วเอียงคอเล็กน้อย
     "เป็นคู่มือการตีเหล็กเบื้องต้นนะ เจ้าน่าจะพอพื้นฐานมาบ้างก็จริง แต่ว่าอ่านเล่มนี่ให่ดีๆ ละ พรุ่งนี่ข้าจะมีงานใหญ่ให้เจ้าทำอีกรอบนึง" นายช่างกล่าวอธิบายขึ้น
     "อ้อ ครับ" ยูตะกล่าวตอบรับสั้นๆ ก่อนที่จะเดินการโรงเตี้ยวไปพักผ่อน พร้อมกับคิดว่างานใหญ่ที่ว่านั้นคืออะไร

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +20 เงินตำลึง +300 ความหิว -14 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 20 + 300 -14 + 4

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

61

กระทู้

548

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
647
เงินตำลึง
338
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
344

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
204
ความชั่ว
0
ความโหด
157
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-10-27 18:38:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2017-10-27 18:43

- เควสเรื่องราว 1-
ทำงานวันที่ 5
      ยูตะตื่นเช้ามาอีกวัน วันนี่เป็นวันสุดท้ายแล้วที่เขาจะทำงานที่โรงตีเหล็กแห่งนี่ ยูตะค่อยๆ เก็บหนังสือที่ได้รับมาจำนวน 2 เล่มใส่กระเป๋าเพื่อที่จะไม่ลืมนำไปคืนนายช่าง หลังจากที่เขาอ่านทั้งสองเล่มจนทะลุปรุโปร่งเรียบร้อยแล้ว เขาก็ลงไปทานอาหารเช้าตามปกติเหมือนทุกวัน ก่อนที่จะออกเดินไปยังร้านตีเหล็กในที่สุด
     “วันนี่มาช้ากว่าทุกวันนะเจ้าหนู” นายช่างกล่าวขึ้นเมื่อเห็นยูตะ
    “อ้อ พอดีเมือคืนอนดึกกว่าทุกวันนะครับ พอดีจะอ่านหนังสือให้จบพอดีนะครับ” ยูตะกล่าวขึ้นพร้อมค้นกระเป๋าแล้วยื่นหนังสือคืนให้
     “อย่างงั้นสินะ ดีๆ วันนี่เจ้าจะได้ช่วยงานข้าได้เต็มที่” นางช่างกล่าวขึ้นพร้อมกับรับหนังสือนั้นมา
     “เอ้? ช่วยงานอย่างงั้นหรอครับ หมายถึงแบบช่วยงานช่างอย่างงั้นหรอครับ” ยูตะกล่าวขึ้นอย่างตกใจ
     “ก็ใช้…..ทำไมเจ้าไม่อยากทำอย่างงั้นหรอ” นายช่างกล่าวขึ้น
     “เปล่าครับ อยากทำครับ อยากทำมากๆ เลยครับ” ยูตะตอบกลับไปพร้อมกับทำตาเป็นประกาย
     “ดีๆ เห็นเจ้าตอบแบบนั้นก็ดี แต่ว่าหลังจากนั้นเจ้าก็ต้องทำความสะอาดพวกชุดเกราะกับอาวุธ แล้วก็พวกอุปกรณ์ทั้งหมดด้วยนะ” นายช่างกล่าวเริ่มต้นงานขึ้น
    “ครับผม!” ยูตะตอบรับเสียงดังฟังชัด
     “ดีมาก! หยิบชุดตรงนั้นมาใส่นะ แล้วก็หยิบค้อนใหญ่ตรงนั้นแล้วตามข้ามา” นายช่างกล่าวก่อนเดินนำไป
     แล้วทั้งคู่ก็เดินไปยังส่วนตีเหล็ก ก่อนที่นายช่างจะเริ่มคีบก้อนเหล็กขึ้นมาแล้ว นำเข้าเตาไฟที่จุดเตรียมเอาไว้แล้ว
     “สิ่งสำคัญหรับการตีเหล็กก็คือไฟ ไฟนั้นเป็นทั้งเพื่อน และศัตรูในเวลาเดียวกัน” นายช่างกล่าวอธิบายก่อนที่จะเร่งไฟให้แรงขึ้น
     “ไฟที่เบาไปเหล็กก็จะอ่อนไม่พอที่จะตีได้ ไฟที่แรงไปเหล็กก็จะเนื้ออ่อนก่อนไป ช่างตีเหล็กอย่างเราๆ จะต้องควบคุมไฟให้ได้ จำเอาไว้ให้ดี” นายช่างเริ่มพร่ำสอน ก่อนที่จะนำเหล็กที่คีบใส่เข้าไปออกมา วางบนที่ตีเหล็ก
     “ตี!“  แล้วนายช่างก็ใหสัญญานขึ้น
    เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เสียงตีเหล็กดังขึ้นสลับกันระหว่างค้อนเล็กของนายช่างที่ตีเพื่อตบแต่งรูปร่าง และค้อนใหญ่ของยูตะที่ตีเพื่อขึ้นรูป
     “ดีมาก! แบบนั้นและตีต่อไป!” นายช่างกล่าวต่อ
    “ครับ!”
     เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เสียงตีเหล็กยังคงดังขึ้นต่อเนื่องไปเรื่อยๆ
     …………….
     …………………
     ………………………
     “เอาละ การสอนของวันนี่ก็จบลงแล้วละ” นายช่างกล่าวขึ้นหลังจากที่การตีเหล็กหยุดลง
    “การสอน?? หมายความว่ายังไงหรอครับ?” ยูตะถามขึ้นด้วยความสงสัย
     “ก็ตามที่บอกนั้นและ เดียวหลังจากที่เจ้าขัดล้างพวกอาวุธและชุดเกราะเสร็จแล้ว ช่วงบ่ายข้าจะให้เจ้าตีดาบให้กับข้าหนึ่งเล่ม” แล้วนายช่างก็กล่าวขึ้นหน้าตาเฉย
    “นะ…..หน้านี่!!!!” ยูตะร้องขึ้นพร้อมกับทำท่าตกใจสุดๆ
     “ทำหน้าเหมือนกับเห็นผีไปได้…….” นายช่างกล่าวขึ้นพร้อมกับหลี่ตามอง
     ยูตะไม่ได้ตอบกลับอะไรเพียงแต่ยืนอึงอยู่ต่อไป
     “อ้า…..ก็ตามนั้นละนะ พอขัดล้างอะไรเสร็จแล้ว ก็ไปหาข้าวหาปลากินซะ แล้วถ้าจะจ้างคนงานเพิ่มก็อย่าลืมละ” นายช่างกล่าวบอกขึ้น
     “ครับผม!” ยูตะตอบขึ้นด้วยสายตาที่เป็นประกายอีกครั้ง
     ก่อนที่เขาจะเริ่มทำความสะอาดล้างขัดถูพวกชุดเกราะและอาวุธต่างๆ ด้วยความรวดเร็วจากเดิมที่เขาก็เป็นคนที่ทำงานอย่างรวดเร็วอยู่แล้ว รอบนี่นั้นเขาก็ทำงานได้อย่างรวดเร็วกว่าเดิมเพราะว่าเขานั้นมีความมุ่งมั่นและตั่งใจสุดๆ จนในที่สุดพวกอาวุธและชุดเกราะนั้นสะอาดเอียมอ่อง
     “ฟู~~~” ยูตะปาดเหงือตัวเองเล็กน้อยก่อนที่จะ วางของดาบชิ้นสุดท้ายลงในที่วางดาบ
     “ถ้างั้นผมอออกไปหาอะไรกินก่อนนะครับ” ยูตะหันไปกล่าวกับนายช่าง ก่อนที่จะเดินออกไปหาอะไรทานที่ และก็ไม่ลืมที่จะจ้างคนงานมาช่วยเขาด้วยสองคน โดยจ่ายค่าแรงคนละห้าชั่ง ก่อนที่เขาจะกลับไปยังโรงตีเหล็กเพื่อเริ่มตีดาบในที่สุด
     “จะว่าไปนายตีดาบอะไรอย่างงั้นหรอ” นายช่างถามยูตะขึ้น
     “ผมว่าผมจะตีดาบปลิดอาชาครับ” ยูตะตอบกลับไปหลังจากที่ทำท่าครุ่นคิดเล็กน้อย
     “โห~ อย่างงั้นหรอ แล้วข้าจะรอดูนะ” นายช่างกล่าวขึ้นก่อนที่ตบบ่าของยูตะเล็กน้อยแล้วไป แล้วเดินออกมาดูอยู่ห่างๆ
     ก่อนที่ยูตะจะเริ่มการตีดาบขึ้น ยูตะนั้นก็เริ่มทำการหลอมเหล็กกล้าขึ้นมาให้เป็นก้อนทิ้งไว้ ก่อนที่จะนำแร่เงินที่ขุดมา มาหลอดแล้วตีให้เป็นแผ่นแล้ววางพักไว้ ก่อนที่จะเริ่มกลับไปเริ่มตีดาบขึ้นครั้งด้วยการนำเหล็กกล้าที่หลอมเป็นก่อนทิ้งไว้มาตีทับกับเป็นสองชั้นแล้วทำซ้ำไปเรื่อยๆ จนครบสิบครั้งในที่สุดก่อนที่ในการพับครั้งสุดท้ายนั้นเขาได้นำแผ่นเงินที่เตรียมไว้มาใส่ไว้ตรงกลางก่อนที่จะตีขึ้นรูปเป็นดาบในที่สุด ก่อนที่จะหันไปทำฝักดาบ และด้ามจับไม้ ก่อนที่จะนำมาประกอบรวมกันในที่สุดเป็นดาบในที่สุด
     “เสร็จแล้วอย่างงั้นรึ…..” นายช่างเดินมาดูหลังจาก ชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะตีดาบเสร็จแล้ว
     “ครับผม เป็นยังไงบ้างครับ” ยูตะว่าแล้วก็ดาบให้นายช่างดู
     “อืม…..อืม…… ก็ถือว่าไม่เลวสำหรับมือใหม่ละนะ” นายช่างกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย
     “เอาละ ต่อไปเจ้าก็ไปทำความสะอาดอุปกรณ์พวกนั้นซะ แล้วก็หมดงานของเจ้าแล้วละ” นายช่างกล่าวขึ้น
     “ครับผม” ยูตะกล่าวขึ้นก่อนที่จะเดินไปทำความสะอาดเครื่องมือเครื่องใช้ต่างๆ จนครบในที่สุด
     ……………
     …………………
     ………………………
     “วันนี่ก็เป็นทำงานวันสุดท้ายของเจ้าแล้วสินะ” นายช่างเดินมากล่าวกับเขา
     “ใช้ครับ”
     “ถ้าอย่างงั้นก็รักษาเนื่อตัวดีๆ ละ”
     “ครับผม ที่ผ่านมาขอบคุณมากครับ”
     และนั้นก็เป็นการการกล่าวลาครั้งสุดท้ายก่อนที่ยูตะจะเดินออกมาจาก บ้านที่เหล็กนั้น
@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +20 เงินตำลึง +300 ความหิว -18 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 20 + 300 -18 + 4

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

712

กระทู้

2805

โพสต์

40หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2329175
เงินตำลึง
253140
ชื่อเสียง
173252
ความหิว
820

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
7729
ความชั่ว
6098
ความโหด
8031
ไข่น้ำแข็ง
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2019-3-12 00:14:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หน้ากากพุทธะ
หน้ากากจิ้งจอกหิมะ
ตำราข่านผู้ยิ่งใหญ่
ดาบราชันย์ทุ่งหญ้า
ปิ่นเหมยกุ้ย
ปีกปักษา
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x28
x100
x4
x17
x160
x5
x25
x18
x108
x6
x425
x30
x50
x7
x30
x272
x28
x5
x16
x1310
x5
x49
x39
x40
x910
x100
x1
x2
x61
x95
x4022
x32
x14
x7
x1167
x1083
x105
x5507
x93
x97
x364
x231
x3
x5
x30
x32
x70
x95
x1
x5
x4
x300
x81
x570
x20
x254
x120
x1
x86
x4
x9999
x156
x1
x2
x13
x263
x393
x4200
x4447
x5
x411
x230
x80
x386
x9999
x899
x11
x152
x1
x150
x222
x5770
x259
x45
x10
x2
x5
x100
x7
x14
x22
x8
x390
x5441
x174
x1090
x199
x12
x3781
x9
x34
x3312
x2
x9
x484
x203
x5
x9
x147
x16
x5
x196
x715
x6
x16
x53
x326
x61
x3
x71
x2
x14
x2
x3
x142
x1
x3
x2
x513
x410
x16
x544
x456
x339
x1968
x318
x2365
x1
x2
x6
x5
x283
x4312
x4350
x420
x724
x9
x304
x745
x110
x300
x50
x676