ดู: 40|ตอบกลับ: 1

{ เมืองฉางอัน } โรงทานเถาหยวน

[คัดลอกลิงก์]
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-5-13 11:20


โรงทานเถาหยวน

{ เมืองฉางอัน }





นอกเมืองฉางอันมีคหบดีซื้อืี่ดินผืนงามไว้เพื่อการกุศล สถานที่แห่งนี้ยามกลางวันเป็นศาลาผักผ่อนทั้งสี่ฤดูกาล 
ในเวลาที่ตะวันฉาย พวกผู้ใหญ่ชอบมานั่งเดินหมากกัน บ้างก็มาทานอาหารหรือทำกิจกรรมอื่นๆ เปลี่ยนบรรยากาศ
 ลานกว้างข้างๆ มักมีเด็กๆ มาวิ่งเล่น พอตกเย็นก็มีการทำอาหาร แจกจ่ายแก่คนจร 
บางครั้งผู้ไร้บ้านหรือคนยากไร้ ก็ได้มาอาศัยหลบฝนนอนพัก ตามใต้ต้นไม้








761

กระทู้

3030

โพสต์

45หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1528067
เงินตำลึง
57840
ชื่อเสียง
183347
ความหิว
1631

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
12483
ความชั่ว
8138
ความโหด
17566
หมาป่าอัคคี
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
โพสต์ 2019-5-10 01:19:18 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-5-10 10:49



{ ใสใสใจสี่ดวงไป๋หยุนเหนียง }
ช่วงนี้มีเคราะห์ต่อยตี
✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

           จวงถิงซู่รู้สึกปวดกบาลหนักพอๆ กับวันก่อน
           เหตุที่ว่านางหอยน้อยกลับออกมาจากลานประลองตี้อี้ พร้อมคราบน้ำตาปริ่มๆ

           มีหรือจะไม่ตกใจ… น้องหลานที่แสนจะกาวและยิ้มได้ตลอดแม้ถูกจับเป็นทาสที่เกาะไต้หวันไม่เคยร่ำไห้ ฟังจากเซวียนหยวนอี้เฟยว่าเป็นเช่นนี้นับแต่บิดาที่ไม่ทราบนามของเด็กน้อยทั้งสองจากไป มันต้องเป็นเรื่องใหญ่หนักหนาสาหัสมากแค่ไหนถึงทำให้สตรีผู้นี้กลับมาน้ำตาตก ? จอมยุทธ์หญิงวิ่งไปรับน้องสาวพลางสอบถามสาเหตุ ฝ่ายหญิงหลานโดดกอดอ้อมแขนนั้นแนบแน่นคร่ำครวญไม่เป็นศัพท์บอกแต่ว่านางจะไปสุสานๆ

         เช้าตรู่อยากไปสุสาน ร่ำๆ จะไปให้ได้ไม่รุ้อยากหาคู่เป็นผีสางหรืออย่างไร

         จำต้องพาแม่เจ้าประคุณหอยนางรมขึ้นหลังช้างไปยังสุสานนอกเมือง สีหน้าเคร่งเครียดคาดเดาไปต่างๆนาๆ ว่าน้องสาวข้าพลั้งมือทำคนตายหรือ? ดูปริ่มๆจะแดดิ้นราวกับโลกทั้งใบถล่มทลาย ปรากฎว่าสิง่ที่หลิงหลานนำออกมาขุดดินแล้วขอให้ช่วยฝังนั้น คือเศษซากไม้และวัสดุทำปลอมสีทองๆ แล้วพวกนั้นมันคืออัลไลกันล่ะ

           “นี่คืออะไร? เจ้าไปประลองไม่ใช่หรือเท่าที่ลองถามมาก็ชนะคุ่แข่งเก่งกาจกว่าได้ ทำไมดูเหมือนไม่ค่อยดีใจเลยล่ะ”

            ไม่ถามก็แล้วไป พอพี่สาวเปิดปากถามหยาดน้ำตาร้อนระอุคลอหน่วยอีกหน หลิงหลานเริ่มโยเย “ฮืออ พี่จวงงง ดูสิว่าเค้าทำกับเจ้าไม้เจ้าเหลืองของข้ายังไง โฮ กระบี่ข้าใช้ฝึกมาตั้งหลายปีวันก่อนยังเห็นอยู่หลัดๆ แง”

            หลิงหลานตอบพลางกระดกน้ำยาราเฟย่าเพิ่มความสดชื่นฟื้นฟูบาดแผล เคี้ยวกลื่นน้ำค้างหยกเก้าบุปผาแล้วนั่งปรับลมปราณอยู่สักพักปล่อยให้พี่จวงทำความเข้าใจ สรุปคือไอ้เศษซากที่เห็นกองพะเนินอยุ่ตรงนั้นครั้งหนึ่งเคยเป็นกระบี่…  จวงถิงซู่อ้าปากพะงาบๆ ใครที่ไหนเขาเอากระบี่ไม้กับกระบี่เสิ่นเจิ้นลงประลองวะ รอบก่อนชนะโดยไม่หักก็บุญแล้ว นี่เอาลงแข่งอีกรอบจะว่าอย่างไรดีล่ะ “เอ่อ… ถึงยังไงก็ดีกว่าแขนเจ้าหักนะ”

            คำพูดโดนสายตางอนค้อนเค้าให้หนึ่งวง หลิงหลานกอบเสษซากกระบี่ด้วยความถนอมก่อนจำใจฝังพวกมันทั้งสองพร้อมน้ำตาคลอ ถึงกระนั้นก็มิได้หยดออกมา ฝ่ายพี่สาวเห็นน้องเศร้าสร้อยอยากพาไปทำเรื่องบันเทิงเริงใจ เผื่อว่าอีกฝ่ายจะรุ้สึกดีขึ้นบ้าง จึงสะกิดแล้วลากไปหาร้านเด็ดดังตระเวณกิินด้วยกัน ดดยเฉพาะเมื่อทราบว่าหลิงหลานบาดเจ็บภายในต้องใช้เวลาอีกหลายวันห้ามใช้วรยุทธ์ ตนยิ่งต้องตามประกบดูแลเป็นพิเศษ

            กินๆ ไปได้สักพักเจ้าคนสวมหน้ากากยักษ์แดงก็อารมณ์ดีขึ้น กล่าวกับผู้ที่มาด้วยกันว่า ตนรอดมาได้นับเป็นโชคเช่นนี้อยากเผื่อแผ่ความสุขของการมีชีวิตให้แก่ผู้อื่น ตอนแรกตั้งใจจะไปที่ศาลเมื่อวัตถุดิบที่สั่งไว้วันก่อนมาถึงแล้ว จึงเปลี่ยนไปบริจาคสิ่งของจำเป็นที่โรงทานแทน “ฟังว่าผู้ประสบภัยแล้งทางจิงโจวมาพำนักชั่วคราวในนครฉางอัน ลองไปดูกันเถิดว่ามีสิ่งใดที่พวกเราสามารถช่วยเหลือได้บ้าง”

            จวงถิงซู่ย่อมเห็นดีเห็นงามกับการช่วยเหลือผู้อื่น ไม่คาดเมื่อทั้งสองควบม้ามาถึงโรงทาน กลับพบร่างสตรีผู้อ่อนหวานอ่อนช้อยจนโดดเด่นสะดุดตายืนแจกจ่ายอาหารให้แก่ผู้ประสบภัยอยู่ก่อนแล้ว ใบหน้านั้นแฝงด้วยรอยยิ้มหันไปทางไหนก็ยิ้ม ยกมือยกไม้ก็ยิ้ม ยิ้มมันตลอดทุกเวลา

            “อื้ม.. นั่นคนรุ้จักเจ้าที่พบบนเขาอู่ไถไม่ใช่หรือน้องหลาน? ฮะๆ แม่นางผู้นั้นนอกจากบำเพ็ญเพียรแล้วยังใจบุญสุนทาน ชาติภพหน้าไม่พ้นนางเซียนเป็นแน่”

            “เรื่องนั้นข้าไม่ทราบหรอกเจ้าค่ะ แต่หากการช่วยเหลือเพื่อเป็นเซียน… ฟังดูหวังผลอย่างไรชอบกล” นางหอยน้อยไม่ออกความเห็นเกี่ยวกับไป๋หยุนเหนียง แม้พี่จวงกระตุ้นแล้วก็ตาม มือคุ่เรียวกระชับหน้ากากยักษาแดงเข้าให้แน่น บอกแล้ว่วาจะไม่เสนอหน้ามาพบให้ฝ่ายนั้นลำบากใจ โรงทานมีถมเถือเช่นนั้นตนไปบริจาคที่อื่นดีกว่า

           ทว่าขณะกำลังชังม้ากลับก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายของกลุ่มอันธพาลสองสามคน เข้าเตะกระสอบข้าวทุบหม้ออาหาร ทำชาวบ้านผู้อดอยากจากภัยแล้งด่าทอสาดเสียเทเสีย จวงถิงซู่ป่ายม้ามาบังทางไปของหลิงหลานไว้ สนใจภาพชุลมุนเบื้องหน้าเป็นอย่างยิ่ง “น้องหลาน เหมือนพวกคนพาลพวกนั้นจะมุ่งไปที่สหายของเจ้านะ จะเป็นปัญหาเอานะไม่ไปช่วยหน่อยหรอ?”

           ดังที่อีกฝ่ายว่า ไป๋หยุนเหนียงเอวอ่อนอรชรผู้เมตตาอารีงดงามและยิ้มแย้มประดุจเทพธิดาเดินดินที่กำลังดูแลชาวบ้านตาดำๆ แสนน่าสงสารอยู่จนถึงเมื่อครู่กำลังถูกวงแขนแข็งแรงของอันธพาลพุ่งเข้ารวบตัว ดูถ้าหากทำสำเร็จคงไม่ใช่เชิญไปทำเรื่องที่ดีเป็นแน่

           หลิงหลานลูบหน้ากาก ไม่เห้นหน้าไม่ถือว่าผผิดคำพูดหรอกมั้ง “ช่วยสิเจ้าคะ ขนากนกกาข้ายังเก็บมาเลี้ยงประสาอะไรกับคนรุ้จักเล่า พี่จวงคุ้มกันให้ด้วย”

           “คิกก ไม่ต้องบอกพี่ก็ทำอยุ่แล้ว เกลียดนักเชียวพวกดีแต่รังแกผู้หญิง!!" จวงถิงวู่เปิดฉากยิงด้วยวิชาธนูสยบสี่ทิศ ทุกศรทะลุร่างเข้าเป้าของเหล่าอันธพาล ทิ้งพลังปราณดุดันปั่นป่วนเอาไว้ ทำพวกนั้นโอดโอยครวยครางไม่ได้ศัพท์ ส่วนหลิงหลานเองทราบว่าตนไม่สามารถใช้วิชายุทธ์ได้ จึงหยิบเอาดาบมรกตกับโล่หนาออกมา ขี่ม้าเข้าไปกระแทกเจ้าคนที่ยืนจังก้าคุมต้นทางก่อน ปล่อยซุ่นเจี๋ยนเจ้าเซ็กเธารืไล่กระทืบสมุนที่เหลือ
          “แม่นางหลิงช่วยด้วยเจ้าค่ะ!!” ไป๋หยุนเหนียงร้องออกมาเมื่อพบว่าผู้ปรากฎตัวคือคนรุ้จัก ถูกชายกล้ามโตรวบแขนไว้ดุจกระต่ายขาวไร้ทางสู้ น่าแปลกที่คนมาช่วยมิใช่บุรุษแต่ก็เป็นดรุณีโฉมสคราญหน้ายักษ์แดงเช่นกัน ลูกสาวพ่อค้าอัญมณีใจหนึ่งอยากบอกให้อีกฝ่ายที่เป็นสตรีเช่นกันหนีไปเสีย อันตรายอย่าเข้ามา ทว่าลึกๆแล้วคนเราก็มีความกลัวและใฝ่หาทางรอดเพื่อชีวิตตน

          “ทนหน่อยนะแม่นางไป๋” หลิงหลานพยักรับว่าไม่ต้องเป็นห่วง “รบกวนช่วยปล่อยคนด้วย ข้าไม่อยากสู้นอกลานประลอง”

          “ใครวะ ไสหัวหลบไป อั่ค!!” กล่าวได้เท่านั้นก็ถูกโล่ห์สกูตูมในมือสาวกระแทกจนเลือดกำเกาไหลเป็นทาง “หน้อยนัง---- ผล่อกก!!” หลิงหลานตบอีกทีด้วยสันดาบ ท่าเดียวกับที่คัดลอกมาจากหน้ากากปูเมื่อคืน แขนซ้ายนางเจ็บอยุ่ แขนขวาจึงทุบได้โดยออมแรงไม่อยุ่

          “หากยังไม่ยอมปล่อยอาจต้องขออนุญาติตัดแขนทิ้งนะเจ้าคะ” ไม่พูดเปล่ายกดาบมรกตขึ้นตวัดฟันฉับลง ดวงตาเดียงสาไร้พิษภัยการกระทำเสมือนตนกำลังทำเรื่องถูกควร ดาบแหวกอากาศเข้าใกล้ต้นแขนอันธพาลไม่ช้าไม่เร็ว อาศัยจวงถิงซู่ค่อนข้างพึ่งพาได้มากแต่ก็ยังยากลำบากอยู่ เป็นสตรีอ้อนแอ้นบอบบาง ผิวบาง หน้าบาง ถือดาบกวัดแกว่งด้วยความเอียงอายท่ามกลางสายตาหิวกระหายของอันธพาลแล้วชวนขัดเขินยิาง ลำบากอีกหนึ่งเพราะนางไม่อยากสู้แบบจริงจัลมิใช่การประลอง จวงถิงซู่ลงจากหลังม้าเพื่อใส่สมาธิกับการต่อสู้มากขึ้น เสียงไป๋หยุนเหนียงฟังเหมือนลูกแมวร้องให้ช่วย ขณะหลิงหลานแกว่งดาบเข้าใส่คนที่พันธนาการลูกสาวพ่อค้าพลอยอยู่

            ก็ยังไม่รู้จะออกหัวรึก้อย ขอโทษด้วยที่คนมาแค่ชะนีถือโล่ มิใช่ราชองค์รักษ์สุดห้าวกร้าวแกร่ง.... ขอโทษจริงๆนะคนงาม

              ส่วนฝ่ายพวกอันธพาลชนเห็นวตรีประหลาดแต่งกายประหลาดทั้งหน้ากากยักษ์แดง ดาบสีเขียว ชุดสีเหลืองดูพลังวัตรสูงส่งทว่าสติไม่ค่อยเต็ม มาถึงก็พูดจาพิลึกพิลั่นว่าจะตัดแขนพวกตน งงสิงง สาวเจ้าไม่พูดเปล่าแกว่งดาบมั่วซั่วเดิดทิ่มตาใครเข้าคงเป็นเรื่องใหญ่ "ชิ! หญิงบ้าที่ไหนกัน พวกเรารีบไปโว้ยไอ้เสือถอย!!"

               "อ้าวไปกันดื้อๆ งี้เลย" หลิงหลานกระพริบตามองอันธพาลผู้โยนไป๋หยุนเหนียงทิ้งไวดั่งผ้าเก่าๆ ส่วนตังนางเองเดินเข้าไปช่วยพยุงอีกฝ่าย "ไม่เป็นอะไรแล้วล่ะคนพวกนั้นหนีไปหมดแล้ว"

                "เฮ้อ... หนนี้รอดก็เพราะแม่นางทั้งสองแท้ๆ ขอบคุณมากนะเจ้าคะ น่ากลัวจริงๆ ท่ามกลางผู้คนมากมายโจรร้่ยยังกล้าวางท่าข่มเหงคน ท่านอาจารย์ต้วนต้องไม่ปล่อยเอาไว้แน่!!"

                หลิงหลานยืนพยักหน้าเป็นแม่ไก่จิกข้าวเปลือก จากนั้นเข้าไปดูพี่สาวจวง คล้ายจะมีรอยถลอดจากการรั้งสายธนู ไป๋หยุนเหนียงบอกให้ทั้งสองคอยอยู่ก่อนจากนั้นไปนำชุดปฐมพยาบาลออกมาช่วยกันใส่แผล สอบถามชื่อของแม่นางนักแม่นธนูอีกคนเพื่อขอบคุณ

                ก่อนอำลาด้วยหลิงหลานคิดเดินทางนำอาหารและตัวยาไปบริจาคที่เขตโรคระบาดต่อ สตรีผมเงินเสนอเรื่องหนึ่งขึ้นว่าไป๋หยุนเหนียงเปิดหน้ายิ้มแย้มกลางผู้คนหมู่มาก ด้วยรูปโฉมอาจนำเภทภัยมาสู่ตน พลางเดินไปหยิบหมวกไผ่ผ้าคลุมของตนมาส่งให้อีกฝ่าย "จะช่วยเหลือชาวบ้านต่อก็รอบคอบให้มากขึ้น เราไม่รู้หรอกว่าจะถูกเพ่งเล็งเมื่อไร... สวมนี่ไว้ ข้าเองไม่สามารถมาช่วยแม่นางได้ทุกครั้งหรอกนะเจ้าคะ"

                  ไป๋หยุนเหนียงแตะหมวกไผ้ผ้าคลุม จริงด้วยหนนี้ตนลืมปิดบังใบหน้าจึลเป็นเหตุให้อันธพาลคิดข่มเหง "ขอบคุณเจ้าค่ะแม่นางหลิง เช่นนั้นหยุนเหนียงขออวยพรให้ท่านทั้งสองเดินทางปลอดภัย"

เปิดใช้ห่านฟ้า
รุปปั้นหนี่วาไป๋หยุนเหนียง
กินราเฟย่า กินน้ำค้างหยก กินหมดทุกอย่างง
ให้หมวกไผ่ผ้าคลุมไป๋หยุนเหนียง +50


✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ไป๋ หยุนเหนียง เพิ่มขึ้น 10 โพสต์ 2019-5-10 16:19
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ไป๋ หยุนเหนียง เพิ่มขึ้น 50 โพสต์ 2019-5-10 14:12
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ไป๋ หยุนเหนียง เพิ่มขึ้น 45 โพสต์ 2019-5-10 02:25
คุณได้รับ +25 คุณธรรม +25 ความชั่ว +35 ความโหด โพสต์ 2019-5-10 02:24

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +30 เงินตำลึง +800 ชื่อเสียง +222 ความหิว -44 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 30 + 800 + 222 -44 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หน้ากากยักษ์ม่วง
กระบี่ถานเซี่ย
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ปิ่นเหมยกุ้ย
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
พยัคฆ์หงลู่
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x9
x1
x3
x2
x7
x5
x30
x300
x9999
x1
x9
x1
x41
x1
x4
x144
x1
x3
x2
x1
x2
x7
x2
x14
x42
x3
x40
x390
x36
x210
x18
x165
x28
x3650
x50
x2
x70
x202
x76
x1456
x7
x23
x453
x40
x883
x100
x3
x225
x168
x4022
x82
x29
x322
x1516
x1211
x205
x5357
x81
x49
x364
x472
x3
x30
x48
x70
x95
x1
x5
x1
x440
x80
x2475
x20
x700
x120
x1
x111
x4
x9999
x396
x2
x17
x264
x574
x4200
x3837
x5
x770
x230
x70
x421
x1002
x899
x38
x109
x1
x170
x8
x5170
x270
x45
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x390
x5657
x174
x1990
x199
x12
x3874
x9
x23
x3312
x3
x9
x518
x204
x7
x9
x147
x16
x6
x198
x715
x6
x16
x56
x361
x59
x3
x101
x5
x12
x2
x3
x142
x1
x3
x1
x513
x130
x25
x529
x456
x339
x2294
x550
x6335
x2
x7
x5
x283
x4312
x4350
x540
x743
x9
x264
x799
x110
x300
x50
x602
x600
x9999
x11
x780
x9999
x7224
x5914
x1260
x400
x67
x126
x1
x1468
x30
x1996
x958
x213
x50
x1
x267
x647
x383
x151
x397
x1698
x1060
x1935
x7931
x1734
x3442
x1364
x2890
x652
x1022
x1699
x1706
x324
x42
x1
x29
x1259
x959
x33
x1
x6734
x4345
x67
x300
x70
x98
x388
x802
x60
x577
x172
x300
x18
x244
x157
x8
x65
x30
x9999
x105
x260
x558
x164
x25
x31
x251
x848
x101
x281
x4945
x1958
x470
x10
x20
x25
x99
x9783
x10
x120
x2341
x111
x758
x176
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-5-22 10:51

ขึ้นไปด้านบน