ดู: 795|ตอบกลับ: 20

{ เมืองฉางอัน } ย่านชาวตะวันตก

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-10-22 19:35:58 |โหมดอ่าน








ย่านชาวตะวันตก

{ เมืองฉางอัน }






【ย่านชาวตะวันตก】
ชาวตะวันตกนำเอาอารยธรรมและวิถีชีวิตเข้ามาสู่นครหลวง
ที่ตั้งของโซนตะวันตกแห่งนี้อยู่บริเวณ "ถนนฉางอันตะวันออก" 
ในซอบ 8 เดินเข้ามาสักพักจะพบสิ่งก่อสร้างอิฐปูน รูปทรงแปลกประหลาด
 เนื่องจากชาวตะวันตกได้ร่วมกันซื้อบ้านเรือนบริเวณนี้ 
และทำการก่อสร้างขึ้นใหม่ เพื่อรับแขกชาวต่างชาติ
ที่มาเยือนเมืองหลวงแผ่นดินฮั่น จะได้มีเพื่อนพูดคุย 
 ไม่ว่าจะเป็นชาวโหรวหราน อู่ซุน ต้าเยว่จือ ต้าหว่าน โรมัน เปอร์เชีย ไอจี๋
 เหล่าชาวหูที่มาทำการค้ารึตั้งรกรากมากมายที่สามารถพบเห็นได้ที่นี่








ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2020-1-25 23:33:38

{ พ่อค้า: โกคูมัส ลูซิคัส }
** ซื้อของได้ตั้งแต่เวลานี้จนถึง 13.00 วันที่ 26/1/2020 **


เนื้อสัตว์ ชุดละ 500 อัน
มูลค่า: 300 ชั่ง


หนังสัตว์ ชุดละ 500 อัน
มูลค่า: 480 ชั่ง


ซี่โครงไก่ ชุดละ 500 อัน
มูลค่า: 599 ชั่ง


ซี่โครงเป็ด ชุดละ 500 อัน
มูลค่า: 599 ชั่ง

ปูทะเล ชุดละ 500 อัน
มูลค่า:  899 ชั่ง


ปลาหมึก ชุดละ 500 อัน
มูลค่า:  899 ชั่ง


เอ็นสัตว์ ชุดละ 500 อัน
มูลค่า:  950 ชั่ง


เนื้อเยติ 500 อัน
มูลค่า:  2000 ชั่ง

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-10-22 21:29:22
- กิจกรรม : เทศกาลปล่อยผีของชาวตะวันตก -
เงื่อนไข : ผ่านเรื่องราวที่ 1 และ มีชื่อเสียง 200 +

- วิธีเข้าร่วมเควส -
1. เขียนโรลเพลย์ต่อจากด้านล่าง โดยเขียนได้ในวันที่ 31 ต.ค. เวลา 20.00 เป็นต้นไปเท่านั้นนะคะ
แต่ไม่เกิน 02.30 น.




      { เขียนโรลเพลย์บรรยาย เดินทางมาฉางอัน }

     ในค่ำคืนที่แห่งนี้ต่างคึกครื้นมากมาย ผู้คนชาวตะวันตกต่างมารวมตัวกันจัดเทศกาลปล่อยผี ซึ่งมีเจ้าภาพเป็นชาวโรมัน พวกเขาได้ปฏิรูปเทศกาลให้เข้ากับถิ่นที่อยู่ จึงได้ปรับเปลี่ยนเป็นธีมฮั่น และ หาซื้อหน้ากากภูติผี ปีศาจในแผ่นดินฮั่น รวมไปถึงจ้างแผงร้านค้าหน้ากากต่างๆ มาขายสองข้างทาง ผู้คนพลุกพล่านไปด้วยล้วนการแต่งกายประหลาด ไม่ว่าจะเหมือนผีดิบติดผ้ายันต์ ปีศาจจิ้งจอก ปีศาจไก่ อื่นๆ มากมาย สองข้างทางรายล้อมด้วยฟักทองแกะสลักวางจัดเรียงราย

       "......." นักเดินทาง

       "......." { เขียนโรลเพลย์อิสระ สนุกในงานเทศกาลกับชาวตะวันตก }


รางวัลเควส: 40 ชั่ง, 1500 ตำลึง, 50 ชื่อเสียง และ 6 Point, ฟักทอง 5 ลูก
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
โพสต์ 2017-10-31 21:11:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สือ เฉียงหรง

[ บทที่ 4 : ก้าวให้ไกล ไปให้ถึง (1) ]


          เมื่อเดินทางออกมาจากหุบเขาอู่ไถแล้ว อากิโกะและเฉียงหรงก็เข้าไปพักผ่อนกันในโรงเตี๊ยมครู่หนึ่งเพื่อคุยเล่นกัน จากนั้นจึงเดินเล่นหาอะไรฆ่าเวลาไปด้วยกันจนค่ำ เฉียงหรงได้รู้มาว่างานกำลังจะเริ่มในไม่ช้าเธอจึรีบวิ่งไปยังถนนตะวันตกโดยที่ลากอากิโกะที่กำลังนั่งดื่มชาอยู่ไปด้วยจนชากระฉอก ยังดีที่เธอยังสามารถรักษาชาในถ้วยเอาไว้ได้

          “..........” AKIKOMINAMOTO

          “ฮ่าๆ แต่ชาเจ้าก็อยู่ดีนิ ที่สำคัญนะ โน่น! แสงสียามค่ำคืนล่ะ!”

          เธอโบกมือทั้งสองข้างผายกว้างไปบนอากาศ โดยข้างหลังของเธอนั้นจากความืดมิดกลายเป็นถนนที่ส่องสว่างให้เห็นได้ชัด เหล่าผู้คนมากหน้าหลายตาที่มีแต่คนหน้าตาแปลกๆ มีอยู่เต็มท้องถนนไปหมด

          “เห~ ทำไมพวกนี้แต่งตัวประหลาดขนาดนี้หว่า เฮ้ยลุง! นี่งานอะไรน่ะ”

          เฉียงหรงตะโกนถามคนหัวขาวที่ใส่หน้ากากปีศาจจมูกยาว เขาหันไปหันมาครู่หนึ่งก่อนจะชี้มาที่ตัวเองว่าพูดถึงเขาอยู่หรอ? ซึ่งการพยักหน้าของเฉียงหรงนั้นยืนยันได้เป็นอย่างดีทีเดียว

          “ข้ายังไม่แก่ซะหน่อย นี่มันหน้ากากตะหากล่ะ”

          เขาหยิบเอาหน้ากากของตัวเองออก เผยให้เห็นหน้าตามนคมดั่งหยกแวบหนึ่ง ไม่ทันได้สังเกตชัดๆ ก็เก็บไป แต่จากน้ำเสียงแล้วดูจะเป็นสตรีที่ดูคุ้นเคยแปลกๆ

          “..........?” AKIKOMINAMOTO

          “นี่คือเทศกาลปล่อยผีน่ะ เป็นเทศกาลของพวกตะวันตกโน่น แล้วก็แบบนั้นน่ะไม่ได้นะ เจ้าต้องมีหน้ากาก!”

          ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร ทั้งคู่ก็โดนตรีนางนั้นลากเข้าไปในย่านคนตะวันตกทันทีพร้อมๆ กับอธิบายเรื่องราวของเทศกาลนี้ไปด้วย

          “นี่น่ะเป็นเทศกาลงานปล่อยผี ชาวฮั่นเช่นเจ้าอาจจะยังไม่รู้ แต่วันนี้ในทุกๆ ปีนั้นมีความเชื่อว่าเหล่าปีศาจจะลุกขึ้นกลับจากปรภพสู่ผืนพสุธาแล้วออกหลอกหลอนผู้คนโดยการเคาะประตูว่าจะเอาของเส้นไหว้ให้พวกมันกินหรือจะให้พวกมันหลอกน่ะ”

          เธอลัดเลาะไปตามผู้คนที่เริ่มเยอะขึ้นอย่างชำนาญ แต่ละคนนั้นล้วนมีรูปร่างดังเช่นคนตะวันตกและใส่หน้ากากกันทั้งสิ้น

          “แต่กาลเวลาผ่านไป มันกลายเป็นธรรมเนียมทืี่ผู้คนจะใส่แล้วออกไปขอของกินจากบ้านชาวบ้านแทนน่ะ เอ้า เลือกหน้ากากซื้อซะ”

          เธอพูดขึ้นแล้วชี้ไปยังแผงหน้ากากจำนวนมาก เฉียงหรงที่กำลังจะหันไปขอบคุณก็พบว่าเธอหายไปดังเช่นผีพรายเสียแล้ว… เหลือไว้เพียงปอยผมสีขาวเป็นภาพติดตาเท่านั้น

          “เจ้าจะซื้ออันไหนล่ะอากิโกะ?”

          เธอถามในขณะที่เธอยังเลือกไม่ถูกว่าจะเอาอันไหนดี

          “..........”  @AKIKOMINAMOTO

          เธอมองไปมาครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจหยิบเอาหน้าอากใบหนึ่งขึ้นมาใส่แล้วจ่ายเงินทันที เฉียงหรงมองอยู่ครู่หนึ่งแล้วยกนิ้วโป้งให้

          “เหมาะกับเจ้าและชุดเจ้าแบบแปลกๆ ไปเลยฟ่ะ”

          “.........” @AKIKOMINAMOTO

          “ก็มันเข้ากับเจ้านี่!”

          หลังจากที่เธอบอก เฉียงหรงก็เลือกหน้ากากของตนมั่ง โดยอันที่เธอเลือกนั้นเป็นรูปยักษ์สองเขาแยกเขี้ยวน่ากลัว

          “แฮ่! ข้าคือยักษ์และข้าจะกินเจ้า! เอาเต้าหู้ทอดมาให้ข้าซะดีๆ!”

          เธอหยอกเล่นกับอากิโกะ



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +40 ดีนาเรียส +1500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -6 Point +6 ย่อ เหตุผล
Admin + 40 + 1500 + 50 -6 + 6

ดูบันทึกคะแนน

ปั่นนนนน!!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมีศึก
ตัวเบาขั้นกลาง
กราดิอุสทมิฬ
กุหลาบสีทอง
คัมภีร์ละติน
ปราณชีพจรกุญแจทอง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x4
x9
x4
x14
x4
x10
x3
x15
x10
x6
x219
x10
x4
x8
x5
x1
x1
x18
x175
x390
x12
x60
x1632
x5
x198
x309
x270
x63
x418
x540
x3
x500
x3
x3
x2000
x100
x15
x115
x100
x100
x100
x300
x8
x25
x2
x4
x2000
x43
x5
x22
x10
x10
x35
x25
x15
x40
x20
x22
x10
x102
x1127
x11
x4
x10
x76
x39
x101
x47
x220
x1
x1
x100
x1
x211
x50
x10
x84
x93
x49
x3
x66
x23
x15
x25
x5
x1
x30
x20
x100
x1
x25
x14
x244
x32
x16
x1
x1
x1
x1

85

กระทู้

422

โพสต์

214748หมื่น

เครดิต

เงินตำลึง
2147464120
ดีนาเรียส
0
ชื่อเสียง
0
ความหิว
2147483292
โพสต์ 2017-10-31 22:14:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
PART CXXXVI



     กว่าเทียนเหมินและผู้ติดตามจะเดินทางมาฉางอันก็มืดค่ำเข้าไปแล้ว ก่อนอื่นเขาคงต้องหาว่าจวนของเปาอวิ้นเฟยอยู่ตรงไหน หากจำไม่ผิด ถนนฉางอันสายตะวันออกจะเป็นที่ตั้งของจวนผิงหยาง ดังนั้นคฤหาสน์หรือว่าจวนเข้าขุนนางก็น่าจะอยู่แถวๆ นั้นกระมัง เพียงแต่เมื่อมุ่งหน้าไปตามถนนฉางอันสายตะวันออกเรื่อยๆ เขากลับไม่พบเจอจวนที่ดังกล่าวเลย สงสัยว่าที่เขาจำมาจะผิดเสียแล้วเพราะจวนดังกล่างตั้งอยู่ที่สุดสายของถนนฉางอันตะวันตกต่างหาก
     บ้านเรือนทางด้านถนนฉางอันตะวันออกมีหน้าตาแปลกประหลาดรู้สึกไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อน และวันนี้ดูเหมือนจะมีงานเทศกาลอะไรบางอย่างที่จัดขึ้นเฉพาะในย่านนี้ หน้าอาคารบ้านเรือนถูกประดับไปด้วยฟักทองแกะสลักเป็นหน้าตาของปีศาจที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน ผู้คนขวักไขว่ที่มาเที่ยวงานต่างตัวสูงใหญ่ และบางคนก็มีเรือนผมสีเหมือนกับหญ้าฟาง เทียนเหมินที่ตัวโตกว่าคนปกติอยู่แล้วกลมกลืนกับเหล่าผู้คนภายในงานไม่ยาก ส่วนถิงเอ๋อห์และอาเค่อที่ตัวเล็กกว่า ไม่เหมือนคนแคระก็เหมือนกับเด็กน้อยไปโดยปริยาย
     "นี่มันงานอะไรกันนะ" เทียนเหมินมองไปรอบๆ ด้านอย่างรู้สึกประหลาดใจ ที่คนตัวสูงเหล่านั้นแต่งกายกันแปลกๆ และเหมือนกับใช้สีแดงที่เหมือนกับเลือดทาบริเวณใบหน้าและร่างกาย
    "ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ" ถิงเอ๋อห์มองเหล่าผู้คนอย่างนึกสนใจอยากจะลองเล่นอะไรแบบนั้นดูบ้าง แม้นางจะมีบ้านอยู่ที่ฉางอันแต่ถูกขังมานานทำให้ไม่เคยพบเจอกับประเพณีนี้มาก่อน
     "นี่คือเทศกาลปล่อยผีของชาวตะวันตกครับ" อาเค่อยิ้มรื่นออกมาดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคนเดียวที่รู้จักเทศกาลนี้ อาจเพราะเป็นลูกครึ่งชาวโหรวหรานและได้เดินทางในฐานะขอทานพเนจรบ่อยครั้ง
    "เทศกาลปล่อยผี?" เทียนเหมินและถิงเอ๋อห์เอ่ยมาแทบพร้อมๆ กัน "ปล่อยผี... มีเรื่องอะไรแบบนั้นด้วยหรอ?" ร่างสูงใหญ่ขมวดคิ้วเคร่ง เพราะตามความเชื่อของเขาคนเราเมื่อตายไปวิญญาณก็จะกลับเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ แล้วถ้าเป็นเช่นนั้นอะไรเล่าจะปล่อยผีออกมา ธรรมชาติอย่างนั้นหรือ?
     "ครับ เทศกาลนี้คนจะแต่งตัวกันเป็นผี แกะสลักฟักทองหรือหัวผักกาดเป็นรูปหน้าปีศาจแล้วเอาเทียนในไว้ด้านใน เด็กๆ จะตระเวนตามบ้านเรือนเพื่อขอขนมน่ะครับ" อาเค่ออธิบายพลางชี้ไปที่กลุ่มเด็กๆ แต่งตัวเป็นผีโดยการใส่หน้ากากหรือไม่ก็เอาผ้าปูที่นอนมาคลุมตัวแล้วต่อแถวเคาะประตูบ้านหน้าตาแปลกๆ ก่อนจะมีผู้ใหญ่เปิดประตูออกมาเอาขนมและลูกอมมาให้มากมาย
    "หืม งั้นรึ ถ้าที่เจ้าเล่ามาก็ดูไม่ค่อยน่ากลัวเท่าไรนะ คิดว่าต้องขุดสุสานออกมาอะไรแบบนี้ซะอีก" เทียนเหมินเอ่ยออกมา ความคิดของเขาอาจดูล้ำหน้าไปหน่อย และด้วยความที่เขาต้องมีเรื่องข้องเกี่ยวกับศพมามากเลยทำให้เผลอคิดเป็นเช่นนั้นไป
     "แต่ว่าน่าสนุกจังเลยนะคะ ข้าเองก็อยากลองดูบ้างจัง" ถิงเอ๋อห์มองเหล่าเด็กๆ แล้วหัวเราะออกมาแม้ว่านางจะอายุสิบสองปีแล้วแต่ร่างกายยังเทียบเท่าเพียงเด็กหกขวบอาจจะพอเนียนๆ ไปได้
     "ก็ลองดูสิ แต่ว่าต้องแต่งเป็นผีสินะ" เทียนเหมินลูบคางคิด
     "ลองซื้อหน้ากากมาใส่เป็นไงครับ?" อาเค่อเสนอออกมาพลางชี้ไปที่คนขายหน้ากากมากมาย
     "ได้! วันนี้ข้าตามใจพวกเจ้า อยากได้อะไรก็ซื้อเลย วันนี้เราจะสนุกกันให้เต็มที่!" เทียนเหมินยกกำปั้นชูขึ้นเหนือศีรษะ แล้วเด็กๆ ทั้งสองก็ทำตามพร้อมหัวเราะไปพร้อมกัน ฉูจู๋ร์เห่าออกมาเป็นการตอบรับ มีเพียงเจ้ากิเลนเท่านั้นที่ยังคงยืนเงียบๆ ไม่รู้ประสีประสาเหมือนม้าธรรมดาตัวหนึ่ง ได้เที่ยวสนุกผ่อนคลายหลังเจอแต่เรื่องราวแย่ๆ มาก็น่าจะดีเหมือนกัน
     ถิงเอ๋อห์เลือกหน้ากากอีกาดำที่มีจงอยแหลมเปี๊ยวมาสวมพร้อมกับส่วมหมวกที่ทำจากฟางย้อมสีดำทับ "ข้าคืออีกาล่ะค่ะ หุหุ" เด็กสาวหัวเราะออกมาจากหลังหน้ากากของอีกาดำ
     "นี่คือหน้ากากของหมอกาดำที่รักษาโรคระบาดสมัยก่อน แต่ไม่ต้องห่วงหน้ากากนี่แค่ทำจำลองขึ้นมาเท่านั้นไม่ใช่ของจริง" พ่อค้าหน้ากากเอ่ยอธิบายออกมาทำให้ทุกคนต่างรู้สึกประหลาดใจ
     "เป็นหมอแต่ว่าแต่งตัวประหลาดจัง" อาเค่อเดินวนรอบถิงเอ๋อห์ที่เหมือนกับลูกอีกาตัวเล็กๆ หากว่าให้นางสวมชุดสีดำด้วยคงจะเหมือนกว่านี้แน่ๆ
     "แต่ก็เหมาะดีนะ เจ้ากับหมอน่ะ" เทียนเหมินกล่าวบอก เพราะว่าถิงเอ๋อห์เป็นคนที่ทำแผลให้เขา และฝีเย็บของนางก็ดีจนเหลือรอยแผลเป็นนูนออกมาไม่มากเท่าไร "แล้วเจ้าล่ะอาเค่อ แต่งเป็นอะไรดีฮึ?"
     "ข้าหรอครับ.. งั้นเอานี่ก็แล้วกัน" หน้ากากที่อาเค่อหยิบมาคือหน้ากากของชนเผ่าที่ไม่เคยพบเห็นในต้าฮั่น ประดับขนนกแปลกตา ดูดีๆ แล้วหน้าตาคล้ายๆ กับเสือหรือสิงโต "เข้ากับชุดพอดีเลยครับ!" ในตอนนี้เขาเปลี่ยนมาใส่ชุดขนสัตว์ตามเดิมหลังจากที่มันแห้งด้วยความชิน และเมื่อเด็กหนุ่มส่วมหน้ากากนี้แล้วยิ่งเหมือนกับสัตว์ป่ามากขึ้นไปอีก
     "ท่านเทียนเหมินล่ะคะ เอาอะไรดี?" ถิงเอ๋อห์เป็นฝ่ายถามขึ้นมาภายใต้หน้ากากหมอกาดำ
     "อืม... อันไหนดีนะ..." ชายหนุ่มเลือกหาหน้ากากที่ถูกใจก่อนจะมาลงเลยด้วยหน้ากากตาแก่ที่หน้าตาตลกๆ มากกว่าน่ากลัว เขาหยิบมันขึ้นมาสวมใส่ทันที "นี่เป็นไง?"
    "อุ๊บ! ฮ่าๆๆๆๆ ตลกจัง" เด็กทั้งสองเมื่อได้เห็นหน้ากากชายแก่ก็ขำก๊ากออกมาทันทีอย่างกลั้นไม่อยู่
     "ฮึบ!" เทียนเหมินยิ่งเห็นทั้งสองสนุกสนานกันเขาก็ทำท่าทางแปลกๆ ออกมาเรียกเสียงหัวเราะยิ่งกว่าเดิม จนแม้แต่พ่อค้าหน้ากากก็หัวเราะออกมาด้วย


     "เอางี้ๆ เห็นพวกเจ้าสนุกกันข้าก็ดีใจ หน้ากากพวกนี้ลดราคาให้พิเศษเลยแล้วกัน" พ่อค้าหน้ากากชาวตะวันตกพูดสำเนียนฮั่นแปล่งหูออกมาก่อนจะซับน้ำตาที่ซึมออกมาจากความขำ
    "ขอบคุณมากพี่ชาย!" เทียนเหมินตอบรับแล้วทำการจ่ายเงินให้กับพ่อค้าหน้ากาก

     เมื่อแต่งกายเข้ากับเทศกาลแล้วทั้งสามคนและสัตว์อีกสองตัวก็เที่ยวชมงาน มีทั้งการร้องรำ การแสดงต่างๆ ที่ไม่เคยพบเจอ แต่ที่น่าตื่นตาตื่นใจมากที่สุดเห็นจะเป็นการแสดงพ่นไฟ
     "ไม่ใช่มังกรแต่ก็พ่นไฟออกมาได้ น่าทึ่งจริงๆ" อาเค่อเอ่ยออกมาด้วยสายตาระยิบระยับเมื่อชมการแสดงเสร็จ
     "มันเป็นกลไง อมน้ำมันไว้ในปากแล้วพ่นออกมาที่คบเพลิง ไฟก็จะเผาน้ำมันทำให้ไฟที่ไหม้ตามน้ำมันที่กระจายออกมาเป็นทางยาว" ถิงเอ๋อห์อธิบายกลออกมา เธอสามารถดูออกตั้งแต่ครั้งแรกที่ชมการแสดง
    "งี้เอง เจ้านี่ฉลาดจริงๆ นะถิงเอ๋อห์" เทียนเหมินยิ้มมุมปากภายใต้หน้ากากชายแก่มือหนายกขยี้หมวกฟางสีดำของเด็กสาวอย่างเอ็นดู
     "อะ.. ขอบคุณค่ะ" นางรู้สึกใบหน้าร้อนวูบวาบขึ้นมาเมื่อถูกชมราวกับว่าเป็นผู้ทำการแสดงพ่นไฟเสียเอง
    "เอาล่ะ พวกเจ้าหิวกันหรือยัง ลองมาทานอาหารเทศกาลปล่อยผีกันไหม?" เทียนเหมินเอ่ยเสนอขึ้น เพราะการเดินทางทำให้ท้องของเขาร้องขึ้นมาเสียแล้วสิ
     "ข้าก็หิว รีบไปหาอะไรทานกันเถอะครับ" อาเค่อหันมาทางชายหนุ่มทันทีเมื่อเอ่ยเรื่องของกิน พลางผงกหน้าจนขนนกบนหน้ากากส่ายไปมา
    "ปะ.. ไปกัน" เทียนเหมินตบบ่าเด็กทั้งสองก่อนที่จะเดินทำพวกเขาไปหาของกินที่ตั้งแผงเร่ขายอยู่ข้างทาง
     แต่เมื่อมองของกินแต่ละอย่างแล้วพวกเขาต่างก็รู้สึกพะอืดพะอมกินอะไรในงานนั้นไม่ลงเลยสักอย่าง อาจจะเพราะเพิ่งผ่านเรื่องน่าสยองขวัญมาจากซานตงทำให้เพียงแค่มองอาหารและขนมหน้าตาเหมือนเครื่องในก็เกิดอาการคลื่นเหียนขึ้นมา แป้งหวานถูกปั้นเป็นไส้ หัวใจ ตับ ปอด และสมอง ราดด้วยน้ำเชื่อมสีแดง ขนมอบแบบตะวันตกทำเป็นรูปนิ้วมือคนขาดออกจากกัน หรือกระทั่งอาหารที่ใส่ภาชนะรูปกระโหลกมนุษย์
     แม้กลิ่นของของกินจะหอมหวานแต่กลิ่นที่พวกเขาทั้งสามมโนในหัวนั้นเป็นอย่างอื่น อาเค่อภายใต้หน้ากากสิงโตชนเผ่าหน้าซีดจนต้องเบนหน้าหนีถอดหน้ากากโกยอากาศบริสุทธิ์หายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่
     "เอ่อ ข้าว่า... ไปหาอะไรธรรมดากินที่โรงเตี๊ยมกันดีกว่า" เทียนเหมินเอ่ยออกมาทั้งที่เขาเป็นคนเสนอความคิดนั้นเอง
    "นั่นสินะคะ.. ข้าก็คิดเช่นนั้น" ถิงเอ๋อห์ในหน้ากากหมอกาดำพยักหน้าเห็นด้วยพลางลูบหลังให้อาเค่อปอยๆ
     เมื่อตกลงกันได้ทั้งสามก็รีบกลับหลังหันแล้วโกยอ้าวออกมาจากส่วนของร้านขายอาหารน่าตัวชวนสยองทันที

    "ท่านเทียนเหมิน ข้าอยากลองร่วมกิจกรรมแบบเด็กคนอื่นดูค่ะ" ถิงเอ๋อห์กระตุกชายเสื้อของชายหนุ่มขณะที่กำลังจะเดินออกไปหาอะไรทานที่โรงเตี๊ยม สิ่งที่นางว่าคือการขอขนมนั่นเอง
    "อ้อ ได้สิ ไหนๆ ก็มาแล้วนี่นะ" เทียนเหมินอนุญาต แต่ก็ถูกเด็กสาวจูงมือไปต่อแถวด้วยกัน "เฮ้! ข้าโตแล้ว เจ้าไปกับอาเค่อสิ"
     "ไม่เป็นไรหรอกครับ มาเถอะๆ" อาเค่อจับมือของชายหนุ่มอีกข้างแล้วช่วยกันกับถิงเอ๋อห์ดึงมาต่อแถวพร้อมกัน
     พวกเขาทั้งสามรวมม้าและหมามาต่อแถวขอขนมเป็นคนสุดท้าย ไม่มีใครมาต่อหลังพวกเขาอีกแล้ว ทั้งหมดดูคนด้านหน้าเป็นตัวอย่างดูเหมือนว่าจะต้องพูดอะไรบางอย่างออกไปก่อนขอขนมด้วย ซึ่งถิงเอ๋อห์ท่องจะข้อความนั้นได้หมดแล้ว และเมื่อถึงคราวของตัวเองนั้น...
    "ทริก ออ ทรีท ส่งขนมมาหรือว่าจะโดนหลอก" ถิงเอ๋อห์เอ่ยออกไปอย่างฉะฉานกับหญิงชราหลังงุ้มที่แต่งตัวเหมือนกับแม่มดหมอผี
     "อุ๊ยตาย น่ารักจริงๆ แต่งเป็นหมอกาดำหรือจ๊ะ" หญิงชราเอ่ยออกมาอย่างใจดี ก่อนที่จะล้วงมือลงไปในตะกร้าแต่ก็พบว่ามันว่างเปล่า "อ้าว ตายจริงขนมหมดซะแล้ว เอางี้ยายมีฟักทองอยู่ หนูเอาไปทานกันก็แล้วกันนะ มีห้าลูกพอดี" นางยิ้มด้วยมุมปากที่เหี่ยวย่นเมื่อเห็นว่ามีคนมาต่อแถวสามคนกับหนึ่งตัวรวมกันเป็นห้าพอดี
    "ขอบคุณค่ะ!" ถิงเอ๋อห์ตอบรับเสียงฉะฉานก่อนจะรับฟักทองลูกเล็กมาจากหญิงชรา
     "ขอบคุณครับ" อาเค่อค่อมศีรษะลงหลังรับฟักทองขนาดกลางมาจากหญิงชรา
    "ขอบคุณมากท่านป้า เอาแกสองตัวก็ขอบคุณสิ" เทียนเหมินรับฟักทองลูกเขื่องจากหญิงชรามาสามลูก แล้วสั่งให้สัตว์ทั้งสองขอบคุณด้วย
    "โฮ่ง!" ฉูจู๋ร์เห่าเสียงดังพร้อมกระดิกหางให้ ส่วนเจ้ากิเลนก็ยังคงเป็นม้าที่เฉยชาตามเดิม...
     เมื่อร่วมกิจกรรมเสร็จเรียบร้อยทั้งห้าก็เดินทางไปพักที่โรงเตี๊ยมฉางจิ้นฮั่วที่คุ้นเคย


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +40 ดีนาเรียส +1500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -9 Point +6 ย่อ เหตุผล
Admin + 40 + 1500 + 50 -9 + 6

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x9999
x9999
x9999
x9999
โพสต์ 2017-11-1 00:00:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2017-12-24 03:42

130
= เทศกาลปล่อยผีของชาวตะวันตก ตอนจบ =

          รถม้ามาถึงยังถนนฉางอันในซอยแปดที่ซึ่งเป็นย่านที่อยู่อาศัยของชาวตะวันตกในเมืองฉางอัน สถาปัตยกรรมโดยรอบนั้นแตกต่างไปจากชาวฮั่นโดยสิ้นเชิงซึ่งประกอบไปด้วยอิฐและปูนแลดูแข็งแรง แม้จะมีรูปร่างรูปทรงประหลาดต่างจากชาวฮั่นทว่ากลับดูงดงามไปอีกแบบ
          ในค่ำคืนนี้มีผู้คนมากหน้าหลายตาเข้ามาร่วมงานเทศกาลวันปล่อยผีทั้งชาวฮั่นและชาวตะวันตกปะปนกันไปทั่ว แต่ส่วนมากจะพบแต่คนร่างสูงเสียส่วนใหญ่ซึ่งบ่งบอกว่าเป็นชนเชื้อสายตะวันตก พวกเขาต่างสวมหน้ากากภูติ ผี ปีศาจ ด้วยกันถ้วนหน้า
          "เหมยฮัวเจ้าเป็นอะไรไป..?" ชายหนุ่มเอ่ยถามน้องสาวของเขาที่เดินเกาะกุมชายเสื้อมาตั้งแต่ที่เดินเข้างานเทศกาล
          "ข-ข้าไม่ค่อยสันทัดเรื่องผีสางเท่าไรน่ะค่ะ" เด็กสาวเดินชิดพี่ชายของตนไม่ห่างแม้ว่าเบื้องหน้าจะไม่ใช่ผีจริงๆแต่ก็ยังน่ากลัวอยู่สำหรับคนขวัญอ่อนอย่างนาง
          ทว่าจู่ๆมือเล็กๆของใครบางคนก็เข้ามากระตุกชายเสื้อของเด็กสาวทำให้ซ่งเหมยฮัวค่อยๆหันหน้าไปมองอย่างกล้าๆกลัวๆ "ทริก ออร์ ทรีท?" เด็กตัวเล็กในหน้ากากปีศาจกับภาษาต่างชาติค่อนข้างหลอนที่ไม่รู้ว่าแปลว่าอะไรทำเอาเด็กสาวตกใจไม่น้อย
          "ว๊าย--- !?" ซ่งเหมยฮัวอุทานออกมาก่อนรีบปิดปากทาบอกอย่างขวัญหาย "ต-ตกใจหมดเลย..."
          "เจ้าต้องเลือกว่าอยากถูกหลอก หรือ จะเลี้ยงขนม" ซ่งหยางหมิงแอบหัวเราะเบาๆพลางอธิบายให้อีกคนฟัง
          เด็กในหน้ากากและชุดปีศาจยื่นตะกร้าที่ทำจากฟักทองมาทางผู้มาร่วมงานทั้งสอง
          "เอานี่ไปนะ" ซ่งเหมยฮััวหยิบหมั่นโถวหนึ่งลูกออกมาจากแขนเสื้อก่อนวางลงในตระกร้าฟักทองสลักหน้าตาน่ากลัวโดยไม่ต้องคิด
          "ว้า.. ไม่มีท๊อฟฟี่หรือพี่สาว?" เด็กในหน้ากากปีศาจเอ่ยถามเสียงค่อยด้วยความผิดหวัง
          "ท๊อฟฟี่...?" ซ่งเหมยฮัวฉงนกับศัพท์ใหม่ที่เพิ่งได้ยินอยู่เล็กน้อย
          "ของหวานๆ อร่อยๆนี่ไง" เด็กในหน้าปีศาจหยิบสิ่งที่เรียกว่า 'ท็อฟฟี่' ขึ้นมาก่อนมอบให้เด็กหญิงหนึ่งเม็ด
          เด็กสาวรับสิ่งนั้นมาอย่างชั่งใจเล็กน้อยก่อนพิจารณาขนมในห่อสีสดใสเล็กๆอย่างใคร่สงสัย "ลูกกวาด?" ซ่งเหมยฮัวเงยหน้าขึ้นสบกับเจ้าของลูกกวาดก็ต้องตกใจไม่น้อย
          "แบร่!!" เด็กในหน้ากากผีแล๊บลิ้นปริ้นตาใส่คนตรงหน้าแล้วจึงวิ่งหนีไปก่อนทิ้งท้าย "ไม่มีขนมให้ข้าก็ต้องถูกหลอก"
          "ฮือ! ท่านพี่เขาแกล้งข้า" ซ่งเหมยฮัวเอ่ยขึ้นก่อนจะหันไปมองอีกคนแต่กลับไม่พบ "ท่านพี่...?"
          "แฮร่!"
          "ว๊ายย!!" เด็กสาวต้องตกใจขวัญหายอีกรอบเมื่อชายหนุ่มแกล้งทำให้นางตกใจจากด้านหลัง
          "ฮ่าๆๆ" ซ่งหยางหมิงหัวเราะชอบใจพลางกุมท้อง
          "โธ่ ท่านพี่!!" ซ่งเหมยฮัวพ่องแก้มอมลมด้วยความงอน
          "ไม่เห็นมีอะไรที่เจ้าต้องกลัวเลย" ซ่งหยางหมิงยีผมน้องสาวยิ้มๆด้วยความเอ็นดู
          "ก็มัน..."
          "ที่นี่ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก เจ้าบอกว่าเพิ่งเคยมาครั้งแรกนี่นาคืนนี้สนุกให้เต็มที่เถอะ" ซ่งหยางหมิงเอ่ยขึ้นก่อนจูงมือเล็กๆเดินไปตามทางที่รายล้อมไปด้วยผู้คนสวมหน้ากากและโคมไฟจากฟักทองรูปร่างหน้าตาประหลาดมากมาย
          สองพี่น้องเดินเล่นทั่วงานเทศกาลจนกระทั่งขาเริ่มล้าก่อนที่จะเดินทางกลับไปยังโรงเตี๊ยม คืนนี้ทั้งสองพี่น้องได้มีความทรงจำดีๆร่วมกันอีกครั้งแม้ว่าจะคิดถึงหนึ่งอีกคนมากก็ตามแต่อย่างน้อยคืนนี้ก็เป็นคืนที่น่าจดจำซึ่งหากเป็นไปได้ก็อยากอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าสามพี่น้อง ไม่มีใครทราบได้ว่าตอนนี้ซ่งฮุ่ยเหอจะอยู่ที่ไหนและเป็นอย่างไรบ้าง แต่ทั้งสองก็ยังหวังให้นางปลอดภัย...




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +40 ดีนาเรียส +1500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -6 Point +6 ย่อ เหตุผล
Admin + 40 + 1500 + 50 -6 + 6

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
สุราไผ่เขียว
ฮั่นเสียทองเทวะ
เกราะทองคำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
กระบี่ไม้
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x32
x5
x8
x2
x5
x28
x10
x1
x1
x1
x764
x1
x1
x6
x30
x6000
x100
x100
x5
x1
x5
x11
x50
x40
x2
x26
x128
x100
x50
x200
x5
x10
x110
x50
x280
x4
x84
x10
x10
x15
x15
x165
x20
x130
x682
x22
x74
x5000
x158
x22
x360
x1
x105
x259
x33
x5
x9999
x50
x30
x10
x34
x1
x5
x100
x1075
x50
x1
x3
x221
x10
x5
x20
x30
x20
x25
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x3
x200
x150
x92
x120
x125
x400
x170
x20
x250
x20
x205
x50
x115
x50
x640
x25
x1
x92
x7
x24
x20
x1
x1

4

กระทู้

38

โพสต์

2245

เครดิต

เงินตำลึง
956
ดีนาเรียส
0
ชื่อเสียง
814
ความหิว
304

ใบรับรองภาษาฮั่น

พิราบขาว
เลเวล 1
โพสต์ 2018-2-11 16:15:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย NangongLiujia เมื่อ 2018-2-11 16:16

สำรวจฉางอัน๔
ลี่จูวิ่งเข้ามาด้านในซอยแปดของถนนตะวันออกอย่างสับสนไม่ทราบว่าควรวิ่งไปทิศใดจึงจะได้พบกับคลังสินค้าของเผ่าเคอหม่าที่คุณชายสั่งให้ตามหา  มือเล็กชื้นเหงื่อกำหยกพกลวดลายประณีตงดงามไว้อย่างสั่นระริก ดวงตากลมโตสอดส่ายสายตาไปทั่วก็พบว่าที่นี่มีแต่สิ่งก่อสร้างรูปทรงแปลกตาที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน ผู้คนที่เดินอยู่บนถนนเส้นนี้ไม่พลุกพล่านเท่าบนถนนหลักแต่ก็แต่งกายประหลาดทั้งยังมีหน้าตาพิสดารอย่างที่เขาไม่เคยได้พบ   มีบางคนเส้นผมสีทองบางคนมีดวงตาสีฟ้างดงามราวกับตาจิ้งจอก

เด็กน้อยลี่จูตัวสั่นเทาแต่ก็ไม่ถอดใจเขาตรงเข้าไปถามร้านค้าที่อยู่ตรงถนน“เถ้าแก่ขอรับ คลังสินค้าของเคอหม่าอยู่ที่ใด”

“เคอหม่า..เคอหม่า...อ้อไม่ไกลๆ เจ้าเดินไปอีกครึ่งหลี่เดี๋ยวก็เห็นเรือนที่มีประตูใหญ่ๆสลักรูปม้า  นั่นล่ะคลังสินค้าของเคอ..อ้าว เจ้าหนูๆ!ไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบลี่จูก็โค้งขอบคุณแล้ววิ่งออกมาอย่างเร่งรีบ  

ไม่ไกลจริงด้วย!ลี่จูแทบร้องไห้เมื่อพบกับประตูบานใหญ่ราวกับกั้นโลกภายนอกกับภายในเรือนนั้นออกจากกัน  ที่หน้าประตูมีร่างสูงใหญ่น่ากลัวยืนเฝ้าอยู่เด็กหนุ่มไม่ลังเลที่จะปรี่ไปยืนหยกพกให้คนทั้งสองดู  

“พี่ชายทั้งสองๆได้โปรดช่วยคุณชายข้าด้วย”

“เจ้าเด็กบ้านี่!มาร่ำร้องอะไรกันที่นี่อยากโดนเตะออกไปหรือ”คนตัวใหญ่น่ากลัวคนหนึ่งตะคอกใส่ร่างน้อยเสียงดัง ส่วนอีกผู้หนึ่งยื่นมือมารับหยกพกไปตรวจสอบก่อนจะหน้าซีดเงยมองเด็กหนุ่มที่ยืนตัวสั่นอยู่ด้านหน้าเอ่ยถามอย่างละล่ำละลัก


“คุณชายเจ้าเป็นผู้ใด  เขาสั่งให้มาแจ้งอะไรบ้าง!”


“เขาให้ข้านำหยกพกมาแล้วบอกพวกท่านว่า‘ไสหัวมาพบบิดาเจ้าเดี๋ยวนี้!’ พี่ชายไปช่วยคุณชายข้าด้วย เขาถูกอันธพาลล้อมเอาไว้หากไปไม่ทันต้องโดนทำร้ายเอาแน่ๆ”ยามผู้นั้นสะดุ้งโหยงรีบวิ่งเขาไปด้านในประตูอย่างเร่งด่วน   ได้ยินเสียงตะโกนโหวกเหวกด้านในแล้วหลังประตูไม้บานนั้นก้เกิดเสียงดังตึงตังราวกับมีผู้คนวิ่งพลุกพล่านรีบร้อน  

ชายกลุ่มหนึ่งที่ในมือถืออาวุธครบมืออย่างน่าหวาดหวั่นวิ่งออกมาหน้าตาตื่นทำให้ลี่จูสะดุ้งโหยง  ยิ่งตกใจตอนคนที่ดูเหมือนหัวหน้ากลุ่มนั้นมาเขย่าตัวเขาตะโกนถามว่านายน้อยอยู่ที่ใด  “คุณชายใหญ่ถูกพวกอันธพาลจากบ่อนล้อมเอาไว้ที่ถนนตะวันออกขอรับ  พวกท่านต้องไปช่วยคุณชายข้านะขอรับ!”

“ต้องไปอยู่แล้วสิโว้ย  นายน้อยบาดเจ็บมาพวกข้าโดนนายท่านฆ่าตายแน่! แต่ยังไม่ทันที่คนน่ากลัวกลุ่มนั้นจะก้าวออกจากประตุบ้านก็มีเสียงเรียบเรื่อยเสียงหนึ่งดังขัดขึ้นมาเสียก่อน

“เจ้าจะไปที่ใดกันหรืออากั๋ว”ร่างของผู้มาใหม่สูงใหญ่สง่างามแม้จะอยู่ในเสื้อผ้าเรียบง่าย พัดงดงามถูกคลี่ออกมาพัดราวกับกำลังเดินทอดน่องในสวนทั้งที่เป็นหน้าหนาวที่หนาวจัด ลี่จูแทบร้องไห้วิ่งเข้าไปหาคุณชายใหญ่สำรวจหาร่องรอยบาดแผลทั่วทั้งตัวแต่ก็ไม่พบแม้สักจุด  เด็กหนุ่มถอนหายใจอย่างโล่งอก

“เด็กน้อยกลัวว่าข้าจะโดนทำร้ายหรือน่ารักจริง” คุณชายใหญ่หัวเราะเบาๆดวงตาคมกริบคู่นั้นอ่อนโยนลงจนเป็นประกายแบบที่พวกบ่าวรับใช้รุ่นพี่ชอบเรียกกันลับหลังตาเป็นดวงตาดอกท้อของจิ้งจอก ลี่จูก้มหน้างุดอดน้ำตาซึมไม่ได้หากไม่ใช่เพราะต้องช่วยเขาคุณชายคงไม่ต้องพัวพันกับเรื่องวุ่นวายเช่นเมื่อหกปีที่แล้ว

“เป็นอะไรไปหนาวหรืออากั๋วรอช้าอะไรทำไมยังไม่พาข้าเข้าไปด้านใน อย่าลืมจุดไฟเตรียมเตาพกไว้ด้วย” มือหนาคว้าจับมือเล็กไว้อย่างทนุถนอมก่อนจะหันไปโวยวายสั่งบุรุษรูปร่างสูงใหญ่ที่สวมชุดอย่างชาวทุ่งหญ้า  

ไม่นานหนานกงหลิวเจี๋ยก็ได้มานั่งจิบชานมอย่างเอร็ดอร่อยในห้องอุ่น อากั๋วที่นั่งคุกเข่าอยู่ด้านล่างแทบหัวใจวายตายเมื่อได้ยินเรื่องที่เจ้าหนูชาวฮั่นหน้าตาจิ้มลิ้มนั้นเล่า  ตั้งแต่เรื่องสาเหตุที่ตัวเองถูกนำมาขาย รวมถึงสรรเสริญนายน้อยแห่งเผ่าเคอหม่าที่สามารถต่อสู้กับผู้คุมบ่อนเกือบสิบคนแต่ไม่มีรอยขีดข่วนแม้สักนิด

“จูเอ๋อร์เจ้าคิดว่าถ้าข้าต่อสู้กับคนพวกนั้นจริงๆจะสามารถกลับมาได้อย่างไร้รอยขีดข่วนเช่นนี้เหรอหืม?ดวงตาคมกริบคู่นั้นมีร่องรอยขบขัน มือหนาลูบหัวของเด็กน้อยลี่จูอย่างเอ็นดู

เด็กหนุ่มทำหน้างุนงงจ้องมองยังคุณชายใหญ่ที่จิบชาประหลาดด้วยท่าทางเรียบเรื่อย“แล้วไม่ใช่หรือขอรับ”

“เด็กโง่”หนานกงหลิวเจี๋ยหัวเราะเบาๆ เด็กคนนี้เห็นเขาเป็นวีรบุรุษร่างกายสร้างมาจากเหล็กหรืออย่างไรกัน  “ข้าจะลงไปต่อสู้กับอันธพาลปลายแถวอย่างนั้นทำไม”  

คนเหล่านั้นไม่ได้มีค่าอะไรให้ต้องต่อสู้ด้วย แถมพรุ่งนี้เขายังมีงานรออยู่ที่โรงเตี๊ยมหากเจ็บตัวกลับไปสามารถทำงานได้หรือ  ในเมื่อไม่จำเป็นต้องต่อสู้ดังนั้นเขาจึงใช้วิธีการทูตเจรจามอบเงินทองนิดๆหน่อยๆให้คนเหล่านั้นกลับไปยังบ่อนพนันอย่างเปรมปรีดิ์ พึงพอใจกันทั้งสองฝ่ายโดยไม่ต้องมีเรื่องชวนปวดหัว...มีเงินทองก็ดีเช่นนี้ล่ะ

“อีกอย่างตอนที่ข้าเดินทางไปเคอหม่าปีนั้นไม่ใช่มอบเงินเอาไว้ให้พวกเจ้าคนจะสามร้อยชั่งหรอกหรือ  หรือว่าเงินเหล่านั้นถูกบิดาเจ้าใช้จนหมดแล้วตั๋วเงินที่เหลือเล่าทำไมถึงไม่นำออกมาใช้”คุณชายใหญ่สอบถามอย่างสงสัย ปีนั้นไม่ทราบว่าตอนไหนจะได้กลับคืนสกุลหนานกง  เขาไม่ให้บ่าวรับใช้ทั้งแปดติดตามไปเคอหม่ารวมถึงไม่ให้รั้งอยู่ต่อที่จวนจึงได้ให้เงินทองไปคนละสามร้อยชั่ง รวมถึงของมีค่าอีกนิดหน่อยติดตัวกันไปตั้งต้นชีวิตใหม่  

ลี่จูเป็นบ่าวที่เขาห่วงใยที่สุดเพราะยังเด็กมาก การมีเงินทองเยอะจึงไม่ใช่เรื่องดีเขามอบเงินให้เพียงหนึ่งร้อยตำลึงส่วนที่เหลือถูกเก็บไว้ในรูปแบบของตั๋วเงิน  ทั้งยังฝากฝังเอาไว้ลี่หยวนและลี่หลินบ่าวรับใช้ที่เขาไว้วางใจที่สุดให้คอยดูแลอีกด้วย  หากมีปัญหาจริงๆอย่างน้อยก็ยังสามารถพึ่งพาบ่าวสองคนนั้นได้ตอนคับขัน

“ตอนนั้นหลังจากคุณชายจากไปบ่าวก็อยู่ที่จวนต่อกับพี่ลี่หลินและพี่ลี่หยวนต่อเกือบหนึ่งปีขอรับ  คืนหนึ่งพี่ลี่หยวนก็รีบร้อนพาพวกเราสองคนออกมาจากจวนแต่ว่าภายหลังก็มีคนดักปล้นรถม้าที่พวกเราเดินทาง พี่ทั้งสองหายตัวไปแต่ข้าโชคดีที่กลิ้งหล่นลงมาจากรถม้าสลบอยู่ที่พงหญ้า  ตอนข้าฟื้นตื่นขึ้นมาที่โรงหมอภายหลังจึงเดินทางกลับไปที่บ้านเกิดขอรับ  เงินพวกนั้นที่คุณชายให้ถูกปล้นไปหมดแล้ว”

หนานกงหลิวเจี๋ยชะงักวางถ้วยชาลงอย่างเงียบเชียบ  มองเด็กน้อยที่ดวงตาแดงก่ำคล้ายกำลังจะร่ำไห้  ประโยคบอกเล่าที่ใสซื่อเหล่านั้นเปิดเผยเรื่องราวลึกลับบางอย่างที่ถูกซ่อนเร้นเอาไว้ ดูท่าลี่จูคงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าได้เข้าไปพัวพันกับเรื่องบางอย่างเข้าแล้ว “ลี่จูไปพักผ่อนเถิดข้าให้อากั๋วจัดห้องนอนเอาไว้ให้แล้ว ต่อไปมาพักผ่อนที่นี่คอยช่วยงานอากั๋วไม่ต้องกลับไปที่บ้านแล้ว”

“บ..บ่าว..อยากติดตามคุณชายเหมือนเมื่อก่อน  คุณชายให้บ่าวตามรับใช้นะขอรับ”

“ตอนนี้ข้ามีงานสำคัญต้องทำ  หากเสร็จสิ้นแล้วจะกลับมารับดีหรือไม่”เด็กน้อยหยักหน้ารัวเร็วจนหัวสั่นหัวคลอน หนานกงหลิวเจี๋ยหัวเราะเบาๆก้มลงหอมที่ศีรษะเล็กอย่างเอ็นดู  “ดูแลตัวเองให้ดี”

เมื่อคล้อยหลังเด็กหนุ่มผู้นั้นไปท่าทางผ่อนคลายอ่อนโยนก็กลับแปรเป็นเคร่งขรึมเฉียบขาด  ดวงตาคมกริบหรี่มองอากั๋วที่นั่งคุกเข่าสำนึกผิดอยู่ด้านล่าง “เรื่องนี้ไม่ต้องรายงานไปที่เผ่า”

“แต่ว่า..”

“นี่คือคำสั่ง”เขาไม่อยากให้เจี้ยนเต๋อเข้ามายุ่งวุ่นวายกับการเดินทางครั้งนี้  แม้จะรู้ว่าคงปิดบังได้ไม่นานเพราะสายข่าวของสกุลหนานกงเองก็มีฝีมือไม่น้อย  มิเช่นนั้นจะทำกิจการค้าข่าวสารได้เช่นไร  เมื่อหนานกงรู้เคอหม่าก็รู้  ชีวิตเขาคงไม่ได้อยู่เป็นสุข..และดูท่าครั้งนี้คงไม่อาจอยู่อย่างสงบสุขได้จริงๆ   

เขารู้ดีว่าการปล้นครั้งนั้นต้องมีเงื่อนงำอยู่แน่ไม่เช่นนั้นอาหยวนจะนำน้องๆรีบร้อนเดินทางออกมาจากจวนทำไม มีสาเหตุอะไรให้เด็กคนนั้นเร่งเดินทางยามกลางคืน...หากไม่ได้ต้องการจะหนีจากบางสิ่ง  

“ช่วงนี้ข้าต้องทำงานจะฝากลี่จูไว้ที่นี่ระหว่างนี้มีเรื่องบางอย่างให้เจ้าสืบ  หากข้าว่างเมื่อไหร่จะติดต่อมาเองไม่ต้องส่งคนมาติดตาม”หัวหน้าคลังสินค้าที่มียศสูงถึงขั้นเป็นนายกองผู้หนึ่งแห่งกองทัพของชนเผ่ารับคำสั่งอย่างเคร่งครัด หนานกงหลิวเจี๋ยดื่มชาอึกสุดท้ายเสร็จสิ้นจึงสะบัดแขนเสื้อจากลาไปในความมืดอย่างเงียบงัน



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 ชื่อเสียง +35 ความหิว -7 Point +3 ย่อ เหตุผล
zifu + 35
STAFF_Pixiu + 5 + 300 -7 + 3

ดูบันทึกคะแนน

❤❤
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขวานทอง
กลยุทธ์ซุนปิน
พัดคุณชาย
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x20
x3
x1
x3
x50
x1
x40
x20
x65
x92
x24
x10
x21
x13
x19
x1
x17
x7
x3
x10
x9
x14
x3
x112
x35
x1
x1

6

กระทู้

43

โพสต์

8708

เครดิต

เงินตำลึง
2111
ดีนาเรียส
0
ชื่อเสียง
4103
ความหิว
230

ใบรับรองภาษาฮั่น

โพสต์ 2018-2-14 20:50:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย monshippy เมื่อ 2018-2-14 20:51

ชาวโรมันและเทศกาลแห่งความรัก
หลังจากที่อี้ หยางหลงได้พักผ่อนอยู่ที่ลำธารมาหลายวัน เขาก็เร่งเดินทางต่อมาทางเหลียงโจว มาแวะที่เมืองซีฝู่ก่อนจะเร่งเดินทางมาที่นี่

ฉางอัน เมืองที่เขาต้องการจะไปเพราะมีงานเทศกาล

อี้ หยางหลงต้องการเปลี่ยนบรรยากาศบ้างหลังจากการเดินท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพรมานาน คงต้องถึงเวลาแล้ว
ที่เขาต้องเข้าเมืองมาบ้าง เพื่อหาเสบียงเพิ่มและเพิ่มสัมผัสอีกสีสันหนึ่งของเมือง

อี้ หยางหลงเดินเตร็ดเตร่อยู่ในที่ๆเขาเรียกกันว่า ย่านของชาวตะวันตก ในที่แห่งนี้มีของขายมากมายและคึกคักมาก
ผู้คนมากมายต่างออกมาจับจ่ายซื้อของ มีทั้งสาวงาม หนุ่มรูปงามมากมายหลายหน้าตา นี่หรอย่านของชาวตะวันตก เขามองทุกอย่างแบบตื่นตาตื่นใจ กลับบ้านไปเขาต้องไปบอกพ่อแล้วว่าเขาไปเจออะไรมาบ้าง


" สวัสดี ช่วยรับดอกไม้ด้วยครับ " มีชาวตะวันตกคนหนึ่งที่เดินถือตะกร้าดอกไม้ไปตามข้างทางแล้วแจกดอกไม้ไปทั่ว


"คะ ครับ?" ชาวตะวันตกคนนี้พูดภาษาเราได้ชัดเจนมาก คงอยู่ที่นี่มานานมากแล้วแน่ อี้หยางหลงรับดอกไม้สีแดงมา


"ดอกไม้นี้ผมให้คุณ เนื่องในเทศกาลแห่งความรักครับ" ชาวตะวันตกคนนั้นพูดกับเขายิ้มๆ


"อ่ะ เทศกาลแห่งความรัก แล้วท่านให้ข้าทำไม แล้วท่านเป็นใคร" อี้หยางหลงถามอย่างงงๆ


"ผมเป็นชาวโรมัน อยู่ที่นี่มาสักพักหนึ่งแล้ว เทศกาลแห่งความรัก เมื่อเรามอบดอกกุหลาบนี้ให้ ก็แสดงว่าเรามอบความรักให้เขา"


"ข้าเห็นท่านมอบให้ผู้คนไปทั่ว ความรักนั้นควรให้กับคนที่ท่านรักเพียงผู้เดียวนะ"


"ในคำสอนของศาสนาพวกผม การให้ความรักไม่จำเป็นต้องให้เฉพาะคนรัก หากแต่ให้ผู้คนบนโลกรวมถึงสิ่งมีชีวิตร่วมโลกมากมายได้เหมือนกัน"


"งั้นหรือ ช่างเป็นเรื่องที่ดูยิ่งใหญ่มากนะ งั้นข้าจะช่วยแจกดอก เอ่อ กุหลาบ? ช่วยเจ้าแล้วกันนะ"
อี้หยางหลงพูดดังนั้นแล้วก็ช่วยชาวโรมันคนนั้นเดินถือตะกร้าดอกกุหลาบสีแดงไปทั่ว

“อ้ะ….” อี้ หยางหลงเดินชนกับสาวผู้หนึ่งบนทางเดิน


“ ไม่ๆ ข้าต่างหากที่ต้องขอโทษ ของเจ้าหล่นหมดเลย เดี๋ยวข้าช่วยเก็บนะ” เขารีบก้มลงช่วยหญิงสาวเก็บของที่ตกกระจัดกระจาย พลางมองหน้าหญิงสาวตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา

@Zhangfu

“สวย…. อะ เอ่อ ไม่มีอะไรติดหน้าเจ้าหรอก เพียงแต่ว่า หน้าเจ้าน่ารักดี อ้ะ นี่ ข้าให้ มันคือดอกกุหลาบ แทนความรักที่มีให้นะ” เขายื่นดอกไม้สีแดงสดดอกที่สวยที่สุดให้กับหญิงสาวตรงหน้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

@Zhangfu

“เอ่อ คือว่า” เขาเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะยิ้มแหยอย่างอายๆ
“เจ้าชื่ออะไรหรอ ข้า ชื่อ อี้ หยางหลง” เขายิ้มแย้มอย่างแจ่มใสให้

@Zhangfu

“เออ นั่นสินะ มานี่มา จับมือข้า” เขาลุกพรวดขึ้นยืนอย่างกระฉับกระเฉงก่อนจะยื่นมือไปตรงหน้าอีกคน แล้วยิ้มตาปิดให้

@Zhangfu

“ยิ้มให้กับคนน่่ารักอย่างเจ้าไง มือเจ้านุ่มดีนะ สมกับเป็นสาวงามเลย” เขาก้มลงเอาจมูกสูดดมกลิ่นหอมจากมืออีกฝ่าย พลางพ่นลมร้อนๆ ใส่มืออีกฝ่ายด้วย

@Zhangfu

“อะ เอ้อ ข้าขอโทษนะที่เผลอล่วงเกิน ตัวเจ้ามีกลิ่นดอกไม้หอมอ่อนๆออกมา ข้าเลยเผลอไผลไปหน่อย” เขาโค้งขอโทษอีกคนรัวๆ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ แล้วเอ่ยขึ้น

“แม่นางจะไปเดินชมย่านการค้ากับข้าไหมขอรับ”


@Zhangfu

“ได้ขอรับ ไปกันเถอะ” ชายหนุ่มผายมือให้อีกคนเดินนำไปก่อนแล้วจึงเดินปิดท้ายไป

@Zhangfu

“นกฮูกหรอ น่ารักดีนะ สวัสดี” เขาเอ่ยทักทายนกฮูกที่อยู่บนไหล่อีกฝ่าย ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันเดินเที่ยวไปในย่านการค้ายามพลบค่ำที่มีผู้คนมากมายเดินกันขวักไขว่

@Zhangfu




@Admin



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +20 ดีนาเรียส +1500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -26 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 20 + 1500 + 222 -26 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ขงจื้อ
ม้าสีหมอก
กระบี่
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x70
x3
x15
x11
x2
x20
x15
x42
x46
x19
x30
x63
x65
x20
x40
x45
x11
x1
โพสต์ 2018-2-14 21:11:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2018-2-15 09:18

ชาวโรมันและเทศกาลแห่งความรัก

แต่ข้าก็เป็นชาวเปอร์เซียนะ ถือว่าเป็นคนตะวันตกเหมือนกันหรือไม่?






        - โรงเตี้ยมในฉางอัน ตื่นจากเควสฝัน - *ขี้เกียจทำโพสเพราะนี่จองเวลาไว้เอาอันเดียวกันไป



        พรวด!!!

        ผิงผิงตื่นจากความฝัน... หางตาชื่นเล็กน้อยเธอยกมือแตะหางตาเบาๆ นี่มัน... เด็กสาวลงจากเตียงก่อนจะหันไปมองรอบๆ ห้องที่ยามเช้าเช่นนี้สหายของเธอยังไม่ตื่นดี ผิงผิงเดินไปล้างหน้าด้วยน้ำเย็นจัดเพื่อเรียกสติ

        "ความฝัน..." เด็กสาวเอ่ยเพียงแค่นั้นก่อนจะตบแก้มตัวเองเพื่อเรียกสติแล้วเดินไปแต่งตัวในชุดบุรุษสีขาวขอบเขียวอีกเช่นเคย ก่อนจะเดินลงไปชั้นล่างของโรงเตี้ยมเพื่อหาอะไรทาน เมื่อเรียบร้อยแล้วเจ้าตัวก็ออกไปเดินเตร่โดยให้สหายของเธอนอนพักในโรงเตี้ยม เพราะถึงยังไรเธอก็ต้องพักที่ฉางอันสักระยะ... แต่คิดอีกทีหันไปทางคอกม้าก่อนจะพาจวื่จื่อออกมา เธอต้องการเดินทางเร่งด่วน



        - ย่านชาวตะวันตก -

        ไม่นานนักผิงผิงก็มาถึง เธอชอบที่นี่เพราะเหมือนได้กลับบ้าน เพราะผิงผิงเป็นชาวเปอร์เซียร์ แม้อีกครึ่งจะมีสายเลือดของแผนดินฮั่นแต่เธอเกิดและโตกับชาวตะวันตกเสียมากกว่า... ระหว่างที่เด็กสาวเดินเลือกซื้อสิ่งของให้กับเด็กๆ ที่ศาลเจ้าก็มีเด็กผู้หญิงถือดอกเหมยกุ้ยให้ผิงผิง เด็กสาวขมวดคิ้วก่อนจะนึกได้... วันนี้เป็นเทศกาลแห่งความรักของชาวตะวันตก ผิงผิงยิ้มก่อนจะก้มนั่งย่อๆ

        "สวัสดีจ๊ะ"

        "ขอให้ความรักของพี่สาวสมหวังนะคะ" เด็กหญิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใส ผิงผิงรับดอกไม้มาจากอีกฝ่ายก่อนจะลูบผมเธออย่างอ่อนโยน

        "พี่สาวขอให้เจ้าสมหวังในสิ่งที่ต้องการ" ผิงผิงเอ่ยอวยพรอีกฝ่ายไป เด็กหญิงยิ้มรับก่อนจะเดินไปทางอื่น ผิงผิงก้มมองดอกไม้ในมือ... สมหวังในความรักหรือ? เธอไม่ได้หวังขนาดนั้น ความรักต้องมาทีหลัง!

        "..." ผิงผิงเหม่อมองก่อนจะรู้สึกตัวเมื่อจวื่จื่อที่ตามหลังมาสะกิดเด็กสาวด้วยหัวอันใหญ่โตของมัน...

       "เรารีบซื้อของแล้วไปเฉินตูกัน" ผิงผิงเอ่ยก่อนจะลูบหัวมันเบาๆ แล้วเดินเลือกซื้อของต่อ...






@STAFF_Pixiu

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +500 ความหิว -8 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -8 + 5
Admin -5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x12
x17
x25
x181
โพสต์ 2018-2-14 21:47:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2020-5-20 18:53

Story 104


     หลังจากเดินออกจากยย่านการค้ามาจางฝูก็ตัดสินใจที่จะไปเดินเล่นต่อที่ย่านชาวตะวันตกซึ่งวันนี้ทางย่านตะวันตกก็ดูเหมือนว่าจะมีงานเทศกาลอะไรกันสักอย่างทำให้ผู้คนในแถบนี้นั้นตกแต่งทุกอย่างด้วยดอกกุหลาบสีสดสวยและสีชมพูหวานแหวว อีกทั้งยังมีคู่ชายหญิงอีกหลายคู่ไม่ว่าจะเป็นชาวตะวันตกหรือชาวฮั่นเดินไปมากันขวักไขว่เต็มไปหมด


    “ที่นี่เขามีงานอะไรกันนะเนี่ย” จางฝูมองภาพท้องถนนของย่านชาวตะวันตกอย่างสงสัยก่อนจะเดินหอบห่อข้างของที่ซื้อมาเดินเข้าไปที่ด้านใน


   ฮูกก(ดอกกุหลาบเต็มเลยเจ้านาย) ฮุ่ยจือร้องขึ้นก่อนจะหันคอมองตามชายชาวตะวันตกคนหนึ่งที่เดินหอบดอกกุหลาบผ่านไป


  “อ้อจริงสิ ฮุ่ยจือนี่ข้ารบกวนเอาอาหารไปส่งให้ลู่จิวกับลูฉีก่อนสิ ปานนี้คงหิวกันแย่แล้ว”เธอเอ่ยก่อนที่จะเดินหลบไปอยู่ที่มุมหนึ่งของถนนแล้วเปิดห่อของแล้วหยิบเอาห่อใส่เนื้อไก่ส่งให้ฮุ่ยจือ


   “แล้วอย่าแอบกินละ เดี๋ยวข้าจะรออยู่ที่นี่”


  ฮูกกก(ได้เลยเจ้านาย ฮุ่ยไม่แย่งของพี่ลู่หรอก)มันร้องก่อนที่จะให้อุ้งเท้าจับห่อเนื้อไก่ไว้แล้วโผบินขึ้นไปบนฟ้าแล้วบินกลับไปยังโรงเตี้ยมที่พักในทันที ส่วนตัวเธอเองก็เดินวนรอบๆบริเวณตรงนั้นรอเวลาที่เจ้านกฮูกขอเธอจะกลับมา


    ในตอนนั้นเองที่มีชาวชาวโรมันคนหนึ่งเดินตรงมาหาเธอพร้อมกับยื่นกล่องของขวัญพร้อมกับดอกกุหลาบสีแดงสดสวยให้เธอ ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มซึ่งเธอก็รับของพวกนั้นมาอย่างงงๆ


   “เอ่อ ให้ข้าทำไมรึเจ้าคะ”


    “ให้ในฐานะวันนี้เป็นวันวาเลนไทน์”ชายชาวโรมันเอ่ยตอบด้วยสำเนียงที่ค่อนแปลกแต่มันก็พอที่จะทำให้เธอเข้าใจได้อยู่บ้าง


    “วันวาอะไรนะเจ้าคะ”เธอเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัยในภาษาแปลกๆของชายชาวโรมัน


    “วันวาเล่นไทน์ วันแห่งความรัก วันที่ผู้ชายและผู้หญิงที่รักกันจะออกมาเจอกัน ไปเที่ยวด้วยกัน มีความสุขด้วยกัน”ชายคนนั้นอธิบายก่อนที่โค้งให้เธอเพื่อขอตัวไปแจกดอกไม้กับของขวัญที่อื่นต่อ


    “พวกตะวันตกนี่ก็มีเทศกาลแปลกๆดีๆเยอะเหมือนกันนะเนี่ย”เธอเอ่ยยิ้มแล้วเก็บเอากล่องของขวัญกับดอกกุหลาบใส่ไว้ในห่อเดียวกับห่อใส่ของของเธอ ก่อนจะเดินกลับไปรอฮุ่ยจือที่จุดเดิม แต่ก่อนที่เธอจะได้เดินไปไหนนั้น ร่างบางของเธอก็หันไปชนเข้ากับร่างสูงของใครบางคนอย่างจังจนข้าวของที่เธอถืออยู่นั้นร่วงตกลงพื้นกระจัดกระจายไปทั่ว
     พลั๊ก!!


     ตุ๊บ!!


      “อ่ะ ขอโทษด้วยเจ้าค่ะ ข้าไม่ระวังเอง” เธอเอ่ยก่อนที่จะโค้งเป็นการขอโทษแล้วก้มลงไปนั่งเก็บเอาห่อของที่ร่วงตกกระจัดกระจายอยู่ที่พื้น  


    “ ไม่ๆ ข้าต่างหากที่ต้องขอโทษ ของเจ้าหล่นหมดเลย เดี๋ยวข้าช่วยเก็บนะ” ชายคนนั้นเอ่ยแล้วก้มลงมาช่วยเธอเก็บของพร้อมลอบมองหน้าเธอ

     "ขอบคุณเจ้าค่ะ”เธอเอ่ยพรางเก็บของใที่ตกใส่ห่อก่อนจะเงยหน้ามองหน้าอีกคนแล้วยิ้มให้บางๆ “เอ่อ..หน้าข้ามีอะไรติดหรอเจ้าค่ะ”


      “สวย…. อะ เอ่อ ไม่มีอะไรติดหน้าเจ้าหรอก เพียงแต่ว่า หน้าเจ้าน่ารักดี อ้ะ นี่ ข้าให้ มันคือดอกกุหลาบ แทนความรักที่มีให้นะ” เขาเอ่ยแล้วยื่นดอกไม้สีแดงสดดอกที่สวยที่สุดให้กับเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม


      “เอ๋ อะ..เอ่อ ขะขอบคุณเจ้าค่ะ”เธอเกาแก้มน้อยๆก่อนจะเอื้อมมือไปรับดอกกุหลาบที่ยื่นมาให้ตรงหน้ามือถือเอาไว้ พร้อมกับยิ้มหวานตอบไป


      “เอ่อ คือว่า” เขาเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะยิ้มแหยอย่างอายๆ
      “เจ้าชื่ออะไรหรอ ข้า ชื่อ อี้ หยางหลง” เขายิ้มแย้มอย่างแจ่มใสให้


      “ข้าจางฝูเจ้า ยินดีที่ได้รู้จักนะเจ้าค่ะท่านอี้ ว่าเเต่เราจะจะนั่งย่องคุยกันแบบนี้หรอเจ้าคะ”เธอพูดแล้วมองสภาพที่คนสองคนกำลังนั่งย่องๆคุยกันอยู่ที่กลางถนนจนคนรอบข้างเริ่มหันมามอง


     “เออ นั่นสินะ มานี่มา จับมือข้า” เขาลุกพรวดขึ้นยืนอย่างกระฉับกระเฉงก่อนจะยื่นมือไปตรงหน้าเธอ แล้วยิ้มตาปิดให้


    “ขอบคุณเจ้าค่ะ”เธอเอื้อมมื้อไปจับมืออีกคนแล้วยีนตัวลุกขึ้นมายืนแล้วก้มลงปัดฝุ่นที่ชายกระโปรงหน่อยๆก่อนจะเงยหน้ามองท่านอี้ที่ยิ้มจนตาปิดอย่างขำๆ “ยิ้มอะไรขนาดนั้นเจ้าค่ะ”


      “ยิ้มให้กับคนน่ารักอย่างเจ้าไง มือเจ้านุ่มดีนะ สมกับเป็นสาวงามเลย” เขาว่าพร้อมกับก้มลงเอาจมูกสูดดมกลิ่นหอมจากมืออีกเธอพลางพ่นลมร้อนๆ ใส่มืออีกเธอทำเอาเธอตกใจจนแทบทำอะไรไม่ถูก


      “อ่ะ ทะ...ทำอะไรน่ะเจ้าค่ะ”เเมื่อได้สติเธอจึงเอ่ยขึ้นอย่างตกใจพร้อมกับชักมือมือกุมเอาไว้ ใบหน้าขาวนวลบัดนี้กลับร้อนวูบและขึ้นสีแดงออกมาอย่างไม่ตั้งใจ


      “อะ เอ้อ ข้าขอโทษนะที่เผลอล่วงเกิน ตัวเจ้ามีกลิ่นดอกไม้หอมอ่อนๆออกมา ข้าเลยเผลอไผลไปหน่อย” เขาโค้งขอโทษเธอรัวๆ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ แล้วเอ่ยขึ้น


      “แม่นางจะไปเดินชมย่านการค้ากับข้าไหมขอรับ”


      “เอ่อ...ข้าก็ได้เจ้าค่ะ”เธอลังเลเล็กน้อยก่อนที่จะเอ่ยตกลงไปเบา แล้วมองหน้าท่านอี้ “แต่ว่า อย่าดึกนะเจ้าคะ” เธอเงยหน้ามองฟ้าที่เริ่มมืดลงหน่อยๆ


      “ได้ขอรับ ไปกันเถอะ” ชายหนุ่มผายมือให้เธอเพื่อให้เธอเดินนำไปก่อนแล้วจึงเดินปิดท้าย


       “เจ้าค่ะ”เธอยิ้มให้ก่อนจะก้มลงไปหยิบห่อของแล้ออกเดินนำไป ในตอนนั้นเองเป็นเวลาเดียวกับที่นกฮูกของเธอบินกลับมาเกาะที่ไหล่มนของเธอ “กลับมาแล้วหรอ”


     ฮูกกก(กลับมาแล้ว)


    “นกฮูกหรอ น่ารักดีนะ สวัสดี” เขาเอ่ยทักทายนกฮูกที่อยู่บนไหล่หญิงสาว


   “เจ้านี่ชื่อฮุ่นจือเจ้าค่ะ ฮุ่นจือนี่ท่านอี้น่ะ”เธอเอ่ยแนะนำเจ้านกฮูกคนเธอให้กับชายหนุ่มรู้จัก แล้วเอื้อมมือไปเกาหัวเจ้านกฮูกของตัวเองหน่อยๆก่อนจะเอียงคอมองชายหนุ่มอย่างสงสัย ก่อนที่ทั้งจางฝูออกเดินตามชายหนุ่มไปตามท้องถนนในย่านชาวตะวันตก


@Admin



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +20 ดีนาเรียส +1500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -14 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 20 + 1500 + 222 -14 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ชุดสายลับ
รูปปั้นเทพีเวสต้า
หน้ากากยักษ์เขาเงิน
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
แส้จิ่วเทียน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x8
x2
x20
x1
x1
x1
x2
x2
x1
x50
x100
x1
x6
x1
x2020
x1
x100
x3
x8
x30
x6
x5
x3
x9
x3
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x3
x30
x30
x30
x30
x130
x80
x1
x4
x55
x13
x24
x160
x2
x20
x200
x240
x100
x1
x140
x10
x177
x800
x2
x23
x80
x40
x50
x580
x196
x3
x9
x7
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600