ดู: 31|ตอบกลับ: 1

{ แคว้นโหรวหราน } คฤหาสน์ตระกูลซือหม่า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-5-7 01:21:54 |โหมดอ่าน






 คฤหาสน์ตระกูลซือหม่า 

{ แคว้นโหรวหราน }



คฤหาสน์ตระกูลซือหม่า
เรือนหมู่ถูกสร้างขึ้นอย่าโอ่อ่า ข้าทาสบริวารนับร้อยชีวิตเป็นตระกูล
ชาวฮั่นที่มาตั้งถิ่นฐานนอกด่านกว่าหลายชั่วอายุคน
อาศัยสมบัติต้นตระกูลทำการค้าจนเจริญรุ่งเรือง ลูกหลานมากมี
บ่อยครั้งยังมีวาสนาได้ต้อนรับแขกสูงศักดิ์อยู่เสมอ
เจ้าสัวเจ้าของคฤหาสน์เป็นผู้อ่อนน้อมวาจาสุภาพมากคุณธรรม


เจ้าของคฤหาสน์ 
เจ้าสัว ซือหม่า ชิวเยว่ 
ลูกหลานแม่ทัพซือหม่าแห่งราชวิงศ์ฉิน ผู้จงรักภักดีต่อเชื้อพระวงศ์แม้ผ่านเวลา
มาเนิ่นนานพวกเขาไม่เคยลืมบุญคุณของนายเก่า คอยให้การช่วยเหลือเหล่า
เชื้อพระวงศ์ผู้ตกยากและให้การพักพิงอยู่เสมอ








คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

899

กระทู้

3396

โพสต์

49หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
921036
เงินตำลึง
83415
ชื่อเสียง
179963
ความหิว
1703

ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
16386
ความชั่ว
8204
ความโหด
25515
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-5-7 02:03:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด

♦ เรื่องราวที่ 4 การรอคอยอันยาวนาน ♦
หงส์ซ่อนมังกรหลับใหล
1161
{ อิเว้นท์เรื่องราวที่สี่ 16 จบ }
ตกลงผีผารึว่ากระบี่

              “ตกลงว่าญาติที่ท่านตามหาคือญาติผู้พี่หรืออดีตผู้ติดตาม?” หลิงหลานถามดูอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ สตรีผมเงินยังคงสวมหน้ากากจิ้งจอกหิมะตั้งแต่ออกจากหอบูรพาทำเนียบยันมาถึงแคว้นโหรวหราน เรียกว่านางมิได้เปิดเผยหน้าตาให้ผู้ใดเห็นเลยก็ว่าได้ เจ้าตัวยกไหสุรากู่หลินหลางขึ้นจิบพอแก้กระหายกลิ่นหอมฟุ้งพาให้ชื่นใจมากกว่าเมามาย

             ด้านข้างคือรถเทียมม้าสีเกาลัดดูกระปรี้กระเปร่าตัวหนึ่ง บุรุษรูปหยกปาดมือแง้มม่านออกมากล่าวอย่างสุภาพ “อันที่จริง… เรียกเช่นนั้นเกรงว่าไม่ถูกต้อง ข้ากับญาติผู้พี่เคยอาศัยท่านเจ้าสัวซือหม่าครั้งพวกเราลี้ภัยมายังโหรวหราน อีกฝ่ายคือผู้มีพระคุณของข้าน่ะขอรับ”

             ทีนี้ก็ได้ทราบแล้วว่าพวกตนกำลังตามหาเจ้าสัวแซ่ซือหม่า หลิงหลานไสช้างไปเรื่อยๆ เพื่อสืบเสาะหนทาง ส่วนจวงถิงซู่คอยถามเหล่าแม่ค้าร้านเนื้อย่างว่าคฤหาสน์ไปทางไหน พวกเขาทำงานกันอย่างรวดเร็วสตรีผมเงินสวมปีกสีแดงแสดแสบตาเป็นจุดสนใจพอสมควร นางถึงถอดเก็บไว้บนหลังช้างแล้วเรียกพวกพ้องด้วยการกวักมือ

               “มาเถอะ พูดแล้วก็น่าละอายก่อนกลับมารวมตัวกันนอกจากบาดแผลแล้ว ข้ายังได้ของมาส่งอีกกล่องหนึ่งคอยจนกว่าท่านอิ๋งจะปลอดภัย ต้องเดินทางไกลถึงซาเซ่อ!!”

              “แม่นางหลิงมีภารกิจรัดตัว เป็นตัวข้าเองที่สร้างเรื่องลำบากใจขออภัยด้วยขอรับ” บัญฑิตอิ๋งจูเหว่ยในใจนึกซาบซึ้งที่สตรีทั้งสองอาวาช่วยคุ้มกันตนมาส่งที่ปลอดภัย แม้ว่าทั้งสามไม่เคยรู้จักกันมาก่อนก็ตาม ด้วยจดหมายในกระบอกไม้ไผ่หนึ่งฉบับชักนำสตรีผมเงินมายืนอยุ่ตรงหน้าเขา หาไม่เรียกว่าโชคชะตาวาสนาแล้วจะเรียกว่าอะไร ?

              เพียงระยะเวลาชั่วกาเดือดทั้งสามก็บรรลุถึงด้านหน้าเคหาสน์หลังใหญ่ บนป้ายแขวนอักษรโหรวหรานและเสี่ยวจ้วนสองแถว ‘จวนซือหม่า’ อิ๋งจูเหว่ยก้าวลงจากรถม้าจัดชายเสื้อใหเรียบร้อย สำหรับคนที่เดินทางหนีตายกลางทะเลทราย เขาจัดว่าสารรูปยังดูดีมากทีเดียว

             “โปรดแจ้งท่านเจ้าสัวว่าข้า บัณฑิตอิ๋งจูเหว่ย ขอเข้าพบ” บุรุษรุปหยกกล่าวกับพ่อบ้าน อีกฝ่ายผลุบหายไปเพียงไม่นานก็กลับออกมาพร้อมคุณชายผู้เปี่ยมราศีท่านหนึ่ง เพียงได้พบว่าผู้มาเป็นใครข้างรถม้าก็มีฉากการคาราวาะที่ยิ่งใหญ่อลังการเกิดขึ้นทันที

             “เป็นใต้เท้าอิ๋งรึนี่!! ข้ารับใช้ผู้น้อยขอให้การตอนรับ.. ท่านส่งสานส์มายังนึกห่วงอยุ่ว่าจะเดินทางได้โดยสะดวกไหม..สวรรค์คุ้มครองแท้!” กล่าวจบคุกเข่าลง บัณฑิตแห่งเจียงเซี่ยงก้าวเข้าไปประคองให้ลุกขึ้น ส่ายหน้าว่าอย่าทำเช่นนี้ ตัวเขาปัจจุบันเป็นเพียงสามัญชนไม่ควรได้รับเกียรติอันสูงส่ง "เจ้าสัวซือหม่า.. ระยะทางยาวไกลเรื่องราวย่อมมากทบทวี รอจนทุกอย่างลงตัวแล้วข้ารับรองจะเล่าให้ท่านฟังจนครบอย่างแน่นอน"

              ทั้งสองโอภาปราศัยกันพักหนึ่งสอบถามสารทุกข์สุขดิบจนอีกฝ่ายน้ำตาเล็ด อิ๋งจูเหว่ยค่อยผายมือมายังหลิงหลานและจวงถิงซู่ “ด้านนี้คือแม่นางหลิง กับแม่นางจวงถิงซู่ หากมิได้ทั้งสองแล้วเกรงว่าข้าคงไม่พ้นเอาชีวิตไปทิ้งกลางทะเลทราย ท่านเจ้าสัว.. ต้าฮั่นไม่ปลอดภัยสำหรับข้าอีกต่อไปแล้วระยะนี้จนกว่าจะหาที่ทางได้คงต้องขอรบกวนท่านสักระยะ”

               “นับเป็นเกียรติแก่ตระกูลของเราขอรับใต้เท้า จริงสิ.. ข้าน้อย ซือหม่า ชิวเยว่.. พ่อค้าเล็กๆ แห่งแคว้นโหรวหราน ขอขอบพระคุณแม่นางทั้งสองที่ช่วยเหลือนำใต้เท้าอิ๋งมาส่งถึงที่นี่โดยสวัสดิภาพ!! หากอย่างไรโปรดรับการจัดเลี้ยง---” หลิงหลานอมยิ้มพลางส่ายหน้าท่าทีปฎิเสธชัดเจน ทำเอาท่านเจ้าสัวได้แต่เสียดาย

               “พวกเราเกรงว่ายังมีธุระต่อเจ้าค่ะ.. ไม่อาจรั้งอยู่ได้ ตอนนี้ได้เห็นท่านอิ๋งปลอดภัยในหมู่มิตร ข้ากับพี่จวงวางใจแล้วหวังว่าท่านอิ๋งจะไม่ตกเป็นเครื่องมือของผู้ประสงค์ร้ายอีกเลย” ดรุณีผมเงินประสานมือคำนับแล้วหมุนตัวกลับเชิงขอตัวลาเดี่ยวนั้น ช่วยเหลือแล้วสมควรต้องไปทำภารกิจอื่นต่อ ทว่าอิ๋งจูเหว่ยก้าวเข้ามาขวางไว้ตนยังไม่ได้ตอบแทนอีกฝ่ายแม้สักน้อย

              จวงถิงซู่เองก็เข้าใจว่าหมดหน้าที่ของพวกตนแล้วทั้งน้องสาวยังมีธุระอื่นต้องไปจัดการ ด้วยทราบดีว่าหลิงหลานเป้นประเภทรับงานมาแล้วต้องทำให้เสร็จ นางหันไปประสานมือกล่าวลา "คุณชายอิ๋งจากนี้ไปถนอมตัวด้วย"

               “แม่นางหลิงขอรับช้าก่อน!! สิ่งนี้คือกระบี่ถานเซี่ยและผีผาตัวที่ออกแบบอย่างดีใช้สำหรับเก็บกระบี่ ผีผาอันนี้เคยเป็นของยอดนักดนตรีแห่งรัฐฉู่นาม ซวี จิงไน่ กล่าวกันว่าเสียงบรรเลงดุจนกหลวนขับขาน โอบได้ด้วยแขนข้างเดียวเหมาะกับสตรียิ่ง ถ้าอย่างไร.. โปรดรับสิ่งนี้ไว้แทนคพขอบคุณและมิตรภาพของพวกเรา” เขาพูดเร็วและแจ่มชัดราวกับจะประกาศว่านางไม่รับตนก็ไม่ให้อีกฝ่ายจากไปโดยง่าย

             หลิงหลานก้มลงมอสิ่งที่ถูกเสอออกมา เป็นผีผาไม้เนื้อแข็งสลักลวดลายอ่อนหวาน ตัวกระบี่ซ่อนเสียมืดอยู่ด้านในเหมาะเป็นอาวุธในยามคับขัน ‘อ่า.. เป็นของล้ำค่าจริงๆ ฟังจากความเป็นมาที่ยาวนานแล้วข้าจะคุ่ควรกับสิ่งนี้ด้วยหรือ’

             “... ล้ำค่าเกินไปใช่ว่าพกพาแล้วเป็นผลดี” นางกำลังส่ายหน้าปฎิเสธทว่าอีกฝ่ายวางลงในอ้อมแขนแล้ว เนตรกวางคุ่ใสกระปริบตาเลิ่กลั่กอีกฝ่ายอ้างว่าเครื่องดนตรีชนิดนี้เหมาะกับสตรีมากกว่าบุรุษ ท้ายสุดแล้วหลิงหลานจำต้องพยักหน้าอย่างน้อยก็เป็นเครื่องดนตรี ลองเขาให้ของตอบแทนเป้นเงินทองแก้วแหวนสิไม่ต้องคุยกันอีกเลยช่วยด้วยใจเพียวๆ

             หลิงหลานหยิบกระจกสัมฤทธิ์จารอักษรออกมามอบให้อีกฝ่าย “สิ่งนี้ข้าสั่งทำมาหลายปีแล้วแต่ไม่เคยได้ใช้ หวังว่าท่านอิ๋งจะรับไว้เพื่อปัดเป่าเคราะห์ร้ายและอำนวยพร ขอวาสนาที่ดีให้แก่ท่าน ลาก่อนเจ้าค่ะหากวันหน้ามีโอกาสคงได้พบกันใหม่”  

             “แม่นางทั้งสองเดินทางปลอดภัยนะขอรับ” อิ๋งจูเหว่ยรับมาด้วยความเต็มใจก่อนยืนส่งสหายหมาดๆ ขึ้นพาหนะออกเดินทางจนลับตา เมื่อนัน้เขาลูบกระจกแล้วยกขึ้นมาอ่านคำจารึก ตัวก็พลันแข็งทื่อไป...

             "...วอนขอหนึ่งรักแท้มั่นคง รักยืนยงคู่เคียงจนแก่เฒ่า..."

ให้กระจกตอบแทนผีผา
            




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +30 คุณธรรม +75 ความโหด โพสต์ 2019-5-7 13:02

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -36 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 222 -36 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปราณคลุมวารี
มุกอัคคี
หน้ากากยักษ์ม่วง
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
กู่ฉินจันทรา
เซ็กเธาว์
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x2
x1
x4
x1
x1
x25
x5
x1
x1
x1
x30
x100
x2
x2
x15
x16
x9
x64
x3
x10
x5
x900
x2
x1
x5834
x4
x84
x90
x30
x140
x1
x16
x165
x1
x120
x500
x500
x987
x20
x2
x5
x5
x35
x1250
x9999
x5
x5
x41
x4
x578
x3
x4
x13
x3
x2
x30
x2
x30
x38
x8
x555
x154
x620
x18
x432
x37
x4340
x17
x710
x1052
x98
x2020
x32
x275
x569
x515
x853
x100
x3
x1198
x264
x4024
x290
x45
x792
x1791
x1719
x205
x4322
x74
x338
x392
x782
x2
x223
x76
x70
x115
x1
x6
x1
x1020
x77
x35
x1574
x120
x1
x135
x4
x9999
x898
x2
x21
x273
x1116
x4200
x3837
x7
x1201
x1230
x78
x458
x9999
x899
x26
x86
x1
x310
x558
x2770
x367
x48
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x90
x5899
x77
x3865
x199
x12
x3887
x9
x15
x3312
x3
x9
x569
x204
x7
x9
x141
x15
x6
x202
x715
x6
x16
x62
x407
x60
x3
x100
x5
x12
x2
x3
x138
x1
x3
x1
x1478
x300
x81
x5439
x401
x334
x2550
x1248
x9999
x2
x9
x2
x283
x3793
x5350
x910
x849
x11
x254
x818
x100
x300
x50
x556
x2100
x9999
x11
x1377
x9999
x9999
x2197
x1135
x389
x67
x1110
x1
x1418
x32
x1943
x912
x227
x1
x267
x532
x481
x151
x681
x1700
x1731
x2435
x9999
x2390
x3356
x1329
x2942
x327
x1941
x2229
x1942
x108
x43
x1
x30
x1779
x1151
x33
x1
x8015
x4510
x67
x325
x70
x223
x438
x1828
x60
x1695
x219
x300
x18
x244
x167
x8
x65
x30
x9999
x5
x360
x1138
x144
x31
x256
x18
x1
x281
x9999
x2467
x696
x10
x20
x5
x99
x9999
x110
x3727
x111
x713
x176
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-7-21 23:08

ขึ้นไปด้านบน