ดู: 64|ตอบกลับ: 2

{ แคว้นต้าเยว่จื่อ } ราชวังนูรจาฮาร์

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-4-29 16:35:01 |โหมดอ่าน

ราชวังนูรจาฮาร์

{ แคว้นต้าเยว่จื่อ }




ศูนย์กลางการค้าอันมั่งคั่งระหว่างตะวันออกและตะวันตก เส้นทางสายไหมทั้งสองบรรจบ
ทำให้ต้าเยว่จื่อได้รับผลประโยชน์จากทั้งสองแหล่ง วัตถุดิบมากมี พ่อค้าแม่ขายและช่างฝีมือมากมาย 
ผู้คนประกอบอาชีพช่างฝีมือและค้าขาย ด้วยอากาศที่ร้อนพอสมควรสตรีนุ่งน้อยห่มน้อย
และใช้เสื้อผ้าบางเบาบุรุษนิยมใส่ชุดหนังสัตว์ การเป็นหนึ่งในมหาอำนาจด้านเศรษกิจราชวังแห่งเจ้าแคว้นย่อมไม่ธรรมดา
โครงสร้างราจวังประกอบด้วยผลผลิตจากสินแร่ ประดับอัญมณีเครื่องเรือนปราณีตทั่วทุกมุมของราชวัง




เจ้าครองแคว้น
จาลัน อะ-ติน มูฮัมหมัด บัลฮี
อุปนิสัย : มีวิสัยทัศน์กว้างไกลให้เกียรติผู้มากความสามารถทั้งบุรุษและสตรี มีสเน่ห์มากพอกับอารมณ์ขันเป็นนักรักตัวยง






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

127

กระทู้

1084

โพสต์

40หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
146163
เงินตำลึง
79927
ชื่อเสียง
139915
ความหิว
999

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
11623
ความชั่ว
3136
ความโหด
5011
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2019-5-1 00:00:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LuLingNu เมื่อ 2019-5-1 00:01







ม้าไหแหวนหยินรุ่ยพัด

มอบผ้าไหม 100000 ผืนให้เจ้าแคว้นต้าเยว่จื่อในนามหอบูรพาทำเนียบ

@Admin

@WeishaoTien

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +225 คุณธรรม +115 ความชั่ว +125 ความโหด โพสต์ 2019-5-1 00:20

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -11 Point +20 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -11 + 20

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
จื่อซิงหม่า
แหวนห้าสี
ชุดนักพรตซือฉง
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
ทวนฝงเจียง
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x200
x100
x1
x215
x4
x2
x1
x204
x4
x101
x100
x100
x200
x10
x33
x2
x3
x500
x17
x30
x46
x220
x380
x5
x305
x82
x224
x40
x1
x3280
x7
x286
x308
x22
x313
x552
x12
x1
x120
x124
x14
x7
x85
x48
x12
x90
x354
x602
x1
x28
x1
x300
x45
x319
x1165
x160
x650
x5
x85
x3
x4
x1430
x937
x133
x954
x501
x1
x8999
x1
x10
x89
x138
x143
x34
x91
x3
x40
x346
x1400
x2
x255
x25
x455
x280
x2
x1600
x7
x98
x4
x123
x5750
x78
x48
x74
x5
x3
x25
x12
x42
x12
x1
x450
x5
x1
x175
x447
x1577
x87
x40
x6
x50
x7
x8
x8
x62
x2
x6
x6
x82
x6
x2980
x16
x513
x13
x258
x48
x481
x1100
x39
x130
x221
x244
x246
x418
x339
x96
x207
x209
x1
x190
x7
x2
x183
x7
x9
x3970
x30
x991
x99
x1
x590
x147
x4
x139
x255
x320
x267
x131
x162
x9
x2672
x3739
x138
x17
x1009
x522
x644
x684
x205
x159
x356
x9
x1625
x845
x220
x73
x380
x91
x1
x157
x9
x10
x515
x206
x326
x330
x88
x56
x672
x1076
x93
x595
x212
x511
x51
x136
x17
x28
x470
x7
x102
x38
x354
x147
x19
x35
x45
x39
x1515
x5017
x20
x243
x1
x138
x91
x20
x53
x11
x424
x5
x124
x281
x18
x34
x168
x7
x17
x96
x225
x1
x1
x1457
x1

128

กระทู้

802

โพสต์

56หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
17596
เงินตำลึง
8927
ชื่อเสียง
81128
ความหิว
1609

ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
1366
ความชั่ว
0
ความโหด
386
ไลก้า
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2019-5-8 02:54:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WeishaoTien เมื่อ 2019-5-8 02:57

                                  ต่อจากเหตุการณ์ที่แล้ว..
                                  ณ แคว้นต้าเยว่จือ...
                                 หลังจากที่ได้เข้ามายังในเมือง ขบวนเดินทางได้มาถึงที่ราชวังของเจ้าแคว้น.. เป้นอะไรที่แปลกตามากสำหรับคนอย่างข้าที่เพิ่งเคยเห็น.. กับที่นี่แล้ว ข้าคิดว่าที่นี่ก็คงจะเหมือนกับทุกๆที่ๆเมื่อไปถึงแล้วจะมีการเลี้ยงต้อนรับ ซึ่งตัวข้าเองที่ถึงแม้ว่าจะมีส่วนร่วมก็จริง แต่ด้วยหน้าที่ของข้านั้น อีกทั้งเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ทำเอาข้านั้นต้องการที่จะพักผ่อนมากกว่าที่จะเข้าไปร่วมสังสรรค์ด้วย เมื่อเข้ามาถึง ข้าจึงได้บอกกับท่านจางเซียน ว่าข้านั้นขอตัวไปพักผ่อนก่อน โดยที่จางเซียนยังไม่ทันที่จะได้บอกอะไรกับตัวข้า ข้าก็ผละตัวออกจากกลุ่มแล้วเดินออกจากเขตราชวังออกไป เดินไปทั้งๆที่ใส่ชุดเกราะเต็มสูบอยู่เช่นนี้นี่ล่ะ เพราะข้าในตอนที่อยากจะพักน่ะนะ ข้านั้นไม่มีความพร้อมที่จะรับรู้หรือรับความบันเทิงใดๆทั้งสิ้น มีเพียงสามสิ่งที่ข้าต้องการที่จะทำในตอนนี้ นั่นคือ กิน อาบน้ำ และสุดท้ายคือนอนหลับ ใจของข้านั่นมันพร้อมตลอดไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่กายของข้านั้นมันไม่ได้ไปพร้อมกับร่างกายของข้าตลอดหรอกนะ..

                                เพื่อที่ไม่ให้เกิดความเข้าใจผิด ข้าฝากบอกท่านจางเซียนว่าข้าต้องการที่จะไปเดินตรวจตราเพื่อไม่ให้ทางท่านเจ้าเมืองเข้าใจอะไรผิดไป แต่ความจริงก็อย่างที่บอกไปข้างต้น ข้าในตอนนี้ไม่พร้อมที่จะเข้าไปนั่งในงานเลี้ยงชมการแสดงที่ทางเจ้าแคว้นจัดไว้ให้เท่าไหร่ ข้าต้องการแค่.. บะหมี่ชามใหญ่ๆ หมูหันสามตัว ซาลาเปา หมั่นโถว ติ่มซำ หรืออะไรก็ได้ที่มันสามารถพยุงท้องข้าให้อิ่มได้โดยที่ไม่ต้องเกรงใจคนรอบข้างน่ะนะ ซึ่งที่ๆจะมีของแบบนั้น โรงเตี๊ยมเท่านั้นที่สามารถทำตามในสิ่งที่ข้าต้องการได้ ซึ่งข้าเองก็เดินไปเรื่อยๆ ดูสิ่งต่างๆรอบๆเมืองในแคว้นแห่งนี้.. ข้าเองก็พุดอะไรไม่ได้มาก เพราะนี่ถึงแม้ว่าจะอยู่ในซีอวี้ ข้าเองก็ไม่เคยมาตรวจที่นี่ด้วยตัวเองนัก ส่วนใหญ่ก็จะเป็นทหารในค่าย "วู เหรินกุ้ย" หนึ่งในสี่ขุนพลคนสนิทของค่ายมักจะชอบมาที่นี่เพื่อตรวจตราความเรียบร้อย โดยมักจะให้เหตุผลว่า ชอบมาที่ไกลๆ...

                                  ณ โรงเตี๊ยมม่อฉี...

                                เมื่อถึงที่โรงเตี๊ยม แน่นอนว่าข้าไม่รอหรอก ตอนนี้ข้าต้องการอาหารและเครื่องดื่มอย่างมากในขณะนี้ เมื่อนั่งลงที่โต๊ะ ข้าก็เริ่มสั่งอาหารหลายๆอย่างที่โรงเตี๊ยมมี เน้นหนักไปทางบะหมี่ซะเป็นส่วนใหญ่ รองลงมาก็เป็นพวกซาลาเปา เนื้อย่าง ติ่มซำมาตามลำดับ.. ข้าวผัด.. ค่อยๆหมดไปทีจะจานสองจาน จนกระทั่งทุกอย่างหมดลงจากโต๊ะ แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องที่คนในโรงเตี๊ยมต่างพากันนั่งหน้าเหวอในขณะที่ข้ากำลังนั่งกินอยู่นั้น แต่มันก็เป็นอะไรที่ปกติไปแล้วสำหรับข้าที่เห็นผุ้คนต่างพากันนั่งหน้าเหวอแบบนั้น..


                                "เถ้าแก่ นี่ค่าอาหาร ขอบคุณมากนะ ข้าไปล่ะ.."


                                ข้าวางทองคำสามสิบชั่งเอาไว้บนโตีะสำหรับค่าอาหารจำนวนมาก ทุกอย่างนั้นหมดไปเป้นจำนวนมาก มีเพียงสิ่งเดียวที่เถ้าแก่นั้นไม่คิดว่าข้านั้นจะไม่สั่ง นั่นคือสุรา... เมื่อเดินออกจากโรงเตี๊ยม และเดินไปที่รถม้าคันใหญ่เพื่อไปจัดการเรื่องที่ข้านั้นต้องการที่จะทำ ตะวันค่อยเคลื่อนคล้อยลงต่ำไปตามกาล แม้ว่ายังไม่คล้อยลงลับฟ้า แต่มันก็ทำให้ผู้คนต่างรับรู้ได้ว่า ราตรีกำลังจะมาเยือน ซึ่งข้าเองก็เดินมาถึงพอดี เซี่ยงเหมย กับ มู่ กุ้ยฟางที่กำลังจัดความเรียบร้อยบนรถม้าอยู่นั่นเอง เมื่อเห้นข้ามาต่างก็มีอิริยาบทที่ต่างกัน เซี่ยงเหมยเมื่อเห็นข้าเดินมา นางเองก็เดินเข้ามาหา แต่ไม่ได้เดินมาหาเพื่อจะทำสิ่งใดนอกจากกระโดดเตะ ก่อนที่นางจะกล่าวโทษข้าเรื่องค้นข้าวของเละเทะ ซึ่งมันก็ช่วยไม่ได้จริงๆเพราะมันเป็นช่วงที่ขบวนเดินทางกำลังถูกปล้นอยู่ มันไม่มีเวลาที่จะมาจัดอะไรให้เข้าที่เข้าทางหรอกนะ.. ส่วน กุ้ยฟางที่นางเองกำลังจัดอยู่นั้น นางเองกไม่ได้แสดงท่าทีอะไรมาก นอกจากเอ่ยในสิ่งที่นางเห็นข้าทำในตอนโจรปล้น..


                                 ข้าเองก็ได้ถือโอกาศใช้ช่วงเวลาตรงนี้ จัดการสิ่งที่ข้านั้นอยากจะทำ นั่นคือการดัดแปลงหอกซัดกับหอกที่ยึดเอามา ทำเป็นลูกธนูสำหรับธนูใหญ่ของข้า ซึ่งที่ยึดมานั้นก็เป็นจำนวนที่มากเอาการ ถึงกับต้องเอาเกวียนที่ว่างจากขนสินค้ามาพ่วงเข้ากับรถคันใหญ่และบรรทุกหอกเหล่านั้น และข้าเองก็คิดว่าจะต้องขนมันไปด้วยแน่นอนล่ะน่ะ.. ไหนๆก็ไหนแล้ว ข้าจึงเอาของชิ้นใหญ่ๆอย่างอาวุธและชุดเกราะหนักของข้าไปไว้ที่เกวียนคันใหม่เลยเป็นอันหมดเรื่อง ส่วนของที่เหลือนั้นก็ให้พวกนางจัดการกันเอา เพราะของที่ข้าเอามานั้น มันก็ค่อนข้าง.. ไม่สิ มันเยอะเอาการเลยล่ะ ดีหน่อยที่เทียมม้ามาค่อนข้างเยอะ เลยสามารถลากรถม้าคันใหญ่พร้อมกับเกวียนที่พ่วงมาด้วยนี้ไหว ข้านำหอกทั้งหมดลงมาก่อนที่จะดสภาพของหอกแต่ละเล่ม ก่อนที่จะลับคมของมัน จัดการที่ปลายอีกด้านของหอกแล้วติดหนังสัตว์ตากแห้งที่ตัดเอามาทำเป็นหางของลุกธนูที่ข้าจะเอาไปใช้นี้ ข้าว่ามันคงจะพุ่งเข้าเป้าหมายตรงกว่าครั้งที่ข้าจับเอามันมายิงตอนเป็นหอกธรรมดาอยู่อ่ะนะ..


                               ข้าเองก็ทำมันไปเรื่อยๆเหมือนเป้นงานอดิเรก โดยที่ขณะที่ข้ากำลังลองนำมันขึ้นสายพร้อมกับง้างสายธนูขึ้นนั้นเอง ในสายตาที่ข้ากำลังเล้งก็พลันเห็นชายคนนึงเดินผ่านมาที่ทางนั้นพอดี กับในตอนนั้นเองมือของข้าที่ชุ่มเหงื่อ ทำให้สายธนูที่ข้าง้างอยู่นั้นเองหลุดออกจากมือ ส่งลูกธนูขนาดใหญ่พุ่งปักตรงหน้าของชายคนนั้นอย่างจัง ชายคนนั้นเมื่อเห็นลูกธนูที่เคยเป็นหอกปักพื้นเสียงดัง ก็พลันเซถลาหงายหลังไปพร้อมกับดันตัวเองให้ออกจากจุดที่ลูกธนูนั้นปักลง ข้าเองก็วิ่งเข้าไปดูว่าชายคนนั้นเป็นอะไรมากมั้ย...


                               "เป็นอะไรรึเปล่าท่าน?"
                               "เอ่อ.. ฮะ! ยักษ์..."
                               "ข้าก็คนนี่ล่ะ ขอโทษท่านด้วยจริงๆ มือข้าชุ่มเหงื่อ มันเลยลื่นทำสายธนูหลุดมือ ขอโทษท่านชายด้วย"
                               "..ให้ตายสิ ท่านเกือบทำข้าไม่ได้เอาของที่เจอไปขายในวันพรุ่งนี้แล้วไง.."
                               "ขาย.. ท่านเป็นพ่อค้างั้นเหรอ?"
                               "ใช่แล้ว ข้าเป็นพ่อค้า พ่อค้าขายของล้ำค่าและของหายากน่ะ.."
                               "อย่างงั้นเองเหรอ อืมม.. แสดงว่าที่รถม้าท่านเองก็มีขอล้ำค่าเยอะเลยสิ.."
                               "ใช่.. แล้วท่านจะถามข้าแบบนั้นทำไม.."
                               "ก็ไม่มีอะไรหรอกท่าน เผื่อข้าจะอยากอุดหนุนท่านหน่อยเพื่อเป็นการขอโทษเรื่องเมื่อครู่น่ะนะ"
                               "งั้นเหรอ.. ข้านึกว่าท่านเป็นโจรซะอีกถึงถามแบบนั้น"
                               "ข้าไม่ได้เป็นโจรหรอกท่าน ฮะๆๆ ข้าเป็นทหารน่ะ"
                               "ทหาร ท่านใช่กลุ่มที่มาใช่รึเปล่า?"
                               "ใช่.. ข้ามาคุ้มกันพวกเขาน่ะ หนักเอาเรื่องเลย ว่าแต่ ข้าต้องการจะอุดหนุนท่านซักหน่อย มีอะไรบ้างล่ะท่าน?"
                               "ก็.. ส่วนใหญ่ก็ของล้ำค่า ที่พวกมันก็ไม่ได้น่าพิศมัยอะไรเท่าไหร่นักหรอก ส่วนใหญ่เป็นของที่คนทั่วไปเอาไปแล้วใช้ไม่ได้"
                               "งั้น.. ขอข้าชมหน่อยสิ.."

                                เมื่อข้าขอพ่อค้าดูของที่เขาขาย เจ้าตัวก็เดินไปที่ด้านหลังรถม้าพร้อมกับเปิดออก ภายในนั้นเองมีของมากมาย ซึ่ง..ที่พ่อค้าพุดมามันก็ถูกของเขา.. มันไม่ค่อยมีอะไรที่คนส่วนใหญ่ต้องการ หรือเอาไปก็ไม่รู้จะเอาไปทำอะไร.. เข้าใจที่พ่อค้าพูดเลยล่ะ.. ข้าสอดส่ายสายตาไปรอบๆเรื่อยๆ พลันสะดุดตากับถุงผ้าดิบใบเล็กที่ดูบางจนเห็นบางสิ่งอยู่ภายใน.. ข้าหยิบมันขึ้นมาดูก่อนที่ข้าจะค่อยคลี่ปากถุงผ้าออก.. สิ่งที่ข้าเห็นนั้น แน่นอนว่าข้าคุ้นเคยกับมันเป้นพิเศษ.. เพราะข้ากำลังตามหามันอยู่ยังไงล่ะ.. มันคือเศษกระบี่ที่แม้จะเป็นเพียงเศษโลหกะธรรมดา แต่มันก็ยังคงมันเงาดูสวยงาม...


                                 "พ่อค้า ของถุงผ้านี้ราคาเท่าไหร่?"
                                 "อ่า.. ท่านนักรบ ของในถุงนั่นมันมีค่ามากนัก จากที่ข้ารู้นะ ของจะต้องเป็นอะไรที่มีค่ากว่าชั่งนั่นล่ะ ก้อนทองชั่งไม่อาจที่จะนำมาจ่ายเศษโลหะล้ำค่านั่นได้หรอกท่าน.."
                                 "แล้วต้งอเป็นอะไรอย่างงั้นเหรอ อะไรที่มีค่ามากพอที่จะแลกเศษโลหะทั้งหมดในถุงผ้านี่ได้"
                                 "อืมม.. ถ้าหากท่านนักรบได้พกมันมากด้วยอ่ะนะ พวกเพชรห้าร้อย อัญมณีอย่างเม็ดโอปอลสามสิบก้อน แล้วก็แร่ล้ำค่าสีดำวาว(หินอัพดำ)ซักยี่สิบก้อนกับแร่สีม่วงชมพูอีกจำนวนนึงซักสามสิบก้อน ไม่มากไม่มายเท่าไหร่ สามชิ้นก็ทวีคูณเข้าไป เพราะมันหนึุ่งชิ้นก็เท่ากับของที่ข้าว่ามาทั้งหมดนั่นล่ะ"


                                 หน้าเลือดดีแท้ กับเศษกระบี่แค่สามชิ้น ต้องใช้ของมีค่ามหาศาลขนาดนั้นเชียวเหรอ.. แต่มันก็มีโอกาสเพียงแค่ครั้งเดียว ที่ไม่รู้ว่าจะมีอีกมั้ย ของแบบนี้มันก็จำต้องยอมนั่นล่ะ..


                                  "เดี๋ยวรอข้าซักครู่" ข้าเดินกลับไปที่รถม้าคันใหญ่ แล้วขึ้นไปบนรถม้าเพื่อนำสิ่งที่พ่อค้าเรียกมาในจำนวนที่นำมาแลกสำหรับเศษกระบี่สามชิ้นนี้
                                 "นี่คงจะพอสำหรับเศษโลหะในถุงผ้านี้นะ.." จำนวนของมันก็มากจริงนั่นล่ะ ไม่คิดว่าของที่ข้ากำลังตามหาจะมาอยู่กับพ่อค้าพเนจรนี่ แต่ก็เอาเถอะ ได้มาแล้วก็จบกัน


                                 ในที่สุดก็ได้มาเพิ่มอีกสามชิ้น ข้าเก็บมันรวมเอาไว้ในถุงเดียวกัน แล้วกลับมาทำหอกให้กลายเป็นลูกธนูต่อไป.. จนกระทั่งหอกหมด ซึ่งก็มันก็เป็นเวลาพักพอดี เซี่ยงเหมยกับกุ้ยฟางนำกระโจมใหญ่ออกมากาวที่ข้างๆรถม้าคันใหญ่ โดยที่เอาเกวียนอีกคันมาจอดกั้นเป็นเขตเอาไว้ ข้าจึงให้พวกนางดูแลรถม้าต่อไป ส่วนข้านั้นก็กลับไปที่ราชวัง เพราะดุเหมือนว่าตอนนี้กิจกรรมในราชวังจะสิ้นสุดลงแล้ว สมาชิกในขบวนเดินทางก็น่าจะแยกย้ายกันไปพัก สำหรับวันพรุ่งนี้..

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ เจ้าแคว้นต้าเยว่จื่อ: จาลัน อะ-ติน มูฮัมหมัด บัลฮี เพิ่มขึ้น 200 โพสต์ 2019-5-12 14:18
คุณได้รับ +5 คุณธรรม +2 ความโหด โพสต์ 2019-5-8 03:08
สำหรับเศษกระบี่จำนวน 3 ชิ้น  โพสต์ 2019-5-8 03:00
หินอัพดำ 60 ก้อน / โอปอล 90 ก้อน / ทาฟไฟล์ 90 ก้อน / เพชร 1500 เม็ด [c   โพสต์ 2019-5-8 02:59

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน


逢いたいと願う夢は 鳥のように 空へ高く
風と共に どこまで飛んで 波に映る影を追いかけていた
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
มีดวูฟเคน
เกราะทองแดง
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x1
x1
x1
x30
x1
x2
x49
x1
x36
x10
x30
x2
x5
x120
x120
x120
x170
x3
x3
x76
x14
x26
x1
x52
x56
x2
x22
x8
x124
x255
x24
x53
x58
x42
x1
x100
x5
x100
x3
x17
x80
x100
x29
x20
x1
x980
x30
x28
x9999
x10
x92
x324
x476
x138
x3
x699
x160
x36
x40
x879
x750
x25
x2
x1046
x787
x95
x4979
x300
x2835
x3712
x3
x358
x350
x527
x143
x1062
x149
x25
x1160
x15
x18
x75
x30
x94
x230
x2
x115
x1948
x17
x209
x170
x230
x2300
x88
x2
x597
x50
x31
x882
x5087
x12
x187
x121
x25
x100
x7050
x5
x98
x1
x50
x20
x80
x45
x17
x177
x2
x3
x60
x10
x1
x60
x16
x1000
x38
x2
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x17
x360
x40
x2
x200
x4
x27
x27
x195
x4
x2305
x53
x9
x4
x140
x91
x20
x73
x119
x230
x4
x32
x3040
x3
x66
x49
x5
x11
x80
x150
x227
x4
x5
x45
x38
x2
x9999
x124
x1100
x50
x210
x90
x3098
x36
x520
x578
x236
x48
x49
x84
x15
x2113
x39
x495
x21
x135
x210
x1684
x39
x1
x33
x73
x230
x79
x16
x198
x252
x36
x20
x155
x487
x539
x85
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-7-21 23:09

ขึ้นไปด้านบน