ดู: 190|ตอบกลับ: 16

{ แคว้นอูซุน } คฤหาสน์ตระกูลข่าโข่ว

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-4-3 16:54:26 |โหมดอ่าน

 คฤหาสน์ตระกูลข่าโข่ว   

{ แคว้นอูซุน }


แหล่งย่านการค้าที่คึกคักของแคว้นที่ดินมีราคาสูง กระนั้นก็ปรากฎคฤหาสน์ขนาดใหญ่
พ่อค้าเครื่องเทศหน้าใหญาใจโต เป็นที่เลื่องลือในด้านความใจบุญช่วยเหลือผู้คน
เจ้าสัวข่าโข่ว เป็นชาวอูซุนที่เติบโตมากับกิจการค้ากระบองเพชรและเครื่องเทศ 
ภายหลังได้รู้จักกับชาวโรมันคนหนึ่งและถูกโน้มน้าวจนเข้าร่วมกับคนผู้นั้นเพื่อช่วยนายใหญ่
เขาคอยเป็นหูเป็นตาในตะวันออกด้วยกันและทำงานให้นายใหญ่

เจ้าสัว ข่าโข่ว
 
อุปนิสัย : รอบคอบละเอียดถี่ถ้วน ปิดบังอำพรางเก่งซ่อนจุดประสงค์ใต้รอยยิ้มมักไปมาร่วมกับลูกน้องมือดีหลายคน






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

713

กระทู้

2816

โพสต์

40หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2330310
เงินตำลึง
261576
ชื่อเสียง
174279
ความหิว
660

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
8492
ความชั่ว
7463
ความโหด
8899
ไข่น้ำแข็ง
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2019-4-3 19:36:57 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-4-5 12:49


{ เหตุการณ์ 1 สัปดาห์ก่อน }
บททดสอบธนูฮาร์เมอร์เรีย : ทินิทิหนายยย

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙
             ตกลงว่าจะให้รู้รึไม่ให้รู้? แล้วให้นางเห็นเรื่องราวนี้ไม่ใช่เพราะช่วยเหลือหรือ?
             ปั้นหัวพระจันทรืที่แปะอยู่บนบ่าของสตรีปริศนาคนนั้นชวนขบขันเป็นอย่างมาก

             หลังพบเจอเรื่องราวสุดประหลาดมาแล้วทั้งประตูแดนฝัน มายาของอาจารย์ที่ควรจะกลับทะเลไปนานแล้ว ไหนจะพ่อของลูกที่คิดจะฆ่ากันเพระาวคามอาฆาตแค้น.. นั่งยังไม่รวมเทพธิดาฉางเอ๋อร์บนดวงจันทร์กับโครตบรรพบุรุษฮาร์เมอร์เรียอีก ถ้าคิดว่าจะจบแค่นี้ล่ะก็ผิดถนัด..

             “คราวนี้อะไรกันอีกล่ะนี่? ใจคอจะพูดปล้วให้ดูโดยไม่รู้จักพวกเขาเลยน่ะหรือ ตกลงทดสอบความสามารถในการเชื่อมโยงเรื่องราวกันอยู่สินะ?” เถ้าแก่สาวเกาหัวแกรกๆ ใช้ชีวิตแบบวิญญาณเร่ร่อนไม่มีใครมองเห็นรึได้ยินเสียงมันก็เจ๋งดีอยู่หรอก เสียแต่เหงาเล้กน้อย ที่มีมากคือความงงว่าเรื่องอะไรกันพี่จับต้นชนปลายไม่ถูกแล้วจ้า!!

              บรรยากาศรอบร่างเน่งน้อยเปลี่ยนแปลงไปอีกครั้ง เพียงกระพริบแพขนตาสีเงินก็มาหยุดอยุ่ด้านหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่โต เต็มไปด้วยต้นตะบองเพชรในสวน..ตกแต่งแปลกตาไม่คล้ายแดนฮั่น แหง่ล่ะมั้นไม่ใช่ชาวฮั่นที่ไหนเจาะหูคนเขาถือมากนะการทำร่างกายให้เป็นรูเป็นร่อง ผิดหลักขงจื้อ…
              “สรุปว่า… ข้ามาอยู่ที่ไหนก็ไม่รู่อีกแล้ว แม่นางฮาร์เมอร์เรียยย จะให้ไปไหนต่อ!!”

              “ดูจงเอาสิเจ้า!!” สิ้นเสียงไร้ที่มาก็มีพลังขุมหนึ่งผลักหลิงหลานกระดอนทะลุผนังเข้าไปในห้องมืดทึบ ใช้เวลาสักพักพอให้ปรับสายตาคุ้นชินกับความมืดกว่าที่จะพบว่าร่างของสตรีปริศหนามีหัวเป็นพระจันทร์ มาปรากฎอยู่ตรงหน้านางอีกแล้ว


                แม้ว่าจะมีหัวส่วนเป็นพระจันทร์เสี้ยวที่เหลียวมองอย่างไรก็ตลกบรรลัยแต่ว่านะ.. ทรวดทรงองคืเอวไร้ผ้าคลุมจัดว่าหุ่นเซี้ยะน่าเจี้ยะในสายตาของเหล่าบุรุษเป็นที่สุด แม้ว่าตามผิวพรรณสีน้ำผึ้งอ่อนมีร่องรอยจางๆ คล้ายแผลเป็นอยู่บ้างก็ตาม มันเพิ่มเสน่ห์และไม่ได้ลดทอนความจริงที่ว่าแม่นางผู้นี้ดู ‘อันตราย’ อย่างประหลาด ตอนนี้ร่างของสตรีปริศนาถูกมัดด้วยเชือกหนัง มัดสี่ตอนเสียด้วยพันธนาการทั้งมือเท้าและส่วนเข่ากับไหล่ อีกฝ่ายคงเก่งกาจมากใครสักคนที่จับมาถึงระวังเป็นอย่างดี

             สักพักก็มีกลุ่มบุรุษในชุดขนสัตว์ด้านนอกพูดคุยกันสีหน้าปรายไปด้วยหนวดแสยะยิ้ม “ไงล่ะลูกพี่ข้าบอกแล้วว่าหนนี้จับนังตัวดีได้แน่ๆ ขอแค่มีแผนเด็ด” มันเลียปากอย่างย่ามใจนึกภาพไปยังต้นขาขาวๆ ที่เผยออกมาเพราะชุดฉีกขาด “แหม่น่าเสียดายที่แตะต้องนางไม่ได้ ต้องส่งให้นายท่านครบสามสิบสองห้ามมีส่วนไหนเสียหาย จิ๊!!”

             “โอ่ย.. แกไม่รู้อะไรซะแล้ว แม่นี่น่ะตัวดีเลย.. อย่าได้เผลอเชียวอยากขึ้นสวรรค์จะได้กลับบ้านเก่าไม่รู้ตัว!!”

             หลิงหลานนิ่งคิดดูเหมือนหลังจากเรื่องในโพรงผาสตรีคนนี้คงไปช่วยเหลือเด็กชาย? แต่แล้วย้ายมาทางคฤหาสน์ภาพตัด.. เด็กคนนั้นหายไปแล้วเหลือแค่อีกฝ่ายโดนจับมัดรึว่า ‘แลกเปลี่ยนตัวประกัน?’ มือน้อยยกขึ้นลูบอกตกใจ คิดจะเดินเข้าไปใกล้ๆ เพื่อมองให้ชัดว่าร่างที่มุมห้องได้รับบาดเจ็บรึเปล่า ฟังจากเสียงลมหายใจแล้วยังอยู่ดี

              “นั่นก็คือ.. การช่วยเหลือผู้อื่นโดยแลกกับชีวิตของตนเอง” เสียงของฮาร์เมอร์เรียดังขึ้นอีกหน ราวกับจงใจสอนบอกว่าภาพทั้งหมดที่ให้หลิงหลานได้เห็นเพื่อเรียนรู้วิธีการช่วยเหลือหลากหลายรูปแบบ

              “ผู้เสียสละ?? แบบนี้มันเสี่ยง ถึงอย่างนั้นก็ยังเลือกที่จะกระทำ.. นางช่างเชื่อมันในคุณธรรมพร้อมกันกับการเชื่อมั่นในตนเอง” หญฺงสาวโดนพูดอยู่เสมือว่าสตรีท่องยุทธภพเต็มไปด้วยเรื่องอันตราย หลิงหลานแม้ใจเสาะอยุ่บ้างแต่หากถึงคราวคับขันร่างกายไปไวกว่าความคิดบ่อยๆ ทำให้คนรอบข้างต้องลำบากเป็นกังวล “ดูเหมือนว่า.. คนผู้นี้คล้ายเสิ่นหลิงเฮ่ามากทีเดียว สละได้กระทั่งชีวิตของตนเองเพื่อผู้อื่นทั้งที่รู้ว่ามันสุ่มเสี่ยงมากแค่ไหน”

              “การช่วยด้วยใจนั้นไม่หวังสิ่งตอบแทน.. หากเจ้าสามารถทำได้เช่นนี้ในทุกครั้งคำกล่าวหนึ่งคือ ปิดทองหลังพระจะเป็นผู้มีคุณธรรมอย่างแท้จริง” ฮาร์เมอร์เรียพร่ำกล่าวเสียงไม่ทราบมาจากทิศไหน ช่วยเหลือใครนับเป็นบุญคุณเพียงในใจ ต่อเมื่อลำเลิกออกมารึแค่บอกกล่าวต่อผู้อื่นด้วยเจตนาอวดโอ่.. บุญคุณก็ถือว่าจบกันแค่นั้น

              หลิงหลานร่นหัวคิ้วอย่างเวทนาสงสารสตรีตรงหน้า หากมีกำลังมากพอก็จะสามารถช่วยเหลือผู้คนได้มากกว่านี้ กลับกัน.. ยิ่งรุ้จักคนมากและโดดเด่นก็จะชักนำภัยร้ายมาสู่ผู้คนรอบตัว "ข้าเข้าใจ...บางครั้งเพื่อที่จะช่วยเหลือ เราต้องเลือกและแลกบางสิ่งที่มีราคาสูงยิ่งกว่าคาดคิด"


             หลิงหลานพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่ฮาร์เมอร์เรียหรือเสียงสตรีผมดำผู้นั้นพร่ำสอน นึกย้อนไปถึงครั้งห้าปีก่อนตนเองยังได้เสี่ยงชีวิตปีนลงอุโมงค์เพื่อตามหาเซวียนหยวนอี้เฟย เพียงแต่ครั้งนั้นทำเพื่อคนรู้จักเก่าก่อน ส่วนแม่หญิงหน้าปั้นดวงจันทร์ตรงหน้า นางไม่ทราบว่าอีกฝ่ายรู้จักมักจี่กับเด็กชายที่ช่วยแลกตัวขนาดไหน

           “ดูเหมือน… สถานการณ์แบบนี้เสี่ยงอันตรายมากฟังจากน้ำเสียงคนด้านนอกมีเจตนามุ่งร้ายมิใช่น้อย เอาอย่างไรดี…” นิ้วน้อยยกขึ้นแตะริมฝีปากครุ่นคิดพลางสงสัย ระหว่างนั้นเองก็มีลมหอบหนึ่งพัดวูบมา สตรีผมเงินเสียหลักถอยไปเหยียบกองฟืนจนกลิ้งกลุกๆ ขยับเปลี่ยนทิศ จะยกย่างเท้าคงต้องระวังกันหน่อย...

           “ใครน่ะ!!!” หญิงสาวผู้ถูกมัดเงยหน้าขึ้นมาอย่างฉงนใจ มีสัญชาติญาณและการตอบสนองที่ว่องไวทีเดียว อาซาร่าหันไปตามทิศเห็นไม้ฟืนขยับเปลี่ยนที่ก็ขมวดคิ้วสงสัย ‘ลมรึ? ไม่น่าเป็นไปได้… หน้าต่างสูงจากพื้นจนแทบไม่มีอากาศเข้าด้วยซ้ำ’

         ที่สำคัญลมต้องแรงขั้นไหนถึงพัดฟืนปลิว?

         “โอ๋… เหมือนจะไม่เห็นตัวข้าแต่ยังสามารถสัมผัสอะไรเล็กๆ น้อยๆ ได้สินะนี่” หลิงหลานประหลาดใจเพราะที่ผ่านมาตนสามารถทะลุผ่านวัตถุได้แทบจะตลอด ราวกับวิญญาณ..

          ระหว่างนั้นเองเบื้องหลังของดรุณีผมเงินก็ปรากฎไอหยินสีดำเข้มข้นจนอากาศเย็นยะเยือก พร้อมกันกับบุรุษใบหน้าคมคายในชุดชาวสีดำสวมหมวกทรงยาวปักป้ายกลมเป็นอักษรว่า ‘มาจับเจ้าแล้ว’ การแต่งกายผิดวิสัยมนุษย์ในมือคือโซ่ ใบหน้าขาวซีดท่านผู้นี้ก็คือหน่วยจับวิญญาณในยมโลก ไม่เป็นที่ต้อนรับของคนเป็นรู้จักกันในชื่อ ‘เฮ่ยอู่ฉาง(ยมฑูตดำ)’ หนนี้สัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณแปลกประหลาดก็รีบรุดมาทันที ตั้งใจว่าเสร็จงานจะไปตั้งวงไพ่นกกระจอกกับ ‘ไป๋อู่ฉาง(ยมฑูตขาว)’ กันต่อ


             พบสตรีผมเงินยืนเหม่อใจกลางห้องไม่ได้รับรุ้การมาของตนคิ้วก็ขมวดอย่างเบื่อหน่าย ทำไมวิญญาณเร่ร่อนช่วงนี้เยอะจริงๆ รบกวนเวลาทำงานเขามาก “เที่ยวจนพอแล้วไหม? หากไม่มีสิ่งใดให้เจ้าอาวรณ์อีกแล้วรีบตามข้ากลับไป”

             หลิงหลานมเหมือนมีคนเรียกหันกลับมาก็พบชายแปลกหน้าสวมชุดเหมือนไม่กลัวคนมอง นางประหลาดใจชี้เข้าหาตนเอง “ท่านพูดกับข้าหรอ?”

            “เจ้านั่นล่ะ วิญญาณเร่ร่อนตามข้ากลับยมโลกเดี่ยวนี้อย่าให้วุ่นวาย!!” เฮ่ยอู่ฉางย้ำอีกหน แม้ว่าฝ่ายนั้นจะดูค่อนข้างประหลาดอยู่บ้างหากเป็นวิญญาณเร่ร่อนทั่วไปพบยมฑูตขาวดำก็หน้าซีดปากสั่นแล้ว แต่นี่ไม่มีแม้แต่ตกใจ

           ดรุณีผมเงินผู้ถูกเข้าใจเป็นเป้าหมายให้จำงุนงงส่ายหน้าดิกๆ “ข้าเปล่าเป็นวิญญาณเร่ร่อนนะ.. ก็เค้ายังไม่ตายนี่นา… เย้ยเอาโซ่ออกมาทำไม!”

           “อย่ามาโกหกไอหยินบนร่างเจ้ามันฟ้องไหนจะดวงจิตอยู่นอกร่างกายอีก… จะยอมตามกลับไปดีดีรึต้องให้ข้าใช้ไม้แข็ง!!”

           อยู่ดีดีปรากฎสายเหล็กยาวสีดำในมือของบุรุษแปลกหน้า ทั้งยังเดินตรงดิ่งมาที่นางมีหรือหลิงหลานจะอยู่เฉย หันหลังแล้วรีบโกย ปากก็ร้องปาวๆ เรียกหาผู้ที่กำลังทดสอบตน “ฮาร์เมอร์เรียคนนี้เป็นใครกันอยู่ๆ จะเข้ามาจับข้า.. ฮาร์เมอร์เรียทำอะไรสักอย่างสิ!!”

           “....................” ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก

          “สัมภเวสีเร่ร่อนตรงนั้นจงหยุดให้ข้าเดี่ยวนี้!!” ยกที่หนึ่งเริ่มได้ หลิงหลานหรือจะคิดว่าจะมีวันหนึ่งที่นางต้องใส่เกียร์หมาวิ่งหนียมฑูตก่อนเวลาตาย ราวกับแมวไล่จับหนูรอบคฤหาสน์ที่มนุษยมองไม่เห็นก็คงเป็นเพียงกระแสลมผันผวนหอบหนึ่ง เกิดขึ้นจากฝีท้าของหลิงหลานปั่นจนเกิดลมบ้าหมูฟุ้นคละคลุ้งกระจาย วิ่งหน้าตั้งกันรอบจวนหลิงหลานตะลีตะลานโวยวายไม่หยุด

          "เราไม่รู้จักกันท่านจะมาจับข้าทำมายย!!"

         "เป็นหน้าที่ข้าต้องจับพวกเจ้าไปรางงานตัวที่ยมโลก หยุดเดี่ยวนี้!!!"

         "หยุดก็โง่เด้!! ก็บอกว่ายังไม่ตายใครอยากไปเที่ยวยมโลกกัน คนพาลล อย่ามายุ่งกับข้าาาา ออกไปปป!!"

         "หนอยยย เจ้าวิญญาณดื้อด้าน!! จับได้เมื่อไรจะโดนไม่ใช่น้อย!! ฮึ่ย!!"

         ฟ่านอู๋จิ้วตั้งแต่ตายก็ได้ทำงานเป็นยมฑูตมานานนม วิญญาณผ่านมือเขาไม่ถึงล้านก็มากกว่าแสนที่ดื้อด้านก็มีมาก แต่ที่ฝีเท้าไวจัดราวกับลมกรดเห็นทีจะพบสตรีผมเงินผู้นี้เป็นรายแรก ‘...เจ้าไป๋!! เพราะมัวแต่ชวนเล่นไพ่นกกระจอกร้อยปีมานี้ไม่ได้ออกกำลังกายดูสิแค่วิญญาณเร่ร่อนตัวเดียวยังตามจับไม่ได้!!’ เขาพยายามหาข้อแก้ต่าง ขณะที่ยกชายชุดวิ่งตามสตรีผมเงินไปรอบจวน


✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙
                        



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 คุณธรรม +5 ความชั่ว +12 ความโหด โพสต์ 2019-4-3 19:50

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -110 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -110 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หน้ากากพุทธะ
หน้ากากจิ้งจอกหิมะ
ตำราข่านผู้ยิ่งใหญ่
ดาบราชันย์ทุ่งหญ้า
ปิ่นเหมยกุ้ย
ปีกปักษา
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x15
x4
x100
x4
x17
x160
x10
x25
x18
x115
x14
x3425
x30
x50
x4
x30
x308
x28
x6
x24
x1310
x4
x47
x39
x40
x910
x100
x1
x2
x61
x109
x4022
x32
x14
x7
x1167
x1097
x105
x5507
x93
x116
x364
x231
x3
x5
x30
x32
x70
x95
x1
x5
x4
x320
x81
x570
x20
x280
x120
x1
x95
x4
x9999
x156
x1
x2
x13
x263
x439
x4200
x4447
x5
x419
x230
x80
x386
x9999
x899
x9
x146
x1
x150
x222
x5770
x259
x45
x10
x2
x5
x100
x7
x14
x22
x8
x390
x5441
x174
x1160
x199
x12
x3811
x9
x33
x3312
x2
x9
x484
x203
x5
x9
x147
x16
x5
x196
x715
x6
x16
x54
x326
x61
x3
x71
x7
x13
x2
x3
x142
x1
x3
x2
x513
x410
x16
x544
x456
x339
x1968
x342
x2667
x1
x2
x6
x5
x283
x4312
x4350
x420
x724
x9
x304
x745
x110
x300
x50
x676
x600
x9999
x14
x497
x9999
x5022
x904
x1245
x531
x67
x126
x1
x1468
x31
x2102
x974
x213
x50
x1
x187
x757
x393
x151
x191
x1692
x992
x2059
x109
x7991
x1608
x3449
x1164
x2874
x736
x1266
x1668
x1706
x348
x20
x1
x29
x1259
x715
x33
x1
x7934
x4045
x67
x300
x70
x73
x412
x784
x60
x465
x150
x300
x18
x169
x157
x8
x65
x30
x9999
x105
x260
x282
x164
x35
x31
x2
x251
x334
x1
x273
x3409
x1910
x272
x10
x20
x25
x99
x9529
x10
x120
x1556
x111
x758
x176
x2
โพสต์ 2019-4-4 20:07:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
      โรล สืบๆเข้าไป    นิยามความรักมีหลายรูปแบบ
อาจไม่มีรักใดไม่ต้องการสิ่งตอบแทน ..
ดังนั้น ..
เมื่อเรารักใคร . เราก็จะคาดหวังให้เขารักเราตอบในปริมาณที่เท่าๆกัน
โดยลืมไปว่า ..
ไม่มีเครื่องมือใดๆที่จะมาวัดปริมาณความรักได้
ดังนั้น .. จะบอกว่ารักเราไม่เท่ากันก็คงไม่ได้

คนแต่ละคนก็เติบโตมาสภาวะแวดล้อมที่ต่างกัน
อุปนิสัย การดำเนินชีวิต ความอดทน ความกดดัน ต่างกัน
คำว่ารักของคนๆนึง
อาจไม่เท่ากับ .. คำว่ารักของอีกคนนึง

หรือพูดอีกอย่างนึงก็คือ
คำจำกัดความของคำว่ารักของคนเราล้วนต่างกัน

คนบางคน .. การได้เจอกันทุกวัน ได้คุยกันทุกวัน นั่นคือรัก
แต่คนบางคน การได้จับมือ เดินไปไหนมาไหนด้วยกันทุกๆที่ นั่นคือรัก
ในขณะที่คนบางคน .. มีแค่ความคิดถึง และความเชื่อใจกัน โดยที่ไม่ต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลา นั่นคือรัก

เมื่อเราคาดหวัง .. แล้วมันไม่เป็นดังหวัง
ก็จะคิดไปเองว่า .. เขาไม่รัก
..
ซึ่งแท้จริงแล้ว .. อาจไม่ใช่
เขาอาจจะรัก แต่แสดงออกในแบบของเขาก็ได้

แต่ไม่ว่าจะรักแบบไหน
ล้วนเกิดจากพื้นฐานของความเข้าใจ เชื่อใจ และห่วงใย
ไม่อย่างนั้นคงเรียกว่ารักไม่ได้

เมื่อไหร่ที่ความเข้าใจกันหายไป
ก็จะพาลให้ความเชื่อใจ และห่วงใยหายไปด้วย
สิ่งหนึ่งที่ทำได้ .. คือการหันหน้าคุยกัน  ด้วยคำพูดดีๆ ปรับความเข้าใจกันอีกครั้ง

สิ่งสำคัญก็คือ
อย่าพูดว่ารัก แต่ใจไม่รัก  เพราะการกระทำสุดท้ายแล้วก็จะบ่งบอกว่าเราไม่รัก
และอย่าคิดว่าแค่การแสดงออกก็เพียงพอในการรักใครซักคน  ไม่ต้องพูดอะไรก็จะเข้าใจ

เพราะจิตใจคนเรานั้นอ่อนแอ ...
คำพูด จะทำให้รู้สึกเชื่อมั่น ..
การกระทำ .. จิะทำให้รู้สึกเชื่อใจ

หากเมื่อไหร่ที่สิ่งต่างๆไม่เป็นไปตามที่เราคาดหวัง
หากการคุยกันดีๆแล้วไม่เป็นผล
มองหน้าเขาให้ดีๆ
แล้วถามใจตัวเองว่า..
คนๆนี้คือคนที่เรารักจริงๆมั้ย
ถ้าหากว่าคำตอบคือใช่ .. คำถามต่อไปก็คือ
เราทำใจ  เข้าใจเขา และลดความคาดหวังลงได้มั้ย

แล้วคำตอบจะปรากฎขึ้นในใจของเราเอง
ที่เหลือก็คือ .. เราจะยอมรับมันได้หรือเปล่าก็เท่านั้น

..
.

ไม่ใช่เรื่องง่าย ในการที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อใครซักคน
แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่เรารักใครซักคนนั้น
การเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง ก็ไม่ใช่เรื่องยากเกินไป
เพราะว่ารัก .. จึงอยากให้เขามีความสุขเมื่ออยู่ใกล้ๆเรา  จึงอยากที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรๆให้มันดีขึ้น ...

แต่ว่า..
ความรัก .. กับความชอบนั้นต่างกัน
เมื่อฝ่ายหนึ่งรัก . แต่อีกฝ่ายหนึ่งชอบ
ความคาดหวังที่ไม่ตรงกันก็จะตามมา .. และความวุ่นวายต่างๆก็จะตามมา

ดังนั้น ..ก่อนที่จะพูดคำว่ารัก
ถามใจตัวเองให้ดี ว่ารักจริงๆ .. หรือแค่ชอบ..
ก่อนที่จะมีใครบางคนต้องเจ็บปวด .. ด้วยความรู้สึกครึ่งๆกลางๆของคุณเอง

นอกจากนี้..
คนเรา .. ถูกสร้างขึ้นมาพร้อมข้อดี และข้อเสีย
เมื่อเรารักใคร .. หากว่ามองเห็นแต่ด้านที่ดีของเขาละก็
ให้บอกกับตัวเองได้เลยว่า

เรายังไม่รู้จักเขาดีพอ .....หรือไม่ก็ ..
เรากำลังตาบอดเพราะความรัก

จงจำไว้เลยว่า ..
การที่คนเราจะอยู่ด้วยกันได้อย่างยืดยาวนั้น
ต้องชื่นชมในข้อดี และเข้าใจในข้อเสียของกันและกัน

ในเส้นทางของชีวิต
ถ้าแค่เราคนเดียว .. จะเดิน จะวิ่ง เร็วเท่าไหร่ ช้าเท่าไหร่ จะล้มยังไง ก็คงไม่เป็นไร
เพราะมีแค่เราคนเดียวที่เจ็บ

แต่เมื่อวันใด .. ที่เราตัดสินใจจะเดินร่วมทางกับใครซักคน
ก็เหมือนกับการเดินสามขา
จะก้าวยังไง เดินเร็วเท่าไหร่ ก็ต้องก้าวไปด้วยกัน
เมื่อล้ม .. ก็จะไม่ใช่เราคนเดียวที่เจ็บ
จึงเป็นเรื่องสำคัญที่ต้องทำความเข้าใจซึ่งกันและกัน ปรับเปลี่ยนบางสิ่งเข้าหากัน
เพื่อหาจังหวะในการเดินที่พอดีของทั้งสองฝ่าย .. ไม่เร็วเกินไป ไม่ช้าเกินไป
เพื่อจะได้เดินไปด้วยกันได้
ไม่ว่าจะเจออุปสรรคแบบไหนก็ตาม ...

บางครั้ง .. การเดินไปคนเดียว .. อาจมีความสุขกับอิสระของชีวิตที่เราเลือกเองได้
จะเดินไปไหนก็ได้  จะวิ่งก็ได้  เหนื่อยนักจะพักก็ได้
แต่คงจะดีกว่าไม่น้อย
ถ้ามีใครซักคนร่วมเดินคุยไปด้วยกันตามทางเดินชีวิตที่ยังไม่รู้จุดจบนี้
ร่วมหัวเราะไปด้วยกัน ช่วยเช็ดน้ำตาของกันและกัน
เสียงหัวเราะที่มีก็จะดังมากขึ้น...
น้ำตาที่ไหลมาก็จะเหือดแห้งเร็วขึ้น...

แล้วเราก็จะพบว่า
ชีวิตเรามีค่ามากขึ้น ..
เพราะตัวเราเองไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลกนี้อีกต่อไป …
นี่คือสิ่งที่หลังจิวนั้นอ่านเจอ มันอาจจะไม่ได้ตรงกับเขามาก แต่ว่าหลังจิวนั้นรักอาซาร่ามาตลอด...รักจนยอมทำทุกอย่างๆ รักจนถึงขั้นยอมลำบากเดินทางมาถึงที่นี้…

ฉะนั้น….ทนสืบอีกสักหน่อย!!!!แล้วกัน

หลังจิวในตอนนี้ที่เบื่อหน่ายกับการไล่สืบอันไร้ที่สิ้นสุดนั้นเดินมาถึงหน้าคฤหาสถ์โขว่ขว่าภายในเวลาไม่นาน ดูเหมือนเขาจะต้องทำตัวให้แนบเนียนกับสถานที่โดยเขาเริ่มจากการทำตัวให้แนบเนียเสีก่อน การจะสืบข่าวให้ได้ดีนั้นเขาต้องทำตัวแนบเนียนกับสถานการณ์  หลังจิวจึงสอบถามราคาแผงสินค้าหาบเร่ จากพ่อค้าหาบเร่ที่อยู่แถวๆนั้น “เอ่อ ชิ้นนี้เท่าไหร่เหรอ”หลังจิวถาม “20ตำลึงจ้ะ พ่อหนุ่ม”แม่ค้าตอบอย่างเจื้อยแจ้ว หลังจิวเองนั้นก็มองดูประตูไป พบว่ามีคนเฝ้าประตูอยู่สี่คน “อืมอันนั้น ล่ะ” หลังจิวบังตีเนียนต่อไปด้วยการถามราคา ก่อนจะหันไปสำรวจประตูเป็นพักๆ
การจะสืบข่าวให้แนบเนียนนั้นเราต้องมีคุณสมบัติหลายอย่าง ถ้านับตรงๆแล้วหลังจิวก็แค่โชคดีเท่านั้นที่มาถึงจุดนี้ได้… คุณสมบัติของนักสืบที่ดีนั้นมีดังนี้
1.ต้องเข้าใจเนื้องานที่จะสืบ เราจะต้องรู้ให้แน่ชัดว่าเรานั้นกำลังตามเรื่องอะไรอยู่ เพื่อจะได้ไม่ไขว้เขว
2.งานสืบสวนเหมาะสำหรับคนที่ไหวพริบทางปัญญาสูง ๆ การมีไหวพริบนั้นเป็นสิ่งสำคัญเป็นอย่างมาก เพื่อจะได้แก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าได้...อย่างแนบเนียน และ ปลอดภัยเราต้องมีสิ่งนี้จึงจัสามารถแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้อย่างรวดเร็ว


3. เหตุเกิดเฉพาะหน้าสามารถแก้ได้เลยในบางครั้งสถานการณ์ก็บังคับให้เราต้องแก้ปัญหาตรงหน้าทันที ต้องเลือกแก้ให้ถูกต้อง


4.  มีความอดทน ต้องมีความอดทนเสมอเพราะบางทีเราอาจจะต้องทนรอที่จะหาเบาะแสต่อไป

5.  ทำงานไม่เป็นเวลา  เตรียมพร้อมตลอด   อีกทั้ง
สุขภาพดี  แข็งแรง หากต้องต่อสู้ก็สู้ได้

6.   มีความละเอียดอ่อน    เป็นคนช่างสังเกตุ

7.    นักสืบต้องมีความคล่องตัวสูง พร้อมไปได้ทุกสถานที่

8.    ติดดามสืบพฤติกรรมของผู้อื่นต้องไม่ให้รู้ว่าเรากำลังสืบอยู่ ต้องมีประการณ์

9. วิธีการติดตามต้องรู้วิธี นักสืบต้องมีความรู้ทั่วไปต้องรู้เป็นอย่างดี
10.   นักสืบต้องปลอมตัวได้ การปลอมตัวต้องปลอมให้เหมาะสมกับสภาวะแวดล้อม

11.    รู้เกี่ยวกับรายละเอียดบุคคลต่างๆที่เราต้องสืบอย่างน้อยๆก็ต้องรู้มาบ้าง

        นักสืบเป็นอาชีพที่มีความเสี่ยงพอสมควร เพราะการจะไปสืบเรื่องราวของผู้อื่น จำเป็นต้องไม่ให้ผู้ต้องสงสัยเกิดไหวตัวทันและห้ามให้รู้ว่ากำลังมีคนจับตามองอยู่ เนื่องจากว่าถ้าผู้ที่ถูกติดตามเกิดรู้ตัว นักสืบก็อาจจะโดนทำร้ายได้ และงานนั้นก็จะล้มเหลวไม่เป็นท่า พาลเดือดร้อนไปถึงผู้อื่นด้วยดังนั้นต้องระมัดระวัง

หลังจิวซื้อพุทราเขื่อมห้าไม้ราคา100ตำลึงมาจากพ่อค้าเพื่อให้ดูแนบเนียนขึ้น  การมาซื้อของ แต่ไม่ได้ของกลับไปเป็นพฤติกรรมที่น่าสงสัยเป็นอย่างยิ่งนั้นหลังจิ๋วจริงซื้อมาเพื่อให้เหมือนว่าเป็นแค่คนธรรมดาที่มาซื้อของแค่นั้นเอง หลังจิวยังลอบมองเข้าไปในคฤหาสน์ต่อไป
@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม โพสต์ 2019-4-4 22:55

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -100 ชื่อเสียง +25 ความหิว -32 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -100 + 25 -32 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หงอนคู่
ทวนยาว
ตัวเบาขั้นกลาง
คัมภีร์เยี่ยนจื่อ
มือสังหารพื้นฐาน
ฮั่นเสียทองเทวะ
คบเพลิง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x4
x30
x1
x2
x15
x4
x10
x85
x25
x15
x19
x5
x28
x10
x24
x67
x11
x100
x50
x10
x200
x1000
x5
x1
x12
x52
x38
x10
x8
x6
x22
x17
x19
x47
x500
x1740
x4
x40
x15
x39
x407
x15
x49
x1
x5
x19
x2
x200
x30
x88
x99
x30
x15
x39
x22
x125
x366
x17
x164
x100
x1
x120
x55
x41
x50
x1
x7
x1
x143
โพสต์ 2019-4-5 13:32:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โรลเควสสาม สืบอย่างแนบเนียน

      หลังจิวยังคงสำรวจคฤหาสถ์ข่าโขว่ต่อไป…. แม้มันจะเป็นงานที่ยากลำบากมากก็ตามที แต่เขาก็ต้องทำ เพื่อท่านอาซาร่าที่เขานั้นรักมากที่สุด…
แม้จะต้องแลกด้วยความยากลำบากจนถึงที่สุดก็ตาม เขาเชื่อมันว่าความพยายามของเขาจะไม่ทรยศเขาอย่างแน่นอน
           ความพยายามของหลังจิวนั้นยากที่จะมีใครเข้าใจ…… ทั้งชีวิตเขาพยายามมาตลอด ตั้งแต่วัยเด็ก เขาออกล่าสัตว์เพื่อจุนเจือครอบครัว….แทนที่จะได้เป็นเล่นเหมือนกับเด็กคนอื่นๆ แต่เขาก็ไม่เสียใจ….. เขาดีใจที่ได้ช่วยเหลือครอบครัวของตัวเอง เมื่อเขาสูญเสียพ่อและแม่ของเขา ความแค้น และอุดมการณ์ที่จะเปลี่ยนโลก ได้ผลักดันเขาให้พยายามอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน….
หลังจิวนั้นฝึกฝนตัวเองอยู่เป็นประจำ ฝึกฝน ฝึกฝนและฝึกฝน….. เป็นเพราะเขานั้นไม่ได้มีพรสวรรค์ รึว่าผู้ใดหนุนหลังเขาหรือว่าสนับสนุนตัวเขาให้ก้าวเดินไปข้างหน้า….. มันยากนะที่จะใช้เพียงความพยายามและอดทนฟันฝ่าอุปสรรคที่ขวางหน้าด้วยตัวคนเดียว แต่เขาก็มีความพยายามและความอุตสาหะมากพอจนสำเร็จก้าวหน้ากว่าผู้คนส่วนใหญ่ภายในรุ่นเดียวกัน แต่ความ สำเร็จเท่านี้นั้นไม่อาจนับว่าเป็นสิ่งใดได้เมื่อเทียบกับอุดมการณ์อันสูงส่งที่เขาหมายมั่นปั้นมือจะทำมันให้สำเร็จให้จงได้ เมื่อเทียบกับยอดฝีมือผู้อื่นในยุทธภพแล้วเขาก็เป็นเพียงแค่มดปลวกตัวหนึ่งเมื่ออยู่ต่อหน้าพวกเขา
++++++++++++++++++++++++++++++++
           สิ่งที่เขาต้องการนั้นคือพลังอำนาจและวิทยายุทธที่สูงล้ำ สิ่งเหล่านั้นจะได้มาไม่ได้เลยหากหวังพึ่งแต่โชคชะตาเพียงเดียวเท่านั้น เขานั้นจึงมีความเพียรพยายาม ฝึกฝนตนเองอยู่เสมอไม่ได้ขาด เขานั้นชอบที่จะประลองฝีมือกับผู้อื่นเพื่อสร้างเสริมประสบการณ์ในการต่อสู้ ยิ่งต่อสู้มากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น
           ความพยายามจะไม่ทรยศต่อผู้ที่ทุ่มเทพยายามให้กับสิ่งที่เขากำลังทำอยู่  แล้วทำไมตัวเขานั้นจะพยายามเพื่อท่านอาซาร่าไม่ได้เล่า….
  +++++++++++++++++++++++++++++++++
  ความพยายามเป็นหนทางสู่ความสำเร็จ
        "ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น" หากเราคิดจะทำอะไรสักอย่าง เราก็ต้องมีความพยายาม ซึ่งความพยายามนั้นเกิดขึ้นจากการที่เราตั้งใจทำอะไรบางอย่างนั้นเอง ความพยายามจะมีมากหรือน้อยขึ้นอยู่กับตัวของเราว่าตั้งใจทำสิ่งนั้นมากแค่ไหน หากเรามีความพยายามมากพอ เราก็จะทำสิ่งนั้นสำเร็จลุล่วงไปตามเป้าหมาย หากเรามีความพยายามไม่มากพอ เราอาจจะทำสำเร็จแค่บางส่วน หรือไม่สำเร็จเลย
         แต่ในบางครั้ง ความพยายามก็ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของความสำเร็จ เพราะบางคนเพียงอยู่เฉยๆก็มีคนหยิบยื่นความสำเร็จมาให้ คนๆนั้นก็จะหลงระเริงไปกับความสำเร็จนั้นและปล่อยปะละเลยจนทำให้ความสำเร็จนั้นอยู่ได้เพียงไม่นาน แต่เอาจริงๆแล้ว เราจะยืดอกได้เต็มภาคภูมิหรือ หากสิ่งที่ได้มานั้นไม่ได้เกิดจากความพยายามของเรา
     อันที่จริง  ความพยายามอยู่ที่ไหน ความพยายามก็ยังอยู่ที่นั่น แต่ความพยายามที่มากเพียงพอ ทุ่มเทคุณค่าให้มากพอ ความพยายามนั้น จึงจะก่อให้เกิดความสำเร็จ
        
         การจะแข่งขันกับคนอื่น ถ้าเรารู้ว่าความสามารถของเรามีน้อยกว่า เราก็ต้องพยายามให้มากขึ้น ไม่มีใครที่เก่งมาตั้งแต่เกิด ทุกคนมีโอกาสเท่าเทียมกัน ดังนั้น หากเรายิ่งพยายามมากยิ่งขึ้น เราก็มีโอกาสที่จะชนะได้                                             

“เพราะแสวงหามิใช่เพราะรอคอย
เพราะเชี่ยวชาญมิใช่เพราะโอกาส
เพราะสามารถมิใช่เพราะโชคช่วย
ดังนี้แล้วลิขิตฟ้าหรือจะสู้มานะตน”
++++++++++++++++++++++++++++++++
        ความสำเร็จเปรียบเสมือนเส้นชัย ถนนที่ทอดไปถึงเส้นชัยล้วนแต่มีอุปสรรคขวากหนาม ถ้าเราอยากจะไปให้ถึงเส้นชัย เราก็ต้องใช้ความพยายามฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆไปให้ได้ เช่นเดียวกัน หากเราต้องการที่จะประสบความสำเร็จฉันใด ฉันนั้นเราก็ต้องเริ่มจากการลงมือทำและพยายามให้ถึงที่สุด สุดท้ายแล้วไม่ว่าผลจะเป็นเช่นไร อย่างน้อยเราก็ได้ความภาคภูมิใจที่ได้พยายามทำอย่างถึงที่สุด ความพยายามนั้นก็จะไม่สูญเปล่า เขาคิดเช่นนั้น

         ความสำเร็จอันเกิดจากการทำงานใดๆ มักมีจุดเริ่มต้น มีความพยายาม ที่แต่ละคนนั้นต้องฝึกฝนแสวงหา และไปให้ถึงฝั่งฝัน แต่บางครั้งก็มีบ้างเหมือนกันครับ ที่บางท่านไปไม่ถึงฝั่งของความสำเร็จอาจมีกระแสลม และแรงคลื่นซัดกระทบทำให้กำลังใจของเขาผู้นั้นล้มเหลวเลิกล้มที่จะไปให้ถึงฝั่ง ปล่อยตัวปล่อยใจไปตามสบายไม่ว่าน้ำจะพัดพาไปที่ใดก็ลอยตามไปไม่สนใจความสำเร็จที่จะเกิดขึ้น แม้ว่าบุคคลประเภทนี้จะหาได้ง่ายในโลก แต่หลังจิวไม่ใช่บุคคลจำพวกนี้

.....ทุกครั้งที่เขานึกถึงความสำเร็จทุกครั้งที่เขาต้องใช้ความพยายามทำอะไรสักอย่าง  เขาจะนึกถึงภาระอันหนักอึ้ง อุดมการณ์ที่เขาแบกมันไว้บนบ่า แม้มันจะยากเย็นแค่ไหนก็ตามเขาก็จะฟันฝ่ามันไปด้วยความเพียรพยายามของเขา การจะขึ้นเป็นราชาหรือว่าผู้ปกครองของอะไรก็ตามทีสิ่งแรกเริ่มที่เขาจะต้องพิชิตมัน คือจิตใจของเขา ยามใด ตัวเราชนะตัวเราได้แล้วนั้น นั่นจึงเป็นชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา ชัยชนะ
           หลังจิวเดินเนียนเข้าตรอกซอกซอย เล็กๆที่มีชาวบ้านเดินเข้าเดินออกตรงข้างๆชวนเขาแกล้งทำเป็นเดินไปพลางพร้อมกับดูกำแพงสูงไปพายเรือเหมือนว่าตรงซอยนี้นั้นจะมีประตูเล็กอยู่แต่ว่าก็มีคนเฝ้ายามอยู่ 2 คนหลังจิวนั้นไม่อยากก่อให้เกิดความสงสัยจึงแกล้งเดินผ่านไป  เขาจะไม่ยอมให้เกิดความประมาทเด็ดขาด.....

        สายตาที่คอยสังเกตรอบข้างอยู่ตลอดนั้นมองไม่เห็นป้ายรับประกาศ รับสมัครบ่าว “นี่อาจจะเป็นโอกาสที่จะได้เข้าถึงก็เป็นได้” หลังจิวคิดก่อนจะเดินจากไปแถวนี้เพื่อไปคิดแผนขั้นต่อไป ดูเหมือนเขาจะต้องวางแผนขั้นต่อไปให้ดีขึ้น...





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม +3 ความโหด โพสต์ 2019-4-5 14:17

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หงอนคู่
ทวนยาว
ตัวเบาขั้นกลาง
คัมภีร์เยี่ยนจื่อ
มือสังหารพื้นฐาน
ฮั่นเสียทองเทวะ
คบเพลิง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x4
x30
x1
x2
x15
x4
x10
x85
x25
x15
x19
x5
x28
x10
x24
x67
x11
x100
x50
x10
x200
x1000
x5
x1
x12
x52
x38
x10
x8
x6
x22
x17
x19
x47
x500
x1740
x4
x40
x15
x39
x407
x15
x49
x1
x5
x19
x2
x200
x30
x88
x99
x30
x15
x39
x22
x125
x366
x17
x164
x100
x1
x120
x55
x41
x50
x1
x7
x1
x143
โพสต์ 2019-4-5 23:59:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Lanjiu เมื่อ 2019-4-6 09:50

        โรลเควสสาม สัมภาษณ์งาน
        หลังจากที่หลังจิวเตรียมการซักซ้อมการแสดงและประวัติของตัวตนตามที่เขาสร้างขึ้นมาแล้วนั้น หลังจิ๋วนั้นก็เดินทางไปยังคฤหาสน์ ข่าโขว  อย่างรวดเร็ว เขาใส่เสื้อผ้าที่ดูมอซอที่สุดเท่าที่เขาจะหาได้แต่เขาไม่จำเป็นต้องหานาน เพราะเสื้อที่เขาใส่อยู่ก็ดูมอซออยู่แล้วจากการลำบากตรากตรำเดินทางมา...
          ก่อนจะมุ่งตรงไปยังคฤหาสน์แห่งนั้น ตอนนี้นั้นเขามาอยู่ตรงหน้าคฤหาสน์แล้ว หลังจิวคิดว่า 'ใจเย็นไว้หลังจิวไม่สิ ตอนนี้เราไม่ใช่หลังจิว เราคืออู้หวง  จากแคว้นยู๋เถียน  ท่องไว้ท่องเอาไว้ท่องเอาไว้' หลังจิวคิดในใจเช่นนั้นก่อนสูดหายใจลึกๆแล้วเดินเข้าไปในซอยทางประตูเล็ก  ขณะหลังจิวกำลังเดินมุ่งตรงไปยังประตูเล็กนั้นเขาก็ถูกขวางโดยทหารยามคนหนึ่ง “เฮ้ยเจ้าน่ะ  เจ้าเข้าไปไม่ได้ มาทางไหนก็ไปทางนั้นเลย” เสียงทหารยามคนนั้นพูดกระชาก และห้วนๆ  กล่าวเตือน ตัวของหลังจิวไว้ให้ถอยไป  เขาเป็นคนรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาดูเหี้ยมเกรียม “ ใจเย็นๆนะพี่ชาย ข้าแค่จะมาหางานทำน่ะ” หลังจิวตอบ “งานอะไรวะที่นี้ไม่ใช่สำนักจัดหางานน่ะเว้ยจะไปไหนก็ไป ” ทหา “เอ้า!!พี่ชายพูดอย่างนั้นได้ไง ข้าได้ยินมาว่าคฤหาสน์หลังนี้นี่กำลังรับสมัครบ่าวรับใช้อยู่ไม่ใช่เหรอ  ตอนนี้ข้าถังแตกอยู่ไม่มีเงินจะใช้เนี่ย เลยต้องมาหางานอย่างนี้แหละพี่ชาย” หลังจิวพูดพลางทำตัวน่าสงสาร ที่เขาไม่บอกว่าตนอ่านป้ายนั้น  ก็เพื่อตีเนียนว่าตนนั้นเป็นคนไร้การศึกษา เพื่อพวกมันนั่นจะได้ไม่สงสัยมากนักที่ชาวบ้านชาวช่องธรรมดานั้นอ่านหนังสือได้

            .. “ อ๋อที่แท้เจ้าก็มาสมัครเป็นคนรับใช้อีกเหรอ แล้วทำไมข้าจะช่วยเจ้าด้วยล่ะฮะ”  ทหารยามคนนั้นกล่าวอย่างยียวนกวนประสาท ‘ไอ้บัดซบ เอ็งจะลีลาทำไมฟะ ปล่อยข้าเข้าไปเดี๋ยวนี้” หลังจิวได้แต่ก่นด่ามันในใจแต่ปากก็พูดขึ้นมาว่า”โถ่ พี่ชาย เห็นใจข้าเถอะตอนนี้ข้าไม่มีเงินเหลือเลยน่านะถือว่าช่วยกัน ข้าไหว้ล่ะจ้ะ” หลังจิวกล่าวพร้อมทำท่าทีน่าสงสาร “ ก็ได้วะ ถือว่าทำบุญช่วยสัตว์โลกกันแล้วกันนะ รอข้าตรงนี้ก่อนเดี๋ยวข้าจะไปตามพ่อบ้านมาให้” พูดจบทหารยามคนนั้นก็เดินจากไป “ขอบใจมากจ้ะพี่ชาย” หลังจิวพูดไล่หลังคนคนนั้นไป

          หลังจิวนั้นใช้เวลารอประมาณ 1 เค่อ  ทหารยางเท่านั้นก็กลับมาพร้อมกับคนที่น่าจะเป็นพ่อบ้าน
เขาเป็นชายวัยกลางคนค่อนไปทางชรา สายตาดูมีความเมตตาแต่ก็เข้มงวดอยู่บ้าง “นี่เหรอคนที่จะมาสมัครงาน” พ่อบ้านคนนั้นพูด “ใช่ขอรับ”หลังจิว ขานรับ “อืม งั้นตามข้ามา ข้าขอสัมภาษณ์งานหน่อยแล้วกัน” พ่อบ้านคนนั้นตอบกลับ “ได้เลยขอรับ” หลังจิวขานรับ ตอนนี้หลังจิวกำลังตื่นเต้นเล็กน้อยเขากำลังเข้าใกล่แผนการเข้าไปทุกที….

           หลังจิวนั้นถูกนำมาในห้องห้องนึง….ดูเหมือนจะเป็นห้องที่เก็บข้าวของต่างๆ ภายในคฤหาสถ์แห่งนี้ที่นั้นมีโต๊ะ 1ตัวและเก้าอี้2ตัว วางอยู่ฝั่งตรงข้ามกัน พ่อบ้านเดินไปนั่งเก้าอี้อีกฝั่งนึงแล้วพูดว่า" เจ้านั่งตรงนี้ก่อน ข้าจะสัมภาษย์เจ้าเสียก่อน หากเจ้ามีคุณสมบัติเพียงพอ ข้าจะรับเจ้าเข้าทำงานในที่นี้" "ได้เลยขอรับ"หลังจิวหรือว่า"อี้หาน"ในตอนนี้นั้นกำลังจะเริ่มการสัมภาษย์แล้ว!!!
          "เอาล่ะข้าจะเริ่มถามล่ะนะ เจ้าชื่ออะไร แล้วมาจากไหนกันละเนี่ย? ข้าไม่คุ้นหน้าคุ้นตาเจ้าเลย " พ่อบ้านคนนั้นเริ่มการสัมภาษณ์ "ข้าชื่ออู้หวงขอรับ ท่านจะไม่คุ้นหน้าข้าก็ไม่แปลก พอดีข้ามาจากแคว้นยู๋เถียนขอรับ"หลังจิวตอบตามข้อมูลที่ได้คิดมา "ที่แท้ก็มาจากยู๋เถียนนี่เอง มิน่าเล่า ข้าถึงไม่คุ้นหน้าเจ้ามาก่อน แล้วทำไมเจ้าถึงได้มาถึงที่นี้ได้เล่า แล้วทำอาชีพอะไรมาก่อน" หลังจิวตีหน้าเศร้าก่อนจะพูดว่า "เดิมทีแล้วข้าเป็นพลทหารของแคว้นยู๋เถียน แต่ว่าข้าดันมีหนี้สินมากมายที่ได้รับเพราะถูกเพื่อนเลวคดโกงไป แถมมันยังใส่ร้ายข้าจนต้องวินัยทางทหาร ข้าต้องขายทรัพย์สินที่มีทั้งหมดเพื่อใช้หนี้ใช้สิน.จนตกอับไร้หนทางจึงต้องร่อนเร่เดินทางไปเรื่อยด้วยเงินเก็บที่ยังเหลืออยู่บ้าง ข้าเร่ร่อนมาถึงที่นี้แหละขอรับ.."
         "อ๋อที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี้เอง ข้าเข้าใจแล้วล่ะ จะว่าไปเจ้าดูหน้าคุ้นๆนะ อ๋อข้านึกออกแล้วเจ้าเป็นคนที่มาช่วยชาวบ้านจากพวกอันธพาลตอนนั้นนี่หน่า" พ่อบ้านพูดขึ้นอย่างนึกได้ หลังจิวที่เตรียมคำตอบมาเผื่อไว้ในสถานการณ์แบบนี้จึงตอบกลับไปว่า "ข้าน่ะเป็นพวกเลือดร้อน มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว บางทีข้าก็เข้าไปช่วยเขาซะเฉยๆอย่างนี้ ข้าสู้กับมันจนบาดเจ็บ ถึงรักษาหายก็จริง แต่ว่าก็ใช้เงินที่เหลือ จ่ายค่ารักษาจนหมดเลยขอรับ จึงต้องหวังมาหางานที่นี้หวังต่อชีวืตต่อไปนี่แหละขอรับ" หลังจิวตอบอย่างหวังเรียกคะแนนสงสาร "ชีวิตเจ้าช่างน่าสงสารนัก เจ้าหนุ่มเอ๋ย.....แล้วเจ้าทำอะไรเป็นบ้างล่ะ เช่นทำอาหาร?" พ่อบ้านเอ่ยซักถาม "เรื่องทำอาหารข้าทำไม่เป็นหรอกขอรับ แต่ถ้าเรื่องปัดกวาดเช็ดถูข้าค่อนข้างเก่งเพราะข้าเคยไปช่วยนายกองข้าปัดกวาดเช็ดถูอยู่บ่อยๆและข้าก็ยังถนัดเรื่องใช้แรงอีกด้วย" หลังจิวพูด ตัวตนปลอมที่ดีควรจะมีข้อเสียนิดหน่อย เพื่อให้ตัวตนปลอมดูน่าเชื่อถือขึ้น
   "อืมดี !!!ดูเหมือนเจ้าจะมีความซื่อสัตย์
ไม่ได้ตอบเอาหน้าเหมือนคนอื่น ดีมากข้าชอบคนซื่อสัตย์แบบเจ้ามาก แต่ข้าจะรับคนเข้ามาทำงานข้าจะคิดให้ละเอียดถี่ถ้วนเสียก่อน งั้นข้าขอเวลาคิดสักหน่อยแล้วกัน เจ้ารอไปก่อนนะ" พูดจบพ่อบ้านคนนั้นก็นั่งคิด ปล่อยให้หลังจิวรอคำตอบอย่างตื่นเต้น
เอาล่ะข้าตัดสิยใจแล้ว ข้าจะรับเจ้าเข้าทำงาน” พ่อบ้านกล่าวคำที่หลังจิวรอคอยออกมา “ขอบคุณมากขอรับ”หลังจิวตอบกลับ “เอาล่ะ เจ้าตามข้ามา” พ่อบ้านบ้านพูดจบก็เดินนำหลังจิวไป พ่อบ้านคนนั้นเดินทางไปยังเรือนคนใช้ “เอ้านี่ คือเรือนคนใช้ต่อแต่นี้ไปเจ้าจะต้องอยู่ที่นี้ เอาพวกเจ้ามานี่ๆ” พ่อบ้านคนนั้นคนนั้นกล่าวกับหลังจิว ก่อนจะหันไปกล่าวกับคนรับใช้คนอื่นๆ “เอ้านี่คือ คนรับใช้คนใหม่ที่จะมาทำงานที่นี้ เจ้าหมอนี่ชื่ออู้หวง ดูแลมันดีๆด้วยล่ะสวัสดีขอรับพี่ๆทั้งหลาย ข้าชื่ออู้หวงขอรับ” หลังจิวกล่าวแนะนำตัวอย่างสุภาพ “เอาล่ะ อู้หวง เจ้าไปเปลี่ยนชุดก่อน…” พ่อบ้านยื่นขุดคนรับใข้มาให้ก่อนเขาจะไปเปลี่ยนชุดจนเรียบร้อย “เอาล่ะ กุ้ยซาน ต่อจากนี้เจ้าจะต้องสอนงานให้กับอู้หวง เจ้าใจไหม?” เสียงพ่อบ้านพูด กับคนที่ชื่อกุ้ยซาน  ก่อนเขาจะจากไป “เอาล่ะเจ้าหนุ่ม เจ้าชื่อ อู้หวงสินะ ข้าชื่อกุ้ยซาน ต่อจากนี้จะเป็นคนสอนงานให้เจ้า  ทุกๆเช้าเจ้าจะต้องตื่นขึ้นมา เป็นลูกมือพวกข้าในโรงครัวก่อน แล้ว เจ้านั้น จะถูกจับแยกไปทำความสะอาดตามจุดต่างๆที่ข้าสั่ง เข้าใจไหม ข้าไม่ถนัดสอนงานนัก เจ้าลองเองเลยดีกว่า ช่วงแรกๆเจ้าอาจจะไม่คล่องนัก อยู่ๆไปเดี๋ยวก็ดีเอง”กุ้ยซานสอนงาน ก่อนจะอธิบายอะไรหลายๆอย่างให้หลังจิวฟังต่อไป
@Admin



         
         




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม +8 ความชั่ว +5 ความโหด โพสต์ 2019-4-6 02:13

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -48 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -48 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หงอนคู่
ทวนยาว
ตัวเบาขั้นกลาง
คัมภีร์เยี่ยนจื่อ
มือสังหารพื้นฐาน
ฮั่นเสียทองเทวะ
คบเพลิง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x4
x30
x1
x2
x15
x4
x10
x85
x25
x15
x19
x5
x28
x10
x24
x67
x11
x100
x50
x10
x200
x1000
x5
x1
x12
x52
x38
x10
x8
x6
x22
x17
x19
x47
x500
x1740
x4
x40
x15
x39
x407
x15
x49
x1
x5
x19
x2
x200
x30
x88
x99
x30
x15
x39
x22
x125
x366
x17
x164
x100
x1
x120
x55
x41
x50
x1
x7
x1
x143
โพสต์ 2019-4-6 10:44:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Lanjiu เมื่อ 2019-4-6 18:15

โรล ทำงานวันที่1
หลังจิวในวันนี้นั้นก็ตื่นขึ้นมาในยามเช้าที่สดชื่นแต่ว่าอาจจะอัดเบียดเสียดไปบ้างเพราะตอนนี้นั้นเขาแฝงตัวมาเป็นอู้หวง คนรับใช้ของคฤหาสถ์ข่าโขวแห่งนี้
       บ่าวรับใช้ในที่แห่งนี้นั้น มีมากมายหลายคน  โดยแต่ละคนก็จะมีหน้าที่แตกต่างกันออกไป ตามแต่ละคน แต่คนบางคนมันก็มีหน้าที่ในการรับผิดชอบอาหารมื้อต่างๆของคฤหาสน์แห่งนี้บางคนนั้นก็มีหน้าที่รับผิดชอบในการทำความสะอาดตามจุดต่างๆที่ได้มอบหมายกันไว้บางคนนั้นก็มีหน้าที่คอยจัดการธุระต่างๆให้กับคฤหาสน์แห่งนี้ด้วยความที่ตัวเขานั้นเป็นเด็กใหม่สำหรับที่นี่เขาจึงต้องเริ่มจากการทดลองงานตามจุดต่างๆก่อนเสียก่อนจึงจะเข้าที่

    “เอาล่ะ อู้หวง ในฐานะที่เจ้าเป็นเด็กใหม่นั้น ถ้าจะต้องผ่านการทำงานตามที่ข้าบอกซะก่อน แต่ก่อนอื่นเจ้าไปกินข้าวกินปลาเสียก่อน เดี๋ยวจะเป็นลมเป็นแล้งเอา” กุ้ยซานนำตัวของหลังจิวไปยังหลังโรงครัวที่เป็นที่กินข้าวของบ่าวรับใช้ ภายในคฤหาสน์แห่งนี้ กับข้าวมื้อเช้านั้นเป็นเพียงข้าวต้ม กับปลาเค็มเท่านั้น แม้จะเป็นอาหารพื้นๆ แต่ว่าพ่อครัวนั้นก็ทำได้ถูกปากมาก “กับข้าวนี่อร่อยมากเลยครับ พี่ชาย ใครเป็นคนทำครับเนี่ย” หลังจิวถามหวังตีสนิทเหล่าคนใช้เพื่อจะได้เข้าถึงข้อมูลต่างๆได้ง่ายขึ้น “แน่นอนก็ข้าเป็นคนทำเองนี่หน่า” กุ้ยซานพูดออกมาอย่างภูมิใจ แต่ก็โดนขัดโดยบ่าวรับใช้อีกคนนึงว่า “เจ้าก็ทำเก่งแค่ข้าวต้มนั้นแหละ ของอย่างอื่นนี้รสชาติหมายังไม่กินเลย” “ว่าอะไรน่ะ เตี้ยหุน เจ้ายังอยากจะกินข้าวต้มอยู่ไหม”กุ้ยซานกล่าว “อู้ย กินจ้า” เสียงของคนชื่อเตี้ยหุน กล่าวเสียงอ่อย เรียกเสียงหัวเราะให้บ่าวรับใช้ทุกคนๆที่อยู่ในนี้
           หลังจากที่หลังจิวนั้นรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็ได้รับมอบหมายงานจากกุ้ยซานว่า “ในวันนี้ เดี๋ยวเจ้าไปกวาดสวนหน้าจวนก็แล้วกัน ไม้กวาดอยู่ตรงหลังเรือนคนใช้ เจ้าไปหยิบมาใช้ได้ เดี๋ยวเจ้าทำเสร็จแล้วมารายงานข้า” กุ้ยซานกล่าว “ได้เลยขอรับ” หลังจิวกำลังจะเดินออกไปแต่กุ้ยซานก็พูดว่า “อ้อ เจ้าห้ามเข้าไปในห้องลึกสุดภายในคฤหาสถ์นะ” “ฮะ ทำไมรึขอรับ”หลังจิวถามด้วยความสงสัย “เอาน่าข้าบอกไม่ให้เข้าไปก็ทำตามเถอะน่า”กุ้ยซานกำชับ “ก็ได้ขอรับ”หลังจงิขานรับ

        “ไม่นึกเลยว่าจะต้องมาปลอมตัวเป็นคนรับใช้อย่างนี้ นี่ช่างเป็นประสบการณ์แปลกใหม่จริงๆ” หลังจิวคิดกับตัวเอง นาทีแรกที่เขาได้รับจาก”กุ้ยซาน”ในวันนี้ก็คือ “การกวาดสวนหน้าจวน”  กันเองงานนี้อาจจะฟังดูเป็นงานง่ายๆก็จริงอยู่แต่ว่าใบไม้ที่หล่นอยู่ตรงส่วนนั้นก็มีปริมาณมากอยู่พอตัว หลังจิ๋วจนต้องใช้ความพยายามอยู่บ้างในการจัดการกับใบไม้พวกนี้
           ขณะที่หลังจิวนั้นกำลังกวาดใบไม้ในสวนอยู่นั้นเองเขาก็สอดส่องสายตาจ้องมองไปยังรับรอบตัวเองอย่างแนบเนียนเพื่อหาเบาะแสที่เกี่ยวข้องกับท่านอาซาร่า  แม้ว่าอาจจะไม่ได้อะไรมากจากการดูจากภายนอกแต่ว่าเขาก็จะรับรู้ถึงผังของพื้นฐานนี้อย่างคร่าวๆได้จากภายนอกและการสอบถามบ่าวรับใช้คนอื่นๆ  แม้จะเป็นเบาะแสเล็กๆแต่ว่าก็อาจจะนำไปสู่การตามหาท่านอาซาร่าจนเจอก็เป็นได้
           จากการสอนงานจากกุ้ยซาน คนรับใช้ภายในคฤหาสน์นี้เขาบอกว่าการที่เราจะกวาดใบไม้ในลานกว้างนั้นหากจะทำให้ง่ายขึ้นควรจะนำน้ำไปรดใบไม้เสียก่อน เพื่อให้กวาดง่ายขึ้นและ นำไปทิ้งได้ง่ายขึ้นด้วย  แถมยังเป็นการรดน้ำเหล่าต้นไม้ในสวนได้อีกด้วยนับว่าเป็นการ ยิงธนูดอกเดียวได้นกสองตัว อย่างแท้จริง
           หลังจิวนั้นหลังจากจัดการทำความสะอาดสวนจนสะอาดเรียบร้อยแล้ว ก็ไปรายงานผลของงานให้กับกุ้ยซาน “ข้าจัดการงานเสร็จเรียบร้อยแล้วขอรับ” หลังจิวกล่าวรายงานจากกุ้ยซาน “อ้อ เจ้าจัดาการเสร็จแล้วเหรอ งั้นเจ้าไปปัดกวาดเช็ดถูในห้องนี้ให้เรียบร้อยนะ” กุ้ยซานมอบงานให้กับเขา ก่อนจะเดินจากไป
         หลังจิวนั้นเริ่มต้นทำความสะอาดห้องทันที จากคำแนะนำของกุ้ยซาน เขาบอกว่า
“การกวาดห้องนั้น ต้องกวาดจากที่สูงมาหาที่ต่ำเสมอ เช่น กวาดหยากไย่บริเวณเพดาน โดยการกวาดต้องกวาดไปทางด้านหน้าเสมอ ไม่สะบัดไม้กวาดหรือตะวัดปลายไม้กวาดให้สูงเพราะจะทำให้ฝุ่นคลุ้งกระจาย ถ้าบริเวณที่ต้องกวาดมีฝุ่นหนามาก ก่อนกวาดควรใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดก่อนเพื่อไม่ให้ฝุ่นฟุ้ง
             หลังจากกวาดเสร็จก็จะเป็นการถู อย่าลืมว่าควรจะกวาดบ้านให้สะอาดปราศจากฝุ่นก่อนถู การเช็ดถูต้องเริ่มจากที่สูงลงไปที่ต่ำเช่นเดียวกับการกวาดบ้านการถูบ้านต้องถูถอยหลังเสมอเพื่อป้องกันการเหยียบย่ำลงไปบนพื้นที่ไม่เเห้งควรสักผ้าถูพื้นบ่อยๆ และหมั่นเปลี่ยนน้ำที่ใช้ถูพื้น เพราะว่าหากผ้าถูพื้นำม่สะอาดก็ยากที่จะสะอาดได้
การทำความสะอาดส่วนต่างๆ ภายในบ้านเข่น เพดาน ควรใช้ไม้กวาดพาน กวาดหยากไย่และใยแมงมุมให้สะอาดอยูาเสมอและทำความสะอาดพื้นบ้านอีกครั้ง สำหรับฝาผนังให้ใช้ไม้กวาดขนไก่ปัดให้สะอาด ถ้าเป็นผนังไม้ให้ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดให้ทั่ว ถ้
ประตูหน้าต่าง ใช้ไม้กวาดขนไก่ปัดให้สะอาดหากเป็นประตูหน้าต่างไม้ให้ใช้ผ้าชุบน้ำมาเช็ด
   
           หลังจิวนั้นทำความสะอาดตามวิธีที่กุ้ยซานบอกจนเสร็จเรียบร้อย หลังจิวมีความคิดขึ้นมาว่า ‘เราลองไป ดูห้องที่กุ้ยซานบอกไว้ดีกว่า อาจจะได้อะไรเพิ่มเติมก็ได้’ หลังจิวนั้นเดินไปยังห้องที่กุ้ยซานบอกว่าห้ามเข้าไป ขณะที่เขากำลังแง้มประตูเพื่อดูนั้นเอง เขาก็ถูกขัดจังหวะขึ้นมา “อ่ะแฮ่ม เจ้ากำลังทำอะไรน่ะ ข้าบอกแล้วใชไ่หมว่าไม่ให้เข้าไป” เป็นเสียงของกุ้ยซานนั้นเอง “แฮ่ๆ ข้าก็แค่อยากรู้เท่านั้นเองว่าข้างไหนมีอะไร” หลังจิวกล่าวกลบเกลื่อน “ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกันแหละน่า แต่เดี๋ยวก็โดนทำโทษกันพอดี” กุ้ยซานกล่าว หลังจิวถอยออกมาแล้วถามว่า “ข้างในมันมีอะไรเหรอ ถึงได้ห้ามเข้าไป” กุ้ยซานจึงตอบว่า “อืม ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ข้าเคยฟังพวกคนดงเฝ้ายามคุยกัน เขาว่านายท่านซ่อนของอะไรบางอย่างที่สำคัญมากไว้ข้างใน ช่างเถอะ รีบไปกินข้าวเที่ยงได้แล้วไป!!” พูดจบกุ้ยซานก็ลากหลังจิวออกมา ‘น่าสงสัยจริง ซ่อนอะไรไว้กันนะ’หลังจิวคิดในใจก่อนจะออกมา...


@Admin

แสดงความคิดเห็น

(( เงินค่าคนงานจวน 80 ชั่ง 3500 ตำลึงรายวัน ))  โพสต์ 2019-4-6 14:59

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +77 เงินตำลึง +3500 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 77 + 3500 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หงอนคู่
ทวนยาว
ตัวเบาขั้นกลาง
คัมภีร์เยี่ยนจื่อ
มือสังหารพื้นฐาน
ฮั่นเสียทองเทวะ
คบเพลิง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x4
x30
x1
x2
x15
x4
x10
x85
x25
x15
x19
x5
x28
x10
x24
x67
x11
x100