ดู: 102|ตอบกลับ: 1

{ เมืองผิงหยวน } โรงเตี๊ยมเฟยเฟยผิง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-3-31 00:42:10 |โหมดอ่าน




 โรงเตี๊ยมเฟยเฟยผิง   


{  เ มื อ ง ผิ ง ห ย ว น  }






【 โรงเตี๊ยมเฟยเฟยผิง 】

『บรรเลงเสียงเพลงขับขาน


โรงเตี๊ยมเฟยเฟยผิง เป็นสถานที่ ที่ผู้คนและนักเดินทางมากมาย ต่างก็แวะเวียนเข้ามาพักผ่อน และนั่งสังสรรค์กัน เป็นโรงเตี๊ยมขนาดใหญ่ของเมืองผิงหยวน เพราะฉะนั้นแขกไปใครมาก็จะเห็นว่ามีโรงเตี๊ยมแห่งนี้ที่เป็นจุดขาย


เพราะว่ามีความสวยงาม และทองอร่าม โดยตกแต่งเป็นอย่างดี และช่วงเย็นจะมีดนตรีบรรเลงให้ได้ฟังกันและที่พักอย่างเป็นส่วนตัว ชั้นล่างจะเป็นร้านอาหารที่บริการอย่างจุใจ พร้อมหากสั่งกลับบ้านก็มี




ชื่อกิจการ : โรงเตี๊ยมเฟยเฟยผิง

เจ้าของกิจการ: เหมยจุนจี

ประเภทร้าน: บริการอาหาร-ขนม, สุรา-น้ำชา, เสียงดนตรี และ ที่พัก

เวลาเปิด-ปิดร้าน: 24 ชั่วโมง


#ประทับตรา: ผู้ว่าเมืองผิงหยวน



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-3-31 00:43:04 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-4-1 22:13

{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 4 : เส้นทางของฉันคือการก้าวเดิน หรือปล่าว(?)}
{ ตอนที่ 76 : ขออีกสักนิดก็แล้วกัน..}

        นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของสตรีที่กำลังนอนนิ่งอยู่บนเตียงใหญ่นั้นลืมตาขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ ร่างกายของเด็กสาวนั้นนอนอยู่บนเตียงโดยที่กำลังมีอ้อมกอดของสตรีข้างกายนั้นนอนอยู่ข้างๆด้วยเช่นเดียวกัน เธอนั้นเหลือบมอง..ก่อนที่จะเห็นใบหน้าที่แสนคุ้นเคยของทางซิริล่า สตรีสาวชาวต่างโลกที่กำลังนอนอยู่อย่างเงียบงัน..

        ดวงตางามสีแปลกตาอย่างเขียวมรกตนั้นยังคงไม่ได้ลืมตา มีเพียงลมหายใจที่สม่ำเสมอเท่านั้นที่ทำให้เธอได้รับรู้ว่านางยังคงอยู่ในห้วงนิทราแห่งความฝันอยู่เหมือนเดิม เด็กสาวนั้นจับจ้องไปที่ใบหน้าที่มีรอยแผลเป็น มือบางขยับเข้าหา พลางจับไปที่รอยแผลนั้นอย่างเงียบงัน…

       “........” ไร้ซึ่งเสียงจากสิ่งใด ที่เธอจะพูดขึ้นมามากกว่านี้ เด็กสาวเงียบเชียบมีเพียงร่างกายและมือของเธอเท่านั้นที่ขยับเสียอย่างงั้น.. เป่าหลิงคลียิ้มหวานเล็กน้อย พลางเหลือบมองหันไปทางเส้นผมสีขี้เถ้าที่กำลังแนบใบหน้าของซิริล่า.. มือบางของเธอจับไปที่เส้นผมนั้น ก่อนที่จะนำมันที่ปกปิดใบหน้านั้นออกไปอย่างเงียบงัน..

        อ้อมแขนของสตรีชาวต่างโลกนั้นก็ยังคงโอบกอดร่างกายของเธออยู่เช่นเดียวกัน
        
        และดูเหมือนว่าไม่นานเกินรอ..มือนั้นก็เริ่มขยับพลางกระชับอ้อมกอดทำให้ร่างของสตรีร่างเล็กอย่างเป่าหลิงนั้นจำเป็นที่จะต้องขยับกายเข้าไปหานาง ตอนนี้ใบหน้าของทั้งสองห่างกันไม่ได้ถึงคืบเพราะอ้อมแขนที่ดันร่างกายเล็กนั้นให้แนบชิด..

        ลมหายใจที่จรดรดกันอย่างเงียบงัน นั้นทำให้ใบหน้าของอิสตรีมารปีศาจนั้นอดที่จะขึ้นสีระเรืองราวกับลูกตำลึงสุกไม่ได้เลย.. นัยต์ตาสีม่วงนั้นช่างระรื่นไปด้วยความสุข ณ ช่วงเวลานี้.. เธอไม่ได้ถอยร่างกายออกห่างจากอ้อมแขนของทางซิริล่า แต่ทว่านางเลือกที่จะปล่อยเลยตามเลยร่างกายนี้ ให้รับรู้ว่านางนั้นยังคงมีอารมณ์แบบมนุษย์ไม่มีเปลี่ยนแปลง..

        เด็กสาวเลือกที่จะนอนอยู่ที่เดิมนั้นโดยที่ไม่ได้ขยับอะไรสักอย่างเลย..นัยต์ตาสีม่วงนั้นสูดลมหายใจ ก่อนที่จะคลียิ้มหวาน..พลางเหลือบมองว่า..ตอนนี้คงยังไม่ใช่เวลาที่เธอจะต้องตื่นละมั้ง?.. ขออีกนิดหน่อยแล้วกัน?..จริงไหม?


@Admin




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม +2 ความโหด โพสต์ 2019-4-1 22:43

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +4 เงินตำลึง +500 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 4 + 500 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-9-15 21:58

ขึ้นไปด้านบน