ดู: 103|ตอบกลับ: 3

{ เมืองอวี้ซาง } ศาลาจางหลู่ฝู

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-3-24 16:10:16 |โหมดอ่าน





ศาลาจางหลู่ฝู

{ เมืองอวี้ซาง - ย่านการค้า }








【ศาลาจางหลู่ฝู】
กลางย่านการค้าเมืองอวี้ซางมีสวนน้ำแห่งหนึ่ง สถานที่พักผ่อนหย่อนใจ
นอกจากสระน้ำกระจ่างสีเขียวมรกตแล้ว ยังมีศาลาพักผ่อนหย่อนใจ
เป็นเก๋งสี่ฤดูขนาดกว้างพอจะบรรจะได้พร้อมกันร่วมสิบคน
นับว่าเป็นที่หลบร้อนชั้นดี แต่ไม่สามารถหลบเหล่าพ่อค้าประหลาด
ที่มักมาเสนอขายอะไรแปลกๆ ที่นี่ ก็แล้วแต่วาสนาละนะ









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

154

กระทู้

1472

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
788453
เงินตำลึง
18336427
ชื่อเสียง
70816
ความหิว
143

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
6324
ความชั่ว
416
ความโหด
2499
ภูตปริศนา (วัยทารก)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2019-3-24 18:53:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[เรื่องจริงหรือไม่]

         ผ่านไปกว่าชั่วยามแล้วแต่ยังคงไร้วี่แววของสหายของจู่ฟูเยี่ยนที่จะมา ดังนั้นจางฝูจึงขอตวออกไปเดินเล่นที่ด้านนอก เพราะหนึ่งอย่างเลยคือเธอทนกับกลิ่นสุราที่อบอวนอยู่ในห้องและเหลาสุราแห้งนี้ไม่ไหวแล้วนั้นเอง จู่ฟู่เยี่ยนก็ได้ฟังก็เพียงงพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจก่อนที่จางฝูนั้นจะขอตัวเดินออกจากห้องไปโดยที่มีซุนเจียงนั้นค่อยตามไปด้วย


    “ไม่อยู่ดื่มต่อเป็นเพื่อคุณชายจู่ฟู่เยี่ยนเล่า”จางฝูหันไปเอ่ยถามกับซุนเจียงที่เดินลงบันไดตามหลังเธอมา


     “มันเริ่มๆ มึนๆ ถ้าออกไปเดินเล่นสักหน่อยน่าจะดีกว่า”ซุนเจียงเอ่นพรางโคร่งศีรษะไปมา จางฝูที่ได้ฟังก็เพียงส่ายหัวไปมาเล็กน้อย ก็นี่ละนะ อยากลองเป็นไงสุดท้ายก็เมาแอร๊ แม้ว่าเจ้าสุราที่ดื่มไปนักมันจะจัดว่าเป็นสุราเก๊กฮวยที่มีฤิทธฺ์เบาและกลิ่นไม่แรงมากก็ตาม


     จางฝูเเละซูนเจียงเดินออกจากเหลาสุรามุ่งสู่บริเวณย่านการค้าที่คึกคักโดยที่ตัวเธอนั้นไม่ลืมที่จะเอาหมวกผ้าคลุมมาใส่ปกปิดตัวเองไว้ ก็อย่างที่รู้ว่าในเมืองนี้ยังจัดว่าเป็นเขตของเจ้าพวกพรรคมารนั้น และเรื่องของเธอคงโดนประกาศไปจนทั่วทั้งพรรคแล้วกระมังในยามนี้ อย่างน้อยๆก็ต้องป้องกันเอาไว้ ก่อนที่เธอจะหันไปมองชายหัวเขียวที่เดินเซนิดอยู่ข้างๆ “ไหวไหมนั้น ข้าว่าเจ้าควรหาที่นั่งพักมากกว่าข้านะ”


      “แบบนั้นก็ดี”ซุนเจียงเอ่ยก่อนที่เขานั้นจะถูกจางฝูจับลากไปนั่งพักอยู่ที่ศาลาใกล้ๆกับย่านการค้า ส่วนตัวของเธอก็เดินไปหาซซื้อซูปหรือน้ำแกงอุ่นๆให้คนหัวเขียวดื่มเผื่อว่ามันจะช่วยคลายอาการเมาไปได้บ้าง


      “เช่นนั้นก็นั่งรออยู่นี่อย่าไปไหนมั่วซั่วละ”จางฝูเอ่ยพรางหันหลังเดินหายเข้าไปในหมมู่ผู้คนที่เดินไปมาในย่านการค้า


     @หลาน


      “พวกเจ้าก็จะมานั่งพักหรอ….นั่งเถอะ”ซุนเจียงหันไปมองผู้มาใหม่อีกสองคนที่มีสีหัวเเจ่มจ้าสะท้องเเสงเเดดชวนเเสบตาพร้อมกับยัดตัวขยับทีว่างให้กับอีกสองคน ก่อนที่เขาจะหันกลับไปบมองตรงเข้าไปในหมู่ผู่คนในย่านการค้า เพื่อเฝ้ารอสหายที่ผละตัวออกไปซื้อของอยู่เงียบๆ อีกทั้งยังรสขมปร่าของสุราที่ติดอยู่ที่ลิ้นและอาการมึนหัวที่เหมือนกับโดนใครก็ไม่รู้จับหัวเขาโยกไปโยกมาอยู่อย่างนั้นแหละเขาจึงตัดสินใจเลือกที่จะหลับตาลงเพื่อคลายอาการเวียนหวนั้นลงบ้าง


       @หลาน


            ซุนเจียงที่นั่งหลับตาอู่พลันลืมตาขึ้นมาแล้วมองไปยังชายแปลกหน้าหัวสีทองที่เดินมาหยุดตรงหน้า หากแต่สีผมนั้นมันไม่ได้ทำให้ตัวเขาสนในไปมากกว่าคำพูดที่บอกว่ามีคนหน้าคล้ายตน ซึ่งบางทีมันอาจจะเป็นเบาะแสที่ว่าตัวเขาเป็นใครก็ได้ “ข้ามาจากหมู่บ้านอู่เจิ้น แต่ก่อนหน้านั้นข้าไม่รู้ เจ้าบอกรู้จักคนที่เหมือนข้า หรือเจ้ารู้จักข้า เข้าบอกชื่อได้ไหม”


     @หลาน


    “ซุนเจียง เป็นไงดีขึ้นบ้างรึไม่ อ้าวคุณชายเซวียน หลิงหลานพวกเจ้ายังอยู่ที่เมืองนี้หรอกหรือ”จางฝูที่เดินกลับเข้ามาในศาลาร้องถามขึ้นเมื่อกลับมาพาคนเมาแล้วพบว่าที่ตรงนั้นยังมีคนคุ้นหน้าคุ้นตาอีกสองคนกำลังยืนพูดคุยกันอยู่ พร้อมกับเธอที่เดินเอาถ้วนไม้เล็กๆที่ใส่น้ำแกงสร่างเมาไปยื่นส่งให้คนหัวเขียวดื่ม “เอาดื่มสะจะได้หายมึน”


        “ขอบคุณ”ซุนเจียงหันกลับมามองจางฝูพร้อมกับรับเอาถ้วยน้ำแกงในมอจางฝูไปเป่าแล้วยกขึ้นดื่มจิบช้าๆ พรางเบนสายตามไปมองชายหญิงหัวสีสว่างอีกสองคนที่ดูเหมือนจะเป็นคนรู้จักของจางฝู


         @หลาน


     “เจี๋ยเฟยมิได้มาด้วยหรอก อยู่ที่บ้านน่ะคุณชายเซวียน”จางฝูเอ่ยตอบยิ้มๆ ก่อนจะหันไปมองลูกเจี๊ยบน้อยที่ดูท่าทางเเปลกๆขณะที่มองมายังเธอับชายหัวเขียวที่นั่งซดน้ำซุปอยู่ข้างๆ “ก็ทำงานน่ะ หลิงหลานงานยังไม่เสร็จเลย ส่วนซุนเจียงก็....เขาไง”จางฝูเอ่ยพรางชี้นิ้วไปที่คนหัวเขียวที่เงยหน้าขึ้นมาจากถ้วยน้ำแกงและค่อมหัวให้แก่สตรีผมเงินเล็กน้อย


       “ข้าซุนเจียง เพื่อนเจ้าหรอเจ้าหรือจางฝู”ซุนเจียงเอ่ยแนะนำตัวแล้วหันกลับมาถามคนข้างๆแล้ววางถ้วยน้ำแกงลงที่ม้านั่งข้างตัว “พวกเขาเหมือนรู้จักข้าเลย”


      “หืมม….พวกเจ้ารู้จักเขาหรือ”จางฝูเลิ่กคิ้วขึ้นเล็กน้อยมองไปยังคนอีกสองงคนที่เหลือ


     @หลาน


     “อูยาว่านเถียนหรือ”จางฝูทวนชื่อที่หลิงหลานพึ่งเอ่ยออกมาพรางหันไปมองคนหัวเขียวข้างๆ ที่เพียงแค่มองสบตากลับมาด้วยใบหน้าซื่อก่อนจะส่ายหัวไปมาช้าๆ ‘มันความจำเสื่อมหนักขนาดไหนกันเนี่ย’


     “ไม่คุ้นเลยหรือ”


      “ไม่เลยอย่างที่บอก ข้าจำได้เเค่พ่อบุญธรรมช่วยข้ามาแล้วก็ตั้งชื่อให้ข้าใหม่เท่านั้น”ซุนเจียงเอ่ยด้วยสีหน้าที่เศร้าหมองลงไป เพพราะขนาดที่ว่าได้เจอกับคนที่เหมือนจะรู้จักตัวเขาแล้ว ได้ฟังชื่อก็แล้ว แต่ในหัวเขามันก็ไม่มีปฏิกิริยา หรือสัญญาณอะไรสักอย่างที่จะบ่งบอกว่านั้นอาจจะเป็นตัวเขาเลยสักนิด  


      @หลาน


       “ยินดีที่ได้รู้จักทั้งสองคนเลย ยังไงด็เรียกข้าว่าซุนเจียงเถอะตลอดมานี้ก็ใช้ชื่อนี้จนชินไปแล้ว”ซุนเจียงเอ่ยพร้อมกับยิ้มบางออกแล้วยกเอาถ้วยน้ำแกงขึ้นมาดื่มจดหมด


       “ก็นะ ได้รู้เท่านี้ก็พอจะมีเบาะแสแล้ว อย่างไรสักวันเจ้าก็จำได้เองอย่าพึ่งรีบร้อนเลย”จางฝูเอ่ยยิ้มก่อนจะหันไปมองหลิงหลานที่คลายท่าทีเป็นลูกเจี๊ยบขี้ระแวงเลิกพองขนทำตัวกลมแล้วกับมาเป็นเเม่เจี๊ยบน้อยสีเงินเช่นเดิมเเล้ว “จริงสิ หลิงหลาน ช่วงนี้ข้าว่าเจ้าอย่าพึ่งมาเดินเที่ยวเล่นเมืองนี้บ่อยๆจะดีกว่านะ”


     @หลาน


      “เรื่องเกี่ยวกับงานที่ข้ามาทำนี้แหละ พอดีว่าคนที่ขโมยรูปเจ้าไปมันมีเส้นสายวนเวียนอยู่ในเมืองนี้ด้วยน่ะ ก็แค่อยากให้เจ้าไปห่างเมืองนี้เสียหน่อยในช่วงนี้”จางฝูเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจังพรางยกมือขึ้นไปลูบคอตัวเองที่ยังคงมีร่องรอยช้ำอยู่เพียงแต่เเค่มีเส้นผมปิดบังเอาไว้เท่านั้น และการที่พวกมันเอารูปของเจี๊ยบน้อยตัวนี้ไปดีไม่ดีอาจเป็นเป้าหมายต่อไปของพวกมันจะหิ้วหอบเอาขึ้นเขาไปก็ได้


       @หลาน


      “ก็เพราะว่างานยังไม่เสร็จอย่างไรเล่าคุณชายเซวียน เนอะซุนเจียง”จางฝูเอ่ยพรางหันไปถามอีกคนที่เพียงพยักหน้าตามน้อยๆ       

     @หลาน


     “ลูกเจี๊ยบน้อยแบบเจ้าข้ากลัวว่าจะโดนงานข้าหิ้วไปมากกว่า เอาเป็นให้เจ้าไปให้ห่างเมืองนี้ดีกว่า เพราะเรื่องนี้ข้าก็ไม่สามารถดูเเลปกป้องเจ้าไปนะหลิงหลาน”จางฝูเอ่ยแล้วทอดสายตามองดูลูกเจี๊ยบน้อยที่เเปลงร่างกลายมาเป็นลูกลิงเกาะเเขนเธออยู่แทน


      “อืม จางฝูยังโดนตีเสียยับเลย เหมือนผักเปื่อยๆที่อยู่ในหม้อต้ม”ซุนเจียงเอ่ยหน้าตามพรางนึกไปถึงตอนที่สู้กันแล้วเห็นสภาพของอีกฝ่ายที่เรียกว่าเหมือนกับ ผักเปื่อยๆในหม้อตอนที่พ่อบุญธรรมเขาเคยต้มจับฉ่ายให้กินเลย


     “ไม่พูดก็ไม่ได้ว่าเจ้าเป็นใบ้นะ ซุนเจียง”คนโดนติเพียงแค่ไหว่ไหล่เล็กน้อยแล้วหันไปมองดูวิวต้นไม้รอบๆศาลาที่พวกเขานั่งพักกันอยู่


     @หลาน


     “ก็ได้ๆ ไว้ข้าจะส่งข่าวหาเจ้าบ่อยๆ ดีรึไม่”จางฝูว่าพรางยกมือขึ้นลูบหัวหลิงหลานซึ่งให้ความรู้สึกเหมือนตอนที่ลูกหัวลูกสาวอยู่อย่างไรอย่างนั้น ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นไปยิ้มให้กับคุณชายเซวียน “เช่นนั้นก็ต้องฝากนางให้ท่านดูแลแล้วละเจ้าคะ”


      “เอาละ ข้าว่าข้ากับซุนเจียงออกมานานแล้วป่านนี้คนอื่นที่ร่วมงานข้าคงรอแล้ว ข้าคงต้องไปแล้วละ เจ้าเองก็รีบออกเดินทางออกจากเมืองนี้ไปเร็วสะละ”จางฝูว่าพร้อมกับยัดตัวลุขึ้นมายืนมองหลิงหลาน เหมือนกันกับซุนเจียงที่หยิบเอาถ้วยน้ำแกงที่หมดแล้วขึ้นมาถือแล้วลุกขึ้นมายืนอยู่ข้างๆ


       “ข้าไปก่อนนะ เดินทางปลอดภัยนะหลิงหลาน คุณชายเซวียนก็ด้วยนะ” จางฝูกล่าวยิ้มพร้อมกับยกมือประสานค่อมหัวไปทางคนหัวทอง ซุนเจียงที่เห็นก็รีบประสานมือตามแล้วค่อมหัวให้ทางคุณชายเซวียนกับหลิงหลานทันที ก่อนที่พวกเขาทั้งคู่จะหันหลังเดินจากศาลาแห่งนี้ไปและมุ่งหน้ากลับไปยังเหลาสุราที่พวกจู่ฟู่เยี่ยนนั่งรออยู่ทันที ซึ่งป่านนี้ก็ม่รู้ว่าสหายคนที่ว่านั้นจะมาถึงรึยัง

     @หลาน




ยัดน้ำแกงซางเมาใส่ปากพี่เขียว


@Admin
@LingHao


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ เซวียนหยวน อี้เฟย เพิ่มขึ้น 10 โพสต์ 2019-3-24 21:04
คุณได้รับ +8 คุณธรรม +12 ความชั่ว +20 ความโหด โพสต์ 2019-3-24 21:01

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -62 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -62 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
สุรากู่หลันหลาง
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
กงจักรเฟิ่งหวง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x100
x5
x177
x41
x800
x2
x17
x80
x90
x50
x595
x200
x3
x8
x4
x160
x1
x400
x3
x100
x3
x600
x600
x200
x90
x30
x220
x3
x56
x600
x400
x200
x5
x400
x1200
x75
x6
x30
x600
x4
x100
x1185
x2
x200
x200
x28
x4
x600
x40
x3
x10
x60
x59
x4
x250
x19
x600
x32
x44
x200
x100
x800
x183
x3
x600
x712
x200
x16
x200
x21
x600
x4
x1000
x400
x800
x30
x600
x50
x4
x5
x29
x400
x74
x1
x5
x1680
x1
x3
x575
x1250
x75
x1063
x3
x5
x6
x70
x2
x133
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x1
x136
x300
x75
x1
x15
x15
x2
x49
x6
x701
x410
x1500
x132
x218
x261
x260
x260
x400
x215
x70
x325
x405
x30
x111
x374
x728
x1
x23
x544
x4
x368
x96
x266
x265
x520
x1017
x129
x1
x47
x726
x454
x3
x2
x525
x430
x350
x158
x6660
x1287
x350
x257
x49
x42
x17
x49
x20
x322
x1253
x6
x1764
x810
x340
x1
x4
x28
x1
x8
x131
x243
x668
x5675
x53
x12
x134
x1
x446
x140
x5400
x8
x327
x630
x500
x36
x2
x3
x290
x5
x40
x141
x2
x4500
x546
x1356
x730
x108
x195
x107
x9
x64
x482
x7
x38
x3
x2
x7
x137
x5
x10
x15
x4
x147
x263
x500
x2
x51
x263
x7
x158
x17
x227
x5832
x702
x230
x13
x109
x4
x2
x1092
x2490
x490
x648
x219
x192
x254
x279
x6
x32
x13
x678
x7
x563
x9
x1748
x313
x732
x844
x1112
x980
x938
x107
x184
x233
x746
x1385
x807
x92
x101
x179
x906
x408
x120
x161
x6
x225
x287
x619
x460
x1034
x660
x156
x1072
x2318
x571
x40
x1018
x501
x24
x280
x1245
x170
x248
x1444
x6662
x1960
x3490
x35
x24
x41
x81
x697
x1

1205

กระทู้

4266

โพสต์

61หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1929234
เงินตำลึง
4660998
ชื่อเสียง
259299
ความหิว
2075

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
21222
ความชั่ว
9089
ความโหด
47220
ผีเสื้อสุริยันโบราณ
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-3-24 19:35:15 | ดูโพสต์ทั้งหมด

โชคชะตามักมากับคำว่าเคราะห์
1104
โข่งเขียวที่ลอยคอมาเหมือนกัน

          ป่านอกเมืองอวี้ซางยังคงร่มรื่นและเปี่ยมไปด้วยบรรยากาศแปลกๆเช่นเคย หลิงหลานเดาไม่ออกว่ากลิ่นอับๆ เสมือนเนื้อเน่าที่นางมักจะสัมผัสได้อยุ่เสมอ เป็นเพราะเหล่าพรานป่าล่าสัตว์แล้วลืมเอาซากไปหรืออย่างไร ทำได้แต่เพียงไม่สนใจและเดินทางต่อ…

          “อาจารย์… ปกติท่านมักรอบคอบเสมอนับว่าหาได้ยากที่จะหลงลืมอะไรสักคราว” ดรุณีผมเงินบนหลังเสือดำกุ่ยเล่อเปรยขึ้นเบาๆ พวกตนต้องย้อนกลับทางเก่าจนได้ "หนนี้เรียกได้ว่าผิดวิสัยนะเจ้าคะ"

          จ้าวเกาะไต้หวันหัวเราะเสียงเบาสัพหยอกเข้าหนหนึ่ง “ก็เวลานั้นมัวแต่พะวงถึงอาการป่วยของเจ้า คนข้างตัวไม่ยอมกินไม่ยอมนอนจะมีแก่ใจคิดเรื่องอื่นได้หรือ?”

         หลังผ่านงานมงคงวิวาห์ของแม่นางหวังไปที่เมืองสวี่ซาง เดิมทีพวกเขาคิดจะเดินทางกลับไปเมืองเจียงหลิง กลายเป็นว่าเซวียนหยวนอี้เฟยหลังเสร็จสิ้นการฝึกในช่วงเช้าก็กะกิดลูกศิษย์สาวว่าเห็นแหวนน้าวศรของเขารึไม่ นั่นคือแหวนประจำตำแหน่งประมุขเผ่าปกติจะสวมไว้ที่นิ้วหัวแม่มือชายหนุ่มเสมอ ช่วยกันหาไปๆ มาๆ ค่อยนึกขึ้นได้ว่าเขาถอดออกเก็บไว้ในลิ้นชักโรงเตี้ยมหงหูเตี๋ยก่อนออกจากอวี้ซาง

         เคราะห์ดีว่าแหวนนั้นสลักจากเขากวางดูไม่มีาคาค่างวดแค่ลวดลายค่อนข้างแปลก… เถ้าแก่จึงเก็บไว้ เมื่อพวกเขามารับก็ได้คืนอย่างรวดเร็ว… จะรีบตีกลับขึ้นเหลียงโจวไปดำเนินการเรื่องสร้างหอก็กระไรอยู่ ทั้งสองจึงออกมาเดินตรวจสอบสินค้าที่ย่านคึกคักของเมืองอวี้ซาง หลิงหลานเข้าออกส่วนมากก็แผงลอยร้านอาหารตรงกันข้ามกับบุรุษผมทองที่สนใจพวกสมุนไพร ใช้เวลาราวครึ่งเค่อเดินกันจนเหงื่อเริ่มผุดซึมชายหนุ่มนำผ้เนื้อละเอียดมาซับเหงื่อให้กับร่างบาง

         “ตอนใต้อากาศร้อนกว่าที่จิงโจว? เดินนานแล้วพวกเราไปหาที่นั่งพักกันสักหน่อยดีกว่า”

         “ก็ดีเจ้าค่ะ หาที่เย็นๆ คงต้องผ่อนคลายสักหน่อยก่อนจะหายใจไม่ทัน.. นั่นไงเหมือนตรงกลางจะเป็นสวนนะ” หลิงหลานชี้ไปยังพื้นที่คนเบาบางตา ก่อนเดินนำเข้าไปพบว่าเป็นสวนหย่อมจริงๆ มีทั้งสระน้ำและศาลานั่งพักไม่มีอะไรยอดเยี่ยมไปกว่านี้อีกแล้ว ‘เว้นจะมีขนมหวานสักจาน ชาสักกาล่ะก็แจ่มแจ๋ว’

          ร่างเน่งน้อยในอาภรณ์สีชมพูกลีบบัวเดินเข้าสู่ศาลาก่อน แมกไม้บดบังภาพด้านในต้องใช้มือคอยปัด และแล้วก็พบว่าด้านในมีคนจับจองที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว เสียงหวานเอ่ยอย่างขออนุญาต “โอ๊ะ ไม่ทราบว่ามีคน… หากไม่รังเกียจพวกเราขอนั่งพักด้วยนะเจ้าคะ”




            จนเมื่อเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายพบบุรุษผมเขียวระบ่าตาซ้ายสวมที่คาดปิดไว้ เครื่องหน้าศิลาสลักแบบนี้ ไหนจะแผลเป็นจุดเดียกวันอีก หญฺงสาวก็ชะงักไป ‘ผี? วิญญาณ? คนผู้นี้? นอกจากหงเจี้ยนกับชางหยูอย่าบอกนะว่ายังมีพวกหน้าเหมือนกันอยู่อีก...’ นางตะลึงไปมือก็ปล่อยกิ่งไม้ไม่ทันระวังว่าดีดถูกท่านอาจารยืด้านหลัง ส่วนเซวียนหยวนอี้เฟยหลบได้อย่างเฉียดฉิวนึกสงสัยว่าทำไมนางไม่ยอมเดินไปสักทีก็ถามไถ่

           “หลาน…? มีอะไรหรือ?” มือหนาแตะลงไหล่เบาๆ เจ้าตัวก็ยังนิ่งเขาจึงก้าวเข้ามาดูด้วยตาตนเอง ใครจะคาดคิดว่าผ่านไปห้าปีจะเจอสหายเก่าที่คิดว่าลงไปคุยกับสาหร่ายใต้ทะเลไปแล้ว โผล่มานั่งเป็นเจ้าที่กลางศาลาได้ ‘ถูกชางหยูซัดตกแอ่งปีศาจเขามิใช่ตายไปแล้วหรือ ประหลาดจริง?’

           เจ้าเกาะไต้หวันคนปัจจุบันยังสังเกตได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างแปลกไป หากเป็นสหายเก่าจริงๆ เห็นตนเข้าอย่างน้อยก็ต้องมีความเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าบ้าง นี่คล้ายไม่รู้จักกันจึงลองเรียกดู
             “....ว่านเถียน?!”

          “พวกเจ้าก็จะมานั่งพักหรอ….นั่งเถอะ” ชายหัวเขียวปริศนาหันมองผู้มาใหม่อีกสองคน พร้อมกับยัดตัวขยับทีว่างให้กับอีกสองคน ก่อนที่เขาจะหันกลับไปบมองตรงเข้าไปในหมู่ผู่คนในย่านการค้า คล้ายว่ากำลังรอใครสักคน ยิ่งเขาหลับตาลงก็ยิ่งคล้ายอดีตประมุขเผ่าอูยาที่ 'ตายไปแล้ว'

          บุรุษผมเขียวคล้ายไม่รู้จักพวกเขาทั้งบรรยากาศรอบตัวก็ดูผ่อนคลายลง มิใช่ชายที่เก็บสั่งสมความแค้นล้างเผ่ามานับสิบปีแบบเก่าก่อน ทว่าเซวียนหยวนอี้เฟยสัมผัสได้ถึงความหม่นหมองของสตรีผมเงินด้านข้างที่เริ่มจะแผ่ออกมาทางสีหน้า เขาขมวดคิ้วพลางคิด ‘จริงสินะ.. ครั้งเกิดการปฎิวัติด้วยคำสั่งของว่านเถียนกำจัดสายเลือดชนต่างชาติ ซาปิงสหายของนางเองก็ตกเป็นเหยื่อด้วย’

           “....ทำไมถึงยังนั่งเฉยแบบนี้ได้อยู่อีกเขาทำเหมือนว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น!!” หลิงหลานพูดรวดเดียวทั้งประโยคอย่างฉับไว ทำท่าคล้ายจะเดินเข้าไปหาคนที่นั่งอยู่ก่อนแต่อาจารย์นางคว้าไหล่เอาไว้ทัน ส่ายหน้าพลางห้ามปราม “หากจะบอกว่าหน้าเหมือนกันมันคงมีหรอกคนที่ตาเสียข้างเดียวกันแล้วยังหัวสีนี้น่ะ”

          “ช้าก่อน… ข้าว่าเขามีบางอย่างแปลกๆ ไป หากรู้จักพวกเรายังจะนั่งหน้าเป็นแบบนี้ได้อยู่อีกหรือ?” บุรุษผมทองพยายามชี้ให้สังเกต แม้มือจะโดนปัดออกมาแล้วก็ตาม “ลองพูดกับเขาดูก่อนบางทีห้าปีที่ผ่านมานี้ หลายสิ่งเปลี่ยนแปลงเขาอาจไม่ใช่คนเดิมแล้วก็ได้”

          ‘หมายถึงคนเดิมที่ทำท่านเกือบตาย หรือคนเดิมที่คลั่งแค้นจนแยกมิตรศัตรูไม่ออกกันล่ะ?’

          ใบหน้าหวานทอแววหม่นหมองความสูญเสียเมื่อห้าปีก่อนไม่อาจเรียกกลับคืนมาได้ นางทราบ เพียงแต่จะให้ทำเหมือนกับว่าไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้นต่อหน้าคนที่เป็นต้นเหตุการตายของสหาย นางทำไม่ได้จริงๆ หรือเปลี่ยนกันจะให้ชัดกระี่จอมทัพออกมากระซวกเจ้าหัวสาหร่ายตรงนี้ตอนนี้ นางก็ทำไม่ลงจริงๆ นั่นล่ะ

         “อย่างไรเขาก็เคยเป็นสหายเก่าก่อนของท่านนี่นะอาจารย์ ข้ายังยืนอยู่ตรงนี้ก็เพื่อซาปิงที่ตายไปเช่นกัน เอาเถิดท่านจะทำอะไรก็ทำ!”

          บุรุษผมทองบีบมือเล็กของนางเบาๆ ก่อนผละออกมาแล้วคลี่รอยยิ้มสุขุมตามเดิม ก้าวมาหยุดอยู่ตรงหน้าผู้ที่นั่งนิ่งตั้งแต่เมื่อครู่ “เมื่อครู่ขอโทษที่ลูกศิษย์ข้าเสียมารยาท คุณชายมีใบหน้าละม้ายคล้ายคนที่พวกเรารู้จักนัก เหมือนกระทั่งสีผมและแผลเป็นที่ดวงตา ไม่ทราบท่านมาจากที่ใดหรือ?”

           ชายผมเขียวที่นั่งหลับตาอยู่พลันลืมตาขึ้นมาแล้วมองไปยังชายแปลกหน้าหัวสีทองที่เดินมาหยุดตรงหน้า หากแต่สีผมนั้นมันไม่ได้ทำให้ตัวเขาสนในไปมากกว่าคำพูดที่บอกว่ามีคนหน้าคล้ายตน ซึ่งบางทีมันอาจจะเป็นเบาะแสที่ว่าตัวเขาเป็นใครก็ได้ “ข้ามาจากหมู่บ้านอู่เจิ้น แต่ก่อนหน้านั้นข้าไม่รู้ เจ้าบอกรู้จักคนที่เหมือนข้า หรือเจ้ารู้จักข้า เข้าบอกชื่อได้ไหม”

            “อ่อที่แท้เป็นเช่นนั้นเอง….” เซวียนหยวนอี้เฟยลองเข้ามาใกล้ก็แล้วคล้ายฝ่ายนั้นยังจดจำตนไม่ได้เลย ข้อนี้แปลกมากแต่อาจเป็นไปในทิศทางที่ดี?

           ฟังคำตอบแล้วประกอบกับสีหน้าที่ดูสับสนมึนงงไม่คล้ายคนโกหก จ้าวเกาะไต้หวันหันสบตากับลูกศิษย์สาว ‘คล้ายว่าเจ้านี่จะความจำเสื่อมไม่ก็ป่วยหนักมาก’ ก่อนบอกอีกฝ่ายว่าขอตัวสักครู่แล้วไปสนทนากันอยู่สองคนใต้ต้นไม้ ว่าควรทำอย่างไรต่อในเมื่ออีกฝ่ายกลายเป็นเช่นนี้ไปแล้ว





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +55 คุณธรรม +55 ความโหด โพสต์ 2019-3-24 21:02

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -162 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -162 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นเทพีวีนัส
รูปปั้นฮั่นเสียหม่าต้าซิ่ง
ฮาร์ปแห่งฮาเธอร์
หน้ากากยักษ์ม่วง
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ฮิปโป
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x1
x5
x1
x30
x30
x100
x50
x50
x50
x1
x12
x4
x4
x61
x4
x55
x410
x130
x12
x100
x30
x2
x1
x10
x7
x54
x1600
x9999
x6
x1600
x8
x30
x5
x800
x1960
x600
x350
x2000
x40
x35
x26
x960
x740
x2400
x100
x16
x1800
x9
x1200
x1800
x1100
x28
x20
x15
x102
x11
x1000
x15
x122
x1900
x206
x2130
x1300
x330
x2500
x3
x8100
x363
x89
x98
x3
x73
x150
x3071
x126
x302
x461
x2842
x2270
x5
x1580
x8
x598
x1800
x3
x319
x9
x27
x2250
x2320
x9
x50
x5149
x49
x9999
x1801
x34
x3
x122
x135
x16
x1040
x1
x1
x2165
x1
x1
x2425
x13
x5
x4
x786
x570
x594
x15
x96
x96
x16
x41
x5
x1180
x1501
x13
x970
x17
x500
x160
x48
x44
x2365
x1
x1830
x2719
x3100
x3203
x112
x350
x252
x4405
x9999
x564
x51
x42
x4049
x24
x16
x47
x182
x32
x2
x1000
x1020
x15
x3093
x237
x2900
x279
x1307
x9999
x2451
x2850
x1178
x1794
x2330
x152
x75
x1011
x485
x1107
x129
x25
x5686
x1827
x3774
x1168
x86
x2398
x3581
x3857
x2005
x3538
x1037
x500
x1166
x428
x144
x950
x229
x3
x24
x4
x1310
x77
x35
x3260
x570
x2
x336
x116
x9999
x2356
x2
x37
x2183
x3015
x5400
x7097
x353
x3809
x4270
x414
x695
x9999
x1759
x420
x10
x1006
x2173
x2940