{ เมืองจินเฉิง } ศาลาจว้างปิงจ้าน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-3-21 16:36:14 |โหมดอ่าน




ศาลาจว้างปิงจ้าน

{ เมืองจินเฉิง }









【ศาลาจว้างปิงจ้าน】
 ร่มรื่นผืนกลีบผกา ทัศนาผีเสื้อดุจห้วงฝัน 
ศาลาที่ตั้งอยู่ไม่ห่างจากย่านการค้า ทั้งยังใกล้กับแนวเขากรอบเมือง
เป็นที่ชมวิวลือชื่อของเมืองจินเฉิง ก่อสร้างขึ้นจากงบประมาณของผู้ว่า
ที่อยากให้มีสถานที่ท่องเที่ยวเพิ่มขึ้นเผื่อชาวเมืองได้อาศัยพักผ่อน
ทิวทัศน์งดงามในฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน มีเก๋งศาลากันลม
ด้านในครบทั้งโต๊ะเก้าอี้สำหรับแขกนั่งสนทนากัน









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 แต้มวาสนา +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-3-21 17:11:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-3-21 18:22

โชคชะตามักมากับคำว่าเคราะห์

1087

{ สัญญาจ้างจินเฉิง : คดีค้ามนุษย์ 3 }
ปลอบคนบ้าอย่าด่าคนดี

            ร้านบะหมี่ชามเดียวไม่เคยพอ

             อาจเพราะช่วงนี้พวกเขากำลังเดินสายจาริกบุญสร้างกุศล พบเห็นใครเดือดร้อนก็เข้าช่วยเหลือไปตามปกติ คราวนี้มาจินเฉิงตอนแรกกะว่าแค่ผ่านทางอาจไปเยี่ยมเยียนแม่นางมู่สักหนเท่านั้น ใครกันเล่าจะทราบว่าแค่เดินผ่านย่านการค้าแล้วเห็นสัญญาจ้างที่กระหวัดอย่างเร่งร้อนว่า ‘ต้องการความช่วยเหลือถูกชายโฉดหลอกมาขาย’ เท่านั้นก็เหมือนเกิดอาการหน้ามืดด้วยความสงสาร ร่อนมายังร้านบะหมี่ช่วยเหลือแม่นางหวังเซาไว้

              ความช่วยเหลือถึงพร้อมเงิน 30,000 ชั่ง
              เสียดายไหม? ไม่… แลกกับชีวิตคนถือว่าคุ้มค่า

              ภายหลังหลิงหลานได้ช่วยเหลืออีกฝ่ายให้ทานอาหารและปลอบประโลมใจ หวังเซาเรียกร้องว่าอยากผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า และจัดแต่งเสื้อผ้าหน้าผมใหม่ เถ้าแก่สาวย่อมเข้าใจและไม่ขัดข้อง คิดเพียงว่า ‘บางที..การแต่งตัวเรียบร้อยของสตรีช่วยให้มีความภูมิใจขึ้นมาบ้าง’ ร่างเน่งน้อยไปนำห่อเสื้อผ้าตนมาให้ บางส่วนลงมือปักเองช่างทอฝีมือระดับหลิงหลานผลงานมีหรือจะขี้ริ้วขี้เหร่? หวังเซาพบเสื้อตัวสวยกระโปรงไหมเนื้อดีลอบคิดในใจแล้วว่าสองคนนี้ฐานะร่ำรวยไม่ธรรมดา

              จีบปากจีบคอ ทำทีว่า “คุณหนู.. อาภรณ์ชั้นเลิศพวกนี้งดงามละลานตานักข้ามิเคยใช้เลือกไม่ถูกหรอกเจ้าค่ะ ฮือ...ชี้วิตข้าอาภัพเสียจริงมีคนรักก็ถูกเขาหลอกมาขาย ไหนจะน้องชายและทางบ้านที่กำลังลำบาก น้องสาว..แต่งออกไปก็ไม่เคยเหลียวแลเลยสักครั้ง!!”

             เสียงร้องไห้โฮของหญิงสาวควบคุมมาอย่างดีให้ไม่ดังจนน่ารำคัญ น้ำตาหยดแต่พอเหมาะเดี๋ยวแป้งทาหน้าจะเลือน เซวียนหยวนอี้เฟยมองนางหวังแล้วขมวดหัวคิ้ว ไม่เคยเจอสตรีที่ขยับแล้วจริตน่าเคลือบแคลงเช่นนี้มาก่อน ‘ตกลงนางถูกหลอกมาจริงๆน่ะหรือ? ทำไมรู้สึกว่า...เชื่อได้ยาก’

              สตรีผมเงินไม่เคยหวงของใช้แม้แต่กับคนแปลกหน้า ผายมือเชิญว่า “แม่นางหวังเลือกตามสบายจ้ะ อาภรณ์พวกนี้ข้าทำขึ้นมาเอง หากชื่นชอบรึถูกใจชิ้นไหนก็เอาไปเถอะข้ายกให้นะ.. ไม่ต้องร้องไห้แล้วล่ะเวลานี้ปลอดภัย”

              “เช่นนั้นหากข้าไม่รับไว้ก็คงผิดต่อผู้มีพระคุณ…” ปากพูดเช่นนั้นแต่มือกลับดึงไปทั้งหีบห่อ หลิงหลานสะดุดใจว่าจะเหมาเลยหรอ?ชุดของตนก็มีแค่ที่สวมอยุ่น่ะสิแต่แล้วคิดไปคิดมา ‘เอาเถอะนางคงลำบากมามาก.. อาภรณ์เท่านี้มีมากตัวก็ใส่ได้คราวละชุดอยู่ดีให้ผู้อื่นเป็นทานก็แล้วกัน’

               ใบหน้าหวานใสใต้ม่านผ้าคลุมคลี่รอยยิ้มพลางพยักหน้า “พอใจก็เก็บไว้ใช้งานเถิดนะ”

               เป็นเซวียนหยวนอี้เฟยเห็นท่าทีของสตรีคนนั้นแล้วไม่ชอบใจ มีอย่างหรือเขาให้แล้วเอาไปเสียหมด สอบถามอย่างคนใจเย็น “แล้วบ้านของแม่นางอยู่ที่ใด ไกลรึไม่.. หากไม่ไกลนักพวกเราจะไปส่ง” แต่ถ้าไกลเขาคงเจียดแบ่งค่าเดินทางแล้วจ้างวานรถม้าให้ หวังเซามีกลิ่นอายแปลกๆ ลางสังหรณ์ของเขาบ่งบอกว่าไม่ควรเชื่อถือสตรีผู้นี้มากเกินไป

               ‘ชิ...ใครจะอยากกลับไปบ้านกันกระท่อมสัปรังเคพรรค์นั้น’ หลังหวังเซาผลัดกลับมาสวมอาภรณ์เนื้อดีแล้วรัศมีความงามดุจนางหงส์ก็กลับมา นางวบผมเป็นมวยดูสง่า หางตาเชิดขึ้นแววถือดีเย่อหยิ่งตามนิสัยได้ยินคำถามค่อยหันไปพิจารณาอีกฝ่าย ชายหนุ่มทองคล้ายจะเป็นชาวต่างชาติ.. เครื่องหน้าหล่อเหลาก็จริงเสียดายอาภรณ์ที่ใส่ดูธรรมดาเรียบจัด สงสัยว่าเป็นผู้ติดตามของคุณหนูผมเงินด้านนี้ คำนวนดูแล้วเรียกคะแนนสงสารดีกว่าจึงก้มหน้าป้องฝ่ามือร้ำไห้

             “บ้าน..บ้านข้าหรือ? ฮือ ข้าไม่มีหน้ากลับไปสู้น้องชายได้อีกแล้ว จะทำอย่างไรดีที่บ้านก็ลำบาก เลี้ยงเอาไว้เสมือนเรือที่กำลังล่มถูกขายออกมาก็ลดไปได้หนึ่งปาก จะทำอย่างไรดี ใส่สิ! วาสนาข้ามิเท่าน้องสาวหาสามีที่ดีมาพึ่งพาก็ยากเหลือเกิน”

              ‘นางพูดคล้ายไม่อยากกลับบ้าน เป็นปัญหาแล้วสินะ’ เนตรกวางปริบตาหันไปประสานความคิดกับท่านอาจารย์ จะเอาอย่างไรต่อ? ส่วนเซวียนหยวนอี้เฟยสะกิดเชิงว่าเปลี่ยนที่ นางคร่ำครวญไม่หยุดสนทนากันร้านบะหมี่ไม่ค่อยจะเหมาะนักมีสายตาผู้คนมากมาย ดีไม่ดีจะเข้าใจว่าพวกตนรังแกสาวชาวบ้านได้ซวยกันสองเด้ง

              พวกเขาจึงถือโอกาสนี้พาหวังเซาเดินเล่นที่ย่านการค้าผ่อนคลายความเศร้าไปด้วย เห็นอีกฝ่ายอยากได้สิ่งใดพิจารณาซื้อให้เท่าที่สมควร ดีว่าหลิงหลานบอกเรื่องพวกเขาพกเงินมาไม่มากไปก่อนหน้านี้แล้ว ระหว่างนั้นมีจดหมายจากหวงเส้าเทียน มาพร้อมกับพยัคฆ์กุยเล่อฟังว่าอีกฝ่ายได้มาจากการประมูล มิได้ใช้การ แทยคำขอบคุณเรื่องช่วยเป็นแม่สื่อแก่ฮูหยินรองตนให้นางลองมาขี่เสือดำแทนสิงโต...ทำให้นึกถึงไจ้หลีขึ้นมามาก

              “เราเข้าไปคุยกันที่ศาลานั้นดีดว่า” หลิงหลานเหลือบไปเห็นแนวเขาที่มีศาลาไม้มุงกระเบื้องอยู่ แล้วก็เรียกให้ทั้งสองคนตามกันขึ้นไป หวังเซาเตรียมปรับอารมณ์มาก่อนแล้ว เมื่อเท้าย่างกรายเข้าสู่ศาลาก็ทรุดตัวลงแล้วร่ำไห้ต่อโชคชะตาตนเองเสียงไม่เบา ทำเอาคนช่วยได้แต่งงว่าอีกฝ่ายเพี้ยนอะไรึ้นมาอีก ตะกี้ซ์้อปิ่นซื้อของยังยิ้มหน้าระรื่นอยู่เลย

               “จบสิ้นแล้ว..ชีวิตข้าจบสิ้น ถูกขายเข้าหอโคมเขียวชื่อเสียงเสียหายป่นปี้… จะมีหน้ากลับไปหาน้องชายได้อีกหรือ?” หวังเซาตีอกชกตัวคล้ายคนเสียสติขึ้นไปทุกที ชวนให้คนเวทนาอีกใจนึงก็งุนงง

               หลิงหลานกล่าวเตือนสติ “แม่นางอย่าพูดเช่นนั้นเลย ชีวิตคนเรามีค่ามากกว่าเกียรติยศชื่อเสียง หากใจมิได้เป็นตามปากคนใยต้องเก็บมาทำลายตนเองด้วย? หาไม่มีผู้ที่พึ่งพาได้สตรีเช่นเราก็สามารถพึ่งพาตนเอง..ดูอย่างข้า กิจการร้านสร้างด้วยสองมือก็อยูได้ด้วยลำแข้งตนเอง”

               “ฮึก.. ก็คุณหนูเป็นคนเก่งมีความสามารถ ข้าไม่มีสักอย่างทั้งเงินทุนทั้งคนหนุนหลัง!! ข้าจะไปทำอะไรได้เล่ามีแค่หน้าตาที่งดงามนี้ หาไม่ขายเรือนร่างเป็นนางบำเรอ ก็ไม่พ้นเต้นกินรำกิน...ฮือ ถ้าต้องเป็นแบบนั้นข้าโดดผาตายดีกว่าอย่าอยุ่ต่อไปอีกเลยชีวิตนั้น”

                ‘คนอื่นไม่ตำหนิเจ้า เจ้ากลับลดคุณค่าตัวเองก่อนมีที่ไหนกัน!!’ มือคู่น้อยกำเข้าหากันฟังคำตอบของหวังเซาแล้วนางออกจะขัดกับคุณธรรมในใจตนเองอยู่บ้าง พึ่งช่วยไถ่ตัวนึกว่าอีกฝ่ายอยากมีชีวิตรอดที่ไหนได้ร่ำร้องแต่จะตายๆ หลิงหลานเม้มริมฝีปากบางแล้วหันหน้าไปอีกทาง ปล่อยให้ท่านอาจารย์เป็นฝ่ายพูดกล่อมอีกแรง

                “แม่นางหวัง… ไม่ใช่แค่เจ้าที่ประสบเรื่องร้ายในโลกนี้ยังมีคนอีกมากพบเจอเคราะห์หนักหนา พวกเขาก็ยังลุกขึ้นสู้ไม่ปล่อยให้ตัวเองจนตรอก จะกี่ครั้งกี่หนขอเพียงเพียรพยายาม สวรรค์ย่อมเปิดทางให้คนดี” เซวียนหยวนอี้เฟยแม้ในใจค่อนข้างรำคาญสตรีเหยาะแหยะเช่นนี้ ห่างไกลจากคำว่าอ่อนหวานโดยสิ้นเชิงอยากเบือนหน้าหนีติดที่ว่ารับปากว่าจะช่วยเหลือก็ต้องช่วย ไล่ส่งขึ้นรถม้าไปเกิดหลิงหลานไม่พอใจเคืองตนขึ้นมาก็วุ่นวายอีก  

                หวังเซาแต่ไหนแต่ไรก็ใช้จริตมารยาล่อลวงคนมานักต่อนัก ให้สงสารเวทนาเก็บนางไปชุบเลี้ยง ถนอมราวกับไข่ในหิน การงานหนักมีหรือเคยแตะต้อง แค่ฟังว่าต้องตรากตรำทำงานด้วยตนเอง ขนก็ลุกจะแย่ไม่สนหรอกสภาพของไพร่เช่นตน ต้องมีคนรับใช้คอยกุลีกุจอปรนนิบัติแต่งตัวสวย ใช้แต่ของดีๆ ให้สมกับหน้าตาสิ ‘ทำไมพวกมันไม่หลงกลข้า? ปกติต้องเข้ามาปลอบแล้วสิมีส่วนไหนผิดพลาดกัน?’

                นางจึงใช้ไม้ตาย “สรุปว่า.. พวกท่านจะไม่ช่วยเหลือข้าใช่ไหม!!”

                หลิงหลานแบมือออกสองข้าง “แม่นาง… พวกเราได้ช่วยเหลือเจ้าแล้วทั้งการไถ่ตัวคืนอิสระ ไหนจะกำลังช่วยอยุ่ตอนนี้ เป็นท่านนั่นล่ะปิดหูปิดตาข้าพูดอะไรก็ไม่ฟังกันเลย”

                “งั้น..ก็ช่วยหาสามีที่ดีและร่ำรวยให้ข้าสิ! หากข้ามีที่พึ่งพาได้ตลอดชีวิตล่ะก็...คงไม่ต้องลำบากตรากตรำ ได้มีอาหารดีๆ สวมใส่อาภรณ์งดงามทุกวันและจะต้องมีความสุขมากแน่ๆ”

                สตรีผมเงินถอนหายใจเฮือกแล้วเฮือกเล่า “ผู้ที่คิดแต่พึ่งพาคนอื่นชาติไหนจะยืนได้ด้วยลำแข้งตนเอง ร่างกายท่านมีครบสามสิบสองไม่ได้บอดใบ้ งานสัมมาชีพมีร้อยแปดพันอย่างสักแต่จะหาสามีเพื่อบำรุงบำเรอตน… แล้วชีวิตนี้ท่านจะหาคุณค่าที่แท้จริงของตนเองเจอไหม? หากสุดท้ายถึงได้สามีที่ร่ำรวยเสวยสุขบนกองทรัพย์ ลำพองตนว่าอาศัยที่หน้าตาสะสวยคิดหรือว่าจะไม่มีวันแก่เฒ่าโรยรา ไร้คุณธรรมความสามารถด้านอื่นใครจะเอาเจ้า?”

              หวังเซากรีดร้องขึ้นมา อีกฝ่ายพูดเหือนบิดากับน้องสาวตนไม่มีผิดเกิดฉุนเฉียวคิดพุ่งเข้าใส่อีกฝ่ายที่ตัวเล็กบอบบาง “น..นี่เจ้าว่าข้าไร้ความสามารถอาศัยแต่หน้าตาจับผู้ชายอย่างนั้นหรอ!! นัง..นังหน้าจืด!!”

              เซวียนหยวนอี้เฟยก้าวออกมายืนเบื้องหน้าหลิงหลานเป็นการแสดงความปกป้องหากมีแมลงพิษคิดจำทำร้ายนาง “คำพูดคำจาควรระวังปากพ่นน้ำลายแล้วเรียกกลับคืนไม่ได้ ลืมแล้วหรือว่าใครคือผู้ที่ช่วยเจ้าไม่ให้เป็นนางโลม?”

              “...ท่านอาจารย์ ช่างเถิดเจ้าค่ะข้าเองอาจพูดรุนแรงไป แต่ก็หวังเพียงแม่นางหวังจะคิดตกได้ว่าความจริงแล้ว ‘สุข’ มิได้อยู่ที่ความงดงามมากด้วยทรัพย์เสมอไป แม่นาง.. ไล่ไขว่คว้าหาสิ่งที่คิดว่าดี ระวังสิ่งที่ท่านมีจะหายไปเสียก่อนนะ” หลิงหลานเดินไปรินน้ำชามาสองจอก หนึ่งจอกให้บุรุษผมทองอีกหนึ่งจอกยื่นให้แก่หวังเซา “ร้องไห้มานานคงจะคอแห้งแย่แล้ว ค่อยๆ จิบ ค่อยๆ คิดไตร่ตรองดูเอาเถิดว่าชีวิตของเจ้าจะทำอย่างไรเดินไปทางไหนต่อไป”





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +65 คุณธรรม +55 ความโหด โพสต์ 2019-3-21 18:21
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ หวัง เซา เพิ่มขึ้น 20 โพสต์ 2019-3-21 17:57

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 +222 ความหิว -48 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 222 -48 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ผ้าคลุมฉางซีตี้เฟย
ปลอกแขนเฟย์อี๋
ตำราซิ่งอี้ว์
หมวกเกราะรามอนดา
ไป๋ชิงหงหม่า
หน้ากากอาร์มอร์
คัมภีร์สังคีต
แส้อิงจื่อม่าน
รองเท้าตานชูฮว่า
รูปปั้นเทพีวีนัส
ผีผานาคา
กำไลเทพีไอซิส
น้ำมันหอมชาวไอจี๋
อู้ม่านเทียนหนี่ว์
ตัวเบาขั้นสูง
คลุมวารีขั้นสูง(*)
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x6
x150
x1
x120
x720
x100
x90
x270
x120
x60
x240
x155
x15
x300
x140
x240
x5
x10
x30
x5
x570
x49
x5
x58
x10
x50
x50
x232
x1970
x149
x123
x1
x22
x28
x52
x34
x154
x63
x1
x2
x60
x26
x590
x1
x66
x79
x979
x180
x431
x103
x113
x334
x166
x56
x63
x248
x180
x18
x82
x39
x431
x52
x337
x121
x248
x117
x7240
x1769
x4
x5
x4
x6
x20
x16
x44
x6
x12
x16
x11
x12
x170
x1949
x84
x27
x8
x20
x9
x302
x8
x11
x34
x12
x32
x2
x76
x150
x615
x45
x6
x56
x29
x64
x2199
x46
x49
x14
x8
x16
x68
x56
x35
x253
x129
x141
x38
x41
x2250
x298
x4
x10
x49
x10
x15
x2060
x1
x676
x75
x2
x2
x5
x2
x4
x4
x2
x3
x2
x1
x7
x1
x5
x6
x4
x5
x1
x4
x4
x4
x5
x8
x9
x5
x220
x5
x2
x520
x6
x1
x81
x341
x606
x63
x508
x3
x3
x143
x1
x19
x372
x533
x2
x48
x31
x11
x20
x403
x1
x15
x12
x1
x1
x2
x2
x2
x10
x1
x19
x3643
x1243
x35
x50
x27
x54
x91
x28
x4
x3
x508
x942
x29
x21
x20
x185
x203
x2
x11
x11
x20
x5
x660
x47
x18
x8
x9
x2
x2
x33
x2
x718
x57
x1
x82
x14
x91
x16
x32
x8
x310
x1550
x566
x660
x1575
x637
x7260
x39
x154
x503
x1025
x2010
x555
x37
x140
x3
x81
x9
x123
x3153
x9999
x19
x3400
x22
x21
x790
x2960
x1200
x870
x2800
x22
x69
x48
x1430
x1370
x2609
x250
x34
x2320
x24
x1440
x3300
x2103
x37
x61
x18
x106
x12
x39
x2523
x2423
x2456
x383
x2699
x2
x9999
x644
x128
x149
x13
x111
x229
x5493
x232
x510
x672
x2926
x2939
x1670
x14
x701
x1843
x13
x37
x9999
x4438
x60
x120
x9999
x179
x9999
x2012
x73
x3
x27
x1322
x7
x10
x4283
x2
x11
x3565
x28
x18
x34
x1243
x1270
x30
x231
x367
x10
x1360
x2796
x9999
x1314
x1133
x1160
x715
x77
x64
x5607
x2850
x3539
x8087
x1734
x363
x9999
x9999
x604
x64
x175
x7044
x30
x40
x118
x239
x1720
x39
x6337
x3425
x2895
x3767
x7585
x3666
x4270
x3715
x2851
x3261
x1373
x9999
x985
x1187
x154
x40
x9999
x3648
x4238
x2952
x178
x3575
x6518
x5061
x3205
x4168
x2925
x659
x4937
x917
x326