ดู: 16|ตอบกลับ: 1

{ เมืองจินเฉิง } ศาลาจว้างปิงจ้าน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-3-21 16:36:14 |โหมดอ่าน




ศาลาจว้างปิงจ้าน

{ เมืองจินเฉิง }









【ศาลาจว้างปิงจ้าน】
 ร่มรื่นผืนกลีบผกา ทัศนาผีเสื้อดุจห้วงฝัน 
ศาลาที่ตั้งอยู่ไม่ห่างจากย่านการค้า ทั้งยังใกล้กับแนวเขากรอบเมือง
เป็นที่ชมวิวลือชื่อของเมืองจินเฉิง ก่อสร้างขึ้นจากงบประมาณของผู้ว่า
ที่อยากให้มีสถานที่ท่องเที่ยวเพิ่มขึ้นเผื่อชาวเมืองได้อาศัยพักผ่อน
ทิวทัศน์งดงามในฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน มีเก๋งศาลากันลม
ด้านในครบทั้งโต๊ะเก้าอี้สำหรับแขกนั่งสนทนากัน









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

713

กระทู้

2816

โพสต์

40หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2330310
เงินตำลึง
261576
ชื่อเสียง
174279
ความหิว
660

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
8492
ความชั่ว
7463
ความโหด
8899
ไข่น้ำแข็ง
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2019-3-21 17:11:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-3-21 18:22

โชคชะตามักมากับคำว่าเคราะห์

1087

{ สัญญาจ้างจินเฉิง : คดีค้ามนุษย์ 3 }
ปลอบคนบ้าอย่าด่าคนดี

            ร้านบะหมี่ชามเดียวไม่เคยพอ

             อาจเพราะช่วงนี้พวกเขากำลังเดินสายจาริกบุญสร้างกุศล พบเห็นใครเดือดร้อนก็เข้าช่วยเหลือไปตามปกติ คราวนี้มาจินเฉิงตอนแรกกะว่าแค่ผ่านทางอาจไปเยี่ยมเยียนแม่นางมู่สักหนเท่านั้น ใครกันเล่าจะทราบว่าแค่เดินผ่านย่านการค้าแล้วเห็นสัญญาจ้างที่กระหวัดอย่างเร่งร้อนว่า ‘ต้องการความช่วยเหลือถูกชายโฉดหลอกมาขาย’ เท่านั้นก็เหมือนเกิดอาการหน้ามืดด้วยความสงสาร ร่อนมายังร้านบะหมี่ช่วยเหลือแม่นางหวังเซาไว้

              ความช่วยเหลือถึงพร้อมเงิน 30,000 ชั่ง
              เสียดายไหม? ไม่… แลกกับชีวิตคนถือว่าคุ้มค่า

              ภายหลังหลิงหลานได้ช่วยเหลืออีกฝ่ายให้ทานอาหารและปลอบประโลมใจ หวังเซาเรียกร้องว่าอยากผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า และจัดแต่งเสื้อผ้าหน้าผมใหม่ เถ้าแก่สาวย่อมเข้าใจและไม่ขัดข้อง คิดเพียงว่า ‘บางที..การแต่งตัวเรียบร้อยของสตรีช่วยให้มีความภูมิใจขึ้นมาบ้าง’ ร่างเน่งน้อยไปนำห่อเสื้อผ้าตนมาให้ บางส่วนลงมือปักเองช่างทอฝีมือระดับหลิงหลานผลงานมีหรือจะขี้ริ้วขี้เหร่? หวังเซาพบเสื้อตัวสวยกระโปรงไหมเนื้อดีลอบคิดในใจแล้วว่าสองคนนี้ฐานะร่ำรวยไม่ธรรมดา

              จีบปากจีบคอ ทำทีว่า “คุณหนู.. อาภรณ์ชั้นเลิศพวกนี้งดงามละลานตานักข้ามิเคยใช้เลือกไม่ถูกหรอกเจ้าค่ะ ฮือ...ชี้วิตข้าอาภัพเสียจริงมีคนรักก็ถูกเขาหลอกมาขาย ไหนจะน้องชายและทางบ้านที่กำลังลำบาก น้องสาว..แต่งออกไปก็ไม่เคยเหลียวแลเลยสักครั้ง!!”

             เสียงร้องไห้โฮของหญิงสาวควบคุมมาอย่างดีให้ไม่ดังจนน่ารำคัญ น้ำตาหยดแต่พอเหมาะเดี๋ยวแป้งทาหน้าจะเลือน เซวียนหยวนอี้เฟยมองนางหวังแล้วขมวดหัวคิ้ว ไม่เคยเจอสตรีที่ขยับแล้วจริตน่าเคลือบแคลงเช่นนี้มาก่อน ‘ตกลงนางถูกหลอกมาจริงๆน่ะหรือ? ทำไมรู้สึกว่า...เชื่อได้ยาก’

              สตรีผมเงินไม่เคยหวงของใช้แม้แต่กับคนแปลกหน้า ผายมือเชิญว่า “แม่นางหวังเลือกตามสบายจ้ะ อาภรณ์พวกนี้ข้าทำขึ้นมาเอง หากชื่นชอบรึถูกใจชิ้นไหนก็เอาไปเถอะข้ายกให้นะ.. ไม่ต้องร้องไห้แล้วล่ะเวลานี้ปลอดภัย”

              “เช่นนั้นหากข้าไม่รับไว้ก็คงผิดต่อผู้มีพระคุณ…” ปากพูดเช่นนั้นแต่มือกลับดึงไปทั้งหีบห่อ หลิงหลานสะดุดใจว่าจะเหมาเลยหรอ?ชุดของตนก็มีแค่ที่สวมอยุ่น่ะสิแต่แล้วคิดไปคิดมา ‘เอาเถอะนางคงลำบากมามาก.. อาภรณ์เท่านี้มีมากตัวก็ใส่ได้คราวละชุดอยู่ดีให้ผู้อื่นเป็นทานก็แล้วกัน’

               ใบหน้าหวานใสใต้ม่านผ้าคลุมคลี่รอยยิ้มพลางพยักหน้า “พอใจก็เก็บไว้ใช้งานเถิดนะ”

               เป็นเซวียนหยวนอี้เฟยเห็นท่าทีของสตรีคนนั้นแล้วไม่ชอบใจ มีอย่างหรือเขาให้แล้วเอาไปเสียหมด สอบถามอย่างคนใจเย็น “แล้วบ้านของแม่นางอยู่ที่ใด ไกลรึไม่.. หากไม่ไกลนักพวกเราจะไปส่ง” แต่ถ้าไกลเขาคงเจียดแบ่งค่าเดินทางแล้วจ้างวานรถม้าให้ หวังเซามีกลิ่นอายแปลกๆ ลางสังหรณ์ของเขาบ่งบอกว่าไม่ควรเชื่อถือสตรีผู้นี้มากเกินไป

               ‘ชิ...ใครจะอยากกลับไปบ้านกันกระท่อมสัปรังเคพรรค์นั้น’ หลังหวังเซาผลัดกลับมาสวมอาภรณ์เนื้อดีแล้วรัศมีความงามดุจนางหงส์ก็กลับมา นางวบผมเป็นมวยดูสง่า หางตาเชิดขึ้นแววถือดีเย่อหยิ่งตามนิสัยได้ยินคำถามค่อยหันไปพิจารณาอีกฝ่าย ชายหนุ่มทองคล้ายจะเป็นชาวต่างชาติ.. เครื่องหน้าหล่อเหลาก็จริงเสียดายอาภรณ์ที่ใส่ดูธรรมดาเรียบจัด สงสัยว่าเป็นผู้ติดตามของคุณหนูผมเงินด้านนี้ คำนวนดูแล้วเรียกคะแนนสงสารดีกว่าจึงก้มหน้าป้องฝ่ามือร้ำไห้

             “บ้าน..บ้านข้าหรือ? ฮือ ข้าไม่มีหน้ากลับไปสู้น้องชายได้อีกแล้ว จะทำอย่างไรดีที่บ้านก็ลำบาก เลี้ยงเอาไว้เสมือนเรือที่กำลังล่มถูกขายออกมาก็ลดไปได้หนึ่งปาก จะทำอย่างไรดี ใส่สิ! วาสนาข้ามิเท่าน้องสาวหาสามีที่ดีมาพึ่งพาก็ยากเหลือเกิน”

              ‘นางพูดคล้ายไม่อยากกลับบ้าน เป็นปัญหาแล้วสินะ’ เนตรกวางปริบตาหันไปประสานความคิดกับท่านอาจารย์ จะเอาอย่างไรต่อ? ส่วนเซวียนหยวนอี้เฟยสะกิดเชิงว่าเปลี่ยนที่ นางคร่ำครวญไม่หยุดสนทนากันร้านบะหมี่ไม่ค่อยจะเหมาะนักมีสายตาผู้คนมากมาย ดีไม่ดีจะเข้าใจว่าพวกตนรังแกสาวชาวบ้านได้ซวยกันสองเด้ง

              พวกเขาจึงถือโอกาสนี้พาหวังเซาเดินเล่นที่ย่านการค้าผ่อนคลายความเศร้าไปด้วย เห็นอีกฝ่ายอยากได้สิ่งใดพิจารณาซื้อให้เท่าที่สมควร ดีว่าหลิงหลานบอกเรื่องพวกเขาพกเงินมาไม่มากไปก่อนหน้านี้แล้ว ระหว่างนั้นมีจดหมายจากหวงเส้าเทียน มาพร้อมกับพยัคฆ์กุยเล่อฟังว่าอีกฝ่ายได้มาจากการประมูล มิได้ใช้การ แทยคำขอบคุณเรื่องช่วยเป็นแม่สื่อแก่ฮูหยินรองตนให้นางลองมาขี่เสือดำแทนสิงโต...ทำให้นึกถึงไจ้หลีขึ้นมามาก

              “เราเข้าไปคุยกันที่ศาลานั้นดีดว่า” หลิงหลานเหลือบไปเห็นแนวเขาที่มีศาลาไม้มุงกระเบื้องอยู่ แล้วก็เรียกให้ทั้งสองคนตามกันขึ้นไป หวังเซาเตรียมปรับอารมณ์มาก่อนแล้ว เมื่อเท้าย่างกรายเข้าสู่ศาลาก็ทรุดตัวลงแล้วร่ำไห้ต่อโชคชะตาตนเองเสียงไม่เบา ทำเอาคนช่วยได้แต่งงว่าอีกฝ่ายเพี้ยนอะไรึ้นมาอีก ตะกี้ซ์้อปิ่นซื้อของยังยิ้มหน้าระรื่นอยู่เลย

               “จบสิ้นแล้ว..ชีวิตข้าจบสิ้น ถูกขายเข้าหอโคมเขียวชื่อเสียงเสียหายป่นปี้… จะมีหน้ากลับไปหาน้องชายได้อีกหรือ?” หวังเซาตีอกชกตัวคล้ายคนเสียสติขึ้นไปทุกที ชวนให้คนเวทนาอีกใจนึงก็งุนงง

               หลิงหลานกล่าวเตือนสติ “แม่นางอย่าพูดเช่นนั้นเลย ชีวิตคนเรามีค่ามากกว่าเกียรติยศชื่อเสียง หากใจมิได้เป็นตามปากคนใยต้องเก็บมาทำลายตนเองด้วย? หาไม่มีผู้ที่พึ่งพาได้สตรีเช่นเราก็สามารถพึ่งพาตนเอง..ดูอย่างข้า กิจการร้านสร้างด้วยสองมือก็อยูได้ด้วยลำแข้งตนเอง”

               “ฮึก.. ก็คุณหนูเป็นคนเก่งมีความสามารถ ข้าไม่มีสักอย่างทั้งเงินทุนทั้งคนหนุนหลัง!! ข้าจะไปทำอะไรได้เล่ามีแค่หน้าตาที่งดงามนี้ หาไม่ขายเรือนร่างเป็นนางบำเรอ ก็ไม่พ้นเต้นกินรำกิน...ฮือ ถ้าต้องเป็นแบบนั้นข้าโดดผาตายดีกว่าอย่าอยุ่ต่อไปอีกเลยชีวิตนั้น”

                ‘คนอื่นไม่ตำหนิเจ้า เจ้ากลับลดคุณค่าตัวเองก่อนมีที่ไหนกัน!!’ มือคู่น้อยกำเข้าหากันฟังคำตอบของหวังเซาแล้วนางออกจะขัดกับคุณธรรมในใจตนเองอยู่บ้าง พึ่งช่วยไถ่ตัวนึกว่าอีกฝ่ายอยากมีชีวิตรอดที่ไหนได้ร่ำร้องแต่จะตายๆ หลิงหลานเม้มริมฝีปากบางแล้วหันหน้าไปอีกทาง ปล่อยให้ท่านอาจารย์เป็นฝ่ายพูดกล่อมอีกแรง

                “แม่นางหวัง… ไม่ใช่แค่เจ้าที่ประสบเรื่องร้ายในโลกนี้ยังมีคนอีกมากพบเจอเคราะห์หนักหนา พวกเขาก็ยังลุกขึ้นสู้ไม่ปล่อยให้ตัวเองจนตรอก จะกี่ครั้งกี่หนขอเพียงเพียรพยายาม สวรรค์ย่อมเปิดทางให้คนดี” เซวียนหยวนอี้เฟยแม้ในใจค่อนข้างรำคาญสตรีเหยาะแหยะเช่นนี้ ห่างไกลจากคำว่าอ่อนหวานโดยสิ้นเชิงอยากเบือนหน้าหนีติดที่ว่ารับปากว่าจะช่วยเหลือก็ต้องช่วย ไล่ส่งขึ้นรถม้าไปเกิดหลิงหลานไม่พอใจเคืองตนขึ้นมาก็วุ่นวายอีก  

                หวังเซาแต่ไหนแต่ไรก็ใช้จริตมารยาล่อลวงคนมานักต่อนัก ให้สงสารเวทนาเก็บนางไปชุบเลี้ยง ถนอมราวกับไข่ในหิน การงานหนักมีหรือเคยแตะต้อง แค่ฟังว่าต้องตรากตรำทำงานด้วยตนเอง ขนก็ลุกจะแย่ไม่สนหรอกสภาพของไพร่เช่นตน ต้องมีคนรับใช้คอยกุลีกุจอปรนนิบัติแต่งตัวสวย ใช้แต่ของดีๆ ให้สมกับหน้าตาสิ ‘ทำไมพวกมันไม่หลงกลข้า? ปกติต้องเข้ามาปลอบแล้วสิมีส่วนไหนผิดพลาดกัน?’

                นางจึงใช้ไม้ตาย “สรุปว่า.. พวกท่านจะไม่ช่วยเหลือข้าใช่ไหม!!”

                หลิงหลานแบมือออกสองข้าง “แม่นาง… พวกเราได้ช่วยเหลือเจ้าแล้วทั้งการไถ่ตัวคืนอิสระ ไหนจะกำลังช่วยอยุ่ตอนนี้ เป็นท่านนั่นล่ะปิดหูปิดตาข้าพูดอะไรก็ไม่ฟังกันเลย”

                “งั้น..ก็ช่วยหาสามีที่ดีและร่ำรวยให้ข้าสิ! หากข้ามีที่พึ่งพาได้ตลอดชีวิตล่ะก็...คงไม่ต้องลำบากตรากตรำ ได้มีอาหารดีๆ สวมใส่อาภรณ์งดงามทุกวันและจะต้องมีความสุขมากแน่ๆ”

                สตรีผมเงินถอนหายใจเฮือกแล้วเฮือกเล่า “ผู้ที่คิดแต่พึ่งพาคนอื่นชาติไหนจะยืนได้ด้วยลำแข้งตนเอง ร่างกายท่านมีครบสามสิบสองไม่ได้บอดใบ้ งานสัมมาชีพมีร้อยแปดพันอย่างสักแต่จะหาสามีเพื่อบำรุงบำเรอตน… แล้วชีวิตนี้ท่านจะหาคุณค่าที่แท้จริงของตนเองเจอไหม? หากสุดท้ายถึงได้สามีที่ร่ำรวยเสวยสุขบนกองทรัพย์ ลำพองตนว่าอาศัยที่หน้าตาสะสวยคิดหรือว่าจะไม่มีวันแก่เฒ่าโรยรา ไร้คุณธรรมความสามารถด้านอื่นใครจะเอาเจ้า?”

              หวังเซากรีดร้องขึ้นมา อีกฝ่ายพูดเหือนบิดากับน้องสาวตนไม่มีผิดเกิดฉุนเฉียวคิดพุ่งเข้าใส่อีกฝ่ายที่ตัวเล็กบอบบาง “น..นี่เจ้าว่าข้าไร้ความสามารถอาศัยแต่หน้าตาจับผู้ชายอย่างนั้นหรอ!! นัง..นังหน้าจืด!!”

              เซวียนหยวนอี้เฟยก้าวออกมายืนเบื้องหน้าหลิงหลานเป็นการแสดงความปกป้องหากมีแมลงพิษคิดจำทำร้ายนาง “คำพูดคำจาควรระวังปากพ่นน้ำลายแล้วเรียกกลับคืนไม่ได้ ลืมแล้วหรือว่าใครคือผู้ที่ช่วยเจ้าไม่ให้เป็นนางโลม?”

              “...ท่านอาจารย์ ช่างเถิดเจ้าค่ะข้าเองอาจพูดรุนแรงไป แต่ก็หวังเพียงแม่นางหวังจะคิดตกได้ว่าความจริงแล้ว ‘สุข’ มิได้อยู่ที่ความงดงามมากด้วยทรัพย์เสมอไป แม่นาง.. ไล่ไขว่คว้าหาสิ่งที่คิดว่าดี ระวังสิ่งที่ท่านมีจะหายไปเสียก่อนนะ” หลิงหลานเดินไปรินน้ำชามาสองจอก หนึ่งจอกให้บุรุษผมทองอีกหนึ่งจอกยื่นให้แก่หวังเซา “ร้องไห้มานานคงจะคอแห้งแย่แล้ว ค่อยๆ จิบ ค่อยๆ คิดไตร่ตรองดูเอาเถิดว่าชีวิตของเจ้าจะทำอย่างไรเดินไปทางไหนต่อไป”





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +65 คุณธรรม +55 ความโหด โพสต์ 2019-3-21 18:21
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ หวัง เซา เพิ่มขึ้น 20 โพสต์ 2019-3-21 17:57

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -48 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 222 -48 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หน้ากากพุทธะ
หน้ากากจิ้งจอกหิมะ
ตำราข่านผู้ยิ่งใหญ่
ดาบราชันย์ทุ่งหญ้า
ปิ่นเหมยกุ้ย
ปีกปักษา
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x15
x4
x100
x4
x17
x160
x10
x25
x18
x115
x14
x3425
x30
x50
x4
x30
x308
x28
x6
x24
x1310
x4
x47
x39
x40
x910
x100
x1
x2
x61
x109
x4022
x32
x14
x7
x1167
x1097
x105
x5507
x93
x116
x364
x231
x3
x5
x30
x32
x70
x95
x1
x5
x4
x320
x81
x570
x20
x280
x120
x1
x95
x4
x9999
x156
x1
x2
x13
x263
x439
x4200
x4447
x5
x419
x230
x80
x386
x9999
x899
x9
x146
x1
x150
x222
x5770
x259
x45
x10
x2
x5
x100
x7
x14
x22
x8
x390
x5441
x174
x1160
x199
x12
x3811
x9
x33
x3312
x2
x9
x484
x203
x5
x9
x147
x16
x5
x196
x715
x6
x16
x54
x326
x61
x3
x71
x7
x13
x2
x3
x142
x1
x3
x2
x513
x410
x16
x544
x456
x339
x1968
x342
x2667
x1
x2
x6
x5
x283
x4312
x4350
x420
x724
x9
x304
x745
x110
x300
x50
x676
x600
x9999
x14
x497
x9999
x5022
x904
x1245
x531
x67
x126
x1
x1468
x31
x2102
x974
x213
x50
x1
x187
x757
x393
x151
x191
x1692
x992
x2059
x109
x7991
x1608
x3449
x1164
x2874
x736
x1266
x1668
x1706
x348
x20
x1
x29
x1259
x715
x33
x1
x7934
x4045
x67
x300
x70
x73
x412
x784
x60
x465
x150
x300
x18
x169
x157
x8
x65
x30
x9999
x105
x260
x282
x164
x35
x31
x2
x251
x334
x1
x273
x3409
x1910
x272
x10
x20
x25
x99
x9529
x10
x120
x1556
x111
x758
x176
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-4-21 00:28

ขึ้นไปด้านบน