ดู: 146|ตอบกลับ: 2

{ เมืองซางหยง } คฤหาสน์ตระกูลโหลว

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-3-16 16:56:53 |โหมดอ่าน





♦ คฤหาสน์ตระกูลโหลว ♦

{ เมืองซางหยง }








【คฤหาสน์ตระกูลโหลว】

ตระกูลโหลวคือคหบดีเก่าแก่ของเมืองซางหยง กิจการร้านค้า
มากกว่าครึ่งหนึ่งในย่านธุรกิจมีตระกูลโหลวเป็นกรรมสิทธิ์ถือครอง
ร่ำรวยจากการค้าทั้งร้านอาหาร ร้านวัตถุดิบ เน้นหนักไปทาง
เครื่องอุปโภคบริโภทและข้าวของในชีวิตประจำวัน
มีคำเล่าลือถึงรองเท้าไข่มุกตระกูลโหลว ฟังว่าช่างฝือมือ ช่างปัก
ทุ่มเทจนเสียแขนและตาในการปักรองเท้าให้สตรีผู้ทรงอำนาจ
'หลี่ไทเฮา' เมื่อหลายร้อยปีก่อน 



เจ้าของเคหาสน์
โหลว เยวี่ยน 



อุปนิสัย : เจ้าบ้านคนปัจจุบันของสกุลโหลว อุปนิสัยสุภาพรักสะอาดไม่ข้องแวะสุรายาเมา เวลาว่างเล่นกับกระรอก รักเด็กเป็นอย่างยิ่ง











คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

1205

กระทู้

4266

โพสต์

61หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1929234
เงินตำลึง
4660998
ชื่อเสียง
259299
ความหิว
2075

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
21222
ความชั่ว
9089
ความโหด
47220
ผีเสื้อสุริยันโบราณ
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-3-17 01:25:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด

สัญญาการค้ารอบต้าฮั่น
1062
{ สัญญาจ้างฉางอัน 83 }
จะถุงเท้ารองเท้าก็เอา


            สลัดกลิ่นพริกฮวาเจียวจากปาสู่กันเสร็จสิ้น ทั้งสองก็อาศัยหลังช้างชมวิวแบบเบลอๆ เพราะกระตุ้นให้เจ้าพลายน้อยวิ่งทะยานเต็มเหยียดตั้งแต่นอกเมืองเจียงโจว ไปทถึงป่าเมืองซางหยง เหล่าเหยากวงและกระต่ายเขาเดียวฟูนุ่มกลิ้งกันระเนระนาดในชะลอมหวาย แทบจะเป็นเจี้ยบต่ายสลัดเนื้อเดียวกัน… เจ้าพลายก็ไม่มีเบรกพวกเขาเดินทางได้รวดเร็วพอกับพายุทรายเลยทีเดียว

            หลังจากทั้งสองฝึกฝนวันแรกของขั้นสุดท้ายเพลงกระบี่คู่เสร็จสิ้น โดยไม่แวะพักทานอาหารหลิงหลานนำรายชื่ออกมา ตั้งใจว่าจะทำเส้นทางเสียใหม่ หลังตนพ้นจากเที่ยงคืนของเทศกาลหยวนเซียวไปแล้วใบหน้านวลทอแววเศร้าหมอง ไม่ว่าผู้เป็นอาจารย์จะปลอบอย่างไรจิตใจนางไม่เป็นอันสนใจจะฟัง ‘ท้ายสุดก็กลับไปไม่ทันได้แต่ส่งจดหมายไปให้… เอาไว้เสร็จงานค่อยกลับไปทำทังหยวนให้เจ้าลูกชิ้นน้อยกินสักหลายหม้อ’

            สรุปว่านางนอกจากไม่เป็นภรรยาผู้ใดแล้ว ก็เป็นมารดาที่แย่ใช่ไหม?

            การเลี้ยงดูบุตรทั้งสอง ก็บอกตามตรงว่าเต็มไปด้วยความกังวลไม่สามารถพูดว่า ‘จะเลี้ยงดูให้ดี’ ทำได้ก็มีแต่เตรียมที่ทาง หาทุนทรัพย์ให้มากที่สุด อย่างน้อยลูกทั้งสองไม่อดอยากและมีชีวิตที่ดี… กลับมาแดนฮั่นไม่ถึงขั้นเป็นองค์ชายของเผ่าใหญ่ แต่ก็เป็นยอดดวงใจของมารดา

           “หลาน… ครั้งนี้เจ้าก็จะเข้าไปคนเดียวอีกหรือ? คฤหาสน์ใหญ่โตบางทีอาจหลงทางเอาได้..” เซวียนหยวนอี้เฟยกล่าวเตือนนางเมื่อพวกเขามาหยุดอยู่ตรงหน้าคฤหาสน์ตระกูลโหลว

           หลิงหลานพยักหน้าแล้วจัดชุดให้เรียบร้อย “เป็นสิ่งที่ข้าต้องฝึกทำด้วยตนเองเจ้าค่ะ… เจ้าของกิจการจะเอาแต่พึ่งพาผู้อื่น...นั่นคือความล้มเหลว” และนางไม่ต้องการล้มเหลวบ่อยนัก หญิงสาวรู้สึกขอบคุณน้ำใจของอีกฝ่ายที่มอบให้ทว่าตนจะเอาแต่อิงอยุ่ใต้ร่มไม้ใหญ่ไปตลอดชาตินี้คงจบอยู่ที่ทำอะไรไม่เป็น

            หลังเข้าไปภายในคฤหาสน์สกุลโหลวนางยื่นใบผ่านทางให้ดูเพื่อระบุตัวตน อาจเพาะที่ผ่านมาคบค้าสมาคมกับเหล่าเจ้าสัวมามาก นางเริ่มมีภูมิคุ้มกัน… แจ้งพ่อบ้านบ้าน นั่งรอ.. พอพบหน้าเจ้าบ้านแล้วยื่นรายละเอียด นั่งอธิบายเรื่องศูนย์พ่อค้าในจิงโจว กิจการตระกูลโหลวนั้นเจรจาง่ายเพราะเกี่ยวกับของอุปโภคบริโภค เปิดสาขาใหม่ที่ไหนก็ค้าง่ายขายคล่อง...

            “ข้าได้ยินข่าวมาจากเจ้าสัวหูแล้ว.. ที่แท้เป็นแม่นางนั่นเอง ได้สิสัญญาฉบับนี้จะมีนามของตระกูลโหลว จากนี้ไปขอฝากตัวด้วยนะแม่นางเราคงได้ทำการค้าร่าวกันอีกนาน” หลังอำลาเจ้าบ้านพร้อมสัญญาในมือ หลิงหลานก็ออกเดินทางต่อไปยังเมืองซินเอี๋ยเป็นลำดับถัดไป





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม โพสต์ 2019-3-17 01:27

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นเทพีวีนัส
รูปปั้นฮั่นเสียหม่าต้าซิ่ง
ฮาร์ปแห่งฮาเธอร์
หน้ากากยักษ์ม่วง
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ฮิปโป
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x1
x5
x1
x30
x30
x100
x50
x50
x50
x1
x12
x4
x4
x61
x4
x55
x410
x130
x12
x100
x30
x2
x1
x10
x7
x54
x1600
x9999
x6
x1600
x8
x30
x5
x800
x1960
x600
x350
x2000
x40
x35
x26
x960
x740
x2400
x100
x16
x1800
x9
x1200
x1800
x1100
x28
x20
x15
x102
x11
x1000
x15
x122
x1900
x206
x2130
x1300
x330
x2500
x3
x8100
x363
x89
x98
x3
x73
x150
x3071
x126
x302
x461
x2842
x2270
x5
x1580
x8
x598
x1800
x3
x319
x9
x27
x2250
x2320
x9
x50
x5149
x49
x9999
x1801
x34
x3
x122
x135
x16
x1040
x1
x1
x2165
x1
x1
x2425
x13
x5
x4
x786
x570
x594
x15
x96
x96
x16
x41
x5
x1180
x1501
x13
x970
x17
x500
x160
x48
x44
x2365
x1
x1830
x2719
x3100
x3203
x112
x350
x252
x4405
x9999
x564
x51
x42
x4049
x24
x16
x47
x182
x32
x2
x1000
x1020
x15
x3093
x237
x2900
x279
x1307
x9999
x2451
x2850
x1178
x1794
x2330
x152
x75
x1011
x485
x1107
x129
x25
x5686
x1827
x3774
x1168
x86
x2398
x3581
x3857
x2005
x3538
x1037
x500
x1166
x428
x144
x950
x229
x3
x24
x4
x1310
x77
x35
x3260
x570
x2
x336
x116
x9999
x2356
x2
x37
x2183
x3015
x5400
x7097
x353
x3809
x4270
x414
x695
x9999
x1759
x420
x10
x1006
x2173
x2940
x458
x89
x1
x19
x25
x25
x31
x9
x4258
x9205
x1807
x9999
x199
x24
x5453
x20
x5805
x18
x8
x901
x256
x26
x9
x101
x31
x7
x781
x3805
x6
x30
x202
x635
x80
x2804
x2121
x110
x15
x1410
x2558
x2200
x3
x279
x3676
x2570
x223
x7899
x509
x389
x3656
x2890
x9131
x10
x2249
x2439
x5805
x7750
x3120
x1141
x20
x2475
x871
x70
x328
x141
x2816
x2114
x9999
x40
x3915
x9999
x9999
x9999
x3255
x1865
x107
x3200
x4
x3696
x33
x3235
x3929
x710
x1
x756
x1546
x223
x901
x4269
x2166
x2725
x5004
x9999
x3605
x2012
x3079
x2080
x1855
x3256
x4179
x3272
x698
x60
x1
x20
x1909
x2325
x713
x1
x4267
x5687
x67
x9999
x672
x1243
x918
x2714
x103
x2929
x523
x515
x82
x797
x258
x8
x156
x16
x9999
x1123
x2070
x2318
x180
x651
x449
x81
x1201
x929
x9999
x3260
x1118
x1260
x670
x169
x9999
x1501
x9999
x129
x713
x2227
x2
โพสต์ 2019-3-24 15:22:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-3-24 21:26

{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 4 : เส้นทางของฉันคือการก้าวเดิน หรือปล่าว(?)}
{สัญญาจ้าง เซียงหยาง 15}
{ ตอนที่ 46 : ไลน์แมนมาแล้วค่ะ(?) : คฤหาสน์ตระกูลโหลว }

        “กล่องข้าวเยอะจังเลยอ่ะเป่าหลิง” เสียงของหญิงสาวผู้มีเรือนผมสีเงินขี้เถ้านั้นกล่าวขึ้นมาเช่นนั้น เป่าหลิงนั้นเหลือบมองไปทางหญิงสาวก่อนที่จะหรี่ตามอง จริงสินะ คงไม่เคยทำแบบนี้สินะ? “ก็ช่วยไม่ได้นี้ เป็นงานก็ต้องทำงานอย่างที่ว่านั้นล่ะ มันช่วยไม่ได้” เด็กสาวผู้รับสัญญาจ้างแบบนี้มาตัวเองก็ต้องรับผิดชอบในลักษณะของการกระทำของตนเองซึ่งนั่นก็คือการรับผิดชอบต่องานที่ได้รับมาอย่างช่วยไม่ได้

       เป็นเรื่องปกติที่จะมีเรื่องราวให้ขอช่วยเหลือโดยที่เรานั้นต้องแลกกับเงินตราเพราะฉะนั้นแล้วการกระทำให้กินอยู่และกินใช้ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องคิดอะไรมากเพราะอย่างไรก็ได้เงินอยู่แล้ว

        “แล้วเราจะต้องไปที่ไหนกันบ้าง?” เสียงของทางซิริล่านั้นกล่าวถาม เป่าหลิงเหลือบมองก่อนที่จะชูสถานที่ที่จะต้องไป..

              (1) คฤหาสน์ตระกูลโหลว ซางหยง  500 กล่อง
              (2) บ้านขนาดกลางตระกูลเหวิน ซางหยง  500 กล่อง
              (3) คฤหาสน์ตระกูลอิน ซินเอี๋ย 2000 กล่อง
              (5) จวนตระกูลเติ้ง  ซินเอี๋ย 2000 กล่อง
              (4) บ้านตระกูลผาง  ซินเอี๋ย 2000 กล่อง ปกติ
              (6) คฤหาสน์ตระกูลจง  เจียงเซี่ย 1000 กล่อง
              (7) หอบัณฑิตสดับวารี  เจียงเซี่ย 5000 กล่อง
              (8)  คฤหาสน์ตระกูลหลิว  เจียงหลิง 3000 กล่อง
              (9) ร้านเครื่องประดับไค่ฉี เจียงหลิง 3000 กล่อง
              (10) โรงเงินตราอู่ซันกวน อู้หลิง 10000 กล่อง

        ซิรินั้นเงียบไปเล็กน้อยเมื่อเห็นรายชื่อที่มี การเดินทางนั้นจำเป็นที่จะต้องเดินทางไปทั่วภูมิภาคจิ้งจกเหนือทั้งหมดลงไปถึงจิงโจ้ได้ด้วยซ้ำไปเพราะฉะนั้นแล้วการเดินทางในครั้งนี้คงจะยากลำบากพอสมควรเหมือนกันแต่มันไม่มีปัญหาอะไรสำหรับเด็กสาวที่ซึ่งเดินทางตลอดเวลารวมถึงหญิงสาวที่เดินทางข้ามโลกข้ามเวลาอยู่ตลอดเวลาเหมือนกัน

        “นี้มันเยอะมากเลยนะเนี้ย..” ซิริกล่าวบอก ก่อนที่พวกเขานั้นจะเดินทางไปยังสถานที่แรกซึ่งนั้นก็คือ คฤหาสน์ตระกูลโหลวเมืองซานหยง เป่าหลิงนั้นเคาะประตูตรงบริเวณด้านหน้า ก็เห็นกับร่างของใครสักคนที่เดินทางมา นั้นเป็นพ่อบ้านกระมัง?

        เป่าหลิงจำได้ดีเลยล่ะ ว่า ตระกูลโหลวคือคหบดีเก่าแก่ของเมืองซางหยง กิจการร้านค้ามากกว่าครึ่งหนึ่งในย่านธุรกิจมีตระกูลโหลวเป็นกรรมสิทธิ์ถือครอง ร่ำรวยจากการค้าทั้งร้านอาหาร ร้านวัตถุดิบ เน้นหนักไปทาง เครื่องอุปโภคบริโภทและข้าวของในชีวิตประจำวัน

       “มีอะไรหรือปล่าวขอรับ?” เสียงของทางพ่อบ้านตระกูลโหลวนั้นกล่าวขึ้นมา เขาเหลือบมองสตรีทั้งสองคนที่อยู่ด้านหน้าประตูของคฤหาสน์ตระกูลโหลวของนายตนเอง ดูเหมือนว่ายามเฝ้าประตูจะไม่อยู่นะ?...สงสัยจะเป็นเช่นนั้น อ้อ ช่วงเที่ยง..คงไปทานอาหาร..

        “ขออภัยท่าน ข้าเดินทางมาจากโรงเตี๊ยมดอกหญ้า ของเถ้าแก่ซ่ง หนาน เรานำกล่องข้าว อาหารจำนวน 500 กล่อง มาให้เจ้าค่ะ” เป่าหลิงนั้นกล่าวยิ้มๆ ก่อนที่จะให้ซิรินั้นยกกล่องข้าวมาให้ทางพ่อบ้าน ซิริก็จัดการเปิดรถม้า ก่อนที่จะยกกล่องข้าว 500 กล่องของทางโรงเตี๊ยมออกมาอย่างชิวๆ...ไม่ได้มีอะไรเพิ่มเติม..

       “โอ้..เช่นนี้เอง ของทางโรงเตี๊ยมดอกหญ้า นายท่านสั่งไว้ให้เหล่าเด็กๆ ที่กำลังจะไปหาน่ะขอรับ ต้องขอบคุณแม่นางทั้งสองที่ช่วยเหลือ เห็นว่าทางเถ้าแก่ซ่งบอกว่าอาจจะส่งมาช้าเพราะว่ามีหลายต่อหลายคนนั้นจำต้องส่ง...ฤดูนี้ค้าขายขึ้นจริงๆขอรับ” รอยยิ้มของทางพ่อบ้านนั้นกล่าว ก่อนที่เขานั้นเรียกทางบ่าวใช้นั้นมายกกันไป..

        “เช่นนั้นข้าทั้งสองขอตัวก่อนนะเจ้าคะ ขอให้พวกท่านและเด็กๆทานอย่างเอร็ดอร่อย” เป่าหลิงกล่าว ก่อนที่พวกเขาจะแยกตัวจากกัน เป่าหลิงและซิริก็เดินทางไปยังสถานที่ต่อไปต่อ ซึ่งนั้นก็คือบ้านขนาดกลางของตระกูลเหวิน...อืม...ขนาดกลางเราะ..


@Admin
++จัดส่งแล้ว++




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม +2 ความโหด โพสต์ 2019-3-24 20:47

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-12-10 19:55

ขึ้นไปด้านบน