ดู: 74|ตอบกลับ: 2

{ นอกเมืองจางเย่ | เขาสายรุ้งตันเซี่ย } โถงศิลาหิน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-3-15 14:37:13 |โหมดอ่าน
 




โถงศิลาหิน   


{ นอกเมืองจางเย่ - เขาสายรุ้งตันเซี่ย }






【 ห้องโถงศิลาหิน 】

『ไม่มีใครรู้ ไม่มีผู้ใดเห็น


ห้องโถงศิลาหิน ซึ่งตั้งอยู่ภายใต้เส้นทางลับของหุบเขาสายรุ้งตันเซี่ย ไม่มีผู้ใดทราบว่าผู้ใดเป็นคนสร้างมันขึ้นมา แต่เส้นทางหากจะเดินทางมาที่นี้ ย่อมต้องผ่านเส้นทางคับแคบและสูงชัน ไม่เหมาะกับ อิสตรีที่มีหน้าอกหน้าใจ หรือบุรุษที่อกสามศอกใหญ่เกินไป


โถงแห่งนี้โดนสร้างขึ้นโดยใช้หินเนื้อละเอียดตั้งเรียงกันเป็นเส้นทางยาวและทำเป็นโถง ภายในนั้นเต็มไปด้วยฝุ่นหนากรัง แต่ทว่าตรงกลางของห้อง..มีอะไรบางอย่างอยู่.....








คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
zifu + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-3-15 14:38:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-3-15 14:40

{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 3 : ความสงสัย โชคชะตา จะนำพาอีกครั้ง}
{ ตอนที่ 18 : ตามคำทำนาย : ห้องลับ }

        “!!!!!!” เป่าหลิงนั้นกลิ้งตีลังตาสามตลบลงมาจากพื้นที่ลับด้านล่าง เธอนั้นตกใจเล็กน้อย แต่เรียกว่าปวดเอวพอสมควรเหมือนกัน เด็กสาวนั้นจับก้นของตนเองปอยๆ เนื่องจากว่าก้นของเธอนั้นโดนกระทบหนักพอสมควร แต่คนที่สภาพเล่นเหมือนสไลด์ดิ้งน่าจะเป็นเจินจูจิ่วจาง ที่แหกปากร้องตอนลงมา แต่ด้วยความที่มันเป็นหมูวาสนาไง…แม่งก็เลยไม่เป็นอะไรเลย

        “กี๊ดดดดดดดดดด” << มันร้องประมาณนี้ล่ะ..

       “เจินจูตกใจชีวายวายแวบเป็นปลาแปบปิ้งแล้ว!!” เสียงของเจินจูจิ่วจางนั้นกล่าวเช่นนั้น ส่วนคนที่ปลอดภัยที่สุดน่าจะเป็นฝ้าเฉี่ย.. เพราะว่าบินลงมาไม่มีปัญหาอะไรนัก.. ‘พวกเจ้าทั้งสองคนเป็นอะไรมากหรือปล่าว..??’ เสียงของฝ้าเฉี่ยกล่าวถาม เพราะว่าตอนนี้สภาพของเป่าหลิงดูไม่จืดเสียเท่าไร เพราะว่ากลิ้งหลุนๆ ลงมากลายเป็เป่าหลิงคลุกดินทอด..ไม่ใช่ละ..

        “แค่กๆ...แค่ก...เอ่อ..ไม่เป็นอะไร..แต่อย่างหนึ่ง ปัดแปป” เธอกล่าวก่อนที่จะปัดมือของตนเองแล้วปัดฝุ่นออกจากร่างกายของตนเองเฉกเช่นเดิมเรียกได้ว่าก็จะเหนื่อยๆหน่อย แต่ก็ไม่หน่อยแล้วล่ะ “ช่างเถอะ..เดี๋ยวนะ..แล้วเราตกลงมาอยู่ที่ไหนวะเนี้ย?” เป่าหลิงพูด เธอเห็นเพียงเส้นทางที่ลึกเข้าไปด้านใน ดูเหมือนว่ามันจะเป็นเส้นทางที่โดนขุดไว้ ไม่ได้เกิดขึ้นตามธรรมชาติแน่นอน..

       ‘ข้าเองก็ไม่รู้ ดูเหมือนว่าหินก้อนนั้นจะเป็นทางลับ ข้าว่าเจ้าไม่ควรกระโตกกระตากนะ..เจินจู เจ้ากลับเข้ากระจาดเถอะ’ เสียงของฝ้าเฉี่ยเอ่ยเตือนทางเจ้าหมูวาสนา เป่าหลิงนั้นจับกระจาดของเจินจูขึ้นมาแล้วจัดการสะพายหลังเหมือนตะกร้านั้นเป็นเป้ของเธอ ตอนนี้เจ้าหมูวาสนาผู้ไม่ถูกกับที่มืดนั้นก็ได้เอาแต่เกาะขอบตะกร้าเสียอย่างงั้น..

        “เจินจูไม่ชอบเบยยย” เจินจูจิ่วจางนั้นพูดแบบนั้นก่อนที่ทางฝ้าเฉี่ยจะบินมาเกาะตรงขอบตะกร้าของเจินจู แล้วเป่าหลิงก็เงียบไป เธอนั้นฉีกผ้าของตนเองแล้วมัดไม้ไว้ ทำเป็นคบเพลิงแล้วชุบกับน้ำมันที่เธอมักจะพกติดตัวไว้อยู่เสมอ เพราะว่าเราไม่มีทางรู้หรอก ว่าเราจะพบกับอะไรบ้าง เหมือนกับวันนี้ ที่เป่าหลิงก็ไม่แน่ใจว่าเธอกำลังจะพบกับอะไรหรือปล่าว…

        ต้องขอบคุณหรือด่าว่าดวงซวยที่นมเล็กดีวะ?...

        เป่าหลิงนั้นจุดไฟทำเป็นคบเพลิงก่อนที่มือบางนั้นจะเดินถือคบเพลิงของตนเองแล้วเดินสำรวจเส้นทางยาวที่อยู่ตรงหน้าของเธอ ดูเหมือนว่าที่นี้เป็นเส้นทางทอดยาวของถ้ำ แต่ทว่าโดนขุดโดยฝีมือของมนุษย์แน่นอน รอบข้างนั้นโดนทำจากหิน มันเหมือนกับว่าเป็นเส้นทางลับ ที่เป็นเค้าโครงสร้างที่ไม่มีไม้ อาจจะโดนทำมานานหรือปล่าว แต่ทว่ามันก็โดนสร้างจากหินเป็นส่วนใหญ่..

        ขาทั้งสองข้างของเธอนั้นสาวเท้าเดินเข้ามาเรียกได้ว่าเป็นสิ่งที่ทำให้เด็กสาวนั้นต้องเงียบกันเลยทีเดียว รอบข้างนั้นมีคบเพลิงที่โดนทำเป็นรูปประหลาดอยู่บ้างประปราย แต่ทว่าก็มีฝุ่นจับหน้าเตอะอยู่เหมือนกันเพราะฉะนั้นคงจะยากหน่อยที่เธอจะได้ให้เห็นอะไรแบบนี้ ท่าทางน่ะนะ..

        มือบางของเป่าหลิงนั้นจับคบเพลิงเพื่อที่จะใช้มันส่องทางที่มืดสลั่วของมัน มีเพียงแสงที่น้อยนิดในการที่จะส่องไฟให้ไปถึง แม้ว่าจะเป็นเพียงเส้นทางแต่ทว่าพวกแท่นหินนี้โดนทำไว้อย่างดีเลยนี้หน่า?.. แต่ทว่าทำไม หากเป็นสถานที่เก่า น่าจะต้องมีที่ไม้ดามที่ทำจากไม้บ้างสิ?...

        มือบางนั้นเดินอย่างระมัดระวัง เนื่องจากว่าตลอดทางของเป่าหลิงนั้นเธอรู้สึกซีเรียสขึ้นนิดหน่อยที่ว่าอยู่ๆ เธอก็เดินทางออกมาตรงที่ใดแล้วก็ไม่รู้

       ‘เจ้าคิดว่ามันสร้างขึ้นมานานแล้วหรือยัง?’ เสียงของทางฝ้าเฉี่ยนั้นกล่าวถามกับเป่าหลิง เด็กสาวนั้นเงียบไปเล็กน้อย ก่อนที่จะส่ายหัวเหมือนกับจะบอกว่าเธอเองก็ไม่ค่อยมั่นใจเหมือนกันว่ามันโดนสร้างมานานหรือยัง แต่ทว่าที่สำคัญว่าไม่ใช่ภายในห้าปีนี้แน่..หรือปล่าวกันนะ?..

        “ยังไงเราก็กลับขึ้นไปด้านบนนั้นไม่ได้อยู่แล้วนี้ กลิ้งหลุนๆลงมาขนาดนั้น แถมยังเป็นเส้นทางลื้นแล้วก็ลาดชันด้วย แบบนั้นก็ลำบากต่อการขึ้นอยู่ดี เพราะฉะนั้นสำรวจตรงนี้แล้วกัน แม้ว่าจะดูสยองๆหน่อยเถอะ..อย่างน้อยก็มีอะไรให้ดู” เด็กสาวผู้มีนัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นกล่าวเช่นนั้น ส่วนทางฝ้าเฉี่ยก็พยักหน้า เขาเองก็พอเห็นเหมือนกัน ว่าเธอกลับทางเดิมไม่ได้ด้วย..

       ‘ถ้าอย่างงั้นก็เดินอย่างระมัดระวังแล้วกัน..ข้าไม่อยากจะให้เจ้าเจออะไรอีก’ เสียงของฝ้าเฉี่ยเอ่ยเตือนทางเป่าหลิง เด็กสาวนั้นรู้ดีว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นห่วง แต่เธอก็คิดว่าเธอไม่มีทางที่จะตายตอนนี้แน่ๆนั้นล่ะ เหตุการณ์ต่างๆนั้นน่าจะเป็นสิ่งที่เชื่อมต่อได้ดีเลยทีเดียว…

        “ที่นี้คล้ายห้องโถงที่ทำขึ้นจากหินตัด...แสดงว่าต้องโดนใครบางคนสร้างมาแน่นอน...” เป่าหลิงเอ่ยกล่าวหลังจากที่เดินสำรวจมาสักพักเด็กสาวนั้นเดินไปถึงสามเค่อ ก่อนที่จะพบกับห้องแห่งหนึ่งที่อยู่ทางซ้ายของเธอ.. เป่าหลิงนั้นค่อยๆย่องเข้าไป ก่อนที่จะแนบร่างกายของตนเองกับกำแพง..เพื่อกันว่ามีใครอยู่ที่นี้หรือปล่าว…

        แต่ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคือไม่น่าจะมีเพราะว่าไม่เจอความรู้สึกของมนุษย์ เป่าหลิงขมวดคิ้ว เธอเดินเข้าไปตรงหน้า เห็นกับประตูหินที่โดนสลักไว้ด้วยสัญญาลักษณ์แปลกๆ.. นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของนางนั้นขมวดคิ้ว..ก่อนที่จะค่อยๆแนบเจ้าคบเพลิงไว้ตรงด้านหน้า.. แล้วพยายามใช้แรงของนางในการแง้มประตูหินนี้..

        “อึก..มันฝืด...” เป่าหลิงนั้นกล่าว ก่อนที่เธอจะดึงจนสุดแรง จนประตูที่ฝืนนั้นเริ่มที่จะเปิดตนเองขึ้นมา มันทำจากหินตัดแลงเนื้อละเอียดที่น่าจะเป็นหินปูนหรือปล่าวเธอไม่แน่ใจเหมือนกัน.. ด้านในนั้นมีเป็นห้องโถงมืดดำ ที่ได้แต่กลิ่นของฝุ่นที่ลอยมาแตะจมูก เป่าหลิงหยิบคบเพลิงก่อนที่จะใช้ผ้านั้นปิดจมูกของตนเองไว้

        รอจนกว่าสิ่งที่เรียกว่าฝุ่นนั้นจะจับตัวหายไป… เหมือนมันผ่านมานานแล้ว เป่าหลิงนั้นเดินเข้าไปตรงบริเวณกลางห้องเธอ..เธอเห็นกับมีอะไรบางอย่างตั้งอยู่บนโต๊ะ ราวกับว่ามันกำลังวางไว้เพื่อให้คนมันมาหยิบมันขึ้นมาอย่างงั้นล่ะ..

        นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นค่อยๆเหลือบมอง ก่อนที่จะดูรอบๆห้อง เป็นห้องแท่นหินที่ฝุ่นจับตัวกันหนาเตอะเต็มไปหมด ทั้งเขรอะครัง.. เรียกได้ว่าไม่มีส่วนน่าเดินทางไปจริงๆนั้นล่ะ.. ขาทั้งสองข้างของเป่าหลิงนั้นเดินทางเข้าไปตรงกลาง ก่อนที่จะเหลือบมองสิ่งที่ตั้งอยู่..

        มันคือ… ชุด???????????? เสื้อผ้า?............

        ด้วยความสงสัยเธอจึงเลือกที่จะสำรวจและดูว่ามันคือชุดอะไร?? ใส่ได้ไหมวะ?







แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 ความชั่ว +2 ความโหด โพสต์ 2019-3-15 15:21

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -78 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -78 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2
โพสต์ 2019-3-15 19:36:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-3-15 19:37

{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 3 : ความสงสัย โชคชะตา จะนำพาอีกครั้ง}
{ ตอนที่ 19 : ตามคำทำนาย : ชุดบ้าอะไรวะเนี้ย }

        เป่าหลิงนั้นจอ้งมองชุด ก่อนที่จะเงียบไป ลักษณะนี้มัน..กลิ่นอายเซียนจากนักพรตมาจากชุดนี้ อี้ของพวกนี้มันอะไรกัน? เป่าหลิงนั้นเบ้ริมฝีปากของตนเอง ก่อนที่จะเงียบไป เธอปัดฝุ่นก่อนที่จะเก็บมันเล็กน้อย แล้วก็เดินออกจากห้องเพื่อไปสำรวจต่อ.. เด็กสาวนั้นเดินทางมาเรื่อยๆ ตอนนี้สิ่งที่เธอคิดคือ สถานที่ตรงนี้ใครเป็นคนสร้างกัน?..

        “สร้างเพื่อเก็บชุดนี้นะ? บ้าไปแล้วอ่ะ...” เป่าหลิงนั้นเบ้ริมฝีปากของตนเอง ท่าทางแล้วเธอก็ไม่ชอบขี้หน้าของอะไรแบบนี้เลย ใช่ไม่ได้โว้ยยย ตัวแม่งใหญ่เกินไป เดี๋ยวปั๊ดเสียนี้ ‘คิดว่าน่าจะเป็นอย่างงั้นนะ แต่ทว่ากลิ่นนี้มันกลิ่นไอของนักพรตไม่มีผิดแน่...แถมยังเป็นนักพรตที่บำเพ็ญตบะแก่กล้าด้วย’ เสียงของฝ้าเฉี่ยนั้นแนะนำ..

       “ของดีว่างั้น แต่ของดีแบบนี้อยู่กับข้าไปก็ขยะเสียปล่าว” เป่าหลิงกล่าว..
        ‘ก็จริง..ค่อยเอาไปให้คนอื่นแล้วกัน’ เป่าหลิงนั้นกล่าวบอกแบบนั้นท่าทางแล้วเธอจะดูเหนื่อยน่าดูแต่ก็ช่างเถอะ เพราะว่าเธอเหนื่อยก็เลยเป็นแบบนี้ไงล่ะ เด็กสาวนั้นสูดลมหายใจของตนเองก่อนที่จะเหลือบมองไปรอบๆ ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรจริงๆนั้นล่ะ แต่ถ้าสำรวจไปต่อ อาจจะเจออะไรมากกว่านี้หรือปล่าวนะ? ไม่นึกเลยจริงๆ

        “...กลิ้งตกลงมาแทบตาย ให้คนอื่น บ้าป่ะ?” เป่าหลิงบอกเช่นนั้นก่อนที่เธอจะเดินไปเรื่อยๆ เด็กสาวนั้นเล่นเดินมาถึงทางตันเสียนี้ แต่ทว่าก็ได้ยินเสียงลมจากด้านหลัง…

       “เดี๋ยวนะ...” เป่าหลิงนั้นกล่าวก่อนที่จะเคาะไปที่ผนังตรงนั้น ดูเหมือนว่ามันจะเป็นเสียงลมจริงๆนั้นล่ะ เด็กสาวนั้นขมวดคิ้วก่อนที่จะคิดอะไรบางอย่าง เธอนั้นลองสำรวจดูตรงผนังตรงนั้นอย่างละเอียด.. ก่อนที่จะหยิบคบเพลิงขึ้นมา วางไว้ใกล้ ก็เห็นว่าคบเพลิงนั้นดิ้นไปมาจริงๆนั้นล่ะ..เอาเถอะ ถ้าอย่างงั้น อย่างงี้ก็ได้ จะได้ไม่มีปัญหา

        “อืม..มันไม่ใช่ทางตัน..เหมือนว่าจะเอามาโบกทับอีกที” เป่าหลิงนั้นอธิบาย ก่อนที่จะเห็นว่าหากมองดีๆ มันก็คล้ายกับก้อนหินหลายก้อนที่ทับถมกันมานั้นล่ะ คงจะเป็นเพราะว่าแผ่นดินไหวหรือว่าถ้ำถล่มถึงทำให้เกิดเรื่องอะไรแบบนี้ขึ้น..และคุณคงไม่ต้องเป็นห่วง เพราะว่าไอ้คนที่ทำให้แผ่นดินไหวจนปิดปากถ้ำ…

        แม่งก็คือเธอนั้นล่ะ..แต่ก่อนก็โดนทับนิดเดียว แต่ทว่านี้...นั้นล่ะฮะ เอาเสียเกือบหน้าแน่นเลย ดูเหมือนว่ามันจะโดนทับถมมาเป็นร้อยกว่าปีแล้วล่ะจนเกาะเป็นเนื้อเดียวในด้านล่างส่วนครึ่งของครึ่งบน..น่าจะพึ่งตกลงมาประมาณไม่กี่ปีนี้.. เป่าหลิงนั้นสูดลมหายใจก่อนที่เธอจะค่อยๆหยิบพลั่วออกมา

        หลังจากนั้นเธอก็จัดการขุดเจ้าหินชั้นดินตรงนั้น เพราะว่าดูเหมือนว่ามันจะทะลุออกไปได้..เอาล่ะ …..เป่าหลิงนั้นใช้เวลาในการขุดนานพอดูเหมือนกัน ก่อนที่จะเลิกคิ้วแล้วนี้มันด่านหลังนี้กว่า..เอาเถอะ ...อืม..พวกนั้น..หากพูดถึงแดนใต้ ปาสู่กับจิงโจวใต้...เอาไงวะ..งั้นก็..เริ่มที่..โจร..น่าจะเป็นจิงโจวมากกว่า

        แต่ก่อนอื่น..ต้องเดินทางไปทำงานอันนั้นก่อน..เห่อ ต้องไปซื้อของกับไปที่วิหารอะพอลโล่







แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม +2 ความชั่ว +2 ความโหด โพสต์ 2019-3-15 19:59

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -63 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -63 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-7-16 22:20

ขึ้นไปด้านบน