ดู: 153|ตอบกลับ: 6

{ นอกเมืองเซี่ยพี } ป่าจิ่นเลี่ยง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-3-11 13:23:43 |โหมดอ่าน
 




  ป่าจิ่นเลี่ยง  


{  น อ ก เ มื อ ง เ ซี่ ย พี  }









【 ป่าจิ่นเลี่ยง 】


『 ย่ำเท้าเข้าพงไพร ป่าใหญ่ในไพรสน 』


ป่าจิ่นเลี่ยงนอกเมืองเซี่ยพีนั้นเป็นป่าก่อนที่จะเข้าสู่ป่าไผ่ที่สูงเสียดฟ้า เนื่องจากว่าเป็นป่าที่อยู่ติดกันทางไปพื้นที่ภูมิภาคกลางทำให้เส้นทางตรงนี้นั้นเป็นเส้นทางหลักในการเดินทางไปยังสถานที่ต่างๆ

โดยที่เส้นทางตรงนี้มักจะไปมาหาสู่และเป็นป่าที่กั้นระหว่างเมืองเซี่ยพีกับเมืองท่าที่อยู่ใกล้ที่สุด หากใครจะเดินทาง ก็ล้วนแต่ต้องผ่านเส้นทางตรงนี้ไปกันเสมอ และที่สำคัญรอบข้างนั้นยังเต็มไปด้วยสิ่งที่เรียกว่าดอกไม้และสมุนไพรที่ขึ้นเต็มไปหมด เรียกได้ว่า เป็นสวรรค์ของนักเก็บของป่า



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-3-11 13:53:05 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-3-14 04:04

{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 2 : อินเดอะดรีมเฮ้าส์ !! บ้านในฝันของฉันเอง}
หาสมุนไพร : หาสมุนไพรตัวร้ายกับยายตอแหล : พริกฮวาเจียว
{ ตอนที่ 113 : เพราะว่าต้องการพริกไง รู้จักไหม?}

        เป่าหลิงนั้นจัดการตื่นตั้งแต่ช่วงเช้าภายในบ้าน.. เตียงนุ่มๆชั้นดีที่สั่งทำพิเศษนั้นทำให้เธอต้องลืมตาตื่นอย่างยากลำบากในช่วงเช้าของวัน เด็กสาวนอนกลิ้งไปกลิ้งมาภายในสถานที่แห่งนี้ ท่าทางแล้วก็น่าจะเป็นเด็กสาวที่น่าสงสารน่าดู แต่มันดันไม่น่าสงสารตรงนี้ล่ะ..

        “อืออ...ท่าน..พ่อ….” เสียงร้องเช่นนั้นดังออกมา ความเงียบนั้นเข้ามาปกคลุมพื้นที่ตรงนี้พร้อมกับร่างของใครบางคนที่เตะเป่าหลิงแทบจะตกเตียง “โคร่ม!!” นั้นล่ะฮะทั่นผู้ชม “จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนน วันนี้เจ้าต้องเดินทางไปซินเอี๋ยนะ!! รีบอาบน้ำแต่งตัวเร็วเข้า!!” เสียงของบุรุษหนุ่มคนหนึ่งนั้นกล่าวขึ้น ใบหน้าของเขาช่างคับคล้ายคับคลาใครบางคน..

        “เอ๊ะ..เสียงก็คล้ายด้วย...อ๊า...” เป่าหลิงที่กำลังเมาขี้ตาอยู่นั้นเธอไม่รู้ว่าควรที่จะทำอะไร นอกจากการลุกไปอาบน้ำ แต่คนเมื่อกี้.. “เดี๋ยว...เจ้าเป็นใคร” เป่าหลิงกล่าวถามขึ้นมาเนื่องจากว่าพึ่งจะมาได้สติ ใบหน้าของบุรุษที่ดูลึกลับนั้นปรากฏขึ้นมา นัยต์ตาสีแดงสดที่บ่งบอกว่าตนเองนั้นเป็นมารเหมือนกัน..

        “.......เป่าหลิง เจ้าไปอาบน้ำเสีย หรือเจ้าอยากจะให้ข้าอุ้มไปอาบน้ำ เร็ว!!” เสียงนั้นบอกอีกรอบ ใช่แล้ว คนคนนั้นน่าจะเป็น……

        “ฝ้าเฉี่ยหรอ?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถาม จนอีกฝ่ายแทบอยากจะเขกหัวเธอส่งลงไปในอ่างน้ำ เหล่าฝูงผีเสื้อเรืองแสงนั้นจัดเตรียมเสื้อผ้าของเด็กสาวไว้ในช่วงที่เธอกำลังอาบน้ำอยู่ แม้ว่าอาจจะยังไม่รู้ว่านี้มันเกิดอะไรขึ้น แต่สำหรับเป่าหลิงแล้วก็ไม่มีปัญหาอะไร แล้วไหงฝ้าเฉียมีร่างแบบนั้นได้วะ? ช่างเถอะ หลังจากนั้นเด็กสาวก็ต้องแต่งตัวแล้วก็เตรียมของเดินทาง เธอฝากของไว้กับทางลู่เต๋า ไหนจะเงินและค่าดูแล ทำให้ได้รับรู้จริงๆนั้นล่ะ..

        “เอาล่ะ..แม่จะออกเดินทาง เจ้าจะต้องดูแลตัวเอง ตกลงนะ?” เสียงของเป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้น ลู่เต๋านั้นพยักหน้า ก่อนที่เธอจะใช้วิชาตัวเบาของตนเองกระโดดออกไปจากนอกบริเวณกำแพงของคฤหาสน์ฮาร์เมอร์นีเรียแห่งนี้ ตอนนี้เธอก็ต้องเดินทางออกไปยังสถานที่แห่งนั้นแล้วล่ะ.. ซินเอี๋ย เนื่องจากว่าเธอนั้นค่อนข้างที่จะรู้สึกอะไรบางอย่างกับซินเอี๋ย ว่าเธอจะต้องไปที่นั้น..

        เป็นคนที่ทำอะไรตามสัญชาติญาณของตนเองด้วยสิ ไม่ใช่คนที่ทำอะไรตามเหตุผลและหลักความจริงเสียเท่าไร นั้นคือสิ่งที่ทางเป่าหลิงคิด และมันก็คือความจริงของเป่าหลิงอย่างงั้น เป่าหลิงนั้นเดินทางออกมาจากคฤหาสน์ของตนเองอย่างเงียบๆ และเรียบง่าย เท้าทั้งสองข้างของเธอนั้นสาวเดินไปมาเตะเศษดินที่อยู่แถวนั้นไปนั้นล่ะ

        นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นจ้องมองภาพของเหล่าต้นไม้ใบหญ้าอย่างเงียบงัน…

        “จริงสิ..ฝ้าเฉี่ย แล้วไหงเจ้าถึงมีร่างกายนั้นได้ล่ะ” เสียงของทางเป่าหลิงนั้นกล่าวถามทางฝ้าเฉี่ยที่ตอนนี้กลับเป็นผีเสื้อตามเดิมแล้ว ร่างของผีเสื้อสีม่วงเข้มพวงครามนั้นก็บินมาใกล้ๆกับเธอแล้วก็วางแหมะร่างกายของตนเองลงไปที่ไหล่ของทางเป่าหลิง.. ‘อ้อ..นายท่านทำให้มาน่ะ ไม่ต้องเป็นปัญหา ข้าว่าเราควรหาพ่อบ้านมาจริงๆนั้นล่ะ..ให้ลู่เต๋าดูแลไปอาจจะลำบากหน่อย ถึงจะมีท่านหานลู่ช่วยก็เถอะ’ เสียงของทางฝ้าเฉี่ยนั้นกล่าวบอกทางเป่าหลิง

        “ข้าเองก็คิดเหมือนกัน..แต่ใช่ว่าเราจะเดินเก็บคนได้อย่างที่เราต้องการ ทั้งยังต้องมีความไว้ใจอีก ว่าไอ้คนคนนั้นจะไม่ขโมยของหรือว่ากล้าทำอะไรนั้นล่ะ.. ไม่อย่างงั้นคงเป็นบ้าตายไปแล้ว เจ้าลองคิดคนที่อยู่ที่คฤหาสน์ ว่าแต่ละคนเป็นคนหรือปล่าว” เป่าหลิงบอกแบบเหนื่อยใจ…

       ‘..........’ ฝ้าเฉี่ยนั้นเงียบไปเล็กน้อยระหว่างที่กำลังบินข้างเป่าหลิง เขานั้นลองนึก ว่าในใบสัมโนครัวนั้นเป่าหลิงเขียนชื่อว่าท่านพ่อของเธอเป็นเจ้าบ้าน.. ซึ่งเท่ากับ มารฝันจงหยาเต้า..นายของเขาซึ่งเป็นมารบรรพกาล..เอิ่ม..ส่วนทางลู่เต๋า..ก็ลูกครึ่งมารแน่นอน เพราะว่ามีเลือดเนื้อเชื้อไข่ของทางเป่าหลิงด้วยซ้ำ...เลือดของมารฝันอีกเสี้ยวหนึ่ง ของทางถังซึนเจี้ยนอีก...เอิ่ม..

        ส่วนที่สำคัญ...เป่าหลิงเองก็เป็นบุตรีมารฝันหรือมารบรรพกาล…

        ‘ก็ไม่มีใครธรรมดาจริงๆนั้นล่ะ..ขืนรู้แบบนั้น ท่าทางจะสลบกันไปเป็นว่าเล่นหรือปล่าว’ เสียงของฝ้าเฉี่ยนั้นลองกล่าวบอกเช่นนั้น นั้นสินะ น่าจะเป็นแบบนั้น เด็กสาวนั้นหัวเราะอย่างแห้งๆ นั้นสิ ขืนว่าเอาแบบนั้นต้องหาคนที่พอจะจิตแข็งหรือว่าซื่อบื่อ ซื่อจนบื้อนั้นล่ะ…

        ขืนเอาคนดีมา ก็จะเป็นส่วนลากสิ่งที่เรียกว่าความหิวกระหาย แต่หากเอาคนชั่วมา แบบนั้นก็น่าจะมีโอกาศที่จะขโมยของแล้วก็สร้างความวุ่นวายอีก แบบนั้นล่ะที่ลำบากอย่างมากเลย รู้ไหมว่าเวลาเธอคิดเรื่องนี้ทีไร เจ็บกระเพาะทุกทีเลยสิน่า.. หรือว่าเป็นเพราะว่าพริกฮวาเจียวที่กินไปเมื่อวันก่อนกันวะ?..นั้นสิ?...

        “แต่ช่างเถอะ นั้นไม่ใช่สิ่งที่ข้าอยากจะทำอะไรสักหน่อย จะว่าไป ผ่านป่าตรงนี้ไปก็กลับไปกวงจงแล้วค่อยลงไปซินเอี๋ยใช่ไหม?” เสียงของเป่าหลิงนั้นกล่าวถามทางฝ้าเฉี่ย เนื่องจากว่าเส้นทางตรงนี้เป็นเส้นทางป่าที่เธอไม่เคยหยุดที่จะพักที่นี้สักที..

        แต่ทว่าอยู่ๆขาของเป่าหลิงนั้นก็ต้องหยุดกันไปเท่านั้นล่ะ..

        กลิ่นของอะไรบางอย่างนั้นแตะจมูกของเธอ..เอ๊ะ เดี๋ยวนะ? “กลิ่นนี้มัน?...ฮวาเจียว หม่าล่าหรอ?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถามทางฝ้าเฉี่ย ก่อนที่จะเหลือบมองก็เห็นว่ารอบข้างนั้นมีต้นฉวาเจียวที่กำลังมีลูกของมันสีแดงๆ แต่เกือบแห้งอยู่..

        “โอ้...จริงด้วยอ่ะ” เสียงของเป่าหลิงนั้นกล่าวบอกเช่นนั้นก่อนที่จะหยิบทางกระจาดเก็บของป่าขนาดกลางของเธอนั้นออกมา.. ‘เจ้าจะเก็บมันหรือ? พริกฉวาเจียวนี้น่ะ?’ เสียงของฝ้าเฉี่ยนั้นกล่าวถาม เมื่อเป่าหลิงนั้นได้ยินก็พยักหน้า “เจ้ายังจำได้อยู่หรือปล่าวล่ะ ว่าข้านั้นจำเป็นที่จำต้องใช้อะไร..มันคือสมุนไพรที่จะเอาไปรักษาพวกนั้นไง”

        ใช่แล้วมันคือสิ่งที่เธอนั้นจะได้ส่งมอบให้กับคนพวกนั้น ท่าทางแล้วก็น่าสงสารจริงๆนั้นล่ะ ..

        “ฮวาเจียวน่ะ สามารถเอาาไปทำหม่าล่าน่ะเป็นเครื่องเทศที่เอาไว้ใส่ในอาหาร สามารถใส่ได้ทั้งใน อาหารปิ้งย่าง ผัด ทอด หรือต้มก็ได้ เพราะหม่าล่ามีรสชาติเผ็ด และชาที่ลิ้น ถือเป็นเครื่องปรุงรสที่ช่วยให้อาหารมีรสชาติกลมกล่อม อร่อยมากขึ้น พริกหม่าล่ามีส่วนผสมของเครื่องเทศหลายชนิดประกอบไปด้วยพริกป่น เกลือ ผงชูรส โป๊ยกั๊ก ยี่หร่า ขิงผง และพริกฮวาเจียวเป็นส่วนผสมหลัก ที่ทำให้รู้สึกชาที่ลิ้น ช่วยดับกลิ่นคาวจากเนื้อสัตว์ และช่วยให้อาหารมีกลิ่นหอมน่ารับประทานมากยิ่งขึ้นน่าจะเอาไปดับคาวอะไรสักอย่างมั้ง?”

        “ข้าไม่ใช่หมอ จะไปรู้ได้ยังไงว่าเขารักษาหรือว่าต้มยากันแบบไหน ทำได้ก็คงจะครอบจักรวารแล้วมั้ง?” เป่าหลิงกล่าวอย่างเบื่อๆ เธอนั้นจัดการเก็บเจ้าฮวาเจียวสีแดงนั้นใส่กระจาด..หรือว่าจะเรียกว่าอะไรดี ตะกร้าแล้วกัน ตะกร้าของเธอที่ถืออยู่ มือบงนั้นค่อยๆ เด็ดมาเป็นกิ่ง เนื่องจากว่าฮวาเจียวบางทีการเก็บโดนผ่านตรงนี้อาจจะแห้งแล้วก็แตกได้ เธอไม่อยากให้มันแตกนัก

        เพราะบางคน เจ้าพริกนี้ต้องเอาไปคั่วก่อนถึงจะสามารถบดได้ บางคนก็ต้องบดก่อนที่จะเอาไปคั่ว เป็นสูตรยาที่ค่อนข้างยุ่งยากซึ่งแน่นอนว่ามันน่าจะเป็นอย่างงั้น เพราะว่ามันคือสิ่งที่เป่าหลิงนั้นรับรู้ได้ เพราะว่าคราวก่อน คนอื่นๆก็บอกเรื่องพริกฮวาเจียวแบบนี้กับเธอเหมือนกันนั้นล่ะ ช่างน่าสงสารยิ่งนักจริงๆนั้นล่ะ…

        เป่าหลิงนั้นเงียบไปเล็กน้อยระหว่างที่ค่อยๆเก็บมันอย่างใจเย็น เมื่อผลฮวาเจียวนั้นอยู่ในตะกร้าของเป่าหลิงหมดแล้ว เธอก็ห่อมันด้วยผ้าใบแล้วก็เก็บไว้ มัดปากถุงผ้าอย่างปิดสนิทมิดชิด… “เอาล่ะฝ้าเฉี่ย ข้าว่าเดินทางต่อกันเถอะ” เป่าหลิงนั้นกล่าว ต่อไปต้องเดินทางไปซินเอี๋ยแล้ว….ไปกันเถอะ


@Admin




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 ความชั่ว +2 ความโหด โพสต์ 2019-3-14 11:17
เอฟเฟคไหไม่สามารถใช้ได้ เนื่องจากเวลาโรลเพลย์นี้เกิดก่อนได้ไห ได้ไหเมื่อวันที่ 13/3   โพสต์ 2019-3-14 11:17
(7) ได้รับพริกฮวาเจียว 2619  โพสต์ 2019-3-14 11:15

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -48 Point +7 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -48 + 7

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

53

กระทู้

411

โพสต์

6หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
83874
เงินตำลึง
106114
ชื่อเสียง
17300
ความหิว
267

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
418
ความชั่ว
0
ความโหด
21
ไก่บ้าน
เลเวล 1

ชิง หลิ่งอี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2019-4-4 21:30:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2019-4-6 00:46

- 36 -

[ บทที่ 2 ] ฉากที่ 29


          เข้าสู่ภูมิภาคชวี๋โจวเมืองต่อไปเป็นเซี่ยพีแต่รอบข้างยังคงรายล้อมไปด้วยป่าไม้ดงหญ้า อาชาฮั่นเสียเคลื่อนฝีเท้าด้วยความเร็วคงที่ คนสองคนบนหลังอาชาเงียบงันมาตลอดหนทางไกลไม่มีผู้ใดเปล่งเสียงออกเป็นคำพูด หากจะมีก็เป็นเสียงฝีเท้าของอาชาเหงื่อโลหิตที่ชัดเจนที่สุดในยามนี้ ประมุขหนุ่มเจ้าของฉายายาจกอุดรสะบัดบังเหียนบนหลังอาชาหมายให้มันวิ่งว่องไปให้ถึงจุดหมายโดยเร็ว
          หญิงสาวยังคงครุ่นคิดอยู่ไม่ตกว่าสิ่งที่แม่นางเป่าเปาได้บอกกับตน เภทภัยที่เหล่าพรรคกระยาจกต้องพบเจอนั้นจะเป็นจริงเท็จหรือไม่ แต่อย่างน้อยประมุขพรรคอย่างอาจารย์ของนางก็ได้ทราบเรื่องแล้ว หากเรื่องนี้ได้อาจารย์มาคลี่คลายคงสามารถหาทางออกได้สักทาง.....ห่วงก็แต่เรื่องการถูกจับตัวไปของศิษย์สาขาหรูหนาน หวังว่าเจียนหลิวคงไม่ทำอะไรสิ้นคิดโดยการบุกเข้าไปหาพวกมันมิเช่นนั้นก็เท่ากับว่าเข้าแผนพรรคมารนิรนามนั่นพอดี เรื่องนี้เป็นสิ่งที่หลินกังวลอยู่ไม่หาย
         
“กังวลมากไปไม่เกิดประโยชน์ขึ้นมา ผ่อนคลายลงเสียเถอะ” ด้วยความเงียบงันมาตลอดทางอาจารย์เอ่ยบอกศิษย์ แม้มิได้มองเห็นหน้าอีกฝ่ายแต่เขาย่อมรู้สึกได้
         
“เรื่องทั้งหมดมันกำลังส่งผลต่อพวกท่าน” หญิงสาวคิดกังวลทั้งสองเรื่อง เมื่อนึกย้อนดูแล้วพรรคกระยาจกล้วนเป็นผู้มีพระคุณต่อนางทั้งสิ้น ทั้งตอนที่จนมุมจนต้องเลือกทางสุดท้ายคือโดดลงผาที่ว่านเฉิงก็ได้พวกเขามาช่วยไว้ แผนบุกทะลวงค่ายพรรคภูติทมิฬลมดำก็จะไม่เป็นอันสำเร็จหากไม่ได้พวกเขาช่วยเหลือ ไหนจะเป็นประมุขพรรคมาช่วยตนไว้จากเงื้อมมือพวกสี่จอมโฉดแห่งหุบเขาปีศาจ แม้หลินจะมิใช่ศิษย์พรรคแต่ก็อดเดือดร้อนไปด้วยไม่ได้ อย่างน้อย...นางอยากหาทางช่วยพวกเขา
          ประมุขหนุ่มยกยิ้มหัวเราะหึ
“หากจดหมายนั่นเป็นคำทำนาย...ไม่ใช่ว่าข้าไม่เชื่อลิขิตฟ้าหรอกนะ แต่ชะตาของข้าข้าเป็นผู้กำหนดเอง เรื่องนั้นจะต้องไม่เกิดขึ้น” จดหมายหายนะของพรรคกระยาจกมิได้ทำให้ประมุขพรรคผู้นี้หวั่นเกรงใดๆ ออกจะเป็นเรื่องท้าทายด้วยซ้ำ เขาเชื่อว่าจะต้องมีทางออกสำหรับปัญหานี้ “ไม่พบเสียนานเป็นอย่างไร?” เขาเปลี่ยนหัวข้อเอ่ยถามศิษย์ที่ไม่ได้พบกันหลายปี นานเท่าใดตัวเขาเองก็จำไม่ได้เพราะมิได้ใส่ใจนับ
         
“น่าอายนักที่ศิษย์ยังอ่อนหัด” หลินตอบอาจารย์ตามความเป็นจริงมิใช่การถ่อมตัวใดๆ ทั้งสิ้น
         
“เอาเถอะ เรื่องนั้นจะรีบร้อนไม่ได้ หากเจ้าฝึกปรือฝีมืออยู่ทุกวันมีหรือจะไม่ได้ผลลัพธ์กลับมา” อาจารย์เอ่ยแนะนำศิษย์ “ค่อยๆ ก้าวไปทีละขั้น”
          “ขอบคุณท่านอาจารย์ ศิษย์จะจดจำไว้”
          สนทนากันครู่หนึ่งจึงสะบัดบังเหียนเร่งฝีเท้าอาชาแกร่งให้เร็วยิ่งขึ้น หรูหนานรออยู่ข้างหน้าในอีกไม่ช้า!







แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม โพสต์ 2019-4-6 01:59

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +2 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +35 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 2 + 300 + 35 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
สุราไผ่เขียว
ฮั่นเสียทองเทวะ
เกราะทองคำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
กระบี่ไม้
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x32
x15
x5
x25
x8
x2
x5
x28
x10
x1
x1
x1
x764
x1
x1
x6
x30
x6000
x100
x100
x5
x1
x5
x11
x50
x60
x2
x26
x128
x100
x50
x200
x5
x10
x110
x50
x280
x4
x84
x10
x10
x20
x15
x166
x20
x130
x682
x22
x74
x5000
x158
x22
x360
x1
x105
x259
x33
x5
x9999
x50
x30
x10
x34
x1
x5
x100
x1075
x50
x1
x3
x221
x10
x5
x20
x30
x20
x25
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x3
x200
x150
x92
x120
x125
x400
x170
x20
x250
x20
x205
x50
x6
x115
x50
x640
x25
x1
x92
x7
x24
x20
x1
x1
โพสต์ 2019-4-5 15:57:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinZhiHao เมื่อ 2019-4-7 22:15

{เดินทางบนแผ่นดินฮั่น}

74 : {โรลเก็บของป่า - ขุดเผือก }



ขบวนคาราวานขับเคลื่อนเข้ามาในเขตนอกเมืองเซี่ยพี เขาใช้เงินซื้อตั๋วเรือต่อมายังเมืองใหญ่อีกเมืองหนึ่งหลังจากออกจากเจียงเยี่ย(และฝากจดหมายให้กับนายกอง) ใจหนึ่งคือเพื่อซื้อวัสดุอุปกรณ์ และขายสินค้า บางทีอาจจะแวะเอาของไปฝากเจ้าเมืองเซี่ยพีอีกสักรอบ ตอบแทนเรื่องเจ้าม้าฮั่นเสียที่ได้มาเมื่อคราวก่อน

ยังเดินทางได้ไม่เท่าไหร่ ไอ้ท้องเจ้ากรรมก็ร้องโครกคราก ดังจนสาที่นั่งอยู่ในเกวียนลอบขำออกมาเบาๆ จื้อหาวกระแอมเล็กน้อยแก้ขัดเขิน ก่อนสั่งให้ลูกจ้างหยุดขบวนคาราวานลงในป่าจิ่นเลี่ยง เพื่อพักผ่อนก่อนเดินทางต่อ

ความอุดมสมบูรณ์ของป่าจิ่นเลี่ยงทำให้ชายหนุ่มตัดสินใจออกเก็บของป่าสักน้อย ขณะที่สาเตรียมอาหารอยู่ที่ค่ายพักแรม เขาแบกตะกร้าสานขึ้นก่อนมุ่งออกมาหาของป่า

จื้อหาวเวยหน้าขึ้นสูดหากลิ่นของผลไม้และสมุนไพร ก่อนที่จะเปลี่ยนใจไปก่อน พักนี้เขาคิดถึงเผือกกวนขึ้นมาตงิดๆ ไหนๆแล้วก็น่าจะหามาเก็บไว้สักหน่อย แต่แล้วชายหนุ่มก็ถึงกับชะงักเมื่อรู้สึกได้ว่ามีตัวอะไรถูเข้าที่ขา จื้อหาวหันขวับมามอง ก่อนเห็นลูกสิงโตเอาแก้มถูเข้ากับต้นขา

'เอ็งตามข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย’ เขาว่าพลางเอาเท้าเขี่ยมันสักที กลั้วหัวเราะในลำคออย่างนึกเอ็นดู 'ไปล่าอะไรกินไปพลางๆก่อนแล้วกันเอ็งน่ะ’

เจ้าตัวเล็กส่งเสียงคำรามหน่อยๆ ก่อนเผ่นแผล็วไปไล่จับกระต่ายที่เห็นอยู่ในป่า ชายหนุ่มมองตามก่อนหันไปสนใจกับการหาหัวเผือกต่อ เขาก้มลงสูดกลิ่นหาต้นเผือก ก่อนค่อยๆควานหาตามพื้นดินและพงหญ้า กระทั่งเขาเจอกลิ่นที่ถูกต้องจึงค่อยๆตามกลิ่นนั้นไป เมื่อเจอต้นที่ใช่แล้ว จื้อหาก็ค่อยๆใช้มือเปล่าของตนเองขุดดิน ชายหนุ่มพยายามขุดอย่างระมัดระวังไม่ให้หัวเผือกนั้นช้ำ จนกระทั่งมันหลุดออกมา เขาพ่นลมออกมาหนักๆอย่างพอใจ จากนั้นจึงใช้เวลาหาหัวเผือกเพิ่มเติมจนได้จำนวนหนึ่ง ที่เหลือก็ปล่อยให้โตตามธรรมชาติ

เมื่อเขาได้หัวเผือกจนพอก็ยกตะกร้าขึ้นแบก ก่อนผิวปากเรียกลูกสิงโต หงหงค่อยๆเดินกลับมาพร้อมกระต่ายในปาก ก่อนทิ้งกระต่ายตัวนั้นลงหน้าเขาด้วยสีหน้าภูมิอกภูมิใจ

'นี่เอ็งให้ข้าเหรอ?’ ชายหนุ่มถาม หงหงวิ่งวนไปมาก่อนเอาจมูกดุนกระต่ายเป็นเชิงบอกว่ายกให้ จื้อหาวยิ้มรับ ยีหัวเจ้าตัวเล็กซักที แล้วเอากระต่ายใส่ลงตะกร้าด้วย จึงเดินทางกลับมาที่ขบวนคาราวาน

'หายไปไหนมาเสียตั้งนานน่ะสิน’ สาเอ่ยทักขึ้นเมื่อเห็นลูกพี่ลูกน้องเข้ามาร่วมกลุ่มในที่สุด 'เห็นว่าหิวไม่ใช่เหรอน่ะ’

‘ไปเก็บของป่านิดหน่อย สา ข้าอยากกินเผือกกวนนนน’ เขาครวญ ก่อนเอาหัวมาถูไหล่ลูกพี่ลูกน้องอ้อน หญิงสาวถอนหายใจหนักๆ ก่อนถาม 'แล้วไหนล่ะเผือก ไปเก็บของป่ามาไม่ใช่รึ’

พูดจบน้องชายก็หย่อนตะกร้าลงข้างหน้า ปริมาณที่มากล้นทำให้นางเลิกคิ้ว 'นี่เอ็งกะให้ข้าทำขายเลยหรืออย่างไรกัน?’

'ถ้าได้เยอะขนาดนั้นก็ดีสิ’ เขาหัวเราะ สาส่ายหน้าน้อยๆอย่างจนใจ 'แล้วกินให้หมดละกัน’



แสดงความคิดเห็น

(35) ได้รับเผือก 220  โพสต์ 2019-4-8 15:51

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -42 Point +7 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -42 + 7

ดูบันทึกคะแนน

หาวงานท่วมคับ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบี่เจ็ดดาว
ตะกร้าสาน
สกิลตุ่น
ดมกลิ่น
ฮั่นเสียหม่า
หลี่ซื่อชุนชิว
มวยไทพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x1
x6
x8
x12
x30
x32
x23
x220
x133
x1
x100
x316
x10
x90
x32
x50
x15
x50
x10
x11
x35
x100
x120
x121
x42
x10
x10
x100
x159
x20
x74
x100
x55
x1
x1
x1
x1
x10
x320
x74
x10
x5
x10
x2
x120
x25
x10
x5054
x83
x1
x2
x5
x110
x10
x20
x2
x536
x520
x2000
x310
x50
x413
x98
x3
x10
x50
x9
x10
x5
x38
x2
x10
x30
x1
x27
x1

131

กระทู้

1661

โพสต์

45หมื่น

เครดิต

อิงฮวาในวันเดอร์แลนด์

เงินชั่ง
10340
เงินตำลึง
724975
ชื่อเสียง
201766
ความหิว
553

ตราเมเปิ้ลพวกเรามาอธิษฐานขอลูกแฝดกับเจ้าแม่ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)ป้ายตลาดมืดตราหนูตราหุบเขาปีศาจ

คุณธรรม
10577
ความชั่ว
7536
ความโหด
16486
ห่านฟ้า
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2019-9-16 21:41:39 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2019-9-19 06:32

ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 115
สัญญาจ้างกับความเศร้า (2)

         รถม้าบรรทุกข้าวไก่ไห่หนานเคลื่อนตัวออกผ่านทางเมืองหลันเยี่ย มุ่งหน้าเดินทางดรุณีน้อยนั่งหน้าแป้นแล้นกระพริบตาปริบๆ เส้นทางแถวนี้เคยผ่านแล้วเป็นทางที่นางนั้นเดินทางจากเมืองเซี่ยพีขึ้นทางเหนือ

          อาภรณ์ชมพูหวานแหววประดับตกแต่งบนศีรษะมีปิ่นอันเล็กคาดเอาไว้มัดรวบผมยาวดำขลับ กลิ่นกายดอกอิงฮวาหอมอีกทั้งบางครั้งก็พบถุงเครื่องหอมติดตัวไว้ด้วยเพื่อให้ร่างกายหอมตลอดเวลา มีใครบ้างที่ชอบร่างกายเหม็นๆแน่นอนว่านางเป็นผู้หญิงที่รักสะอาดสะอ้านเนื้อตัวต้องไม่มีกลิ่นอับชื้นกลิ่นเหงื่อหรืออะไรที่มันทำให้ไม่ดี         

          "อาเดะ? ทำไมเหมือนข้ารู้ว่าถึงสายตาของอะไรบางอย่างจับจ้องมองดูมาทางนี้นะ" เสียงหวานพึมพำคุยกับภูตนางฟ้าว่านจื่อรถม้าที่พาออกเดินทางเข้ามาจนถึงป่านอกเมืองเซี่ยพีที่จะขับผ่านไปทางนี้ ซึ่งเป็นเส้นทางที่ใกล้ก่ำกึ่งผ่านทางได้เร็วที่สุด จากที่คำนวณเอาไว้แล้วเดี๋ยวส่งข้าวมันไก่เสร็จก็ขับกลับผ่านมาทางนี้ทางเดิมแล้วก็กลับไปรับรางวัล

          "อิงฮวาคิดมากหรือเปล่าไม่แน่อาจจะเป็นพวกสัตว์ป่าก็ได้นะระวังตัวเอาไว้ด้วยในป่าอันตราย" ภูตว่านจื่อโบยบินรอบข้างกายออร่าความน่ารักสดใสแผ่ซ่านรอบดรุณีน้อยให้หายกังวล "วันนี้เจ้าดูไม่สดชื่นเลยยังคิดถึงเรื่องนั้นอีกอยู่หรอ"

          "มันอาจจะเป็นสัตว์ป่าอย่างที่เจ้าพูดก็ได้ ข้าก็สดชื่นอยู่เหมือนเดิมนะ ทำไมหรอข้าดูเหมือนคนเป็นอะไรยังไง…."

          "ถึงจะพูดหลอกคนอื่นได้แต่ก็หลอกตัวเองไม่ได้หรอกจากสีหน้า แววตาของอิงฮวาตอนนี้แล้วมันแย่มากเลยนะ ถ้ารู้ว่าตัวเองจะต้องเสียใจแล้วทำไมถึงเขียนส่งไปล่ะ ตอนนี้มันยังทันนะถ้าเกิดว่าจะให้เหยี่ยวตัวนั้นกลับมา คงยังบินออกไปได้ไม่ไกล" ชี้แนะนำให้ความคิดเห็นช่วยเหลือเจ้านาย มือเล็กๆแตะสัมผัสนวลแก้มใส

          "ไม่ข้าตัดสินใจที่จะส่งจดหมายฉบับอันนั้นไปแล้ว จะช้าหรือเร็วอย่างไรเสียก็ต้อง เสียใจอยู่ดีไม่ใช่หรอ....ฮือ" สองแขนโอบกอดตัวเองท้องฟ้ามืดค่ำตกดึก อากาศรอบข้างเย็นขึ้นตามลำดับ ไม่ไหวที่จะหันมองซ้ายมองขวาสำรวจทางไปมารับรอบตอนนี้กำลังเดินทางอยู่คนเดียวไม่มีคนผ่านไปผ่านมาเลย ค่อนข้างที่จะอันตรายอยู่พอสมควร

          คนที่มองโลกในแง่ดีอย่างนางแล้วคิดว่าสายตาของอะไรบางอย่างที่จับจ้องอยู่นั้นอาจจะเป็นแค่สัตว์ตัวเล็กตัวน้อยก็เป็นได้ เช่นพวกกวางเป็นต้น นอกจากนั้นแล้วก็ต้องมองโลกในแง่ดีในเรื่องความรู้สึกที่ตัวเองเป็นอยู่ พยายามที่จะลืมเลือนแล้วสนใจในเรื่องตรงหน้าการพูดคุยกับสัตว์เลี้ยงแสนน่ารัก

          "เราเปลี่ยนเรื่องคุยกันดีกว่า นั่นสินะอยากจะให้บ้านเสร็จเร็วๆจังเลยอยากเห็นว่ามันจะสวยงดงามเพียงใดกับสิ่งที่ข้าจินตนาการคิดฝันเพ้อพบเอาไว้ฝากความหวังกับนายช่างใหญ่แห่งฉางอันร้านวัลแคน" ดวงตาเป็นประกายนึกถึงเรื่องบ้าน โอ้วววมันจะต้องสุดยอดมากแน่ๆเลย

          แค่นำเข้ามันไก่ไปส่งสองจวนก็กลับมา ส่งสัญญาจ้างบอกกับผู้ว่าจ้างได้แล้ว เป็นอะไรที่ง่ายมาก สมกับการที่ได้เงินค่าตอบแทนนิดหน่อยถึงมันจะไม่ใช่เงินจำนวนมากเหมือนกับสัญญาจ้างฉบับอื่นที่เคยเจอมาเหมือนกับของคุณชายชี อันนั้นนางไม่ได้ตั้งใจที่จะทำตั้งแต่แรกแต่มันบังเอิญรับทำงงๆ เป็นเจ้าสัวที่รวยมากๆจ้า ยอมใจในการเปย์เงิน

          "เย้ ในที่สุดอิงฮวาก็สร้างบ้านซะทีจะได้มีที่อยู่กันแล้วไม่ต้องร่อนเร่ไปอยู่ไหนตอนไหนในป่าให้อันตราย อิงฮวาเป็นผู้หญิงต้องคอยระมัดระวังเอาไว้นะ แถมตอนนี้ก็มีอยู่ต่างถิ่นอีกต่างหาก" ภูตว่านจื่อบินมาเกาะลงบนไล่ของหญิงสาวแก้มใส พลางสนทนากันตลอดไม่ให้เงียบเหงา

          "ข้าเป็นผู้หญิงแล้วอย่างไรเล่า หน้าตาก็ไม่ดีซะหน่อยใครจะมายุ่งอะไร ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉินอย่างนั้นก็คงจะเป็นพวกคนมาปล้นเอาเงินเอาทองซะมากกว่า" เอียงคอหน้าตาจิ้มลิ้มแย้มยิ้ม ป่าดงพงไพรมีเสียงเรไรจังหรีดร้องดังขึ้นความมืดเมฆคล้ำครึ้มปกคลุมทั่วท้องฟ้า

          ครึ้มฮัมเสียงเพลงแผ่วเบาเป็นทำนองขับขาน คอยระวังระแวกรอบข้างป่ารถม้าขับเคลื่อนผ่านทางไปอย่างต่อเนื่องไม่มีหยุดจอดแวะพักกลางทางเด็ดขาด สถานที่เช่นนี้ไม่ควรที่จะแวะพักเป็นอย่างยิ่งนางคงจะต้องรีบเร่งฝีเท้าม้าให้เร็วกว่าเดิม

          กรุบกรับๆๆๆ~ ฮี่ๆๆๆ

          กระตุกบังเหียนแรงขึ้นให้ม้าออกสปีดตัวเร็ว หนทางที่จะออกสู่ป่าไปอีกไม่ไกลนัก รีบเร่งคนตัวเล็กกลายเป็นสารถีจำเป็นขนส่งข้าวมันไก่หลายร้อยหอ ธุรกิจข้าวมันไก่นี่มันดีจริงๆเลยนะเนี่ย ไม่แปลกใจทำไมเจ้าของร้านถึงขิงตัวเอง…

         ในระหว่างนั้นเองที่กำลัง ท่องพงไพรลัดเลาะไปตามป่าก็มีเสือป่าทั้งสี่ตัวพุ่งกระโจมมาดักทางข้างหน้าปิดไม่ให้รถม้าแล่นโลดผ่านไปได้ เป็นเสือป่าที่หิวก็หายอยากจะกินทุกสิ่งอย่างที่ขวางหน้า มันหยุดยืนมองเหยื่อ แล้วขู่คำรามเสียงดังลั่นป่า "โฮกกกก"

          แม่เจ้านี่มันเสือป่านี่หว่าทำไมไม่อยู่ตรงนี้หันมองซ้ายขวาหมายความว่าไม่แน่สายตาที่นางสัมผัสได้จะต้องเป็นเจ้าสัตว์ร้ายกลุ่มนี้ แถวนี้ก็ไม่มีผู้คนซะด้วยจะร้องตะโกนเรียกก็ไม่มีใครได้ยินแน่เลยหรือว่านางจะมาสู่ขิตอยู่ที่ป่าโดนเสือแดรก….กลายเป็นอาหารเสือ แค่คิดแล้วก็หวาดกลัวกระเถิบถอยหลัง

          "ถ้าข้าให้อาหารเจ้า จะยอมเปิดทางให้หรือไม่?" อิงฮวาที่สวมใส่ปลอกคอสรรพสัตว์เอ่ยถามกับกลุ่มเสือหิวโซทั้งสี่ตัวมันยืนประจันหน้าอยู่หน้ารถม้าขนข้าวมันไก่ ได้กลิ่นข้าวมันไก่ถึงออกมาหรอ...หรือกระไร ออกมาทำไมตอนนี้ คิดว่าจะสู้ได้เรอะ! บอกเลยว่าไม่จ้า ตายห่านแน่นอนยัยหนูพนมมือรอ

          "กรรรซ์ เจ้ามนุษย์มีสิทธิ์อะไรมาต่อรอ ถึงอย่างไงเจ้าก็ต้องเป็นอาหารมื้อนี้ให้พวกฆ่าทั้งสี่" เสือตัวหนึ่งขู่คำรามบอกแล้วฝีเท้าสัตว์ป่าขยับก้าวมาเรื่อยๆ

          ".....!!!!!? ว้อทททท ข้าก็รักชีวิตของข้าเหมือนกันนะจะให้พวกเจ้ามากินได้ยังไง เอาอย่างนี้ดีกว่าเรามาต่อรองกันดีไหมเดี๋ยวข้าจะแบ่งเนื้อสัตว์ให้ทานกันแล้วเปิดทางให้ข้าเดินทางไปดีกว่า กินเนื้อสัตว์มันอิ่มมากินเนื้อข้าอีกนะดูสิตัวข้าเล็กกระติ๊ดเดียวเองอิ่มหรา" น้ำเสียงหวานใสพูดต่อรองต่อกลอนกับพวกเสือเพื่อให้มันนั้นยอมกับคำที่นางพูดเจรจา

          "หึ หากเจ้าทำให้พวกเราอิ่มได้ก็จะยอมเปิดทางให้แล้วกัน ข้าสัญญา" พวกเสือปรึกษากันครู่นึงแล้วคำรามตอบกลับมาประสานเสียง จนมนุษย์ตรงหน้าสะดุ้งตกใจเสียงคำรามของพวกมัน

          "ตกลงดีลตามนี้" หญิงสาวร่างเล็กรีบนำเสบียงอาหารสัตว์ออกไปโยนให้กับพวกมันอย่างเร่งด่วนคนเราก็ต้องรักชีวิตไหมบอกเลยว่าเรื่องสิ่งเป็นเสี่ยงตายอย่ามายุ่งกับชั้น มันจะมีเรื่องอะไรมาถาถมดลบันดาลซวยซ้ำซ้อน

          ผู้ก็นก เสบียงก็โดนเสือเอาไปกินอีกโอเคซึ้งใจ หลากหลายเรื่องหนักหนาเหลือเกินให้มองโลกแจ่มใสต่อไปอีกไม่ได้แล้ว… เห็นทีหลังจบธุระต้องกลับเปลี่ยนตัวให้คุณชายหวงกลับมาแทนที่ดีกว่า นั่นย่อมต้องดีกว่าเหงๆ เพราะการสลับตัวผลัดเปลี่ยนตอนที่หลับไหลไม่สามารถที่จะมีความรู้สึกใดๆได้ เหมือนกับว่าทุกอย่างมันถูกปิดตัวลงทั้งความคิดความรู้สึกจนกว่าจะตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

         ไม่นานนักเหล่าเสือผู้หิวโหยก็เข้ามากัดกินชิ้นเนื้อสัตว์ที่ถูกมนุษย์โยนมาให้อย่างต่อเนื่อง ไม่คิดว่าจะถูกมนุษย์ให้อาหารเช่นนี้มาก่อนในตอนแรกกะว่าจะมากินผู้หญิงคนนั้นด้วยซ้ำ

          ".......อ่า...." ยกมือพนมกลัวปิดตาแม้พวกเสือจะสนใจแต่เนื้อตรงนั่น อิงฮวามองกองเนื้อหลายพันชิ้นถูกกัดกินสยดสยอง

          ไม่อยากจะคิดสภาพถ้าเป็นตัวเองโดนแทะ ต้องเจ็บปวดทรมานมาก "ในเมื่อพวกเจ้าก็ได้เนื้อสัตว์จำนวนหลายพันชิ้นที่จะกินได้นานหลายอาทิตย์ ก็เปิดทางให้ข้าเถอะอย่ามายุ่งอะไรกับข้าเลย"

มอบเนื้อสัตว์ 4,000 ชิ้น
@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +15 คุณธรรม โพสต์ 2019-9-16 23:14

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +75 ความหิว -60 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 75 -60 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กู่ฉินจันทรา
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
หมวกไผ่ผ้าคลุมดำ
ผ้าปิดตา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x1
x100
x1
x7
x1
x1
x1
x1
x3
x1
x2
x1
x10
x320
x40
x1
x1
x20
x4
x40
x3
x5
x2
x1
x3
x3
x1
x2047
x4
x8
x22
x3
x1154
x2
x44
x6
x4
x5
x35
x1
x1
x1
x101
x3
x3
x1
x756
x64
x55
x1
x2
x1
x3
x1
x23
x20
x2
x1
x135
x10
x4
x8
x1
x630
x620
x620
x620
x9
x9
x20
x23
x30
x9999
x82
x653
x24
x3
x2
x9
x4
x1
x8
x18
x10
x204
x3
x41
x57
x107
x1
x11
x118
x2
x1
x4
x2
x2608
x2600
x2726
x2245
x2500
x15
x30
x316
x68
x2
x2
x9999
x100
x746
x15
x3
x1369
x340
x2114
x128
x1500
x3
x2331
x3758
x1770
x3026
x2327
x2449
x2709
x308
x2646
x162
x6095
x40
x15
x84
x28
x21
x8
x9999
x3267
x30
x16
x11
x84
x19
x1408
x40
x1880
x2851
x7320
x9999
x870
x1009
x15
x430
x4
x380
x64
x81
x7547
x1
x5946
x9999
x730
x145
x7
x1
x3541
x260
x2831
x10
x10
x32
x1
x9999
x3085
x270
x181
x1493
x119
x2
x17
x4
x219
x178
x375
x399
x360
x747
x2
x9999
x9999
x1
x9999
x3
x81
x41
x2355
x10
x500
x16
x44
x385
x12
x115
x190
x11
x10
x7
x1363
x173
x3
x3865
x13
x11
x940
x577
x24
x80
x13
x112
x15
x10
x36
x185
x1185
x13
x4
x547
x514
x4647
x10
x5686
x325
x14
x17
x240
x9999
x468
x10
x15
x36
x15
x2956
x9
x7
x84
x1701
x9999
x212
x2195
x3771
x693
x6443
x9999
x886
x974
x3485
x9999
x6722
x9892
x181
x6221
x7301
x289
x34
x1
x110
x7
x1231
x1602
x1732
x107
x153
x16
x8225
x9999
x6546
x2677
x761
x6183
x99
x9999
x8579
x2600
x8015
x9999
x5570
x9999