ดู: 74|ตอบกลับ: 3

{ เมืองเซี่ยพี } โรงเงินตราปรองดอง สาขาเมืองเซี่ยพี

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-3-10 18:11:01 |โหมดอ่าน





 โรงเงินตราปรองดอง สาขาเมืองเซี่ยพี   


{  เ มื อ ง เ ซี่ ย พี  }







【 โรงเงินตราปรองดองสาขาเมืองเซี่ยพี 】

『 เงินเป็นสิ่งหอมหวาน
 』


เป็นสถานที่ๆ ผู้คนใช้นำเงินชั่งจำนวนนึงไปฝากเพื่อเก็บรักษาอย่างปลอดภัย  และทางโรงเงินตราเองก็มีดอกเบี้ยปันผลตอบแทนลูกค้า ด้วยพระราชเสาวนีย์ ฮองเฮาเว่ย ได้ปรารถนาจะให้ราษฎร์รู้จักเก็บออม

และโรงเงินตราจะเป็นศูนย์รวมผู้คน เมื่อเป็นศูนย์รวมผู้คนมาใช้บริการ ก็จะขอให้ก่อเกิดความปรองดอง รักสามัคคี ในหมู่ราษฎร์ทั้งแผ่นดิน หากประชาชนรู้จักเก็บออมและคิดเผื่ออนาคต นั่นคือการวางแผนชีวิตที่ยั่งยืน

และโรงเงินตราจะเป็นศูนย์รวมผู้คน เมื่อเป็นศูนย์รวมผู้คนมาใช้บริการ ทั้งพ่อค้าและสัมมาชีพต่างๆ จึงนับเป็นสถานที่แวะเวียนประจำ


ชื่อกิจการ : โรงเงินตราปรองดองสาขาเซี่ยพี

เจ้าของกิจการ : เว่ย ซางเซียน

เวลาเปิดบริการ : 09.00 - 21.30

ประเภทร้าน : บริการแลกเปลี่ยนเงินตราระหว่างประเทศ,

ฝาก-ถอนเงินตรา


ประทับตราโดย: ผู้ว่าเมืองเซี่ยพี



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-3-10 18:31:54 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-3-10 18:33

{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 2 : อินเดอะดรีมเฮ้าส์ !! บ้านในฝันของฉันเอง}
{ ตอนที่ 105 : ข้ามาแลกเงิน...ไม่ได้มาขอใครกิน }

       เป่าหลิงนั้นเดินทางเข้าสู่เมืองเซี่ยพี ความจริงแล้ววันนี้เธอจำเป็นจะต้องไปที่ต่างๆหลายที่เลยทีเดียว แต่ทว่าปัญหามันอยู่ตรงที่ส่วนมากจะจ่ายเป็นเงินชั่งเพราะฉะนั้นเธอควรไปถอนเงินแล้วก็แลกเงินที่โรงเงินตราปรองดอง จากนั้นก็ต้องเดินทางไปทำเรื่องพื้นที่บ้านและนา ที่จวนผู้ว่าเมืองเซี่ยพี แล้วก็เดินทางไปซื้อของที่ย่านการค้า…

        วันนี้ดูเหมือนว่ามีหลายต่อหลายงานที่ต้องจัดการนะเนี้ย?เอาเถอะ.. อย่างน้อยก็ต้องรับผิดชอบก่อนที่จะเดินทางไปยังอีกฟากของโพ้นทะเลโน่นอีก ลำบากจริงๆเลยชีวิตมนุษย์ แต่ก็ยังดีกว่าที่ไม่มีอะไร เป่าหลิงนั้นเดินทางเข้าสู่เมือง เธอตรวจสอบ ก่อนที่จะเดินทางเข้าไปที่โรงเงินตราปรองดองสาขาของเมืองเซี่ยพี..

        ดูเหมือนว่าจะไม่เยอะมาก แต่ก็ไม่เป็นปัญหาสำหรับเธอ เป่าหลิงนั้นเดินเข้าไปก่อนที่จะแจ้งความจำนงของนางเอง ว่านางนั้นต้องการแลกเงินจำนวนมาก มากๆด้วย...ใช่แล้วล่ะ แลกเงินเยอะมากอยู่พอสมควรเลยทีเดียว แต่นางไม่สนแล้วก็ไม่แคร์หรอกว่าเมืองจะหมดตัวหรือปล่าว..

       “เช่นนั้นแม่นางเชิญทางนี้..” เสียงของคนที่ดูแลนั้นกล่าว เธอโดนพามาในห้องห้องหนึ่ง ที่เหมือนกับว่าเป็นห้องรับรอง เนื่องจากว่าเธอคงแลกค่าเงินเยอะไปหน่อยมั้ง?.. “โอ้..นี้เองหรือ? แม่นางตระกูลฮาร์เมอนีเรีย..ข้าคือผู้ดูแลกิจการนี้นาม ซางเซียน เรียกข้าเว่ยฮูหยินก็ได้..” เสียงของนางกล่าวเช่นนั้น ดูเหมือนว่าน่าแปลกตรงที่ว่านางเป็นสตรี..

        “แปลกใจหรือที่ว่าข้าเป็นสตรี ..ความจริงไม่..บุตรชายข้าต่างหากที่เป็นเจ้าของ แต่เขายังคงเด็กเกินไป..แม่นางเองก็เช่นเดียวกัน..จากที่ดูน่าจะเป็น..ลูกครึ่งชาวตะวันตกอย่างงั้นหรือ?” นางกล่าวถาม เป่าหลิงพยักหน้า.. “เว่ยฮูหยินมีอะไรให้ข้าช่วยเหลือหรือเจ้าคะ?..ข้าเพียงมาแลกเงินตราเท่านั้น ไม่ได้มีอะไรเพิ่มเติมต่อจากนี้” เป่าหลิงกล่าว..

        “ปล่าว จำนวนเงินที่เจ้าแลกมันไม่ใช่น้อยๆ รอหน่อยแล้วกัน..อีกอย่าง ข้าได้ข่าวเรื่องการทุ่มเงินสร้างบ้านน้อยในป่าใหญ่เพราะว่าคนงานก็มาจากชาวบ้านที่ข้ารู้จัก เห็นว่าเงินหนาน่าดู ไม่ลองสนใจทำธุรกิจอะไรหน่อยล่ะ?” นางกล่าวยิ้มๆ ..

        “ตอนนี้ข้าเป็นเพียงชาวยุทธไร้ฝีมือธรรมดา เห็นว่าคงไม่เหมาะกระมังที่ต้องเป็นเช่นนั้น แต่ข้าจะรับข้อเสนอของแม่นางไว้พิจารณา” เป่าหลิงบอก ท่าทางแล้วเธอก็อยากจะออกจากตรงนี้ไปไม่น้อยเลยด้วยซ้ำไป.. “หืม..ข้าก็ไม่ได้จะให้เจ้ามาจัดการอะไรด่วนๆอยู่แล้ว.. แม่นางแลกเงินไปเท่าไรล่ะ?..” เว่ยฮูหยินนั้นกล่าวถาม เป่าหลิงเงียบไปก่อนที่จะนับ

        เธอแลกเงินตำลึงทั้งหมด 29,000,000 ตำลึง เป็นเงิน 290,000 ชั่ง..

        “ก็จำนวนเยอะล่ะ..” เป่าหลิงบอกไปเท่านั้นเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้เงินหนาของเธอ แต่เดี๋ยวนางก็รู้อยู่ดี เธอนั่งพูดคุยสักครู่ ก่อนที่จะได้รับเงินของนางเอง







แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม +2 ความโหด โพสต์ 2019-3-10 18:37

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -38 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -38 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2
โพสต์ 2019-4-10 01:24:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinZhiHao เมื่อ 2019-4-10 01:29

{เดินทางบนแผ่นดินฮั่น}

77 : {แลกเงิน}



หลังจากเสร็จธุระที่จวนเจ้าเมืองเซี่ยพี จื้อหาวก็พาตัวเองไปที่โรงเงินตรา หมายว่าจะไปแลกเงินกับฝากเงินเล็กน้อย ชายหนุ่มหยิบสมุดบัญชีจากในย่ามข้างตัวขึ้นมาตรวจสอบให้แน่ จากนั้นจึงสาวเท้าเข้าไปในอาคาร ก่อนแจ้งเจ้าหน้าที่ว่าเขามาทำธุระทางการเงิน ก่อนมุ่งเข้าไปที่โต๊ะ

“ข้ามาขอแลกเงินครับ ทั้งหมด 40,000 ตำลึง” เขากล่าวพลางวางถุงเงินลงโต๊ะจำนวนพอดีกับที่จะแลก ก่อนดึงเงินอีกถุงหนึ่งออกมาวางพร้อมสมุดบัญชี “อีกหมื่นตำลึงข้าขอฝากเข้าบัญชีขอรับ”

พนักงานพยักหน้ารับ มือรับเงินทั้งสองถุงเข้าไปนับตรวจสอบก่อนนำเอาเงินชั่งออกมาให้ตามปริมาณเงินที่กำหนด จื้อหาวรับถุงเงินมานับจนแน่ใจว่าครบถ้วนไม่มีตกหล่นอย่างใดก็เก็บลงย่ามข้างตัว จากนั้นจึงผละออกมา และมุ่งหน้ากลับมาที่ขบวนคาราวาน มือลูบปลายคางอย่างใช้ความคิดว่าเขาควรไปเติมสินค้าที่ไหนดีก่อนเดินทางออกนอกด่านไปทางซีอวี้

เมื่อเดินมาถึงย่านการค้า ณ ตำแหน่งที่เขาและลูกน้องจอดคาราวานเอาไว้และตั้งร้านขายของชั่วคราว ชายหนุ่มก็สังเกตเห็นอินทรีตัวหนึ่งโผลงมาจากฟ้า แรกนั้นจื้อหาวถอยเล็กน้อยอย่างไม่รู้ว่าเจ้านกล่าเนื้อตัวนี้จะจู่โจมเขาหรือไม่ ทว่ามันกลับร่อนลงหลังคาเกวียน ก่อนยื่นขาข้างหนึ่งที่มีกระบอกใส่สารติดเอาไว้มาให้ อีกข้างนั้นกำของแลคล้ายปลอกคอเอาไว้ คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อย มือแกะกระบอกแล้วคลี่กระดาษที่อยู่ภายในออกมาอ่าน เมื่อเห็นชื่อและเนื้อความด้านใน ชายหนุ่มก็ลอบยิ้ม

ถึงสหายร่วมอุดมการณ์ท่านหลินจื้อหาว
      ข้าอยู่เฝ้าหอบูรพาทำเนียบเป็นเวลานานยังไม่ได้ทราบข่าวคราว เกิดเป็นห่วงพ่อค้าเดินทางไกลราบรื่นดีหรือไม่? ข้าได้แนบสมบัติจากต่างแดนมาชิ้นหนึ่งด้วย ‘ปลอกคอสรรพสัตว์’ ส่วนตัวเคยใช้หนึ่งอันหากสวมไว้จะสามารถพูดคุยกับสิ่งมีชีวิตได้ทุกชนิด อาจมีประโยชน์ระหว่างค้าขายก็เป็นได้ สมบัติผลัดกันชมเชิญรับไว้เถิดมิต้องเกรงใจ
{จ้างซื้อวัตถุดิบ}
       อีกประการหนึ่งขอไหว้วานพ่อค้าหลินช่วยจัดหา รากบัว เม็ดบัว แห้ว ลูกพลับ เกาลัด เกลือ ชุดผักสด ชุดสมุนไพร ไข่ไก่ อย่างละ 2 ชุดน้ำผึ้งกับแป้งอย่างละ 3 ชุด และหมึกสดจำนวนมากสุดเท่าที่จะมากได้!! เรื่องราคาไม่มีปัญหาขอเพียงมีวัตถุดิบที่ข้าต้องการ
ปล. หากท่านแวะที่ด่านหานกู่กวนรบกวนแวะร้านบะหมี่จิ่นซู่ซื้อเส้นหมี่ซั่วด้วยสองชุด
ขอบพระคุณเป็นอย่างสูง ส่งข่าวคราวมาบ้างหากสะดวก
หลิงหลาน


เมื่ออ่านจบ ชายหนุ่มก็พับจดหมายนั้นเก็บลงในสมุดบัญชีซื้อขาย เป็นการเตือนตนให้ไม่ลืมที่จะซื้อสินค้าให้ตามคำของของดรุณีผมขาว ก่อนหยิบกระดาษและอุปกรณ์เครื่องเขียนของตนมาร่างจดหมายกลับ

ถึงแม่นางหลิงหลาน
ตัวข้านั้นสุขสบายดี การค้าขายเป็นไปอย่างราบรื่น ขอบคุณแม่นางหลิงที่อุตส่าห์เป็นห่วง และสำหรับสมบัติล้ำค่าที่แม่นางได้มอบมาให้ ข้าน้อยจักใช้ให้เป็นประโยชน์อย่างแน่นอน
ข้าน้อยรับทราบการจ้างวานของแม่นางหลิงแล้ว จักตระเตรียมสินค้าที่สั่งให้ได้โดยเร็วที่สุด
ด้วยความเคารพ
หลินจื้อหาว



เมื่อเขียนเสร็จ ระหว่างรอให้หมึกแห้งนั้น จื้อหาวก็หยิบเอาเนื้อที่ตนได้มาระหว่างการเดินทาง ฝานเป็นชิ้นๆแล้วยื่นป้อนให้กับอินทรีส่งสาร นกนักล่างับอาหารขยอกกลืนลงคอไปอย่างรวดเร็ว ก่อนหันไปจิบน้ำในถ้วยที่ชายหนุ่มตระเตรียมไว้ให้ หิวโหยจากการเดินทางมายาวนาน เขาม้วนสารที่ผึ่งจนแห้งใส่ลงในกระบอกที่ขาของมัน ปล่อยให้นกอินทรีได้พักสักน้อยก่อน จึงปล่อยให้บินกลับหาเจ้านาย




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2019-4-10 02:10

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -40000 ความหิว -44 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -40000 -44 + 3

ดูบันทึกคะแนน

หาวงานท่วมคับ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบี่เจ็ดดาว
ตะกร้าสาน
สกิลตุ่น
ดมกลิ่น
ฮั่นเสียหม่า
หลี่ซื่อชุนชิว
มวยไทพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x6
x8
x12
x30
x32
x25
x220
x128
x1
x88
x308
x10
x80
x30
x50
x15
x50
x10
x31
x37
x100
x110
x103
x42
x10
x10
x100
x159
x20
x54
x100
x115
x1
x1
x1
x1
x10
x316
x74
x10
x5
x10
x2
x120
x25
x10
x5154
x83
x1
x2
x5
x110
x10
x20
x2
x536
x520
x2000
x310
x50
x390
x93
x3
x10
x50
x9
x10
x5
x29
x2
x10
x30
x1
x30
x1
โพสต์ 2019-4-25 22:14:56 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-4-25 22:23

{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 5 : ชีวิตนี้ของข้า แล้วรักนี้ล่ะ? เป็นของใคร}
{ ตอนที่ 61 : ข้ามาฝากเงินแจ๊ }

        เด็กสาวนั้นเมื่อกล่าวว่าตนเองนั้นจะนำไปที่โรงเงินตราเองแล้ว ดูเหมือนว่าทางท่านพ่อบ้านจะไม่ค่อยไว้ใจให้เธอนั้นไปเองเท่าไร เขายืนกรานว่าตนเองนั้นจะไปส่งด้วย แต่จะยอมให้ทางเป่าหลิงนั้นทำธุรการทางการเงินเอง..

        “เช่นนั้นข้าขอเวลาเตรียมตัวสักครู่จะได้หรือไม่เจ้าคะ?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถาม ดูเหมือนว่านางนั้นอยากจะลองใช้เจ้าสิ่งที่อีกฝ่ายนั้นให้มา หมายถึงท่านพ่อนั้นมอบให้เธอมานั้นเอง ทางฝ้าเฉี่ยเมื่อเห็นว่าอีกคนนั้นอยากที่จะลองใช้สิ่งนี้ เขาก็พยักหน้า แล้วคลียิ้ม “เช่นนั้นข้าจะไปรอเจ้าด้านนอกแล้วกัน เสร็จเมื่อไรก็ออกมาล่ะ” ชายหนุ่มกล่าวบอก

        “ได้เลยเจ้าค่ะ” เด็กสาวคลียิ้มหวาน ก่อนที่เธอนั้นจะเดินไปล้างหน้าแล้วเช็ดใบหน้าของตนเองให้สะอาดด้วยผ้าขาวผืนบาง เด็กสาวนั้นค่อยๆทาสีแดงลงไปให้เป็นปานแดงบนใบหน้าของนางเอง รวมถึงแต้มสีดำเพื่อให้เป็นเหมือนกระไปด้วยนั้นเอง.. เด็กสาวนั้นใช้เวลาในการเตรียมตัวไปนานอยู่เหมือนกัน ก่อนที่จะเดินทางออกมาจากห้องนอนของตนเอง..

        ฝ้าเฉี่ยที่กำลังรออยู่ก็ได้แต่แปลกใจนั้นเอง เด็กสาวนั้นมีใบหน้าของตนเองที่แปลกไปมากโขเลยทีเดียว ความจริงจะเรียกว่าอัปลักษณ์ยังได้เลย เพราะว่าเด็กสาวนั้นทาปานแดงเสียครึ่งหน้า รวมถึงยังมีกระบนใบหน้าของตนเองอีก.. “เจ้าแน่ใจหรือว่าจะเอาขนาดนี้?...เจ้าอาจจะโดนรังเกียจก็ได้นะ?” ชายหนุ่มนั้นกล่าวถาม เป่าหลิงคลียิ้มบางก่อนที่จะส่ายหัว

        “ข้าแน่ใจแล้วล่ะเจ้าค่ะ แบบนี้ดีกว่าเยอะ ข้าจะได้ไม่ต้องโดนจ้องมอง หรือว่าโดนทำร้ายอะไรอีก..เพราะว่ารอบก่อนนั้น..ข้าเคยโดนคนหลอกอยู่เหมือนกันเจ้าค่ะ หลอกว่าจะพาไปยังสถานที่ที่ข้าต้องการ..แต่พวกเขากลับทำร้ายแล้วก็บีบคอข้า บอกข้าว่าหากข้าไม่อยู่นิ่ง ข้าก็จะตาย..” เป่าหลิงนั้นกล่าว ใบหน้าของเธอดูเศร้าเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในครั้งนั้น

        ฝ้าเฉี่ยเงียบไปเล็กน้อย..ก่อนที่จะพยักหน้าเข้าใจ แต่นางคงไม่รู้ ว่าหลังจากนั้นชายทั้งสองคนก็หลับไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลยภายในคุกกรมอาญาของทางนครฉางอัน..ราวกับคนที่นอนหลับ แต่ไม่กินอาหาร ไม่ทำอะไร..

        เพราะมันบังอาญมายุ่งกับใคร…

        “เช่นนั้นเราไปกันเถอะเจ้าค่ะ” เป่าหลิงนั้นกล่าวยิ้มๆ ใบหน้าของเธอนั้นราวกับว่ากำลังรู้สึกดีอยู่ เด็กสาวไม่ได้สวมใส่หมวกไม้ไผ่ผ้าใบ จะได้ไม่ต้องไม่เห็นทางหรือว่าเดินชนอะไรไปเรื่อยๆ อีกอย่างสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นก็คือสิ่งที่เรียกว่าหมวกไม้ไผ่นั้นลอยไปตามลม เนื่องจากว่านางนั้นไม่ชอบที่จะผูกหมวกไว้กับหัวของเธอเท่าไร หากไม่ใช่กับทางเส้นผมล่ะก็ เธอก็ไม่อยากจะมีอะไรอยู่ตรงหัวทั้งนั้นล่ะ มันหนักน่าดู…

        เป่าหลิงนั้นเดินทางออกมาจากคฤหาสน์ฮาร์เมอร์นีเรียด้วยความเงียบ เธอนั้นขี่กระทิงน้อยของตนเอง โดยที่มีคนเดินข้างๆก็คือทางท่านฝ้าเฉี่ยนั้นเอง เธอเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าร่ำรวยขนาดไหนกันนะ? เด็กสาวคลียิ้มหวาน บ้านหลังนั้น?..หรือว่าคนภายในสถานที่แห่งนี้ล้วนเป็นคนที่น่าแปลกใจยิ่งนัก? เป็นคนประหลาด หมายความว่าเธอนั้นเป็นคนประหลาดด้วยหรอ?..

        “เอ่อ..ท่านฝ้าเฉี่ย แล้วสมัยก่อน เป่าหลิงนั้นเป็นคนอย่างไรหรือเจ้าคะ? ข้าจะได้ลองทำตามดู ว่าอาจจะมีความทรงจำอะไรเกิดขึ้นหรือว่าผุดขึ้นมาก็ได้?” เด็กสาวนั้นกล่าวถาม ส่วนทางฝ้าเฉี่ยนั้นจะตอบก็กระไรอยู่ ชายหนุ่มจึงได้แต่ถอนหายใจ เนื่องจากว่าเป่าหลิงก็ไม่ใช่คนที่ดีขนาดนั้น...เรียกว่าคนนิสัยแย่มากเลยก็ว่าได้..

       "อย่าทำเลยงั้นน่ะ......เจ้าค่อนข้างเอาแต่ใจตัวเองอะนะ.. หยิ่งในเรื่องไม่เป็นเรื่อง แถมขี้เบื่ออีกต่างหาก หากอะไรไม่ได้ดั่งใจก็จะตีโพยตีพายเหมือนเด็กที่ไม่ได้ของที่ตัวเองต้องการนั้นล่ะ”

        ฝ้าเฉี่ยนั้นกล่าวบอก เด็กสาวนั้นเมื่อได้ยินก็ถึงขั้นผงะไปเลยด้วยกัน.. นี้เธอเป็นคนนิสัยแบบนี้เองอย่างงั้นหรือ? มิน่าเล่า ทางท่านชายซือหม่าเซียนถึงไม่บอกว่านิสัยสมัยก่อนของเธอนั้นเป็นอย่างไร เพราะว่าไม่อย่างงั้นนางอาจจะเสียใจก็ได้อย่างงั้นสินะ?..

        “ถ้าหากเป็นขนาดนั้น..ตอนข้าที่ความจำไม่เสื่อมคงแสบสันน่าดูเลยนะเจ้าคะ” เป่าหลิงนั้นกล่าวบอก ทางฝ้าเฉี่ยเมื่อได้ยินนั้นก็พยักหน้า ท่าทางแล้วก็น่าจะเป็นอย่างงั้น นั้นล่ะ แสบมาก แสบพอที่จะทำให้ใครหลายคนนั้นปั่นหัว หัวปั่นได้จากสิ่งที่เกิดขึ้นเลยล่ะ.. เด็กสาวนั้นสูดลมหายใจของตนเอง ก่อนที่จะเริ่มเข้าสู่ตัวเมืองนั้นเอง นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นจับจ้องเมืองใหญ่ที่เธอพึ่งจะผ่านมันไปในช่วงเช้านี้เอง…

        เด็กสาวคลียิ้มหวาน ก่อนที่จะให้ทางท่านพ่อบ้านของตนเองนั้นเดินทางพานางนั้นไปที่โรงเงินตราของทางเมืองเซี่ยพี ตอนนี้แม้ว่าเธอจะเปิดใบหน้าของตนเอง ก็ไม่มีใครสังเกตอะไรเธอแล้ว ช่างดีจริงๆเลย ใบหน้าของเป่าหลิงนั้นก็คือใบหน้าของนาง แต่ทว่ากลับมีรอยของปานแดงขวางบากใบหน้าของนางจนทำให้ราศีนั้นหมอง ส่วนกระก็เต็มไปหน้า ขี้แมลงวันบ้างอะไรบ้าง จนทำให้ใบหน้าค่อนข้างจะอัปลักษ์อยู่เหมือนกันนั้นเอง

        เป่าหลิงเดินทางตามทางท่านพ่อบ้านฝ้าเฉี่ยไปยังโรงเงินตราของเมืองเซี่ยพีด้วยความเงียบ เมื่อถึงด้านหน้าของโรงเงินตรา เป่าหลิงก็จัดการ ขยับกายของตนเองลงมาจากทางกระทิงซีอวี้ ใบหน้าอัปลักษณ์นั้นคลียิ้มให้กับทางคนที่ผ่านไปมาจนเขานั้นแปลกใจ เป่าหลิงเดินเข้ามาด้านในก็เห็นคนอยู่บางส่วนที่กำลังมาทำธุกรการ ดูเหมือนว่านางนั้นจำเป็นที่จะต้องทำอะไรบางอย่างสินะ?..

        อ้อ..ใช่แล้ว ทำธุรกรรมการเงิน เป่าหลิงนั้นเหลือบมองไปทางท่านพ่อบ้านฝ้าเฉี่ย และดูเหมือนว่าเขานั้นก็ดูไม่แปลกใจอะไร ชายหนุ่มเดินไปจ้องมองผู้ดูแลโรงเงินตรานั้น จนเขานั้นหันมามอง เว่ยชางเซียนนั้นมองคนที่มา ในตอนแรกเขามีความคิดว่าไม่คุ้นหน้า แต่ทว่าอยู่ๆ กลิ่นของอะไรบางอย่างนั้นก็ทำให้สติของเขาเริ่มเลือน ดูเหมือนว่าอยู่ๆ เขาก็เริ่มรู้สึกว่าคนตรงหน้าคือลูกค้าแขกวีไอพี..จึงพาไปที่ห้องรับรอง..

        เป่าหลิงนั้นเหลือบมองเห็นว่าชายที่เป็นนายโรงเงินตราก็ถึงขั้นแปลกใจ แต่ก็ไม่เท่าไรนัก เพราะว่าเป็นเจ้าสัวใหญ่นี้หน่า? จะต้องมีห้องแบบนี้ก็ไม่แปลก …. แถมเขาน่าจะรู้อยู่แล้วด้วย ว่าหากนางมาหรือว่าทางท่านฝ้าเฉี่ยมานั้นจะต้องพาไปที่นั้นสินะ? นั้นล้วนเป็นสิ่งที่เป่าหลิงนั้นมโนเอาเองทั้งนั้น ทั้งๆที่ความจริงแล้วเธอเคยมาที่นี้เพียงสองครั้ง ส่วนทางลู่เต๋าหรือฝ้าเฉี่ยจะมาหรือ? หึ..

        ฝันไปเถอะแบบนั้นน่ะ

        “วันนี้คุณหนูจะมาทำธุรกรรมอะไรหรือขอรับ” ชายคนที่เป็นเจ้าของนั้นกล่าวถาม ส่วนทางเป่าหลิงนั้นเมื่อเห็นดังนั้นก็ค่อยๆ ให้ทางท่านฝ้าเฉี่ยนั้นยกหีบที่นำมาให้..

       “เจ้าค่ะ สิ่งที่ข้าต้องการก็คือการแลกเงินน่ะเจ้าค่ะ ข้าต้องการแลกเงินชั่ง 200,000 ชั่ง เป็นเงินตำลึง ตอนนี้ค่าเงินคือ?..เท่าไรนะเจ้าคะ?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถาม ส่วนทางนายของโรงเงินตรานั้นก็ตอบยิ้มๆ อย่างเป็นมิตรเพราะว่าเป็นรอยยิ้มทางธุรกิจ “หากนับตอนนี้ค่าของเงินชั่ง 1 ชั่ง มีค่าเท่ากับ 100 ตำลึงนะคุณหนู หากคุณหนูต้องการที่จะแลกเงินชั่ง 200,000 ชั่ง ก็จะเท่ากับ 20,000,000 ตำลึงขอรับ” ชายที่เป็นนายโรงเงินตราตอบอย่างเรียบๆ พร้อมทั้งให้ข้อมูลคำนวนให้เธอพร้อมเสร็จสรรพ

       “เช่นนั่นเองหรือเจ้าค่ะ นั้นล่ะค่ะ แลกเงินชั่ง แล้วก็สิ่งที่จะทำต่อไปก็คือเงินที่ข้าได้ต้องการให้ทำออกมาแบบเป็นตั๋วเงิน ข้าก็จะได้ตั๋วเงินจำนวน 20,000,000 ตำลึง มา 1 ชิ้นสินะเจ้าคะ เป่าหลิงนั้นยิ้มหวานๆ

       “ขอรับ เดี๋ยวทางออกเป็นตั๋วเงินเราต้องเก็บค่าธรรมเนียมในการออกตั๋ว 100 ชั่งนะขอรับ เนื่องจากว่าเราต้องเตรียมหนังสัตว์ที่มีคุณภาพเพื่อที่จะได้ทำให้ตั๋วเงินไม่เลือนหาย ค่าบริการจึงสูงกว่าการออกตั๋วแบบธรรมดาทั่วไป” ชายที่เป็นคนจัดการนั้นกล่าวบอกกับทางเป่าหลิง “ไม่มีปัญหาเจ้าค่ะ” เด็กสาวกล่าวตอบไปเช่นนั้นก่อนที่เธอนั้นจะให้ทางฝ้าเฉี่ยนั้นหยิบที่เหลือมา.. “แล้วก็ เดี๋ยวจะฝากเงินเข้าบัญชีด้วยนะเจ้าคะ 65,700,000 ตำลึง เป็นเงินฝากประจำเจ้าค่ะ” เป่าหลิงยิ้มบาง

       เมื่อทางนายโรงเงินตราได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า ก่อนที่จะดำเนินการทั้งหมดให้กับทางเป่าหลิงและทางฝ้าเฉี่ย ชายหนุ่มนั้นจ้องมองเหล่ามนุษย์ทั้งหลายที่ทำงานแลกกันอย่างงงๆ ส่วนทางเด็กสาวนั้นก็นั่งรออย่างเงียบงัน นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเธอนั้นเหลือบมองไปยังห้องรอบๆ ก็สมกับที่เป็นแบบนี้ดีเหมือนกันนะ?..

        “อยากแวะไปที่ไหนก่อนที่จะกลับไปทานอาหารเย็นที่คฤหาสน์หรือปล่าว?” เสียงของฝ้าเฉี่ยนั้นกล่าวถาม เมื่อทางเป่าหลิงนั้นได้ยินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนที่จะคิดอยู่ว่าเธออยากที่จะไปไหนหรือปล่าวนั้นเอง..นั้นสินะ?... เด็กสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนที่จะถอนหายใจเล็กน้อย นั้นสิอยากที่จะไปไหนดีนะ? ตอนนี้สิ่งที่เธออยากจะทำคือ อยากจะ?...

        “ข้ายังไม่รู้เลยน่ะเจ้าค่ะ...เช่นนั้น..อืม?..เราไปซื้ออาหารที่ตลาดเพื่อที่จะมาทำที่คฤหาสน์ของเรากันดีกว่าไหมเจ้าคะ?” เป่าหลิงนั้นเสนอความคิดกับทางท่านพ่อบ้านฝ้าเฉี่ย ความจริงที่คฤหาสน์ปกติแล้วคนที่อยู่เขาก็ไม่อยู่กันหรอก เพราะก็ล้วนแต่เป็น……

        “อืม..ก็ได้นะ...แต่ของทางพวกสาวใช้อะไรคงให้ไปจัดการเองนั้นล่ะ” ทางชายหนุ่มนั้นกล่าวเช่นนั้น ก่อนที่ทั้งสองจะนั่งรอเวลาเพื่อที่จะให้ทางคนของทางโรงเงินตรานั้นเดินมาบอกว่าเสร็จเรียบร้อย หรือว่ามีปัญหาตรงไหนนั้นเอง ไม่นานก็มีคนเดินเข้ามา ให้ทางเปา่หลิงนั้นลงประทับตรา รวมถึงจัดการอะไรอื่นๆให้เสร็จสรรพ เพื่อที่จะได้มีหลักฐานนั้นเอง..

       เด็กสาวนั้นหลังจากจัดการเรื่องราวการฝากเงินเสร็จแล้วก็เดินทางออกมาจากโรงเงินตราปรองดองอย่างเงียบงัน เด็กสาวนั้นคลียิ้มบาง พลางเหลือบมองมาทางโรงเงินตรา ที่นี้ก็ดีเหมือนกันนะ? ก่อนที่เด็กสาวนั้นจะเดินออกไปอย่างเงียบๆ พร้อมกับทางท่านพ่อบ้านฝ้าเฉี่ย ส่วนกระทิงที่เธอนั้นขี่ตอนนี้ยังขี่ไม่ได้เพราะว่าทางเธอนั้นจำเป็นที่จะต้องไปที่ย่านการค้าเสียก่อน







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -100 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -100 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-6-25 05:23

ขึ้นไปด้านบน