ดู: 41|ตอบกลับ: 1

{ แคว้นโหรวหราน } ศูนย์กสิกรแห่งแคว้นโหรวหราน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-3-9 01:42:42 |โหมดอ่าน


5| | |ศูนย์กสิกรแห่งแคว้นโหรวหราน| | |4








ศูนย์กสิกรแคว้นโหรวหรานก็เปรียบเสมือนเป็นแหล่งหนึ่งที่ทำงานเกี่ยวของกับการเงิน การจัดการงบประมาณภายในแคว้นให้เป็นไปตามระเบียบ และกระจายเงินตราสู่คนในแคว้นเพื่อให้เกิดเศรษฐกิจขึ้นมา รวมถึงฝึกสอนชาวแคว้นโหรวหรานในการใช้เงินอย่างอดออมด้วย




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +15 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 15 สถานที่ครึ่งเดียว

ดูบันทึกคะแนน

113

กระทู้

668

โพสต์

58หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
35811
เงินตำลึง
209699
ชื่อเสียง
73453
ความหิว
1052
คุณธรรม
1045
ความชั่ว
0
ความโหด
155
หมาล่าเนื้อ
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2019-3-14 03:13:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WeishaoTien เมื่อ 2019-3-15 01:12

                                 การพัฒนา ความก้าวหน้าของวิวัฒนาการ..
                                 ของแบบนี้ย่อมมีอยู่ในตัวของมนุษย์ทุกคน
                                 ล้วนย่อมต้องมีการพัฒนาให้ยิ่งขึ้นไปเรื่อยๆ
                                 เพื่อให้ตัวเองได้ปรับเปลี่ยนไปตามสิ่งรอบกาย
                                 เพื่อความอยู่รอดของตนเอง มันก็มีเพียงเท่านี้



                                 การขุดเจาะน้ำบาดาล... บอกตรงๆเลยไม่เคยลงมือทำด้วยตนเองหรอก เพียงแค่เคยศึกษามา จากในตำราของชาวโรมันซึ่งได้รับมาจากวิศวกรชาวโรมันที่มาจัดการเรื่องชลประทานที่เมืองใหญ่รอบด่านของค่ายในช่วงที่ข้านั้นขุดคลองรอบในและรอบนอกให้กับเมืองใหญ่รอบค่ายนั้น เป็นสิ่งที่ข้านั้นคิดไว้และได้ทำ โดยอาศัยการร่วมแรงจากชาวบ้าน ทหารที่มี จนผ่านไปห้าปี ตลองรอบในและรอบนอกก็กลายเป็นที่สัญจรของผู้คน น้ำส่วนนึงจากคลองถูกนำมาจากแหล่งน้ำใกล้ๆโดยขุดเป็นคลองเชื่อมระหว่างแหล่งน้ำกับคลองเพื่อให้น้ำไหลเข้าคลองที่ขุดเอาไว้ และอีกส่วนนึงนั้น มาจากการขุดขึ้นมาจากบาดาล

                                การขุดหาน้ำและเชื่อมแหล่งน้ำเข้ามาในคลองนั้น ทำให้มีน้ำมากมายไหลเวียนไปรอบทั้งคลองรอบในและรอบนอกของเมืองทั้งสองชั้น ตอนนี้กลายเป็นสาม เนื่องจากมีน้ำเยอะมาก จนเกิดท่วม ทางบัณของค่ายที่ส่วนนึงดูแลผังเมืองและอีกส่วนที่ดูแลระบบชลประทานต้องหารือกันอย่างกระทันหันเพื่อรับมือ จนท้ายที่สุดและ ได้ข้อสรุปโดยอย่างแรกนั้น ให้ทำการขุดคลองเชื่อมไปยังทะเลสาบโบราณสถาน ที่ด้านทิศตะวันออก นอกเขตเมือง เพื่อระบายน้ำออกแก้ไขปัญหาน้ำล้นคลอง และอย่างที่สอง คือทำการขุดคลองรอบนอกสุด ซึ่งอยู่รอบนอก โดยที่จะเริ่มขุดจากรอบๆเมืองชั้นนอกสุด และโครงการในอนาคตนั้น คือการขุดคลอง.. เชื่อมระหว่างปราการทั้งสี่ทิศ โดยที่เป็นโครงการที่ข้านั้นคิดเอาไว้ แต่ยังต้องวางแผนกันซักเล็กน้อย เพราะว่าโครงการสุดท้ายนี้นั้น เป็นโครงการระยะยาว เพราะระยทางระหว่างปราการทั้งสี่ทินั้น ไม่ใช่ใกล้ๆ หากจะขุดคลองเชื่อมระหว่างปราการทั้งสี่นั้น ต้องใช้เวลาและกำลังคนอย่างมหาศาล จึงเป็นเรื่องที่ข้านั้นยังไม่ได้เริ่ม...



                                 ข้าว่า ข้านอกเรื่องมานานพอสมควร ไม่พอสมควรหรอก นอกเรื่องมามากเกินไปแล้วล่ะ.. ข้าได้รับคำสั่งจากท่านราชทูตจางฯเพื่อมาเผยแพร่ความรู้ด้านชลประทาน ในการขุดน้ำบาดาลขึ้นมาใช้ในการทำเกษตรกรรม เรื่องนี้เอาจริงๆข้าเองก็ยังไม่เชี่ยวเท่าไหร่เพราะข้านั้นไม่เคยทำมาก่อน เคยเพียงแค่อ่านและทำความเข้าใจก็เท่านั้น ซึ่งก็นะ ถ้าข้าพาวิศวกรชาวโรมันคนนั้นมาช่วยได้ ข้าก็คงจะทำไปนานแล้ว ซึ่งมันเป้นไปไม่ได้ คอนนี้มีเพียงข้ากับเกวียนทีขนเครื่องขุดเจาะน้ำบาดาล ซึ่งที่ศูนย์กสิกรนั้นก็มีคนรอให้ข้าเข้าไปสอนแล้ว ณ ขณะนี้...



                                เอาล่ะ เป็นไงเป็นกัน ประสบการณ์จะไม่เกิดขึ้นหากว่าเราไม่เริ่มที่จะสร้างประสบการณ์นั้นด้วยมือของเราเอง ข้าเดินเข้าไปยังศูนย์กสิกร ภายในนั้นมีชาวนาและเกษตรที่มาร่วมฟัง ซึ่งส่วนใหญ่นั้นข้าพอจะเดาได้อยู่ว่าพวกเขาเองก็ประสบปัญหาเรื่องไม่มีน้ำ เป้นอะไรที่ลำบากมาก ข้าเข้าใจ



                                "พวกท่านคงจะเป็นเกษตรชาวโหรวหราน พวกท่านอาจจะเคยเห็นข้าเข้าออกเมืองนี้บ่อย ซึ่งข้าเองทำหน้าที่ในฐานะผู้ตรวจตราความเรียบร้อยของแคว้นต่างๆในซีอวี้ แต่สำหรับตอนนี้ ข้ามาช่วยพวกท่านให้หลุดพนจากความแห้งแล้งในฐานะผู้ให้ความรู้ด้านชลประทาน"

                                "แล้วสิ่งที่ท่านจะมาให้ความรู้พวกเราเนี่ย มันคืออะไรงั้นเหรอท่าน? ไอ้ที่ท่านว่าน่ะ"

                                "ข้าจะพาพวกท่านรู้จักการขุดหาน้ำจาก.."ข้าชี้นิ้วลงไปที่พื้นดินก่อนที่จะพูดต่อ..

                                "ใต้พื้นดินที่เรายืนอยู่นี่ล่ะ ข้าจะพาพวกท่านรู้จักกับการหาน้ำจากใต้บาดาล"



                                 เมื่อจั่วหัวมาขนาดนี้ ข้าเองก็ไม่อยากที่จะให้เสียเวลามากนัก เพราะพวกเราเองก็มีเวลาจำกัด เพราะงั้น ข้าจึงให้ทุกคนออกมาจากศูนย์กสิกร และหาพื้นที่โล่งกว้างเพื่อสาธิตและเผยแพร่ความรู้ใหกับพวกเขาไปด้วย เพียงแค่การเล่าเรื่องมันคงไม่ได้ทำให้ใครหลายคนนึกภาพตามไม่ออก ข้านั้นจึงต้องให้พวกเขาทั้งหมด มาเห็นด้วยตา ได้รู้ด้วยการทำ และได้จำเมื่อทำถูกวิธี...



                                 "เอาล่ะ การขุดน้ำจากใต้ดินขึ้นมาใช้เนี่ย อย่างแรกเลยคือเครื่องมือที่จำเป็น นอกจากการขุดดินลงไปเพื่อหาน้ำแล้ว ยังต้องมีอีกหนึ่งอย่างนั่นคือ.. ฆ้อน สำหรับทุบชั้นหินที่กั้นดินกับน้ำไว้อยู่นั่นเอง พวกท่านจะต้องใช้แรงในการทุบชั้นหินนั้นให้แตกออก เพราะเพียงหินแตกออก ทางน้ำไหลจะอยู่ใต้ชั้นหินนั่นเองล่ะ"

                                 "ขั้นแรกที่พวกท่านจะต้องหา สิ่งแรกเลยนั่นคือ ต้นไม้.. เพียงต้นเล็กๆก็พอ เพราะต้นไม้ที่เกิดและโตได้ในทะทรายนั้น พวกมันมีรากที่ลึก สามารถชอนไชเพื่อหาความชื้นจากน้ำใต้พื้นดินได้ หากพวกท่านเจอพื้นเหล่านั้น ให้รู้ไว้ว่า ใกล้ๆนั้นมีน้ำแน่นอน หลังจากนั้นก็ทำตามที่ข้าสอนไปก่อนหน้านี้ พวกท่านอาจจะต้องใช้ความพยายามกับความอดทนอย่างสูงในการขุดน้ำ เพราะชั้นหินนั้นหนามาก ให้พวกท่านอดทนและพยายามทุบชั้นหินนั้นให้แตกออก เพียงเท่านั้น น้ำใต้บาดาลก็จะไหลออกจากชั้นหินนั้นให้พวกท่านใช้กันได้"

                                 "เอาล่ะ ในเมื่อเรียนขั้นตอนเรียบร้อย เครื่องมือในตรงนี้นั้นเป็นของพวกท่าน เริ่มขุดหาน้ำบาดาลกันเถอะ"

                                 "โอ้ววว...."

              

                                 ข้าดูว่ามันเหมือนการทำกิจกรรมร่วมกันในชุมชนที่ได้ความรู้ในการหาน้ำไปด้วยมากกว่า ซึ่ง..ข้าเองทำให้มันเป็นเช่นนั้นเอง ก็นะ ข้าไมอย่างทำให้ผู้คนที่มาฟังข้าสอนเรื่องนี้เครียดกับการต้องนั่งฟังข้าบรรยายตลอดเวลานี่นา การทำให้พวกเขามีความรู้สึกอยากมีส่วนร่วมเป็นสิ่งที่ข้าอยากจะให้มันเป้นแบบนั้น ไม่มีใครอยากจะนั่งเบื่ออย่างเดียวหรอก เพราะเครื่องการขุดเจาะนั้นมีเพียงสำหรับคนที่มาร่วมฟัง พวกเขาได้ออกทำกิจกรรมตามที่ข้าได้สอนเอาไว้ ซึ่งพวกเขาเหล่านั้นได้ทำตามในสิ่งที่ข้าบอกไว้และในที่สุด น้ำบาดาลในโหรวหรานก็เป็นเรื่องที่ไม่ยากสำหรับพวกเขาอีกต่อไปแล้ว... ข้าเพียงหวังว่าพวกเขาจะบอกต่อเรื่องนี้ไปปากต่อปาก และสามารถถ่ายทอดเรื่องนี้ให้กับเกษตรกรคนอื่นให้ได้รู้จักกันทุกๆคน...

                               ความรู้ความสามารถแบบนี้ เอาจริงๆมันก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่จะทำให้เราไม่แห้งตายกลางทะเลทรายอันร้อนระอุเช่นนี้ ยิ่งการทำเกษตรกรรมด้วยแล้ว น้ำบาดาลถือเป็นอีกทางเลือกที่จะสามารช่วยพวกเกษตรกรได้มีน้ำไว้ใช้ในยามหน้าแล้งได้อยู่พอสมควร และจะทำให้พวกเขานั้นสามารถทำเกษตรกรรมได้อย่างต่อเนื่องแม้ว่าจะอยู่นอกเมืองที่มีเพียงทะเลทารยกับความว่างเปล่าของผืนดิน ซึ่งพวกเขาจะได้ไม่ต้องขัดสนเมื่อเวลาน้ำแล้วมาถึง...

                               ในขณะนั้นเองที่ข้ายืนมองเหล่าเกษตรกรที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาขุดหาน้ำตามที่ข้านั้นได้สอนไว้ ด้วยความหวังที่ว่าสิ่งที่ข้าสอนไปทั้งหมดนั้น จะทำให้พวกเขาสามารถต่ออนาคตของอาชีพพวกเขาต่อไปได้ จู่ๆก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามาหาข้า ข้าที่ยืนอยู่ก็พลันหันไปมองราวกับว่าเสียงของฝีเท้านั้นแฝงด้วยอะไรบางอย่าง อย่างเช่นความเร่งรีบในการวิ่งมาที่ทางนี้...

                               ชายหนุ่มที่ท่าทางเร่งรีบของเขา เดาได้ว่าเขานั้นมาสายทำให้เขานั้นมาไม่ทันในช่วงที่ข้าสอนเรื่องการขุดหาน้ำ ซึ่งข้านั้นก็ไม่เกี่ยงถ้าหากจะสอนคนที่มาทีหลังให้รู้เรื่องเหล่านี้ จากที่สังเกตมา ข้าเพิ่งจะรู้ว่า มีเพียงเขตตัวเมืองเท่านั้นที่มีคลองพาดผ่านทำให้เขตเมืองไม่ได้มีปัญหาในเรื่องน้ำ จะมีก็แต่นอกเมืองออกไป ที่เป็นเขตแห้งแล้ง ยากที่จะมีแหล่งน้ำไว้ใช้ในยามปลูกพืช...

                               "ท่านใช่คนที่มาสอนใช่มั้ยขอรับ?"
                               "ใช่.. ข้าเอง มาสายงั้นสิ.."
                               "ข้ามาไม่ทันงั้นสิขอรับ.."
                               "ใครว่าล่ะ พวกเขากำลังลองทำกันอยู่"
                               "ได้ขอรับ.."

                               ชายหนุ่มคนนั้นไม่รอช้าที่จะเข้าไปร่วมด้วย แต่ก็นะ แต่ละจุดนั้นเต็มไปด้วยผู้คนที่ช่วยกัน ในขณะที่ตัวของเขานั้นมีเพียงแค่เขาคนเดียว ไม่เป้นไร ข้าเองก็คงไม่ติดขัดอะไรถ้าหากจะช่วยเขาด้วยและก็สอนไปด้วยในเวลาเดียวกัน มาคนเดียวแบบนี้ก็คงจะลำบากกันหน่อยล่ะนะ... ข้าเองให้เขาวางอุปกรณ์ลงก่อนที่จะให้เขานั่งและเริ่มสอน เมื่อสอนเสร็จ ชายหนุ่มคนนั้นก็หยิบอุปกรณ์เพื่อเริ่มการขุดหาน้ำบาดาลขึ้นมาใช้ ก็นะ เขามาคนเดียวแบบนี้ มันก็จะลำบากกันหน่อยหากทำงานด้วยตัวคนเดียวแบบนี้  

                               เมื่อทำไปด้วยสอนไปด้วยเช่นนี้ แน่นอนว่าหลุมที่ชายหนุ่มนั้นขุดก็เจอกับชั้นหิน และเป็นแผ่นหินที่หนาพอควร เมื่อชายหนุ่มนั้นลองหูแนบฟังเสียงที่แผ่นหินนั้น ก็ได้ยินเสียงน้ำไหล ชายหนุ่มดีใจมาก ในขณะที่ข้าเองก็กระโดดขึ้นไปเพื่อดูว่าชายหนุ่มคนนี้จะทำยังไงต่อไป ซึ่งก็ตามที่ข้านั้นสอนเขาไป คือการใช้ฆ้อน หรือไม่ก็จอบขุดดินเพื่อเจาะแห่งหินนั้นลงไป เขาค่อยเจาะแห่งนั้นไปเรื่อยๆ แต่ยิ่งเจาะเท่าไหร่ แผ่นหินนั้นก็ไม่อาจที่จะเกิดรอยร้าวแต่อย่างใด ยิ่งขุดก็ยิ่งใช้แรงเยอะ อากาศที่ร้อนก็ทำให้ความมุ่งมั่นที่จะทำให้ได้ เริ่มกลายเป็นความกดดันจนกระทั่งกลายเป็นการใช้อารมณ์ให้การทำงาน ชายหนุ่มคนนั้นฟาดจอบลงไปที่แผ่นหินอย่ารุนแรงจนเกิดเสียงดัง ความแรงของเขานั้น ทำให้เศษจอบที่เขาขุด หักกระเด็นออกมา มันพุ่งขึ้นมาอย่างแรง และมันคงจะตกไปโดนหัวของใครซักคนเห็นแน่ ข้าด้วยสัญชาตญาณที่ทำให้ร่างกายของข้าหลบเศษจอบนั้นในทันที แต่ข้านั้นจะปล่ยเศษจอบนั้นให้หลุดไปทำอันตรายคนอื่นไม่ได้ ข้าคว้าเศษจอบนั้นทันที

                                 เพียงเสี้ยวเวลาที่ทุกอย่างเกิดขึ้นนั้น ทำให้ชาวบ้านเกษตรกรที่สำเร็จกับวิชาแล้วหันมามอง ทุกอย่างนั้นเกิดขึ้นเร็วมากสำหรับคนที่เพิ่งหันมา ข้าที่ในมือนั้นอาบไปด้วยเลือดที่แดงฉาน กับเศษจอบที่ข้าคว้ามันด้วยมือเปล่าจนมันทิ่มมือของข้าจนเป็นแผล ในตอนนั้นข้าเองก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากถอนหายใจ และยื่นหน้าลงไปมองชายหนุ่มคนนั้น ก่อนที่จะถามเขาไปว่า...

                                 "ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?"
                                 "ขอรับ.. เออ แต่จอบขุดมันหักไปแล้ว อภัยให้ข้าน้อยด้วย ข้าน้อยใช้อารมณ์มากเกินไป เลยทำให้เครื่องมือเสียหาย"
                                 "เอาน่ะๆ ไม่เป็นไร ไหนดูสิ เป็นยังไงบ้าง... แผ่นเป็นรอยอยู่ เมื่องเจอแบบนี้น่ะนะ มันใช่กำลังอย่างเดียวไม่ได้หรอก เจ้าต้องใช้เครื่องมืออีกอย่างนึงด้วย แผ่นหินมันถึงจะแตก..."
                                 "เอ๋.. แล้ว เครื่องมือนั้น มันคืออะไรงั้นเหรอขอรับ?"
                                 "ความอดทนยังไงล่ะ เอาล่ะ ถือว่ารู้เรื่องแล้ว หลังจากนี้ข้าว่าเจ้าเองก็คงจะเอาวิชาความรู้ที่ได้ไปใช้กับชีวิตและอาชีพของเจ้าเองได้นะ ไปได้ล่ะ"
                                "เออ... ขอบคุณท่านมากขอรับ งั้น ข้าขอตัวลาก่อน" ชายหนุ่มคำนับแบบชาวโรหวหรานก่อนที่จะเดินคอตกกลับบ้านของเขาไป
                                หากเขาเห็นเศษจอบที่เขาทำให้ทิ่มทะลุมือข้าแล้ว เชื่อได้เลยว่า ชายหนุ่มคนนั้นคงจะทำอะไรไม่ถูกอย่างแน่นอน เรื่องแบบนี้มันเป็นเพราะอารมณ์ทั้งนั้นแหละ พอหายเลือดขึ้นหน้า ท้ายที่สุดแล้วก็จะจบลงด้วยหน้าถอดสี ถ้าหากว่าชายหนุ่มคนนั้นเห็นสิ่งที่เขานั้นทำมันส่งผลกระทบกับตัวข้ายังไง แต่ก็.. ยังดีกว่าให้มันกระเด็นไปโดนใครซักคนที่ใกล้ๆ มันจะแย่ยิ่งกว่าเป็นไหนๆซะอีก... ข้าดึงเศษจอบนั้นออก ก่อนที่จะเอามือซุกในแขนเสื้อยาวเพื่อไม่ให้ใครเห็นรอยแผลที่เกิดขึ้น ก่อนที่จะหันไปที่หลุมที่ชายหนุ่มคนนั้นขุด ที่แผ่นหินนั้นข้าหยิบฆ้อนบดมาแล้วฟาดมันลงไปด้วยความแรง แผ่นหินเกิดรอยร้าวในที่สุดกระแสน้ำใต้ดินก็ค่อยซึมทะลักขึ้นมา ข้าเก็บข้าวของที่ชายหนุ่มทิ้งเอาไว้และกระโดดขึ้นจากหลุมก่อนที่จะนำเครื่องนั้นไปเก็บ น่าเสียดายที่เขาไม่ได้เอาไปด้วย...



ใช้เอฟเฟคหยกขาว



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ เจ้าแคว้นโหรวหร่าน: ฉางชิง เพิ่มขึ้น 200 โพสต์ 2019-3-23 01:43
คุณได้รับ +50 คุณธรรม โพสต์ 2019-3-15 19:05
คุณได้รับ +15 คุณธรรม โพสต์ 2019-3-15 18:38
คุณได้รับ +12 คุณธรรม โพสต์ 2019-3-14 11:08

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -62 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 222 -62 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เธอเคยรู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม เสียงข้างในที่ดัง ตะโกนฉันรัก เธอเก็บเอาไว้ข้างในเรื่อยมาตลอด รู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม รักที่ฉันนั้นยังไม่เคยได้พูดไป เก็บเอาไว้ข้างในหัวใจตลอดมา เป็นความเงียบที่ดังที่สุดในใจฉัน
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
มีดวูฟเคน
เกราะทองแดง
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x14
x1
x50
x1
x50
x1
x3
x17
x40
x100
x30
x7
x1
x980
x8
x6
x9999
x10
x20
x30
x50
x126
x74
x2
x209
x50
x12
x35
x349
x240
x15
x2
x44
x315
x364
x80
x1873
x300
x895
x1220
x3
x142
x200
x108
x111
x417
x81
x5
x6
x1110
x15
x4
x75
x30
x48
x230
x2
x115
x1898
x121
x269
x120
x230
x300
x88
x1
x662
x50
x28
x321
x1855
x2
x111
x121
x25
x100
x7050
x5
x98
x1
x10
x10
x60
x45
x97
x103
x1
x3
x60
x10
x1
x60
x16
x1000
x32
x2
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x17
x360
x40
x2
x200
x4
x27
x27
x195
x4
x1005
x53
x9
x4
x140
x91
x20
x23
x119
x230
x4
x32
x3040
x2
x66
x8
x5
x1
x75
x150
x24
x3
x5
x45
x38
x2
x9999
x69
x1100
x20
x156
x70
x3098
x36
x520
x261
x144
x28
x49
x84
x5
x1963
x29
x269
x16
x135
x190
x406
x19
x1
x33
x50
x230
x49
x16
x158
x182
x21
x10
x150
x227
x273
x85
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-4-19 00:28

ขึ้นไปด้านบน