ดู: 64|ตอบกลับ: 3

{ แคว้นซูเล่อ } คุกมือปราบ

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-2-20 00:34:22 |โหมดอ่าน


คุกมือปราบ


{ แคว้นซูเล่อ }













 


คุกใหญ่พิเศษสำหรับนักโทษในความรับผิดชอบของมือปราบซูเล่อ

โดยแม้จะปรับปรุงมาหลายครั้งแล้วก็ยังคงลักษณะเหมือนคุกดั้งเดิมอยู่

ว่ากันว่าที่แห่งนี้เคยถูกโจมตีเมื่อสมัยครั้งยังอยู่ในช่วงสงครามใหญ่

แต่ทว่ากลับยังไม่มีประวัติว่ามีใครสามารถหลบหนีจากคุกแห่งนี้ได้เลย

  








คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-2-20 22:43:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Lanjiu เมื่อ 2019-2-20 22:55

         โรลชีวิตในคุก
ตัวหลังจิวนั้นถูกจับไปขังไว้ในคุกของมือปราบที่ความแน่นหนาค่อนข้างสูง…….เรียกได้ว่าหากคิดที่จะหลบหนีไปย่อมต้องประสบพยเจอกับความล้มเหลวอย่างแน่นอน  ที่แห่งนี้เรียกได้ว่ามีมือปราบเดินเตร็ดเตร่ตรวจตราไปทั่วเพื่อป้องกันนักโทษหลบหนีออกจากคุกแห่งนี้ โอกาสหลบหนีจากสถานที่แห่งนี้เรียกว่าเป็นไปได้ไม่ได้เลย…. แม้แต่น้อย
        ตัวของหลังจิวนั้นโดนจับไปขังด้วยความละมุนละม่อมเป็นอย่างยิ่งไม่เหมือนกับนักโทษคนอื่นๆดูเหมือนว่าเฉินอี้จะกำชับลูกน้องเอาไว้ว่าให้ดูแลเขาเป็นอย่างดี
……………………………………………………..


ตัดกลับมาในคุก
ตัวของหลังจิวนั้นรู้สึกแย่เล็กน้อยที่โดนจับขังคุกถึง3วัน.. แต่มันก็ไม่เทียบเท่ากับความรู้สึกสะใจของตัวหลังจิวที่พวกที่เหลือทั้ง17 คน โดนสั่งประหารฃีวิต พวกมันสมควรตายแล้ว!!!!! ไอ้พวกสัตว์เดรัจฉานชั้นต่ำ สกปรกโสมม!!! มันไม่สมควรที่จะมีชืวิติอยู่….  อันที่จริงโทษตายของมันนั้นยังไม่สาสมเสียด้วยซ้ำ!!!!มันสมควรจะต้องถูกทรมานแล้วค่อยๆตายอย่างเจ็บปวดให้สมควรกับความชั่วช้าที่ตนทำ!!!!!  หลังจิวคิดอย่างนั้นหลังจิวคิดว่าการที่คนอย่างพวกมันได้รับสิ่งอย่างนี้มันไม่สมควรเลยแม้แต่น้อย
หลังจิวนั้นถูกคุมตัวโดยพวกมือปราบจนมาถึงห้องขุมขังของตนเอง มีคนสองสามคนอยู่ในห้องขังเดียวกับหลังจิวตั้งแต่แรก พวกมันมองไปที่หลังจิวด้วยสายตาไม่ค่อยเป็นมิตรนักอาจเป็นเพราะว่าหลังจิวยังคงมีอายุน้อยล่ะมั้ง หลังจิวจับจองวางข้าวของของตนเองบางส่วนที่สามารถติดตัวมาได้ไว้ที่มุมห้อง ยังไม่ทันที่หลังจิวนั้นจะได้นั่งพักให้พอหายเหนื่อย ก็ถูกทักทายทันที “เห้ย แก ไอ้เจ้าเด็กใหม่นั้นมันที่ของพี่เถี่ยเขาเอ็งลุกมาเลย!!!!”ชายผอมที่เหมือนลูกไล่ของอีกคนตอบ “ถุ้ย!!! ใช่นั้นมันที่ของข้าเองลุกออกมาเลยหรือว่าเจ้าอยากโดนข้าทุบตี!!!” ชายที่เหมือนจะเป็นหัวหน้าของพวกนี้ พูดออกมาด้วยน้ำเสียงดูถูก...ดูถูกในตัวของหลังจิวมากเกินไป…. “ถ้าข้าบอกว่าข้าไม่ลุกล่ะ!!!”หลังจิวที่ความโกรธค่อยๆทวีคูณขึ้นไปเรื่อยๆ เริ่มยัวะ แล้วตอบกลับไป “ว่าไงนะ” โจรอีกคนพูดขึ้นด้วยความเหมือนไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด   “ข้าบอกว่า!!!ถ้าข้าไม่ลุกล่ะ”  หลังจิวตอบพร้อมด้วยทำสีหน้ายียวนเล็กน้อย…. “ว่าไงนะ ฮ่าๆๆๆ แกนี่มันตลกจริงๆ สุราคารวะไม่ชอบ ชอบสุราจับกรอก” ชายที่เป็นหัวหน้าพูดจบ ก็ง้างหมัดไปที่ตัวหลังจิวทันที หลังจิวรับหมัดนั้นไว้ ด้วยความสบายๆ ก่อนที่เขาจะบิดข้อมือมันอย่างรุนแรง ไม่มีมือปราบอยู่แถวนี้ตอนนี้ เขาลงมือรัวหมัดไปที่ท้องของชายคนนั้นทันที เพื่อป้องกันแผลฟกช้ำที่ใบหน้าเพื่อป้องกันตนอื่นรู้  แน่นอนว่าตัวหลังจิวเขานั่นจัดการพวกที่เหลือด้วยแน่นอน ยังไงเสียการต่อยตีกันของนักโทษก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว
……………………………………………………
1เค่อ ผ่านไป
“เอาละพวกแกยอมรึยัง?” หลังจิวถามพวกมันทุกคนที่ตอนนี้กำลังนอนกองอยู่กับพื้น ด้วยท่าทีหมดสภาพ…  “ยอมแล้วครับลูกพี่”เสียงอ่อยๆ จากพวกมันดังขึ้นมา “อะไรนะ ไม่ได้ยินเลย!!” หลังจิวแกล้งพวกมันเล็กน้อย “ยอมแล้วครับลูกพี่!!!”พวกมันต้องฝืนตัวส่งเสียงดังทันที “ดีมาก ต่อไปนี้พวกแกจะต้องเป็นลูกน้องชั้น ในคุกนี้ ถ้าพวกแกเอาเรื่องที่ข้ากระทืบพวกแกไปบอกมือปราบ รับรองว่าจัดหนักกว่านี้” หลังจิวตอบ “ครับ” พวกโจรขานรับทันที ใครจะไปกล้าสู้กับคนพรรค์นี้กัน พวกโจรคิด “เอาล่ะงั้นข้าไปฝึกวิชาก่อน พวกแกต้องอยู่นิ่งๆเฉย ห้ามมารบกวนข้าไม่งั้นจะหาว่าไม่เตือน” พวกมันกลัวหัวหดทันทีเมื่อเห็นหลังจิวดป็นผู้ฝึกวิทยายุทธ์  ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้ก็คงไม่กล้าสู้แต่แรก ก่อนจะฝึกหลังจิวหยิบถุงดินเขียวที่เขาเก็บได้จากถ้ำสมบัติที่พกมาด้วย สูดดมเข้าไป1ที แม้กลิ่นจะไม่น่าอภิรมย์นักแต่ว่ามันทำให้ผู้สูดดมรู้สึกผ่อนคลายได้ หลังจิวเครียดมามากจึงใข้สิ่งเหล่านี่ก่อนฝึก

……………………………………………………..

ตัวของหลังจิวนั้นแม้ภายในใจของเขานั้นจะยังคงเปี่ยมไปด้วยความแค้นที่มีต่อพวกคนโฉดที่ทำร้ายสองแม่ลูกไป...
แต่ชีวิตของตัวหลังจิวนั้นย่อมต้องก้าวเดินต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง....  มีแต่ต้องแข็งแกร่งกว่านี้จึงจะมีพลังที่สามารถช่วยทุกๆคนได้
หลังจิวนั้นนั่งขัดสมาธิในที่ที่สงบๆกำหนดรวบรวมลมหายใจ หมุนเวียนลมปราณไปยังจุดตันเถียน....  มันคล้ายๆกับตอนที่หลังจิวนั้นฝึกวิชาลมหายใจขั้นสูง.... เมื่อลมปราณมายังจุดตันเถียน เขาปล่อยให้ลมปราณหมุนเวียนซ้ายไปรอบตันเถียน เข้าสู่ขั้นตอนถัดไป....  เขาค่อยๆโคจรลมปราณไปที่เท้าของเขา จุดนี้หลังจิวนั้นได้ทำอยู่หลายรอบพอตัวแต่ก็นีบว่าดีขึ้นมาก........จุดต่อไปหลังจิวต้องเคลื่อนจุดตันเถียนจากเท้ามายังทวารของตน....ตรงนี้หลังจิวเองก็ยังติดขัดอาจเป็นเพราะว่าการฝึกตัวเบาพื้นฐานนัั้นไม่ได้เป็นเยี่ยงนี้... แม้จะยากลำบากไปบ้าง แต่ก็นับว่ายังพอได้อยู่......... ต่อไปก็สิ่งสุดท้าย... หมุนวนลมปราณจากทวารของตนสู่ตันเถียนอีกครั้ง....  ตรงจุดนี้นับได้ว่า โหดหินที่สุดของการฝึกตัวเบาขั้นกลาง...จะปล่อยให้ยังมีลมปราณค้างคาอยู่ตรงทวารไม่ได้มิฉะนั้นก็จะเกิดอาการถ่ายของเสียขึ้นมาได้ซึ่งหลังจิวเองก็รับรู้ถึงอานุภาพของการท้องเสียเพราะการฝึกตัวเบาเป็นอย่างดี
หลังจิวค่อยๆส่งลมปราณจากทวารของตนไปสู่ตันเถียน.....ครึ่งชั่วยามผ่านไป แขนและขาของหลังจิวเริ่มหนักอึ้งและปวดอย่างมาก....มือและขาของหลังจิวนั้นเกิดอาการสั่นอย่างรุนแรง แม้จะเป็นยังงี้เขาก็ยังคงฝึกต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง ผ่านไปสักพักเขาก็เกิดอาการท้องเสียอย่างรุนแรงทันที….. น่าจะเป็นเพราะลมปราณยังตกค้างอยู่…  หลังจิวรีบหามุมสงบปลดทุกข์ทันที ตอนเขาลุกพวกคนที่เหลือต่างก็ตกใจเพราะหลังจิวลุกขึ้นมาด้วยความรวดเร็วเกินไป จนบางคนสั่นกลัวเลยทีเดียวเพราะกลัวการที่หลังจิวจะ “กระทืบ”พวกมันอีก โชคยังดีที่หลังจิวไม่ได้กระทืบแค่ไปปลดทุกข์เท่านั้นเอง…. หลังจิสกำชับพวกที่เหลือว่าอย่ามายุ่งกับเขาอีกครั้ง ก่อนจะหลับไป….


แสดงความคิดเห็น

ตัวเบาขั้นกลาง (5/10)  โพสต์ 2019-2-20 22:51
คุณได้รับ +2 คุณธรรม +5 ความชั่ว +4 ความโหด โพสต์ 2019-2-20 22:51

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -342 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -342 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หงอนคู่
ทวนยาว
ตัวเบาขั้นกลาง
คัมภีร์เยี่ยนจื่อ
มือสังหารพื้นฐาน
ฮั่นเสียทองเทวะ
คบเพลิง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x15
x4
x10
x85
x25
x15
x19
x5
x28
x10
x24
x67
x9
x100
x50
x10
x200
x1000
x5
x1
x12
x52
x38
x10
x8
x6
x22
x17
x19
x47
x500
x1740
x4
x40
x15
x39
x407
x15
x49
x1
x5
x19
x2
x200
x30
x88
x99
x30
x15
x39
x22
x125
x366
x17
x164
x100
x1
x100
x55
x41
x50
x1
x7
x1
x143
โพสต์ 2019-2-21 22:31:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Lanjiu เมื่อ 2019-2-22 21:01

โรลใช้ชีวิตในคุก วันที่2
              ตัวของหลังจิวนั้นได้เข้ามาอยู่ในคุกแห่งนี่ได้เป็นวันที่2แล้ว…..  หลังจิวแม้ตอนแรกจะคิดว่าคุกแห่งนี้คงเป็นสถานที่ที่โหดหินที่สุดมากถึงมากที่สุด….  คงจะอยู่ได้ลำบากไม่น้อย….อีกทั้งอาจโดนผู้คุมหาเรื่องหาราวมากลั่นแกล้งกันอีกด้วย….แต่สิ่งเหล่านี้ก็ไม่เกิดขึ้นกับหลังจิว….หรืนักโทษคนไหนๆเลย จริงอยู่ว่าสถานที่แห่งนี้นั้นอาจจะไม่ได้สะดวกสบายนักแต่ว่าเรื่องของการกลั่นแกล้งโดยผู้คุมนั้นเรียกได้ว่าแทบไม่มีหรือไม่มีเลยก็ว่าได้…. ‘เจ้าเฉินอี้นี้มันคุมลูกน้องได้ดีจริงๆ นับถือๆ’ หลังจิวคิดเช่นนั้น ถึงแม้รูปร่างหน้าตาและนิสัยของหมอนั่นจะแปลกๆไปบ้าง แต่นับได้ว่าเป็นคนที่มีความสามารถมากคนนึงเลยทีเดียว สมแล้วที่ได้เป็นถึงหัวหน้ามือปราบของซูเล่อ…  ‘ความแข็งแกร่งของเจ้าหมอนั่นจะขนาดไหนกันนะ...อยากลองสู้ด้วยจัง….’หลังจิวคิด ความต้องการต่อสู้ของเขานั้นมีมากเลยทีเดียว การได้ต่อสู้กับคนที่แข็งแกร่งย่อมทำให้ร่างกายของเขานั้นรู้สึกสดชื่นรวมไปถึงจิตใจของเขา ‘ช่วงนี้ก็เจอแต่คนอ่อนแอ เป็นคู่มือให้เราไม่ได้เลย เห้อ...มีแต่ปลาซิว ปลาสร้อยทั้งนั้นเลย’ การฝึกฝนไปเรื่อยๆย่อมจะทำให้ตนเองแข็งแกรงขึ้น แต่เมื่อทุกคนฝึกไปถึงจุดจุดนึง ย่อมต้องพบเจอกับคอขวดที่ยากจะข้ามผ่านจุดนี้นั้นทุกคนย่อมต้องพบเจอ มีเพียงการต่อสู้จริงๆเท่านั้นแหละที่จะรีดเร้นศักยภาพที่ซ่อนอยู่ในตนออกมาจึงจะก้าวข้ามกำแพงที่สูงใหญ่ได้…

……………………………………………………..
“เอาล่ะ นี่เป็นอาหารของพวกเจ้า”หลังจิวที่นั่งคิดกับตัวเองอยู่สักพักก็ออกจากความคิดของตนเมื่ออาหารมาถึงที่ เขาสังเกตุมาว่าอาหารของเขานั้นมักจะเยอะและดูดีกว่าคนอื่นเสมอ ‘เฉินอี้คงกำชับลูกน้องให้ดูแลเราดีๆสินะ’ หลังจิวรู้สึกขอบใจในความมีน้ำใจของเฉินอี้ สงสัยเขาจะต้องตอบแทนอะไรสักหน่อยแล้ว…  หลังจิวลงมือกินอาหารในวันนี้อย่างอเร็ดอร่อย รสชาติของมันเรียกได้ว่า อร่อยอย่างยิ่ง คนที่อยู่ในคุกห้องเดียวกับหลังจิว หรือที่ตอนนี้ถูกลดสถานะเป็น “เบ๊”ของหลังจิวไปแล้วกำลังมองหลังจิวที่กินข้าวด้วยความอิจฉา พวกมันได้รับเพียงอาหารน้อยนิดให้พออยู่ได้ และ รสชาติของมันบรรยายได้อย่างเดียวว่า “ห่วยแตก” พวกมันนั่งมองจนคนใดคนนึงทนไม่ได้เลยพูดขึ้นว่า “เอ่อ… ลูกพี่ครับ คือลูกพี่พอจะแบ่งข้าวของลูกพี่ให้กระผมหน่อยได้ไหมครับ นิดเดียวก็ยังดี…” หลังจิวได้ยินดังนั้นก็ใข้สายตาคมกริบมองไปยังมันทันที “ผะผะผมไม่เอาก็ได้ครับลูกพี่..”มันตอบเสียงสั่นด้วยความกลัวพร้อมทำท่าจะถอยกลับไป… “เดี๋ยวก่อน”หลังจิวพูดเสียงเย็นก่อนจะไปที่บ่าของมัน “จ๊ากลูกพี่ผมขอโทษครับได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย!!!!”มันร้องเสียงหลงทันทีด้วยความหวาดกลัว  “อะไรของแกเนี่ย เอ้า!!!รับไปแล้วเอาไปแบ่งกับเพื่อนของแกด้วย!! หลังจิวเพียงต้องการหยอกล้อคนพวกนี้เล็กน้อยเท่านั้นเอง...แต่ดูเหมือนมันจะกลัวเขามากทีเดียว. “จริงรึขอรับ…ไชโย ขอบคุณลูกพี่จริงๆครับ!!!” พวกมันดูดีใจเป็นอย่างมาก “เอาล่ะๆ พวกเจ้าก็กินกันเงียบๆล่ะ เดี๋ยวข้าจะไปฝึกวิชาก่อน อย่ามากวนข้าล่ะถ้าข้าไม่สั่ง…” หลังจิวพูดพร้อมกับเดินเข้ามุมประจำของตัวเองเพื่อฝึกวิชา
แน่นอนว่าเขาไม่ลืมที่จะสูดดมกลิ่นของถุงดินเขียวก่อนเพื่อทำให้ตนรู้สึกสดชื่น… ก่อนจะไปฝึก สิ่งนี้จะช่วยให้เขามีสมาธิกับการฝึกมากขึ้น.....

……………………………………………….

            "คนเราต่างจากสัตว์เดรัจฉานั้นเป็นเพราะคนเรานั้นฝึกฝนตนเอง" คำกล่าวนี้เป็นสิ่งที่กล่าวไม่ผิดไปจากความจริงแม้แต่น้อย สัตว์เดรัจฉานย่อมไม่อาจฝึกตนได้เช่นมนุษย์ มีแต่ใช้สัญชาติญาณและพลังดิบเข้าห้ำหั่นกันตรงๆ ผิดกับมนุษย์ผู้ประเสริฐ ที่รู้จักนำพลังในร่างกายของตนและสติปัญญาของตน นำมาต่อยอดปรับปรุงแก้ไขเปลี่ยนแปลง จนในที่สุดมนุษย์ก็ได้มีกำลังภายใน ที่เน้นการเอาพลังปราณของตัวเองมาใช้ออกเป็นอาวุธ เมื่อมีสิ่งเหล่านี้นั้น ความสามารถของมนุุษย์ก็ก้าวกระโดดไปยังจุดอีกจุดนึง กำลังภายในนี้นับว่าใช้ออกได้หลากหลาย ทำให้มนุษย์แข็งแกร่งขึ้นแต่ว่าทุกอย่างล้วนไม่เพียงพอ มีแต่ต้องพัฒนาตนเองไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ และเรื่อยๆ จึงจะแข็งแกร่งขึ้นได้ คิดจบตัวของหลังจิวก็ค่อยๆทำตามวิธีที่ตนนั้น ใช้ฝึกฝนมาตลอดหลายวัน… เริ่มจากการรวบรวมลมปราณไปที่ท้องน้อย จากนั้นก็นั่งสมาธิกำหนดลมหายใจของตนเองเมื่อลมหายใจของหลังจิวถึงจุดตันเถียน หลังจากหลังจิวฝึกไปได้ระยะนึงหลังเขานั้นสัมผัสได้ถึงลมปราณได้อย่างง่ายดาย ดูเหมือนว่ายิ่งเขาทำเทาาไหร่ก็ยิ่งคล่องมากขึ้นเท่านั้น….เขาค่อยโคจรพลังปราณที่หมุนวนไปทั่วท้องน้อยของเขาหมุนเวียนวนไปวนมาไปทั่วจุดตันเถียนของเขาหมุนวนสลับไปสลับมาในร่างตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‘ต่อไปก็จะเป็นจุดยากจุดนึงของการฝึกวิขานี้ หลังจิวคิด เขาค่อยกำหนดจิต ขับเคลื่อนลมปราณอย่างค่อยๆ ให้มันหมุนและเวียนไป เขาพยายามให้วิชาตัวเบาไหลลงไปที่เท้าของเขาเขาพยายามสักพักจนสำเร็จนับว่าครั้งนี้ทำได้รวดเร็วกว่าครั้งก่อนๆมาก
              

            หลังจิวนั้นค่อยๆนึกถึงการฝึกฝนในขั้นต่อไปดูเหมือนว่าเขาจะต้องนำลมปราณจากเท้าไหลไปสู่ทวารของเขา เมื่อเขาทำนั้นตอนนี้แขนขาหลังจิวนั้นรู้สึกปวดเมื่อยเป็นอย่างมากมันเจ็บปวดมากๆเหมือนกับมีใครพยายามเอาตะปูมาตอกลงยังแขนและขาของเขา เขารออยู่สักพักกว่าจะกลับมาเป็นปกติ เขาพยายามให้ลมปราณจากทวารย้ายไปที่จุดตันเถียนอย่างช้าๆ เขาค่อยขับลมปราณออกไปได้ทีละนิด “เอาล่ะเหลืออีกนิดเดียวเท่านั้…..  แย่ละสิ….ปัดโถ่เอ้ย ยังมีลมปราณค้างอยู่ที่ทวารอีกเรอะ นี่มันบ้าที่สุด!!!! “หลังจิวผุดลุกจากที่ที่เขาฝึกไปหามุมสงบในการปล่อยทุกข์ทันที ยังดีนะที่เบ๊ของเขาทุกคนได้กินอาหารเสร็จกันไปนานแล้วไม่งั้นพวกมันกินไม่ลงแน่!!!!!  หลังจิวนั้นเมื่อเสร็จสิ้นธุระส่วนตัวของตัวเขาเอง เขาก็ได้นอนและหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า..........
........................................................................
@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม +5 ความชั่ว +2 ความโหด โพสต์ 2019-2-21 22:41
ตัวเบาขั้นกลาง (6/10)  โพสต์ 2019-2-21 22:41

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -36 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -36 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หงอนคู่
ทวนยาว
ตัวเบาขั้นกลาง
คัมภีร์เยี่ยนจื่อ
มือสังหารพื้นฐาน
ฮั่นเสียทองเทวะ
คบเพลิง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x15
x4
x10
x85
x25
x15
x19
x5
x28
x10
x24
x67
x9
x100
x50
x10
x200
x1000
x5
x1
x12
x52
x38
x10
x8
x6
x22
x17
x19
x47
x500
x1740
x4
x40
x15
x39
x407
x15
x49
x1
x5
x19
x2
x200
x30
x88
x99
x30
x15
x39
x22
x125
x366
x17
x164
x100
x1
x100
x55
x41
x50
x1
x7
x1
x143
โพสต์ 2019-2-22 21:04:53 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Lanjiu เมื่อ 2019-2-25 17:58

โรลใช้ชีวิตในคุกวันที่3 นี่ก็เป็นวันที่สามของเขาแล้วที่เขาจะต้องมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่แม้ว่ามันจะดูลำบากอยู่บ้างแต่มันก็ถือว่าเป็นประสบการณ์ที่แสนจะมีค่า แม้ว่าทุกอย่างจะไม่เป็นดั่งใจเขาก็ตาม และในที่สุดวันนี้ก็เป็นวันที่เขาได้ออกไปจากที่นี่ ……………………………………………………...................................... หลังจิวนั้นตัดสินใจที่จะฝึกวิชาตัวเบาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะออกจากคุกแห่งนี้ไปเขานั้นตื่นขึ้นมาในยามเช้า ตั้งท่าเตรียมตัวสำหรับการฝึกวิชาตัวเบาทันที แน่นอนว่าหลังจิวไม่ลืมที่จะสูดดมกลิ่นของดินเขียวเพื่อให้รู้สึกสดชื่น เขานั้นค่อยๆหลับตาช้าๆ นั่งขัดสมาธิลงไปกับพื้น เขานั้นค่อยๆเริ่มรวบรวมพลังปราณของตนเองเพื่อจะใช้ในการฝึกวิชา ไปที่จุดตันเถียนของเขาเขานั้นรวบรวมลมปราณอยู่ครู่หนึ่งเพื่อให้ถึงจุดที่พลังปราณนั้นรวบรวมปราณไปที่จุดตันเถียนได้ การที่จะรวบรวมพลังปราณไปยังจุดตันเถียนได้นั้น จะต้องอาศัยพื้นฐานจากวิชาลมหายใจขั้นสูงเข้ามาช่วยด้วย หากเขาไม่ได้สำเร็จวิชานี้และเราก็ก็คงจะเป็นเรื่องยาก ที่จะสำเร็จวิชาตัวเบาได้ เขานั้นได้ให้ ลมปราณ ในจุดตันเถียนเขานั้นหมุนเวียนวนไปรอบจุดตันเถียนของเขา เพื่อให้พลังปราณนั้นเสถียร ก่อนที่จะค่อยพยายาม ส่งพลังปราณจากจุดตันเถียนนั้น ไปยังขาของเขา จุด นี้หลังจิวเองนั้นยังถือว่าติดขัดอยู่เล็กน้อย แม้ว่าจะฝึกมาหลายวันแล้วก็ตามแต่ก็นับว่าการกระทำของ เขา นั้น คล่องแคล่วว่องไวขึ้นจากแต่เดิมไม่น้อยนับจากแต่ก่อนไม่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการที่จะทำในการที่จะย้าย ลมปราณจากจุดตันเถียนไปยังที่ขาของเขา หลังจิ๋วนั้น หลังจากโคจรพลังไปได้สักพัก แขนและขา ของเขานั้น ก็เริ่มปวดเมื่อยขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก มันเหมือนกับว่ามีใครเอาตะปู ถือของหนักมากมาวางทับแขนและขาของเขา เข็มขัดหนังขยับไปไหนไม่ได้เลยเขาต้องทนอยู่กับความรู้สึกนี้อยู่ประมาณ พักใหญ่จึงจะ ไปต่อในขั้นตอนต่อไปได้ ขั้นตอนต่อไปนั้น ตัวของหลังจิวนั้น ต้องเอาพลังลมปราณ จากขาของเขานั้น ไปที่ทวาร ชุดนี้นั้นต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างสูงเหงื่อเริ่มไหลออกจากใบหน้า ของ หลังจิว เพราะ ว่ามันยากมากจริงๆ โชคดี ที่ยังผ่านมันไปได้ เขานั้นเข้าสู่ขั้นต่อไปทันทีขั้นต่อไปนั้นเป็นขั้นที่หลังจิวเองนั้นก็ยังไม่สำเร็จได้คาดว่าน่าจะต้องใช้เวลาอีกหลายวันอยู่พอดีจึงจะสำเร็จได้ขั้นต่อไปตัวของหลังจิวนั้นจะต้องนำลมปราณจากทวารกลับไปสู่จุดตันเถียนให้ได้โดยข้ามีพลังลมปราณตกค้างที่จุดทวารเด็ดขาดมิฉะนั้นก็ยังถือว่าไม่สำเร็จวิชาตัวเบาขั้นกลางนี้ แต่หลังจี้ก็พยายามทำให้ดีที่สุด เขานั้นค่อยๆนำพลังลมปราณจากทวารไปที่จุด ตันเถียน ของเขา เขานั้นใครอยากอย่างสุดความสามารถแต่ทว่า มันก็ยังไม่สำเร็จ เขารู้สึกถึงอาการปวดท้องอย่างหนัก เขาจึงรีบไปยังมุมสงบเพื่อถ่ายทันที …………………………………………………….. “เอาล่ะคนที่ชื่อหลังจิวนั้นออกมาได้แล้ว!!!! ตอนนี้โทษคุมขังของเจ้าได้หมดลงแล้ว!!!!” เสียงของผู้คุมดังออกมา เพื่อเรียกตัวให้หลังจิวออกมาจากคุกแห่งนั้น “ถึงแม้เจ้านั้นจะพ้นโทษคุมขังแล้วก็ตามแต่เจ้าก็ยังต้อง ไปบำเพ็ญประโยชน์ที่อารามโจข่างอีก” ผู้คุมคนนั้นอธิบาย “ข้าเข้าใจแล้วขอรับเงินข้าขอเวลาบอกลา กับเก็บข้าวเก็บของก่อนนะขอรับ”หลังจิวนั้นอธิบาย “ได้สิ!!!!!แต่ก็รีบหน่อยนะ”ผู้คุมพูดต้องออกมา “พวกเจ้าทุกคนฟังข้า…..”หลังจิวพูดกับเพื่อนร่วมห้องขังของเขาหรือเอาง่ายๆก็ “เบ๊ ” ของเขา “คงเป็นโชควาสนาอย่างนึงที่ข้าได้พบพานกับพวกเจ้า ข้าคงไม่ได้อยู่ร่วมห้องขังเดียวกันกับพวกเจ้าแล้ว…. ขอให้พวกเจ้ารักษาเนื้อรักษาตัวด้วย…. อย่าได้ออกไปทำชั่วเกะกะระรานผู้ใดอีก….. ต่อไปนี้พวกเจ้าคงสบายใจขึ้นเมื่อไม่มีข้าแล้ว…..” หลังจิวร่ายยาว “ฮึก….ลูกพี่..” “ลูกน้อง” ของหลังจิวคนนึงเกือบจะร้องไห้ออกมาถ้าไม่ใช่เพราะหลังจิวพูดต่อว่า “ ถ้าเกิดลุคเจ้ายังคืนไปทำตัวชั่วร้ายเกะกะระรานผู้อื่นอีกแล้วก็ ข้านี่แหละจะทำให้เจ้าสำนึกเอง!!!!”หลังจิวขู่ “จ๊าก ครับผมพวกผมจะไม่ทำอีกแล้วครับ….” พวกมันต่างหวาดกลัวเป็นอย่างมากเมื่อพูดจบ... "แหม!!!ข้าล้อเล่นหรอกน่าพวกเจ้าอย่าได้ไปคิดจริงจังกันนักสิ !!! ขอแค่เจ้าตั้งตนเป็นคนดี พร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่มันก็ยังไม่สาย พวกเจ้านั้นไม่ได้มีความชั่วช้ามากนักส่วนมาดทำไปเพราะความจำเป็นกันทั้งนั้นแหละ ข้ารู้ดี " หลังจิวพูด " โชคดีนะพวกเจ้าน่ะ ในวันนี้ข้าคงต้องขอลาไปก่อนล่ะ หากโชคชะตาพันผูกคงได้พบเจอกันอีก ฮ่าฮ่าฮ่า"พูดจบหลังจิวก็เก็บข้าวเก็บของและคุมตัวออกไปทันที…. …………………………………………………......................................... ขณะที่หลังจิวนั้นกำลังถูกคุมตัวออกจากคุกนั้นเองเขาสังเกตุเห็นนกตนนึงบินมาเกาะตรงริมหน้าต่างของคุกตรงขาของมันนั้นมีจดหมายผูกติดกับขาของมันอยู่และมันก็บินโผลงมายังไหล่ของหลังจิว"จดหมายของเจ้างั้นเหรอ... ?"ผู้คุมคนนึงถามด้วยความสงสัย..... "ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันขอรับ แต่ข้าขอดูมันหน่อย "ผู้คุมปล่อยตัวหลังจิวเพื่อให้หลังจิวนั้นอ่านจดหมายได้สะดวก หลังจิวค่อยๆคลี่จดหมายในมือมีความว่า รึว่านี้จะเป็นโชคชะตา.....นกตัวนี้มาไกลถึงปานนี้เชียวรึเนี่ย' หลังจิวคิด... 'แต่ยังไงก็เถอะ สถานที่นี้ก็ดูน่าสนใจดี......ถ้างั้นก็ขอลองดูเสียหน่อย...อยากรู้จริงๆว่ามันจะเป็นอย่างไร' "ท่านผู้คุมครับข้าขอยืมใฃ้พู่กัน,หมึก กับกระดาษได้หรือไม่? "หลังจิวถามผู้คุม "เจ้านี่มันจริงเลย จะตอบกลับไปงั้นเหรอ เป็นจดหมายรักรึยังไง ฮ่าฮ่าฮ่า " "มันไม่ใช่จดหมายรักหรอกขอรับแต่ข้าคงจำต้องรีบตอบกลับเพราะว่าเป็นธุระสำคัญนะขอรับ ให้ข้ายืมเถอะนะขอรับ" ผู้คุมได้ยินดังนั้นก็ใจอ่อน ผู้คุมไม่อิดออดให้หลังจิวหยิบยืมทันที หลังจิวเขียนข้อความกลับไป ได้ความว่า “ข้าขอตอบรับคำเชิญนี้.... คงจะเป็นโชคชะตาฟ้าลิขิตที่ดลบันดาลให้นกตัวนี้บินมาไกลเยี่ยงนี้ ข้าขอยอมรับกฏ และจะไปเยี่ยมเยียนที่นั้นในเร็ววันนี้ หวังว่าพวกท่านจะมิรังเกียจข้าที่เป็นชาวซูเล่อ....... ลงชื่อ หลังจิวแห่งซู่เล่อ เขียนเสร็จหลังจิวก็มอบให้วิหคส่งสาส์นทันที มันบินจากไปพร้อมกับหลังจิวที่เดินออกไป....ด้วยความรู้สึกดีประหลาด............. อยากจะรู้จริงๆเส้นทางข้างหน้านั้นจะเป็นอย่างไรกันแน่นะ ไม่มีใครจะสามารถรู้อนาคตได้.... @LingHao ……………………………………………………..

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 ความชั่ว โพสต์ 2019-2-25 18:11
คุณได้รับ +2 คุณธรรม +3 ความชั่ว โพสต์ 2019-2-25 17:53
ตัวเบาขั้นกลาง (7/10)  โพสต์ 2019-2-25 17:52

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +2 เงินตำลึง +300 ความหิว -326 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 2 + 300 -326 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หงอนคู่
ทวนยาว
ตัวเบาขั้นกลาง
คัมภีร์เยี่ยนจื่อ
มือสังหารพื้นฐาน
ฮั่นเสียทองเทวะ
คบเพลิง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x15
x4
x10
x85
x25
x15
x19
x5
x28
x10
x24
x67
x9
x100
x50
x10
x200
x1000
x5
x1
x12
x52
x38
x10
x8
x6
x22
x17
x19
x47
x500
x1740
x4
x40
x15
x39
x407
x15
x49
x1
x5
x19
x2
x200
x30
x88
x99
x30
x15
x39
x22
x125
x366
x17
x164
x100
x1
x100
x55
x41
x50
x1
x7
x1
x143

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-4-19 00:28

ขึ้นไปด้านบน