กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 30|ตอบกลับ: 2

{ เมืองเซียงหยาง } โรงหมอทังกู่

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-2-10 23:56:58 |โหมดอ่าน





โรงหมอทังกู่

{ เมืองเซียงหยาง }







【โรงหมอทังกู่】
ตระกูลเจี้ยนสืบทอดวิชาแพทย์มาแต่รุ่นบรรพบุรุษผู้ก่อตั้ง 
ในภายหลังได้ผสานแนวทางการรักษาของบรรพชน
ที่เน้นรักษาด้วยสมุนไพร เข้ากับการรักษาแบบประคบยา 
รมควันและฝังเข็มของต้นตระกูลที่นำติดตัวมาจากแผ่นดินใหญ่ 
ความสามารถด้านการแพทย์ของพวกเขาเป็นที่เชื่อถือได้ในเซียงหยาง





ชื่อกิจการ : โรงหมอทั้งกู่

เจ้าของกิจการ : เจี้ยน ซุย

เวลาทำการ : 9.30-23.00 น.

ประเภทกิจการ : จำหน่ายยาสมุนไพรตามตำรับโบราณ

รับรักษาโรคและอาการบาดเจ็บทั่วไป


#ประทับตราโดยเจ้าเมืองเซียงหยาง













คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-2-11 01:11:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ท่วงทำนองที่ 3 เป็นคนดีมันไม่ง่าย
- บทบรรเลงที่ 3 แว่วเสียงลำนำสะท้อนใจ -

[คณะเดินทางคนแปลก]

       ภายในรถม้าคล้ายว่าจะมีแขกเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งคน เด็กน้อยทั้งสองคอยนั่งจ้องตากลมปุ้ก ชุนเหลียนคอยถามไถ่ว่าพี่ชายคนนี้เป็นใคร มาจากไหน ทำไมถึงมีสีผมเหมือนมารดาและจวินเหว่ย ใช่ญาติกันอะไรแบบนั้นรึเปล่า หลิงหลานได้แต่ยิ้มเอ็นดูกับความกระตือรือร้นของลูกน้อย ลูบผมสีแดงนุ่มนิ่มนั้นแล้วอุ้มมาวางที่ตัก

        “ก็จริงๆข้าน้อยเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงมีผมสีนี้ แต่ข้าเป็นคนนอกด่านที่อยู่แสนไกลเลยนะ คงจะไม่ใช่ญาติหรอก ฮ่ะๆๆ” เด็กหนุ่มกระซิบตอบ

        @LingHao

        หลิงหลานยื่นเตาพกให้พร้อมมองซิงจื่อเล็กน้อย

      “ขอบคุณนะขอรับ” เด็กหนุ่มรับเตาพกนั้นมาอย่างนอบน้อมก่อนที่จะนั่งนิ่งๆรับไออุ่นจากมั

       ไม่นานพวกเขามาถึงหน้าโรงหมอผ่านการบอกเล่าของแม่ค้าแม่ขาย ผู้คนคับคั่งจอแจส่วนบุรุษผมทองลงไปเจรจากับท่านหมออยุ่ครู่หนึ่ง ค่อยเปิดผ้าม่านรถเรียกให้คนที่เหลือตามลงมาแล้วแจ้งให้คนที่เหลือลงไป

        @LingHao

       “ขอรับท่านเซวียน” ซิงจื่อเดินตัวสั่นเทาเล็กน้อยแล้วเดินนำเข้าไปด้านในก่อนที่จะโดนอบรมเป็นการใหญ่

        “คราวหน้าระมัดระวังหน่อยแล้วกันนะ หากรู้ว่าตนเองแพ้ความหนาวความร้อนก็ไม่ควรจะตกลงไปในน้ำยามเช้าแบบนี้อีก เอ้า! นี่ยาของเจ้านะ จะหวังแต่ใช้ลมปราณแก้แล้วร่างกายจะไม่ไหวเอานะพ่อหนุ่มเอ๋ย” ท่านหมอใหญ่กล่าวตักเตือน ในตอนนี้ได้กำการเช็ดตัว ประคบร้อนและ ให้ยารักษาเบื้องตนแล้ว เนื่องจากอาการยังไม่เป็นอะไรมากนักเขาจึงถูกปล่อยกลับได้อย่างสบายใจ

        “ขอบคุณท่านหมอมากใหญ่มากเลยนะขอรับ” ซิงจื่อโค้งขอบคุณเบาๆเนื่องจากต้องค่อยๆ เคลื่อนตัวช้าๆไม่ให้อาการกำเริบ เขาลูบหัวที่เปียกหมาดๆของตัวเองเล็กน้อยก่อนที่จะพึ่งนึกอะไรบางอย่างได้

         “อ๊ะ.. กู่ฉิ่นของข้าหายไปไหนกัน!” เด็กหนุ่มลองนึกอีกครั้ง มันคงไปตามสายน้ำแล้ว หากเป็นร่างกายปกติเขาคงเลือกที่จะวิ่งไล่ตาม แต่ในตอนนี้คงเป็นไปไม่ได้เนื่องจากร่างกายที่หนาวสั่นอยู่แม่จะได้รับการรักษาอยู่บ้างแล้ว

         @LingHao

         “ข้าน้อยเป็นเด็กกำพร้าที่เดินทางมาเพื่อเป็นนักดนตรีที่ต้าฮั่นน่ะขอรับ ความใฝ่ฝันของข้าน้อยในตอนนี้คือเป็นนักดนตรีที่คือเล่นดนตรีที่ขับกล่อมบรรเลงจิตใจของผู้คนได้” เด็กหนุ่มผมเงินกล่าวด้วยผมเสียงที่สดใสและดวงตาที่เปล่งประกาย

           โดยที่ชายผมทองยืนพิงกรอบประตูมองทั้งสองพูดคุยกัน

           “คือความจริงข้าจำต้องใช้เครื่องดนตรีเหล่านั้นเพื่อฝึกงานที่หอหนิวหลางจือหนี่ที่อยู่แถบตัวเมืองซินเอี๋ยในวันพรุ่งนี้น่ะขอรับ แต่ที่เครื่องดนตรีที่หายไปก็เพราะความสะเพร่าของข้าเอง สงสัยข้าคงต้องใช้เงินเก็บไปซื้ออันใหม่ซะแล้วล่ะขอรับ” ซิงจื่อกล่าวด้วยเสียงอ่อนเล็กน้อยแต่ยังคงมีรอยยิ้มบางประดับอยู่

          @LingHao

       “ขอบคุณนะขอรับ หากท่านไม่รังเกียจ ถ้าแค่ยืมชั่วคราวก็เป็นพระคุณอย่างยิ่งขอรับ” ใบหน้านั้นค่อยๆ ผุดรอยยิ้มหวานสดใสออกมา

        @LingHao

       “ข้ากำลังหาที่พักอยู่พอดีเลยขอรับ ข้าต้องขอรบกวนพวกท่านด้วยนะขอรับ” ในตอนนี้เด็กหนุ่มนั้นยิ้มแก้มบานหากมากกว่านี้ก็คงปากจะฉีกไปเสียแล้ว

        เพราะเหตุนี้… คณะเดินทางแห่งแหวน เอ้ย!! แห่งขลุ่ยหยกก็ได้รับสมาชิกเพิ่มมาอีกหนึ่ง

- กุหลาบสีทอง -


@STAFF_Pixiu



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +2 ความโหด โพสต์ 2019-2-12 15:03

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หยกขาว
พัดหวงไจ้
ปรัมปราศิลาศักดิ์สิทธิ์
เตาถานมู่
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
ฮั่นเสียทองเทวะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x2
x30
x95
x1
x1
x30
x1
x1
x30
x25
x35
x30
x3
x1
x6
x60
x3
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x497
x36
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x100
x100
x298
x29
x57
x7
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x31
x1
x7
x7
x50
x1
x4

616

กระทู้

2355

โพสต์

52หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2881323
เงินตำลึง
9424838
ชื่อเสียง
223933
ความหิว
1236

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
1056
ความชั่ว
540
ความโหด
1202
♦ เหยากวง ♦
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2019-2-11 03:30:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แม่หม้ายลูกสองกลับสู่แดนฮั่น
960
คณะเดินทางแห่งขลุ่ยหยก



       ภายในรถม้าคล้ายว่าจะมีแขกเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งคน เด็กน้อยทั้งสองคอยนั่งจ้องตากลมปุ้ก ชุนเหลียนคอยถามไถ่ว่าพี่ชายคนนี้เป็นใคร มาจากไหน ทำไมถึงมีสีผมเหมือนมารดาและจวินเหว่ย ใช่ญาติกันอะไรแบบนั้นรึเปล่า หลิงหลานได้แต่ยิ้มเอ็นดูกับความกระตือรือร้นของลูกน้อย ลูบผมสีแดงนุ่มนิ่มนั้นแล้วอุ้มมาวางที่ตัก

        “ก็จริงๆข้าน้อยเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงมีผมสีนี้ แต่ข้าเป็นคนนอกด่านที่อยู่แสนไกลเลยนะ คงจะไม่ใช่ญาติหรอก ฮ่ะๆๆ” เด็กหนุ่มกระซิบตอบ

        “ดูจะกลัวความเย็นอยู่ไม่น้อย อีกไม่นานก็คงถึงโรงหมอแล้วล่ะจ้ะ น...ซิงจื่อ เราเรียกว่าซิงจื่อได้ไหม? ทนเอาสักหน่อยนะ เตาพกนี้พอจะช่วยอุ่นมือได้ถือไว้ก่อนจ้ะ”

       หลังยื่นเตาพกให้อีกฝ่ายหลิงหลานค่อยสังเกตคนตรงหน้าให้นานขึ้น เพราะอยู่ในรถม้าไม่มีทิศทางให้วางสายตามากนัก ‘ดูอายุอาจพอกัน หรือน่าจะน้อยกว่า..สักสิบสามสิบสี่ได้ไหมนะ? ทำไมเดินทางคนเดียวล่ะเด็กขนาดนี้’ คิดไปก็ลืมสนิทว่านางเดินทางลำพังตั้งแต่อายุ 1 วัน ไม่รับขนาดร่างอ่ะนะ

      “ขอบคุณนะขอรับ” เด็กหนุ่มรับเตาพกนั้นมาอย่างนอบน้อมก่อนที่จะนั่งนิ่งๆรับไออุ่นจากมัน

       เซวียนหยวนอี้เฟยเป็นสารถีที่มีฐานะสูงที่สุดบนดินแดนนี้--- ได้พาพวกเขามาถึงหน้าโรงหมอผ่านการบอกเล่าของแม่ค้าแม่ขาย ผู้คนคับคั่งจอแจส่วนบุรุษผมทองลงไปเจรจากับท่านหมออยุ่ครู่หนึ่ง ค่อยเปิดผ้าม่านรถเรียกให้คนที่เหลือตามลงมา

        “ถึงโรงหมอแล้วล่ะ เมื่อครู่ข้าแจ้งสาเหตุคร่าวๆ แล้ว ซิงจื่อเจ้าลงมาก่อน.. หลานอุ้มชุนเหลียนลงมาให้ตรวจพร้อมกันด้วย” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เช่นเคยทว่าแววตาไม่ปิดบังความหว่งใย จากสีความง่ายที่อาภรณ์ธรรมดากลบไม่มิด.. พวกเขาดูเด่นมากทีเดียว(ถ้าไม่นับเรื่องสีหัว)

       “ขอรับท่านเซวียน” ซิงจื่อเดินตัวสั่นเทาเล็กน้อยแล้วเดินนำไป

       หลิงหลานนั่งเล่นนับนิ้วกับจวินเหว่ยเพื่อรอท่านหมอตรวจและจัดเทียบยา เคราะห์ดีว่าชุนเหลียนเป็นเด็กที่แข็งแรงสุดสุด ระดับล้มวัวกระทิงได้สบาย ท่านหมอให้ซานจาเชื่อมมาทานแล้วลูบหัวเบาๆ ว่า “แม่หนูน้อยหนหน้าอย่าไปเล่นที่อันตรายล่ะ”
        หันกลับไปมองทางด้านซิงจื่อคล้ายว่าจะโดนท่านหมออบรมเป็นการใหญ่…

       “คราวหน้าระมัดระวังหน่อยแล้วกันนะ หากรู้ว่าตนเองแพ้ความหนาวความร้อนก็ไม่ควรจะตกลงไปในน้ำยามเช้าแบบนี้อีก เอ้า! นี่ยาของเจ้านะ จะหวังแต่ใช้ลมปราณแก้แล้วร่างกายจะไม่ไหวเอานะพ่อหนุ่มเอ๋ย” ท่านหมอใหญ่กล่าวตักเตือน ในตอนนี้ได้กำการเช็ดตัว ประคบร้อนและ ให้ยารักษาเบื้องตนแล้ว เนื่องจากอาการยังไม่เป็นอะไรมากนักเขาจึงถูกปล่อยกลับได้อย่างสบายใจ

        “ขอบคุณท่านหมอมากใหญ่มากเลยนะขอรับ” ซิงจื่อโค้งขอบคุณเบาๆเนื่องจากต้องค่อยๆ เคลื่อนตัวช้าๆไม่ให้อาการกำเริบ

         “อ๊ะ.. กู่ฉิ่นของข้าหายไปไหนกัน” เด็กหนุ่มลองนึกอีกครั้ง มันคงไปตามสายน้ำแล้ว หากเป็นร่างกายปกติเขาคงเลือกที่จะวิ่งไล่ตาม แต่ในตอนนี้คงเป็นไปไม่ได้เนื่องจากร่างกายที่หนาวสั่นอยู่แม่จะได้รับการรักษาอยู่บ้างแล้ว

         “เอ… เกรงจะทำหล่นหายไปตอนตกน้ำหรือเปล่า เหมือนเห็นแว่บๆ ว่ามีบางอย่างลอยออกไปตอนนั้นรีบช่วยเลยไม่ทันสังเกต ว่าแต่ เครื่องดนตรีหรือจ้ะ หมายถึง.. ซิงจื่อเป็นนักดนตรีสินะ” หลิงหลานมือหนึ่งแกะเมล็ดแตงคั่วป้อนเด็กๆ เอียงใบหน้าถามไถ่ด้วยความใส่ใจ ราวกับลูกแกะน้อยเล่นกับลูกหมาป่า(?) ‘ยังอายุน้อยแท้ๆ มีความเพียรพยายามจริงๆน้า ดีจริงๆ’

         “ข้าน้อยเป็นเด็กกำพร้าที่เดินทางมาเพื่อเป็นนักดนตรีที่ต้าฮั่นน่ะขอรับ ความใฝ่ฝันของข้าน้อยในตอนนี้คือเป็นนักดนตรีที่คือเล่นดนตรีที่ขับกล่อมบรรเลงจิตใจของผู้คนได้” เด็กหนุ่มผมเงินกล่าวด้วยผมเสียงที่สดใสและดวงตาที่เปล่งประกาย


          เซวียนหยวนอี้เฟยยืนพิงกรอบประตูมองทั้งสองพูดคุยกันอีกนัยหนึ่งคือเก็บข้อมูลไปด้วย นัยน์ตาคู่ครามแทบไม่หันไปทางอื่น จดจ้องเพียงสีหน้าแววตาและการขยับของคนเพียงคนเดียว

           หลิงหลานพยักหน้าอย่างรับสานส์ “โอ้… แบบนี้เองความมุ่งมั่นไม่ธรรมดา เราเองก็ไม่มีทั้งพ่อและแม่เหมือนกันเลยบังเอิญแท้ๆ ทางเราหวังแค่เป็นแม่ครับเพื่อเติมเต็มความหิวโหยเปลี่ยนใบหน้าเศร้าเป็นรอยยิ้มจ้ะ”
           “คือความจริงข้าจำต้องใช้เครื่องดนตรีเหล่านั้นเพื่อฝึกงานที่หอหนิวหลางจือหนี่ที่อยู่แถบตัวเมืองซินเอี๋ยในวันพรุ่งนี้น่ะขอรับ แต่ที่เครื่องดนตรีที่หายไปก็เพราะความสะเพร่าของข้าเอง สงสัยข้าคงต้องใช้เงินเก็บไปซื้ออันใหม่ซะแล้วล่ะขอรับ” ซิงจื่อกล่าวด้วยเสียงอ่อนเล็กน้อยแต่ยังคงมีรอยยิ้มบางประดับอยู่

          ‘เครื่องดนตรีหายไปงั้นหรือ? อืม… จะว่าไปก็เป็นเพราะเขามีใจช่วยเหลือเหลียนเหลียน ข้าเป็นมารดาควรแสดงความรับผิดชอบ’

        หลิงหลานคลี่รอยยิ้มอบอุ่นนัยว่าเรื่องนี้ตนแก้ไขได้ สบจ้องดวงตาคู่ใสของเด็กหนุ่ม “เครื่องดนตรีใช่ไหมจ้ะ? อันที่จริงยังไม่จำเป็นต้องซื้อใหม่ก็ได้หากเพียงฝึกงานชั่วคราว ...ในอดีตเรามีขลุ่ยหยกเลาหนึ่งเก็บไว้นานแล้ว ถ้าแค่เรื่องนี้ล่ะก็ช่วยเหลือได้ไม่ยากจ้ะ”

       “ขอบคุณนะขอรับ หากท่านไม่รังเกียจ ถ้าแค่ยืมชั่วคราวก็เป็นพระคุณอย่างยิ่งขอรับ” ใบหน้านั้นค่อยๆ ผุดรอยยิ้มหวานสดใสออกมา

       “ฮุ.. เป็นคนที่อ่อนน้อมจริงๆ เลยนะ ไม่ต้องกังวลหรอกจ้ะยืมใช้ไปจนกว่าจะเจอชิ้นที่ดีกว่าก็ได้ เพียงแต่… ขลุ่ยเลานั้นเก็บไว้ที่เหลาภัตตาคารนี่สิ พอจะมีเวลาไปรับที่เจียงหลิงด้วยกันไหมจ้ะ อ่ะ.. ไม่ต้องห่วงถ้าไปด้วยกันล่ะก็ค่าที่พักหาได้จำเป็น”

        หญิงสาวเสนอเช่นนี้อาจเพราะต้องกลับไปทางนั้นอยู่แล้ว อีกส่วนคือ.. ไม่รู้สึก ลึกๆแล้วนางยังนับถือน้ำใจอีกฝ่ายละมั้งฟังจากท่านหมอเขากลัวความเย็น ยังช่วยเหลือเด็กที่ไม่รู้จักมักจี่กันมาก่อนจนตัวเองหนาวสั่น ‘จิตใจของอีกฝ่าย...เห็นผู้อื่นมาก่อนตนเองสินะ คล้ายคลึงกันเหลือเกิน’

       “ข้ากำลังหาที่พักอยู่พอดีเลยขอรับ ข้าต้องขอรบกวนพวกท่านด้วยนะขอรับ” ในตอนนี้เด็กหนุ่มนั้นยิ้มแก้มบานหากมากกว่านี้ก็คงปากจะฉีกไปเสียแล้ว

        เพราะเหตุนี้… คณะเดินทางแห่งแหวน เอ้ย!! แห่งขลุ่ยหยกก็ได้รับสมาชิกเพิ่มมาอีกหนึ่ง

#วาสนาดีมีจ้าวเกาะมาขับรถม้าให้--



@STAFF_Pixiu


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 คุณธรรม +10 ความชั่ว +2 ความโหด โพสต์ 2019-2-12 15:03

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
ปราณสำนึก
กระบี่ราชาสามภพ(เก๊)
หมัดพื้นฐาน
เอ้อหูจั่วลู่
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เซ็กเธาว์
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x16
x1
x4
x20
x30
x1
x5
x3
x130
x100
x15
x5
x5
x20
x50
x1
x5
x53
x64
x4
x9999
x160
x1
x1
x2
x12
x260
x280
x9999
x4500
x5
x20
x120
x2
x30
x287
x9999
x1000
x20
x264
x1
x10
x160
x210
x233
x34
x3
x3
x6
x96
x7
x14
x22
x8
x1450
x290
x175
x360
x200
x11
x9999
x9
x57
x3312
x3
x9
x84
x200
x5
x11
x147
x9999
x16
x7
x182
x715
x6
x15
x1
x48
x285
x60
x4
x80
x2
x15
x2
x2
x242
x1
x3
x2
x413
x460
x10
x619
x665
x340
x1575
x172
x2349
x1
x2
x5
x5
x283
x4312
x3350
x660
x705
x4
x306
x664
x110
x252
x52
x523
x500
x18
x15
x76
x1469
x1594
x940
x1240
x1406
x69
x844
x1
x1533
x30
x2212
x1
x105
x107
x51
x1
x7
x836
x382
x151
x111
x1684
x1224
x179
x160
x9999
x1529
x652
x1164
x2868
x740
x1368
x1721
x1617
x623
x20
x1
x29
x1256
x355
x33
x1
x8133
x740
x67
x150
x20
x48
x362
x778
x60
x455
x130
x300
x18
x169
x157
x10
x45
x30
x9999
x126
x332
x70
x154
x35
x31
x9
x446
x51
x1
x273
x1047
x1850
x123
x10
x20
x10
x85
x409
x10
x130
x905
x7
x30
x758
x203
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-2-24 01:22

ขึ้นไปด้านบน