ดู: 155|ตอบกลับ: 5

{ แคว้นซูเล่อ } ลานบูชาหมาป่า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-2-6 19:14:38 |โหมดอ่าน




เทพหมาป่าซูซาง บิดาแห่งแคว้นราชาแห่งทุ่งหญ้า ปกปักษ์ลูกหลานนิรันดร์

ลานบูชาหมาป่า 

{ แคว้นซูเล่อ }










【ลานบูชาหมาป่า】
สถานที่สำคัญใน เทศกาลหมาป่า ของชาวซูเล่อ 
เป็นเทศกาลเฉลิมฉลองประจำปีของชนชาติซูเล่อ 
โดยในเทศกาลนี้ครอบครัวซูเล่อจะอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตากัน
เพื่อเป็นการส่งท้ายฤดูหนาว เข้าฤดูใบไม้ผลิ 
หมาป่าที่พร้อมออกล่ายามกลางแสงอาทิตย์อัสดง 
สัตว์น้อยใหญ่ออกจากการจำศีล เล่ากันว่าในสมัยก่อน
เมื่อโบราณกาลซูเล่อได้รับการคุ้มครองจาก "เทพหมาป่าซูซาง" 
เทพท้องถิ่นในซีอวี้ที่ปลีกจากเทพสภาซีอวี้อื่นๆ เล่ากันว่า
ก่อนเทพซูซางจะสิ้นใจได้กำเนิดลูกหลานคู่แรกคือ "จิน" กับ "เหมย"
 ทั้งสองได้ครองรักกันและให้กำเนิดลูกหลานมากมาย
จนกลายเป็นบรรพบุรุษของแคว้นซูเล่อเฉกเช่นปัจจุบัน
ใจกลางลานแห่งนี้มีรูปปั้นเทพหมาป่าที่สลักขึ้นจากศิลา เสมือนเทพพิทักษ์คอยปกปักษ์รักษาลูกหลานชาวซูเล่อจากอดีตกาล




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-2-16 19:06:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย SUSAN เมื่อ 2019-2-22 02:22

<เข้าร่วมเทศกาลวันหมาป่า>
『ปฐมบทที่ 1』เจตจำนงแห่งไฟ 6 (ครึ้งหลัง)
( อีเว้นท์ เทศกาลวันหมาป่า )

ความเดิมตอนที่แล้ว
           โอฟิเลียพาทุกคนมายังซูเล่อเพื่อร่วมงานเทศกาลหมาป่า พวกเขาเข้าพักที่โรงแรมกาลพิศดาร ซูซานน่าไม่ได้เจอลู่เต๋าอีกเลยตั้งแต่คืนนั้น นางเป็นห่วงเขาจนเศร้าซึม เด็กหญิงถูกมารดาลงโทษให้ทำสมาธิกับเตาถานมู่เป็นเวลาหนึ่งเดือนเพื่อเพิ่มพลังเวทย์ ในช่วงเย็นจวนจะถึงเวลาเริ่มงาน หยิงก็พานางบินไปยังลานพิธี สมทบกับเออร์วินและโอฟิเลียที่นำไปก่อน. . .

ยามซีว์ ลานบูชาหมาป่า แคว้นซูเล่อ


     ใจกลางเมืองซูเล่อในยามราตรีสว่างสไวยด้วยโคมไฟสีแดงที่ประดับตกแต่งอยู่ทั่งทุกหัวระแหง ผู้คนมากมายทั้งชายหญิงต่างออกมาร่วมดื่มกินสังสรรค์ เฉลิมฉลองในเทศกาลอันหน้ายินดีนี้ ชาวเมืองที่เลี้ยงหมาป่าราวกับเป็นหมาบ้านพาพวกมันออกมาเดินเลยในเมืองเหมือนเป็นเรื่องปกติ  เสียงดนตรีบรรเลงเพลงรื่นเริงดังอื้ออึงจนแทบไม่ได้ยินเสียงพูดของกันและกัน ครอบครัวจอมเวทย์ซัลวาทอร์เดินชมเทศกาลท่ามกลางฝูงชนคับคั้ง ซูซานน่าน้อยจับมือพี่ชายและมารดาระหว่างที่เดินไปยังลานบูชาหมาป่า เด็กน้อยตื่นเต้นกับบรรยายกาศสองข้างทางของงานฉลอง ดวงตาสีทับทิมเป็นประกายเมื่อเห็นหมาป่าที่เดินไปมา คณะกายกรรมที่แสดงความสามารถได้หน้าถึงราวกับเป็นเวทย์มนต์ทั้งที่เป็นแค่มายากล เป็นครั้งแรกที่นางได้สัมผัสงานเทศกาลเช่นนี้

" woww Amazing ! งานเทศกาลหมาป่านี้สุดยอดไปเลยว่าไหมท่านพี่? "ซูซานน่าเอ่ยก่อนจะหันมองเด็กชายร่างเล็กที่มีสีหน้าค่อนข้างอึดอัด เด็กหญิงนั้นรู้ดีว่าพี่ชายตนไม่ถูกโรคกับที่ที่คนพลุ่นพล่าน
" @Xuejian "

" ไม่เป็นไรนะท่านพี่ ท่านพี่มีซูกับท่านแม่และก็หงหยิงอยู่นะ ซูสัญญาจะไม่ปลอยมือท่านพี่ จะไม่หลงทางไปไหนเด็ดขาดเลย~" เด็กหญิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มเริงร่าให้เด็กชายเชื่อมั่น มือเล็กๆทั้งสองประสานกันแนบแน่น
" @Xuejian "

" ดีมากทั้งสองคน จับมือกันไว้ แล้วอย่าอยู่ห่างจากแม่ โดยเฉพาะลูก ซูซานน่า " โอฟิเลียเอ่ยกับทั้งสองพรางจ้องมองเด็กหญิงด้วยสายตาเคร่งครึม ดูเหมือนมารดาจะยังคงโกรธนางอยู่นิดหน่อย เด็กน้อยได้แต่ยิ้มแห้งๆพรางพยักหน้า
" จำที่แม่เคยสอนได้ใช่ไหม อย่าสนใจสิ่งยั่วยุ อย่าเป็นจุดสนใจ อย่าคุยกับคนแปลกหน้า ห้ามแสดงพลังในที่สาธรณะ " โอฟิเลียเอ่ย

" จำได้เจ้าคร้าาา~~ อย่าสนสิ่งยั่วยุ อย่าเป็นจุดเด่น อย่าคุยกับคนแปลกหน้า ห้ามไฟลุกให้คนเห็น ลูกเข้าใจแล้ววว ฮ่าฮ่าฮ่า "เด็กหญิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มยียวนอย่างหยอกเย้าก่อนจะโดนมือเรียวของมารดาหยิกแก้มเบาๆ
" @Xuejian "

" ดี! แม่คิดว่าจวนจะใกล้เวลาพิธีแล้ว เราไปกันต่อเถิด " โอฟิเลียเอ่ยก่อนจะจูงมือเด็กทั้งสองตรงไปยังลานบูชาหมาป่ที่เป็นสถานที่ประกอบพิธีกรรมในค่ำคืนนี้


     ทันใดนั้น ปลายตาสีทับทิมที่กำลังมองบรรยากาศโดยรอบด้วยความเริงรื่นก็สะดุดเข้ากับแผงขายหน้ากากของเล่น หน้ากากที่ทำจากไม้ทาสีแต่งแต้มเป็นรูปสัตว์ต่างๆแต่ส่วนใหญ่เป็นรูปหมาป่า ผู้คนที่เดินผ่านไปมาบางก็สวมใส่หน้ากากไม้เช่นนี้ นางเห็นชายร่างสูงที่สวมใส่อาภรณ์สีดำสนิท สวมหน้ากากสีดำตัดด้วยลายสีทองที่สลักเป็นรูปหมาป่าเดินสวนนางไป นั้นทำในแวบแรงที่เห็น เด็กน้อยนึกว่าเป็นพี่ชายที่รักของนาง แต่พอพิจารณาดูอีกที่แล้วก็ไม่น่าใช่ อีกอย่าง ไม่มีทางที่ลู่เต๋าจะมาปรากฏตัวที่นี่ ตอนนี้เขาถูกขังอยู่ที่ปราสาท เด็กหญิงรู้สึกเศร้าใจและเสียดายที่ไม่มีชายหนุ่มอยู่เคียงข้าร่วมงานฉลองด้วยกัน นางคิดถึงเขา อยากรู้ว่าตอนนี้เขาเป็นอย่างไร สบายดีหรือไม่ เขาจะคิดถึงนางบางหรือเปล่า. .

พี่ชาย ข้าหวังให้ท่านอยู่ตรงนี้ รวมฉลองเคียงข้างข้า

" คิดถึงมันอยู่ล่ะสิ. . ." หงหยิงที่บินตามเอ่ยขึ้นเมื่อมองเห็นสีหน้าที่เหม่อลอยของเด็กหญิง จิตที่ผูกพันธ์กันทำให้ในบางครั้ง หงหยิงก็สามารถรับรู้ความรู้สึกของอีกฝ่ายได้
"อะ เอ๋!? เจ้าว่าอะไรนะ? "เด็กน้อยเอ่ยถามหงหยิงอีกครั้งเพราะไม่ได้สนใจฟัง

" ปล่อยวางเรื่องของมันก่อนสักคืนหนึ่งได้ไหม ทำพิธีล้างความซวยซะก่อน มีสมาธิกับสิ่งตรงหน้าสักนิด! "
". . . . .  . . ."หงหยิงเอ่ยเชิงตำหนิ คิ้วเรียวบางของเด็กหญิงขมวดเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าตอบโดยไม่พูดอะไร แต่ถึงจะบอกเช่นนั้น มีหรือที่จะห้ามความรู้สึก ไม่ให้คิดถึงหรือหวงหาคนที่รักได้. .



        เมื่อมาถึงลานบูชาหมาป่า ที่ตรงหน้าเป็นปะรำพิธีที่ตกแต่งแบบชนเผ่าดั่งเดิม มีธงประดับสัญลักษณ์ประจำแคว้นและนักบวชของเผ่าที่สวมหน้ากากรูปหมาป่า ตรงกลางมีรูปสลักหินเป็นหมาป่าตัวใหญ่เสมือนเป็นตัวแทนของเทพรักษ์ผู้ปกป้องคุ้มครองแคว้น มีกองเลือดสดๆอาบนองเต็มพื้นเหมือนเพิ่งจะผ่านการบูชายัญบางอย่างไปไม่นาน โชคดีของซูซานน่าที่มาไม่ทันได้เห็นภาพการบูชายัญ ครอบครัวซัลวาทอร์และผู้คนคุกเข่ารายล้อมลานพิธี แม้นทั้งครอบครัวจะเป็นชาวตะวันตกที่ไม่นับถือเทพเจ้าฝั่งตะวันออกทั้งหลายแต่ก็สามารถรวมพิธีได้อย่างไม่ถือ ระหว่างที่นักบวชนำสวนบูชาเทพหมาป่า ทุกคนก็เริ่มทำการภาวนาของพร. .

" อธิษฐานต่อเทพหมาป่านะทุกคน. . . " โอฟิเลียเอ่ย. .

@Xuejian  (อธิษฐานอิสระ)

     เด็กหญิงเริ่มทำการอธิษฐานในใจ ดวงตาหลับพริ้มนึกถึงสิ่งที่จะของต่อเทพหมาป่า แต่สิ่งที่ปรากฏมีเพียงใบหน้าของชายหนุ่ม แม้นจะพยายามข่มใจลบภาพของเขาในหัวก็ไม่สามารถทำได้ ดวงตาสีแดงฉานอันเยือกเย็น น้ำเสียงที่ได้ยินเพียงน้อยครั้งแต่กลับจดจำได้ขึ้นใจ เหมือนเขาคือสิ่งเดียวที่นางต้องการในยามนี้ คือคำอธิษฐานเดียวที่นางอยากจะขอ แต่ขนาดเทพแห่งความรักยังไม่อาจดลบันดาลให้นางได้เคียงคู่เขาได้ แล้วเทพหมาป่าจะสามารถทำได้อย่างนั้นหรือ. .

ข้าแด่เทพหมาป่าที่ข้าไม่รู้จัก
ซูซานน่า ซัลวาทอร์ ผู้นี้อาจไม่ใช่คนของท่าน แต่ข้ามาที่นี่เพื่อบูชาท่านด้วยใจจริง
ข้าเพิ่งพลัดพรากจากคนที่ข้ารักที่สุด เพราะความผิดพลาดของข้า
ข้าอยากให้ท่านช่วยข้า ให้ข้าและพี่ชายได้อยู่ด้วยกัน
. . .จะได้ไหมนะ

          ดวงตาสีทับทิบค่อยๆลืมขึ้นหลังจากกล่าวคำอธิษฐานต่อเทพหมาป่า แม้นแต่ตัวนางยังรู้สึกไม่มั่นใจในคำขอของตัวเอง เหมือนเผื่อใจไว้รอความผิดหวังว่าสิ่งที่ขอไปคงไม่มีทางสมหวัง. . .  .


          พิธีกรรมบูชาเสร็จสิ้นครอบครัวซัลวาทอร์ลุกขึ้นก่อนจะรับเนื้อแพะที่ทำการบูชายันจากนักบวช หลังจากนั้นพิธีกรรมจะเป็นการสวดของพุทธศาสนา ซึ่งโอฟิเลียคิดว่ามันขัดต่อหลักการการเป็นแม่มดของนางจึงไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับศาสนาอเทวนิยมศาสนานี้ ครอบครัวซัลวาทอร์เดินกลับไปยังถนนหลักที่ถึงจะดึกมากแล้ว ผู้คนเริ่มบางตา แต่ก็ยังมีคนบางส่วนที่ยังคงดื่มฉลองกันอยู่ พวกเขาเดินผ่านป้ายประกาศประจำเมื่อ โอฟิเลียจึงพาเด็กๆเดินเข้าไปดูป้ายเพื่อตรวจสอบบางอย่าง. .

" ซูซานน่า! ดูเหมือนฝีมือการวาดภาพของลูกนี้ไม่ธรรมดาเลยนะ ดูนี้สิ! " โอฟิเลียเอ่ยก่อนจะชี้ให้เด็กน้อยดูที่ป้ายประกาศ มันคือรายชื่อของผู้ที่ชนะการประกวดวาดภาพหมาป่า ซึ่งโอฟิเลียได้เดินทางไปส่งรูปวาดของซูเมื่อเช้า ไม่คิดว่าผลการตัดสินจะออกรวดเร็วขนาดนี้ เด็กหญิงเบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อของนางติดโผอยู่อันดับที่สี่ รอยยิ้มพลันปรากฏบนใบหน้านุ่มนวล

"OHH YASSSSSSSSSSS ข้าได้ที่สี่หรือ? ยอดไปเลยยยย ยอดไปเลยยยยยยยย "เด็กน้อยเอ่ยพรางกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ก่อนจะโผก่อนพี่ชายและมารดาแน่น

"ภาพหน้าเกลียดนั้นจะได้รางวัลซะด้วยนะ ฮึฮึ " หงหยิงเอ่ยหยอกเย้าเด็กน้อย
" น่าเกลียดที่ไหนกัน รูปวาดข้านี้เล่อค่ากว่าของนักปราชญ์เพลโต ซะอีกนะ~"

" ฮึอึอึอึ ดีแล้ว ได้ที่สี่ในครั้งแรกถือเป็นการเริ่มต้นที่ดี พรุ่งนี้เราไปรับรางวัลกันก่อนกลับนะ "โอฟิเลียเอ่ย
" ได้เล๊ยยยยยยย " ซูเอ่ยตอบ   หลังจากยินดีกับการชนะรางวัล พวกเขาก็มุ่งหน้ากลับโรงเตี้ยมเพื่อพักผ่อน เตรียมตัวเดินทางไปรับรางวัลของซูซานน่าและกลับเกาะจูในวันพรุ่งนี้. . .

[ จบ อีเว้นท์ เทศกาลวันหมาป่า ]   
@Admin @Xuejian               
<ใช้เอฟเฟค ขวานเหยาเจี่ย+กุหลาบสีทอง>

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 ความโหด โพสต์ 2019-2-22 12:18
คุณได้รับ +3 คุณธรรม +2 ความชั่ว +2 ความโหด โพสต์ 2019-2-22 12:18

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +27 เงินตำลึง +800 ชื่อเสียง +222 ความหิว -196 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 27 + 800 + 222 -196 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
สุรากู่หลันหลาง
ม้าเทพอูซุน
Ignite
หน้ากากยักษ์แดง
ขวานเหยาเจี่ย
คัมภีร์เยี่ยนจื่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x15
x1
x3
x4
x1
x2908
x6
x1
x31
x3
x432
x20
x2
x27
x12
x10
x1100
x20
x36
x2
x1
x15
x10
x9
x40
x2
x30
x1
x15
x20
x15
x20
x32
x14
x8
x50
x5
x1
x6
x10
x7
x2
x50
x180
x15
x172
x10
x95
x2
x20
x368
x3150
x50
x25
x2
x324
x410
x8
x15
x4
x150
x15
x44
x100
x50
x11
x20
x16
x5
x255
x1
x300
x4
x27
x378
x1040
x2022
x8
x10
x141
x48
x5
x450
x1223
x10
x50
x54
x72
x30
x1
x2
x5
x21
x6
x16
x12
x8
x190
x91
x281
x57
x74
x29
x100
x9000
x35
x1
x1000
x1
โพสต์ 2019-2-16 19:07:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-2-16 21:29

{เดอะเป่าหย่า(?) อินชาวไร่ ภาค 2 : การเดินทางของฉันและเธอคือการฆ่าเวลา}
{ตอนที่ 21 : ข้าแค่อยากอยู่ต่อกับเจ้าอีกหน่อย : ร่วมงานหมาป่า }

        เป่าหลิงนั้นเดินทางออกมาจากโรงหมอกับซิริล่า.. “เจ้าไม่โกรธก็ดีแล้ว...ก็ไม่ได้คิดว่าจะโกรธอยู่แล้วนี้?” เป่าหลิงบอกเช่นนั้น ก่อนที่ซิรินั้นจะจับมือของเธอแล้วคลียิ้มให้.. รอยยิ้มที่ความจริงแล้วก็ไม่อาจจะพริมใจอะไร แต่ทว่าใบหน้าสีแดงระเรืองของนางนั้นก็ปรากฏขึ้นมาเสียอย่างงั้น.. โชคดีหรือน่าเสียดายกันแน่? ที่สตรีผมสีขี้เถ้านั้นไม่เห็น?

        “ข้าได้ยินว่าวันนี้จะมีงานเทศกาลหมาป่าที่ลานบูชาหมาป่า เจ้าอยากไปกับข้าไหม?” นั้นคือคำถามของทางซิริล่า ส่วนหญิงสาวนั้นก็เหลือบมองไปรอบๆแล้วพูดขึ้น “ไปก็ได้..ถือว่าเป็นคำขอโทษข้าที่ทำร้ายเจ้าแรงไป..หากแต่ถ้าเป็นวิหารหรืออะไรที่ข้าทนอยู่ไม่ได้ข้าจะออกมาทันที..” เป่าหลิงบอก

        “รับรองว่าข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องเจ็บปวด”
        หลังจากนั้นคนทั้งสองก็เดินทางกันไปที่ลานบูชาหมาป่าที่มีเหล่าผู้คนและเหล่าหมาป่ากันอย่างคับคั่งเรียกได้ว่าเป็นสิ่งที่ทำให้เธอต้องตื่นตาพอดู สำหรับเธอซูเล่ออาจจะใหญ่ แต่ก็ไม่ได้ใหญ่เท่าฉางอันขนาดนั้นเพราะว่าเป็นทะเลทราย ตอนนี้มีงานเลี้ยงทานอาหารทั้งคนและหมาป่า

        เป็นการสังสรรค์กันในแบบของทางชาวซูเล่อ และยังมีเหล่าชาวบ้านอื่นๆเข้าร่วมอย่างมากมาย การแสดง แสงสีเสียง มันก็ไม่ได้ต่างอะไรไปกับชาวต้าฮั่นหรือว่าชาวโรมัน ซิริล่านั้นเรียกได้ว่าจะลิงโลดกว่า พาเป่าหลิงไปตรงนี้ที ตรงนั้นที ราวกับว่ามีของสนุกเต็มไปหมด..

        “อ๊า า า เจ้าหมาที่นี้น่ารักจังเลยยยย” นั้นคือคำของซิริ นางเข้าไปกอดจูบลูบเล่นกับเหล่าหมาป่า เรียกได้ว่ากลิ้งเกลือก เพราะว่าปกติแล้วหมาป่าที่โลกของนางนั้นส่วนมากก็เป็นปีศาจ หรืออสูรกันทั้งนั้น วิ่งไล่ตะกุมตะครุบกันเป็นว่าเล่น นางฆ่าตายไปหลายสิบตัวตั้งแต่เยาว์วัยแล้วล่ะ ท่าทางแล้วเธอก็นานๆทีจะมีช่วงเวลาที่สงบสุข..เช่นนี้บ้าง..

        ซิรินั้นหลังจากที่เล่นกับเหล่าน้องหมาเสร็จแล้ว เธอก็เดินทางเพื่อที่จะไปทานอาหาร … เพราะว่าซิรินั้นร่าเริง จึงเป็นที่นิยมชมชอบกับเหล่าผู้คน มีผู้ชายมากหน้าหลายตา คงเป็นเพราะใบหน้าหากไม่มีรอยแผลก็เรียกได้ว่าความงามเป็นหนึ่ง ไหนจะผมสีขี้เถ้าดวงตาสีเขียวมรกตสุดแสนที่จะร้อนแรงนั้นอีกเล่า?...

        “จุ๊บ..”
        ยังไม่ทันที่เป่าหลิงนั้นจะได้คิดอะไร ซิริก็หันมา จูบริมฝีปากของนางหลังจากที่เป่าหลิงเงียบไปนานท่ามกลางผู้คน..แม้ว่ามันจะผ่านหมวกไม้ไผ่ผ้าใบ แต่ทว่าริมฝีปากบางๆที่แตะกันนั้นเป็นช่วงเวลาเสี่ยววินาทีที่ยาวนาน..

       “ฮ่ะๆ..ขอโทษน่าาา ข้าไม่ว่างหรอก” นั้นคือคำปฎิเสธของสตรีสาวผมสีขี้เถ้าหลังจากที่มีชายหนุ่มนั้นเดินทางเข้ามาเพื่อที่จะเกี้ยวพารานาง ส่วนเป่าหลิงนั้นแข็งถื่อไปแล้วเรียบร้อย.. เมื่อเธอได้สติ ก็หันกลับมาที่ซิริที่กำลังยิ้มอย่างมีชัย มือของเป่าหลิงนั้นตีไปที่ไหล่ของนาง ก่อนที่จะรีบเดินหนีออกมา และสุดท้าย งานนี้ก็ยังคงเป็นงานง้องอนที่แสนจะสนุกสำหรับสตรีวิชเชอร์

       “อะแฮ่มๆ…@#$%^&*(” หลังจากนั้นไม่นานก็มีการประกาศรวมตัว เหล่าผู้คนก็เริ่มเข้าไปรวมตัวกันตรงกลางลานมากขึ้น พวกเขานั้นคุกเข่าต่อหน้ารูปปั้นหมาป่ายักษ์ และร่วมสวดมนต์อธิษฐานและบูชาเทพหมาป่า แต่ทว่า เมื่อใกล้ถึงบทสวด ร่างกายของเป่าหลิงนั้นสั่นสะท้านจนทำให้ซิริได้รู้ว่า สตรีตรงหน้าคงไม่ชอบบทสวดเหมือนกับวิหาร…

        มืออันหยาบกร่านของซิรินั้นอุ้มเป่าหลิงมาด้วยท่าเจ้าหญิง ก่อนที่จะคลียิ้ม แล้วกระโดดขึ้นสูงไต่ไปตามกำแพงอย่างองอาจ เพื่อนำพาร่างของเจ้าหญิงน้อยคนนี้ออกไปจากที่นี้.. “ข้าก็แค่อยากจะอยู่กับเจ้า..ให้นานอีกสักนิด…...เพราะข้าคิดถึงเจ้า..เป่าหลิง” คำนั้น..นางพูดมา ตอนที่พระจันทร์กำลังสาดแสงลงมาที่คนทั้งสอง…..

        ………….ดวงดารานับพันที่รายล้อม…...ช่างงดงาม..ยิ่งกว่าสิ่งใด?


@Admin




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม +6 ความชั่ว +3 ความโหด โพสต์ 2019-2-16 21:37

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +27 เงินตำลึง +705 ชื่อเสียง +25 ความหิว -68 Point +10 ย่อ เหตุผล
SUSAN + 5 อั๊ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
Admin + 27 + 700 + 25 -68 + 10

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

130

กระทู้

1127

โพสต์

38หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
163806
เงินตำลึง
214342
ชื่อเสียง
142988
ความหิว
948

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
13081
ความชั่ว
2995
ความโหด
5434
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2019-2-16 20:03:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LuLingNu เมื่อ 2019-2-17 04:45

ร่วมงานเทศกาลซูเล่อ



เวลาผ่านไปจนกระทั่งตกกลางคืนภายในแคว้นซูเล่อที่กลุ่มหลี่หลิงนูมาเยี่ยมเยือน หลังจากส่งภาพร่วมกิจกรรมเทศกาลหมาป่าไป หลิงนูก็ได้มาทุกคนมาถึงลานบูชาหมาป่าที่ตั้งอยู่ใจกลางแคว้น เสมือนเป้นที่ศูนย์รวมจิตใจของชาวซูเล่อ


หลิงนูมาถึงลานบูชาหมาป่า ก็พบว่ากิจกรรมการบูชาจะเริ่มดำเนินไปบ้างแล้ว แต่พอมองไปรอบๆก็ยังคงมีฝูงชนหลั่งไหลเข้ามาเรื่อยๆ ไม่ได้ติดขัดอะไร


จากนั้นก็รู้สึกว่าตอนนี้กำลังมีพิธีกรรมสวดและบูชาเทพเจ้าหมาป่าอยู่ภายในลานแห่งนี้ หลิงนูจึงพาทุกคนเข้ามานั่งภายในลานบูชาหมาป่าแห่งนี้ สำรวมกายวาจาและใจ
ไว้ เสมือนที่แห่งนี้เต็มไปด้วยความสงบและศรัทธาต่อหมาป่า ส่วนจากนี้ใครจะขอพรก็ย่อมได้...


หลังจากนั้นไม่นานหลังความสงบชั่วครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นชุมนุมเล็กน้อย มีนักบวชจำนวนหนึ่งกำลังแจกจ่ายของให้กับผู้ที่เข้าร่วมทุกคน
นักบวชของที่นี่นั้น รู้สึกจะห่มด้วยชุดหนังหมาป่ารึนี่ ดูให้ความเป็นเอกลักษณ์ดีนะ..


จากนั้นกลุ่มหลี่หลิงนูก็ได้รับ เนื้อแพะ จากที่นักบวชเหล่านั้นแจกมา เนื้อแพะยังสดๆใหม่ๆเหมือนเพิ่งจำแหละมาไม่นานทีเดียว
พอมองไปด้านหลัง รู้สึกว่าจะมีการทำพิธี ฆ่าสัตว์ด้วย...
เขาเรียกว่า บูชายัญสินะ?..


หลังจากได้รับเนื้อแพะไม่นาน เสียงสวดมนต์ที่เป็นบทอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นมา บทสวดมนต์พุธนี้...เหมือนเคยได้ยินที่เขาฟานจิ้ง.. เรื่องราวที่นั้นเกิดขึ้นก็มากมายนัก พอได้ยินบทสวดเลยทำให้นึกถึงที่นั่นขึ้นมา..


หลิงนูได้หันไปมองรอบๆก็พบว่าผู้คนที่เข้าร่วมในพิธีต่างนั่งคุกเข่าและพนมมือ ต่อหน้าเหล่านักบวชและพระสงฆ์ที่กำลังสวด หลิงนูได้บอกให้ทำคนทำตามก่อนโดยนั่งประนมมือและคุกเข่า..
หรือว่าเขาน่าจะแผ่กุศลให้สิ่งใดบางอย่าง อาจจะเป็น เนื้อสัตว์เหล่านี้ที่อยู่ในมือเราเป้นการแผ่กุศลให้กับสัตว์ที่ถูกฆ่าเหล่านั้นแน่ๆ..


เป็นพิธีที่แคว้นแห่งนี้ที่จะหลีกเลี่ยงไม่ได้ จึงเลยต้องมีการแผ่กุศลเข้ามาแน่แท้..


หลังจากบทสวดพุทธแผ่กุศลจบลงแล้ว ชาวบ้านชาวเมืองรอบๆก็ทะยอยๆเดินทางออกไปจากลาน จากนั้นก็เป้นกลุ่มหลี่หลิงนูเองที่เดินตามออกกันไป..


"มันทำให้ข้านึกถึงวัดที่เขาฟานจิ้งเลยนะเนี่ย..." หลิงนูเอ่ยก่อนจะเดินไปกับทุกคนในกลุ่ม คิดว่าน่าจะพักที่แคว้นซูเล่อ ก่อนจะค่อยเดินทางกลับดินแดนฮั่นทีหลังในวันข้างหน้า...


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2019-2-17 15:35

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +27 เงินตำลึง +700 ชื่อเสียง +222 ความหิว -42 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 27 + 700 + 222 -42 + 10

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ค้อนมโยลเนียร์น้อย
จื่อซิงหม่า
แหวนห้าสี
ชุดนักพรตซือฉง
ตัวเบาขั้นสูง
มีดจิ่วเทียน
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x7
x1
x7
x9
x1
x1
x100
x2
x2
x1
x1
x200
x100
x1
x215
x5
x5
x1
x204
x6
x161
x160
x160
x260
x10
x33
x3
x20
x500
x17
x30
x106
x220
x460
x5
x355
x120
x224
x40
x1
x3280
x7
x286
x427
x48
x315
x716
x18
x1
x120
x162
x18
x7
x96
x50
x12
x90
x354
x790
x1
x52
x1
x300
x60
x370
x1625
x200
x740
x5
x85
x3
x4
x1755
x1215
x145
x1186
x501
x1
x8999
x1
x10
x89
x146
x143
x30
x91
x3
x40
x444
x1995
x2
x255
x25
x455
x280
x2
x1600
x7
x98
x4
x129
x5750
x78
x45
x74
x5
x3
x25
x12
x49
x12
x1
x450
x5
x1
x175
x447
x622
x87
x40
x6
x50
x7
x8
x8
x62
x2
x6
x6
x112
x6
x2980
x16
x612
x13
x264
x56
x517
x1460
x39
x150
x221
x276
x246
x428
x339
x96
x207
x229
x1
x190
x8
x2
x183
x7
x9
x3970
x30
x1158
x109
x1
x590
x147
x4
x141
x291
x330
x267
x131
x177
x10
x2672
x3739
x138
x18
x1009
x650
x834
x802
x255
x179
x356
x9
x1693
x1004
x220
x73
x382
x141
x1
x168
x23
x10
x515
x206
x326
x330
x88
x56
x686
x1084
x94
x595
x220
x539
x96
x142
x23
x28
x589
x14
x102
x38
x354
x147
x19
x35
x45
x39
x1545
x5017
x20
x323
x1
x138
x91
x20
x53
x11
x424
x5
x124
x311
x18
x44
x168
x7
x17
x151
x236
x1
x1
x1507
x1

137

กระทู้

844

โพสต์

62หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
30689
เงินตำลึง
9100
ชื่อเสียง
84085
ความหิว
1039

ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
1535
ความชั่ว
0
ความโหด
592
ไลก้า
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2019-2-16 23:59:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  ข้าคิดว่าหลังจากนี้ข้าเองก็อยากจะมีเวลา
                                  ที่ข้าาจะได้มีเวลาพักผ่อนแล้วก็มีเวลาส่วนตัว
                                  ที่ข้านั้นอยากจะทำอะไรก็ได้สำหรับตัวของข้า
                                  ในสิ่งที่ข้านั้นอยากจะทำบ้างอย่างน้อยที่สุด
                                  ก็เป้นเวลาที่ข้าจะได้ทำงานอดิเรกของข้าบ้าง



                                   จากซิวชื่อ มายังซูเล่อ สำหรับข้าแล้วนั้นตอนนี้เหมือนกับว่าเพียงแค่ช่วงเวลาที่เหล้ายังอุ่นจนเย็นชืด ข้าก็ถึงที่หมายที่ข้าต้องการจะไปแล้ว อย่างที่ข้านั้นต้องการที่จะไปซูเล่อ นั่นล่ะ เพียงวิชาตัวเบาขั้นสูง กระโดดสูงและร่อยตัวไปตามสันทรายไปเรื่อยๆ บ้างก็พุ่งไปเรื่อยๆจนกระทั่งถึงที่ราบผกผัน.. ที่เหลือก็วิ่งพุ่งไป พุ่งไปเรื่อยซักพักก็ถึงที่เมืองหลวงแคว้นซูเล่อ.. ข้าไม่ได้มาที่นี่นานแค่ไหนแล้วนะ ห้าปีได้แล้วสินะ ที่ข้าไม่ได้มาที่นี่ ตั้งแต่ที่เกิดสงครามในครั้งนั้น หลังจากที่กลับค่ายไป และเดินทางต่อ ข้าก็ไม่ได้รู้เรื่องข่าวคราวอะไรมากมายนักหรอก รู้เพียงแค่ว่า ทหารอาสาที่ข้าพามาด้วยหลังจากที่ข้าได้ตัดสินคดีความเขาก่อนหน้านั้น ตอนนี้ได้เป้นใหญ่เป็นโตที่ซูเล่อแล้ว ได้ข่าวจากกองพันที่ออกสำรวจที่ซูเล่อนี่ล่ะ แต่เขาในตอนนี้จะเป้นอะไรก็ช่างเขาเถอะ



                                    ที่เมืองแคว้นซูเล่อ.. ลานบูชาหมาป่า

                                    ดูเหมือนว่ากิจกรรมจะดำเนินไปแล้วส่วนนึงล่ะนะ ข้าคิดว่าข้าน่าจะมาไม่ทัน ข้าคิดอย่างนั้นก่อนที่จะเดินกลับไป ในทันทีที่กำลังจะเดินกลับไปนั้นเอง เสียงสวดมนต์ที่เหมือนกับว่าข้านั้นคุ้นเคยก็ดังขึ้นมา ข้าหันไปมองที่ด้านหลัง กับภาพที่ข้าเห็น คือ ผู้คนที่เข้าร่วมในพิธีต่างนั่งคุกเข่าและพนมมือ ต่อหน้าพระสงฆ์องค์นั้น ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำได้เพียงแต่เดินไปและนั่งคุกเข่าลงและพนมมือสวดมนต์ไปพร้อมๆกับพวกเขาด้วย ข้าเองก็รู้สึกว่า ข้านั้นห่างหายจากเรื่องพวกนี้มาตั้งนานแล้ว ช่วงก่อนที่เปิดอ่านตำราและสวดมนต์ หลังจากที่เดินทางไปในที่ต่างๆ ตำราที่ได้รับมาจากพระอาจารย์ก็ไม่ได้เอาออกมาเปิดอ่านและสวดมนต์ตามเลย... ไม่เป็นไร



                                   หลังจากที่การสวดมนต์จบลง ต่างคนต่างแยกย้าย ข้าเองที่ยังงงว่ากิจกรรมตอนนี้คงจบลงแล้ว ข้าเองก็คงจะไม่ได้อะไรจากตรงนี้ไปนัก เอาน่ะ อย่างน้อยข้าก็ได้กลับมาสวดมนต์อีกครั้ง และหลังจากนี้ข้าก็คงจะต้องไม่ลืมที่จะสวดมนต์ต่อไปหลังจากนี้...



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2019-2-17 00:28

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +30 เงินตำลึง +700 ชื่อเสียง +222 ความหิว -68 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 30 + 700 + 222 -68 + 10

ดูบันทึกคะแนน


逢いたいと願う夢は 鳥のように 空へ高く
風と共に どこまで飛んで 波に映る影を追いかけていた
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
หยกขาว
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x1
x1
x1
x63
x20
x3
x1
x10
x3
x1
x1
x30
x1
x2
x49
x1
x57
x10
x30
x60
x7
x180
x180
x180
x230
x1
x3
x124
x51
x25
x4
x108
x60
x25
x8
x128
x277
x38
x64
x54
x1
x100
x5
x100
x3
x17
x80
x100
x29
x28
x1
x980
x34
x28
x9999
x10
x130
x324
x602
x168
x4
x886
x200
x40
x75
x1037
x910
x30
x2
x1339
x1000
x95
x6098
x300
x3740
x4565
x3
x408
x350
x679
x150
x1288
x170
x30
x1160
x15
x18
x75
x30
x112
x230
x2
x115
x1948
x248
x170
x230
x2300
x88
x2
x597
x50
x31
x1122
x6096
x12
x227
x125
x25
x100
x7050
x5
x98
x1
x50
x20
x80
x55
x19
x249
x2
x3