ดู: 238|ตอบกลับ: 11

{ ซานเมืองฉางอัน | ฝั่งเหนือ } ท่าเรือซันป่อกง {ท่าเรือใหญ่}

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-2-3 01:21:26 |โหมดอ่าน








ท่าเรือใหญ่ซันป่อกง

ท่าเรือใหญ่เมืองฉางอัน
ซานเมืองฉางอัน | ฝั่งเหนือ ♦






ท่าเรือซันป่อกง
ท่าเรือใหญ่แห่งนครฉางอัน เส้นทางการค้าใหญ่แห่งแผ่นดินต้าฮั่นสู่ดินแดนที่ห่างไกล

เนื่องด้วนว่าเป้นท่าเรือใหญ่ แน่นอนว่าเรือสำเภาน้อยใหญ่ที่บรรทุกสินค้ามาเต็มลำก็ต้งมาเข้าเทียบท่าที่ท่าเรือหลักที่นี่แน่นอน เพราะงั้น ที่นี่จึงมีสินค้าต่างๆมากมายทั้งจากในและนอกแผ่นดินฮั่น ว่ากันว่ามีของที่หายาก เครื่องราชบรรณาการแด่องค์ฮ่องเต้ ล้วนถูกส่งมาทางเรือเช่นเดียวกัน...





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-6-1 21:52:58
{ เส้นทางการเดินเรือ - ลงใต้ }
เปิดบริการเส้นทางรถ แพท 2.5
** ท่านสามารถเลือกลงกลางทางได้ โดยเขียนโรล ป่านอกเมือง หรือ ทะเลทรายนอกเมืองที่ลง **


สายที่ 1 : ฉางอัน - ท่าซูโจว
{ ท่าเหวินเซ่อ - ท่าลี่หยาง - ท่าไป๋เม่า - ท่าจีเป่ย - ท่าหลิงหยง - ท่าเหลียนเซ่า - ท่าเหลียนหยู }
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าซูโจว
ราคาต่อเที่ยว: 3,000 ชั่ง


สายที่ 2 : ฉางอัน - ท่าเจี้ยนเฉิง
{ ท่าเหวินเซ่อ - ท่าลี่หยาง - ท่าไป๋เม่า - ท่าจีเป่ย - ท่าหลิงหยง - ท่าเหลียนเซ่า - ท่าซูโจว }
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าเจี้ยนเฉิง
ราคาต่อเที่ยว: 3,000 ชั่ง


สายที่ 3 : ฉางอัน - เมืองอู๋จวิ้น
{ ท่าเหวินเซ่อ - ท่าลี่หยาง - ท่าไป๋เม่า - ท่าจีเป่ย - ท่าหลิงหยง - ท่าเหลียนเซ่า  }
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองอู๋จวิ้น
ราคาต่อเที่ยว: 3,000 ชั่ง


สายที่ 4 : ฉางอัน - เมืองผิงหยาง
{ ท่าเหวินเซ่อ - ท่าลี่หยาง - ท่าไป๋เม่า - ท่าจีเป่ย - ท่าหลิงหยง - ท่าเหลียนเซ่า - ท่าเรือเมืองอู๋จวิ้น  }
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองผิงหยาง
ราคาต่อเที่ยว: 3,000 ชั่ง


สายที่ 5 : ฉางอัน - ท่าไห่โข่ว
{ ท่าเหวินเซ่อ - ท่าลี่หยาง - ท่าไป๋เม่า - ท่าจีเป่ย - ท่าหลิงหยง - ท่าเหลียนเซ่า - ท่าซูโจว
- ท่าเจี้ยนเฉิง - ท่าอวี้หยุน }
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าไห่โข่ว
ราคาต่อเที่ยว: 4,000 ชั่ง


สายที่ 6 : ฉางอัน - ท่าอวี้เมิ่ง
{ ท่าเหวินเซ่อ - ท่าลี่หยาง - ท่าไป๋เม่า - ท่าจีเป่ย - ท่าหลิงหยง - ท่าเหลียนเซ่า - ท่าซูโจว
- ท่าเจี้ยนเฉิง - ท่าอวี้หยุน - ท่าไห่โข่ว - ท่าหม่าเจียง - ท่าไฉหรง - ท่าไฉ่ซ่าง
- ท่าหยูลู่ - ท่าเกิ่งเฟิ่ง - ท่าซื่อปี้ - ท่าหยวนหง }
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าอวี้เมิ่ง
ราคาต่อเที่ยว: 4,000 ชั่ง


สายที่ 7 : ฉางอัน - ท่าเกาเหลียง
{ ท่าเหวินเซ่อ - ท่าลี่หยาง - ท่าไป๋เม่า - ท่าจีเป่ย - ท่าหลิงหยง - ท่าเหลียนเซ่า - ท่าซูโจว
- ท่าเจี้ยนเฉิง - ท่าอวี้หยุน - ท่าไห่โข่ว - ท่าหม่าเจียง - ท่าไฉหรง - ท่าไฉ่ซ่าง
- ท่าหยูลู่ - ท่าเกิ่งเฟิ่ง - ท่าซื่อปี้ - ท่าหยวนหง }
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าเกาเหลียง
ราคาต่อเที่ยว: 4,500 ชั่ง


สายที่ 8 : ฉางอัน - ท่าเหยียนเถียน
{ ท่าเหวินเซ่อ - ท่าลี่หยาง - ท่าไป๋เม่า - ท่าจีเป่ย - ท่าหลิงหยง - ท่าเหลียนเซ่า - ท่าซูโจว
- ท่าเจี้ยนเฉิง - ท่าอวี้หยุน - ท่าไห่โข่ว - ท่าหม่าเจียง - ท่าไฉหรง - ท่าไฉ่ซ่าง
- ท่าหยูลู่ - ท่าเกิ่งเฟิ่ง - ท่าซื่อปี้ - ท่าหยวนหง }
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าเหยียนเถียน
ราคาต่อเที่ยว: 4,000 ชั่ง


สายที่ 9 : ฉางอัน - เมืองกุ้ยหยาง
{ ท่าเหวินเซ่อ - ท่าลี่หยาง - ท่าไป๋เม่า - ท่าจีเป่ย - ท่าหลิงหยง - ท่าเหลียนเซ่า - ท่าซูโจว
- ท่าเจี้ยนเฉิง - ท่าอวี้หยุน - ท่าไห่โข่ว - ท่าหม่าเจียง - ท่าไฉหรง - ท่าไฉ่ซ่าง
- ท่าหยูลู่ - ท่าเกิ่งเฟิ่ง - ท่าซื่อปี้ - ท่าหยวนหง - ท่าเหยียนเถียน }
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือเมืองกุ้ยหยาง
ราคาต่อเที่ยว: 4,500 ชั่ง




{ เส้นทางการเดินเรือ - ขึ้นเหนือ }
เปิดบริการเส้นทางรถ แพท 2.5
** ท่านสามารถเลือกลงกลางทางได้ โดยเขียนโรล ป่านอกเมือง หรือ ทะเลทรายนอกเมืองที่ลง **


สายที่ 1 : ฉางอัน - ท่าหลิงหยง
{ ท่าเหวินเซ่อ - ท่าลี่หยาง - ท่าไป๋เม่า - ท่าจีเป่ย }
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าหลิงหยง
ราคาต่อเที่ยว: 200 ชั่ง


สายที่ 2 : ฉางอัน - เมืองป๋อไห่
{ ท่าเหวินเซ่อ - ท่าลี่หยาง - ท่าไป๋เม่า - ท่าจีเป่ย - ท่าหลิงหยง }
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองป๋อไห่
ราคาต่อเที่ยว: 700 ชั่ง


สายที่ 3 : ฉางอัน - ท่าเทียนจิน
{ ท่าเหวินเซ่อ - ท่าลี่หยาง - ท่าไป๋เม่า - ท่าจีเป่ย - ท่าหลิงหยง  }
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าเทียนจิน
ราคาต่อเที่ยว: 700 ชั่ง


สายที่ 4 : ฉางอัน - ท่าวั่งผิง
{ ท่าเหวินเซ่อ - ท่าลี่หยาง - ท่าไป๋เม่า - ท่าจีเป่ย - ท่าหลิงหยง  }
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าวั่งผิง
ราคาต่อเที่ยว: 1,000 ชั่ง


สายที่ 5 : ฉางอัน - เกาะจู
{ ท่าเหวินเซ่อ - ท่าลี่หยาง - ท่าไป๋เม่า - ท่าจีเป่ย - ท่าหลิงหยง }
สถานีเป้าหมาย: ท่าเทียบเรือเกาะจู
ราคาต่อเที่ยว: 3,000 ชั่ง+ภาษีขึ้นเกาะจากเจ้าเกาะ



←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x2
x9999
x30
x4
x25

138

กระทู้

848

โพสต์

63หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
32969
เงินตำลึง
7965
ชื่อเสียง
84510
ความหิว
1952

ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
1579
ความชั่ว
0
ความโหด
617
ไลก้า
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2019-2-3 02:27:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  ในบางครั้งที่เรานั้นได้สัมผัสกับประสบการณ์อะไรใหม่ๆ
                                  มันอาจจะเป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำในช่วงเวลานั้นไปโดยปริยาย
                                  อย่างที่ข้านั้นได้ลองนั่งเรือล่องมาตามแม่น้ำสายหลักเพื่อเข้า
                                  มายังฉางอันเพื่อทางเดินทางกลับไปยังจางเย่เพื่อส่งเงินกลับคืน
                                  จากปากแม่น้ำทวนลมกลับมาที่ฉางอันแค่นี้ ข้าก็รู้สึกดีกับมันแล้ว

                                  ที่ท่าเรือใหญ่ เรือสำเภาที่ข้าโดยสารและขนส่งรถม้าก็เทียบท่า ข้าลงจากเรือสำเภาพร้อมกับขนรถม้าลงจากเรือ ค่าจ้างมัดจำให้จนหมดเรียบร้อย ข้าโยงสายจูงเข้ากับรถม้า ก่อนที่จะบอกลาเถ้าแก่เรือสำเภา ก่อนที่จะเดินจูงม้าพร้อมรถม้าคันใหญ่ออกจากท่าเรือใหญ่ในเมือง ที่นี่เป็นเหมือนกับเมืองค้าขนาดย่อมเลยก็ว่าได้ สินค้าทุกอย่างล้วนถูกลงที่ตรงนี้และส่งออกกระจายสินค้าออกไปตามหัวเมืองต่างๆที่ต้องการ ซึ่งข้าเองก็อยากจะอยู่ที่นี่ให้นานกว่านี้อ่ะนะ



                                แต่ก็นะ ข้าไม่มีเวลาที่จะเดินเที่ยวตรงนี้เท่าไหร่นัก ข้าเดินจูงม้าและรถม้าออกไปจากท่าเรือและมุ่งหน้าสู่เมืองต่อไป ข้าคิดว่าหากมีเวลาและทุนทรัพย์ที่เพียงพอ ข้าเองก็อยากจะมีเรือสำเภาเป็นของตนเองซักลำ ข้านั้นไม่ได้สนใจหรอกว่าจะเป็นยังไงก็ตาม กับเรือที่ข้านั้นต้องการ มันคงจะต้องเป้นเรือที่ใหญ่กว่าเรือสินค้าที่ข้าโดยสารมา ใหญ่กว่าสิบเท่า สามารถเดินทางไปได้ไกลและขนสินค้าไปได้ทุกที่... เสากระโดงเรือต้องสูงกว่าเรือสำเภาทั่วไปอีก เพื่อให้เป็นหอคอบสังเกตการณ์ได้ พร้อมกับถ่วงน้ำหนักเรือไม่ให้โคลงมากจนเกินไป ป้องกันเรือพลิกคว่ำเมื่อเจอคลื่นใหญ่ๆซัด..



                                  มันเป็นเพียงเบื้องต้นเท่านั้นล่ะ จริงๆยังมีรายละเอียดอะไรอีกเยอะแยะ เพียงแค่ข้านั้นได้คุยกับลูกเรือและผู้นำเดินเรือ เพียงแค่ข้าได้คุยเรื่องของเรือ เพียงเท่านั้น ข้าเองก็อยากจะมีเรือลำใหญ่ๆวักลำเพื่อออกทะเลอันไกลโพ้นแล้ว ไม่ว่าจะเป้นการเดินทางด้วยเท้า หรือเดินทางด้วยเรือสำเภาก็ตาม มันเป็นสิ่งที่ข้านั้นล้วนเสาะแสวงหา เพื่อที่จะได้เดินทางไปต่อในที่ๆข้ายังไม่เคยไป



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -52 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -52 + 5

ดูบันทึกคะแนน


逢いたいと願う夢は 鳥のように 空へ高く
風と共に どこまで飛んで 波に映る影を追いかけていた
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
หยกขาว
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x12
x1
x173
x21
x11
x2
x2
x1
x63
x30
x3
x1
x10
x3
x1
x1
x30
x1
x2
x49
x1
x57
x10
x30
x80
x7
x180
x180
x180
x230
x1
x3
x128
x55
x25
x4
x108
x60
x25
x8
x130
x277
x38
x64
x60
x1
x100
x5
x100
x3
x17
x80
x100
x29
x28
x1
x980
x38
x28
x9999
x10
x144
x324
x602
x168
x4
x930
x200
x40
x75
x1051
x930
x30
x2
x1347
x1000
x95
x6098
x300
x3850
x4673
x3
x408
x350
x697
x150
x1303
x170
x51
x1160
x15
x18
x75
x30
x112
x230
x2
x115
x1948
x252
x170
x230
x2300
x88
x2
x597
x50
x31
x1178
x6272
x12
x242
x125
x25
x100
x7250
x5
x98
x1
x50
x20
x80
x55
x19
x253
x2
x3
x60
x20
x1
x60
x16
x1000
x38
x2
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x17
x360
x40
x2
x200
x4
x27
x27
x245
x4
x2710
x53
x9
x4
x140
x92
x20
x93
x119
x230
x4
x32
x3040
x3
x66
x63
x5
x11
x80
x150
x303
x4
x5
x45
x38
x3
x9999
x124
x1100
x50
x231
x90
x3098
x36
x520
x749
x294
x48
x49
x84
x15
x2113
x39
x647
x21
x135
x210
x2538
x39
x1
x33
x85
x230
x79
x16
x198
x280
x36
x20
x155
x633
x629
x85
x1

138

กระทู้

848

โพสต์

63หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
32969
เงินตำลึง
7965
ชื่อเสียง
84510
ความหิว
1952

ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
1579
ความชั่ว
0
ความโหด
617
ไลก้า
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2019-2-4 00:10:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  นานแค่ไหนแล้วที่ข้านั้นไม่ได้เข้าวัง
                                  ไม่ได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้ในราชวังหลวง
                                  ก็แน่ล่ะ ที่ทำงานข้าอยู่ซีอวี้นะเฟ้ย
                                  ข้าไม่ได้ทำงานอยู่ในต้าฮั่นเหมือนคนอื่นๆ
                                  เพรางั้นเรื่องที่ข้านั้นจะเข้าเฝ้าองค์ฮ่องเต้นั้น
                                  ฝันไปเถอะ...

                                  ต่อจากเหตุการณ์ก่อนหน้า...

                                  ด้วยความฝันของข้าที่มันเพิ่งจะเกิดขึ้นชั่วคราว ในการที่ข้านั้นอยากจะมีรถสำเภาลำใหญ่ๆซักลำ เพียงแค่นั้นเท่านั้น มันก็ทำให้ข้านั้นคิดเรื่องนี้ไปได้เพลินๆโดยที่ข้านั้นแทบจะไม่ได้มองทางว่ามีชายคนนึงเดินเข้ามาหา ในตอนแรกข้าคิดว่าเขาไม่ได้มองทาง ข้าเลยเดินหลบทางให้กับเขา แต่พอหลบไปจนพ้น คนๆนั้นก็ยืนนิ่ง และเดินตามรถม้ามา.. เป็นตัวเราเราเองก็รู้สึกไม่ดีเท่าไหร่เวลาที่มีใครเดินตาม ข้าเองก็ไม่อยากจะเปิดเผยตัวตนของตัวเองให้คนทั่วไปรู้ แม้ว่าข้านั้นจะไม่ได้เป็นคนธรรมดาสามัญทั่วไป เพราะคนทั่วไปนั้นไม่ได้ตัวสูงเกินประตูแบบข้า ด้วยความที่ข้านั้นไม่อยากมีเรื่อง เมื่อเขาเดินตามข้าจึงค่อยๆเร่งเดินมากขึ้นๆ ชายคนนั้นก็เร่งเดินตามข้ามาเรื่อยๆ ด้วยสีหน้าที่เรียบเชียบไร้อารมณ์ อาจจะดูเหมือนเริ่มไม่สบอารมณ์เท่าไหร่แล้วตอนนี้..



                                ยิ่งเดินออกห่างก้ยิ่งตาม ยิ่งเดินเร็วก็ยิ่งตาม ข้าไม่รู้ว่าเขาเป้นใครและมาจากไหน แต่ที่แน่ๆข้าไม่อยากจะมีเรื่องอะไรกับเขาหรอกนะ หรือว่าเขาเป้นหนึ่งในกองโจรภูเขาที่รู้ความลับของข้า แต่ที่นี่ในเมืองข้าไม่สามารถที่จะทำอะไรผลีผลามได้มากกว่านี้ ทำได้เพียงเดินหนีไปเรื่อยๆ คงจะต้องรีบเดินออกจากเมืองให้เร็วที่สุด แต่ทันใดนั้นเอง จู่ๆ ชายลึกลับคนนั้นก็เดินมาขวางหน้าข้าตอนไหนก็ไม่ทราบ ข้าตกใจจนเกือบจะหยุดไม่ทัน จะเดินเลี่ยงตอนนี้ก็คงไม่ทันเสียแล้ว เขาเงยหน้าขึ้นมามองข้าด้วยสายตาที่เย็นชาระคนไม่สบอารมณ์เอาอย่างแรง.. มุมปากที่ตกทำให้ข้าแทบจะไม่ต้องสงสัยว่าข้าทำอะไรทำไมเขาถึงอารมณ์เสีย...



                              "ท่าน.. แม่ทัพเว่ยเส้าเทียนใช่มั้ย?"

                              "เอ่อออ.. ท่าน ขอโทษนะ ข้าไม่รู้ว่าท่านพูดเรื่องอะไร?"

                              "ใช่มั้ย!!?"

                              "ใช่ๆๆๆ ใช่ก็ได้ ทำไมงั้นเหรอ?"

                              "เฮอะ.. มาจากผิงหยางสินะ"

                              "ท่านรู้ได้ยังไงกัน?"

                              "ฝ่าบาทมีเรื่องจะขอพบกับท่าน ตามข้ามา..."

                        

                               ข้าไม่รู้หรอกว่าเขาเป็นใคร ในเมื่อเขารู้ขนาดนี้ ข้าว่าคงจะไม่ธรรมดาแน่นอน ที่สำคัญกว่านั้น คือเขารับใช้องค์ฮ่องเต้.. เขามองข้าด้วยหางตาก่อนที่จะค่อยๆเดินนำทางข้าไป ข้าเองในตอนนั้นยังไม่ทันได้ปรับอารมณ์หลังจากโดนอีกฝ่ายตะคอกใส่ ตอนนี้ก็คงทำได้เพียงแค่เดินตาม เดินไปได้ซักพัก ชายลึกลับหันมาหาข้า ก่อนที่จะยกนิ้วชี้ขึ้นมา และพูดกับข้า.. ไม่ใช่เรื่องอะไรหรอก ก็เรื่องนั้นนั่นล่ะ...



                              "ท่าน.. ข้าขออะไรท่านอย่างสิ.."

                              "อะไรงั้นเหรอ?"

                              "เมื่อเจอข้าอีกครั้ง อย่าแสดงหรือทำอะไรไร้สาระเช่นนั้นให้ข้าเห็นอีก มันทำข้าเสียเวลา และเสียอารมณ์"

                              "...เข้าใจแล้ว"

                              

                             เรื่องขอร้องของเขาก็มีแค่นี้ล่ะ ข้าเองก็เข้าใจ แต่ในเมื่อข้าในตอนนี้ ไม่ได้บอกว่าตัวข้านั้นเป็นใคร ข้าก็แค่อยากจะทำตัวให้เป็นเหมือนสามัญชนทั่วไปให้ได้มากที่สุดก็เท่านั้น ไม่ได้ต้องการที่จะกวนส้นมือส้นเท้าใครนักหรอก เพราะข้าเองก็ไม่ได้เป้นคนขี้เล่นอะไรขนาดนั้น.. หลังจากนั้น ข้าก็เดินตามชายลึกลับคนนี้ไปเรื่อยๆ ที่ว่าชายลึกลับน่ะ เพราะข้าเองยังไม่รู้ชื่อเสียงเรียงนามอะไรของเขาเลยซักนิด...



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม +2 ความโหด โพสต์ 2019-2-4 00:17

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -28 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -28 + 5

ดูบันทึกคะแนน


逢いたいと願う夢は 鳥のように 空へ高く
風と共に どこまで飛んで 波に映る影を追いかけていた
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
หยกขาว
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x12
x1
x173
x21
x11
x2
x2
x1
x63
x30
x3
x1
x10
x3
x1
x1
x30
x1
x2
x49
x1
x57
x10
x30
x80
x7
x180
x180
x180
x230
x1
x3
x128
x55
x25
x4
x108
x60
x25
x8
x130
x277
x38
x64
x60
x1
x100
x5
x100
x3
x17
x80
x100
x29
x28
x1
x980
x38
x28
x9999
x10
x144
x324
x602
x168
x4
x930
x200
x40
x75
x1051
x930
x30
x2
x1347
x1000
x95
x6098
x300
x3850
x4673
x3
x408
x350
x697
x150
x1303
x170
x51
x1160
x15
x18
x75
x30
x112
x230
x2
x115
x1948
x252
x170
x230
x2300
x88
x2
x597
x50
x31
x1178
x6272
x12
x242
x125
x25
x100
x7250
x5
x98
x1
x50
x20
x80
x55
x19
x253
x2
x3
x60
x20
x1
x60
x16
x1000
x38
x2
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x17
x360
x40
x2
x200
x4
x27
x27
x245
x4
x2710
x53
x9
x4
x140
x92
x20
x93
x119
x230
x4
x32
x3040
x3
x66
x63
x5
x11
x80
x150
x303
x4
x5
x45
x38
x3
x9999
x124
x1100
x50
x231
x90
x3098
x36
x520
x749
x294
x48
x49
x84
x15
x2113
x39
x647
x21
x135
x210
x2538
x39
x1
x33
x85
x230
x79
x16
x198
x280
x36
x20
x155
x633
x629
x85
x1
โพสต์ 2019-3-7 13:35:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-3-7 17:23


{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 2 : อินเดอะดรีมเฮ้าส์ !! บ้านในฝันของฉันเอง}
{ ตอนที่ 88 : เจออีกแล้วหรอ? ตกลงเป็นเจ้าหรือเขากันแน่ที่คิดเนี้ย!! ยัยตอแหล}

        เป่าหลิงนั้นเดินทางกลับเข้ามาจากฉางอันหลังจากจบเรื่องราวทั้งหมดนั้น ช่างวุ่นวายจริงๆ ทั้งคนที่ตายแล้ว แล้วก็คนที่ยังไม่ตาย วุ่นวายพอกันหมด เธอขอทำตัวให้ธรรมดาสักครั้งจะได้ไหมนะ? หรือใจจริงแล้วชอบความไม่ธรรมดาที่ไม่ธรรมดากันวะ?.. นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเธอนั้นเหลือบมองไปยังเส้นทางด้านหน้า..

        เห็นกับภาพของท่าเรือ เธอนั้นไม่มีท่าทีที่จะเดินเข้าไปในช่วงแรก แต่แล้วก็เห็นว่ากำลังมีใครขนของแล้วดันเกือบล้ม เป่าหลิงไวพอที่จะเข้าไปรับคนคนนั้น ก่อนที่จะช่วยเขายกไปไว้ที่เกวียนของเขา..เอาเข้าไป นั้นไงถึงบอก.. ว่ามนุษย์มันอ่อนแอ…

        “เอ๊ะ?...แล้วจะมาช่วยเขาทำไมวะ?” นั้นสิ? ...สตรีร่างเล็กอย่างเธอเนี้ยนะ!! … อืม..ช่วงนี้เหมือนตัวเองทำตัวเป็นคนดีเกินไปหน่อยหรือปล่าว เป่าหลิงก็ยืนคิด ทำท่างิ้วคิ้วขมวดอยู่นั้นล่ะ

        เซียงจื้อเดินตรวจตรามายังท่าเรือหลังจากกลับไปทานมื้อกลางวันที่กรม เขาเดินไปหาที่นั่งก่อนจดบันทึกและเดินไปสนทนากับพ่อค้าต่างๆ ที่เทียบเรือเข้าเมืองหลวง

        เด็กสาาวนั้นเหลือบไปทางคนที่กำลังขนของต่างๆอยู่ ท่าทางแล้วมันจะเหนื่อยน่าดูนะ เอาเถอะ..กลับเข้าไปในตัวเมืองฉางอันเสียตอน….. “เอ๊ะ?...เจ้ามันคนในตอนนั้นนี้?” เสียงของเด็กสาวนั้นกล่าวบอกเช่นนั้น นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเธอกล่าวทักคนที่กำลังนั่งจดอะไรอยู่ตรงนั้น..

        หลังจากเซียงจื้อสนทนากับพ่อค้าบริเวณท่าเรือเสร็จแล้ว เขาก็เตรียมตัวเดินทางไปเดินตรวจที่อื่นต่อ ก่อนเดินกลับหันหลังไปทางถนนตัวเมือง ดูเหมือนวันนี้ไม่มีเรื่องอะไร หลังจากเมื่อวานที่เขาผ่านมาทางท่าเรือจัดการอันธพาลข่มขู่พ่อค้าโหรวหร่านไป

       “........” << โดนเมินอย่างไร้เยื่อใย… เป่าหลิงนั้นเงียบไปเล็กน้อย นัยต์ตาของเธอนั้นเหลือบมองคนที่สูงกว่า.. แล้วก็เดินไปใกล้กับเซียงจื้อ แต่ทว่าเป็นบริเวณด้านหลัง.. ก่อนที่จะเอานิ้วจิ้มๆ ตรงหัวของตนเองราวกับคิดว่า.. “เจ้าเมินข้าหรือนี้ หรือข้าเตี้ยไปจนเจ้ามองไม่เห็น.. - - ” นั้นล่ะคือสิ่งที่เป่าหลิงคิด….คือ..อยู่ด้านหลังแล้ว...เหมือนกับว่าเธอกำลังคุยกับเขานั้นล่ะ

        เซียงจื้อรู้สึกถึงคนเดินมาหาด้านหลัง ก่อนจะหันกลับและมองรอบๆ ก่อนค่อยๆ ก้มมอง “แม่นางน้อยคนเมื่อวานนี่เอง แม่นางน้อยมีอะไรกับข้าหรือเปล่าขอรับ” เซี่ยงจื้อกล่าวถามอีกฝ่ายอย่างสงสัย นางเดินมาหาทหารรักษาเมืองไม่ถามทางก็ย่อมมีเรื่องเดือดร้อนเป็นธรรมดา

        “.....ข้าเรียกเจ้าตั้งนานแล้ว….เจ้าไม่ได้ยินที่ข้าเรียกเจ้าเลยหรอ?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถามพลางทำหน้ามุ่ย..เอ่อ..แม่นางน้อยก็แม่นางน้อยวะ.. เธอนั้นลอบสังเกตอีกฝ่าย ว่ายังคงมีความเศร้าของเมื่อวันวานเหลืออยู่หรือปล่าว….

        “ขออภัยด้วยขอรับ ข้ามัวแต่เหม่ยลอยไม่ทันได้ยินแม่นางเรียก ว่าแต่แม่นางน้อยมีอะไรให้ข้าช่วยหรือเปล่าขอรับ” เซียงจื้อยกมือกล่าวขออภัยอย่างถ่อมตัวก่อนจะถามอีกฝ่ายด้วยความสงสัย

        “....ปล่าว ข้าแค่เห็นเจ้าน่ะ..เลยลองทักดู….ยังเศร้าไม่หายอีกหรอ?” นางกล่าวถามอีกฝ่าย เพราะว่าสายตาของอีกฝ่ายนั้นราวกับว่ากำลังดูเหม่อลอย เขาไม่น่าจะเป็นคนที่เมินอะไรได้ง่ายๆขนาดนี้หรือปล่าวนะ?... นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของนางนั้นใสแจ๋ว เรียกได้ว่าประดุจเด็กอายุสิบสี่หรือว่าสิบห้า……...ช่างแตกต่างกับเมื่อวานเหลือเกิน...เออน่า..ขอตอแหลหน่อย..นานๆทีจะเจอผู้ชายน่าแซ่บ!!!

        “มีนิดหน่อยขอรับ ข้าแค่กำลังคิดเรื่องอื่นๆเรื่อยๆเปื่อย” เซียงจื้อพยายามกล่าวเปลี่ยนประเด็นด้วยความเศร้าเล็กน้อยเมื่อถูกอีกฝ่ายมองออก “แม่นางน้อยมีอะไรให้ข้าช่วยหรือเปล่าขอรับ” เขามองอีกฝ่ายด้วยความยินดีพร้อมช่วยเหลือ

        นั้นสิ..ก็ไม่มีอะไรจะให้ช่วยหรอก.. “ก็ไม่มีอะไรจะให้ช่วยหรอก แค่ผ่านมาทักเฉยๆน่ะ พอดีกำลังจะเดินทางไปลานฉางเล่อ….แล้วเจ้าล่ะ? กำลังจะไปไหนหรอ?” เป่าหลิงนั้นเอ่ยถาม? ใช่ๆ ...ก็นะ จะให้ตอแหลว่ามีเรื่องช่วยจะเป็นยังไงล่ะ.

        “ข้ากำลังกลับไปแจ้งหัวหน้ากรมน่ะขอรับก่อนไปตรวจต่อ” เซียงจื้อกล่าวตอบอีกฝ่ายก่อนยิ้มให้อย่างมีอัธยาสัย “แม่นางน้อยเป็นสตรีน่าจะหาหมวกไผ่มาสวมยามออกเดินข้างนอกก็ดีนะขอรับ”

       “???? ทำไมข้าถึงต้องหามันมาใส่ล่ะ?..” เป่าหลิงนั้นขมวดคิ้ว ตอนนี้นางเป็นร่างอิสตรีร่างเล็กแล้ว จะให้ใส่มา เพื่ออะไร ใบหน้าของเธอแปลกอย่างงั้นหรืออย่างไร? “หน้าข้าไม่ดีหรือ? ทำไมถึงต้องใส่ด้วยล่ะ?” เป่าหลิงนั้นพูดอย่างไม่เข้าใจ… พลางเหลือบหันไปที่กระเป๋าของตนเอง แล้วพยายามค้นๆอะไรออกมา…

       “ไม่ใช่ไม่ดีขอรับ แต่แม่นางเป็นหญิงสาว ดูแล้วน่าจะยังไม่ออกเรือนควรจะใส่หมวกไผ่ยามออกมาข้างนอก คนพบเห็นจะได้ไม่มองแม่นางในแง่ร้ายน่ะขอรับว่าเป็นสตรีผิดจารีต” เซียงจื้อกล่าวแนะนำอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง

        “...............แฮ่ะ?...อ้อ...เอ่อ..อาา..ข้าต้องใส่มันสินะ?..” เป่าหลิงนั้นทำหน้าตาเหมือนกับว่า ตกลงว่าต้องใส่จริงๆใช่ไหม?..เอ่อ ใช่เรื่องไหมเนี้ย.. “ปกติข้าไม่ค่อยได้ใส่มันเสียด้วยสิ… เอาเถอะ ถือว่าข้าได้รับคำเตือนแล้วกัน ปกติก็ไม่มีใครคิดจะเตือนข้างี้หรอก..” เป่าหลิงนั้นหยิบคันฉ่องมาส่องหน้าของตนเอง แต่แล้วเธอก็ต้องเก็บไป.

        แต่เหมือนว่าเทพเจ้าช่างบัลดานดล ทำให้มือของเธอนั้นดันทำคันฉ่องหลุดมือเอาเสียอย่างงั้นล่ะ.. เด็กสาวจึงเดินไปเก็บมันขึ้นมาจากพื้น และเหมือนกับเทพมารตนไหนก็ไม่รู้(?) บัลดานอีกแล้ว ระหว่างนั้นก็มีคนที่กำลังขนของ และเดินทางด้วยเกวียนผ่านมา แต่คงเพราะว่าเจ้าหินที่ใหญ่เกินไป วัวจึงต้องใช้แรง ผ่านหินนั้น…เจ้าหินเจ้ากรรมนั้นก็เด้งกระดอนมา..

        ใช่แล้ว กระเด้งกระดอนมาและตอนนั้นเป็นช่วงที่เด็กสาวนามเป่าหลิงนั้นกำลังก้มเก็บมันพอดี อีกไม่นาน หินก้อนนั้นก็คงถึงหัวเธอได้ในไม่ช้า…..

        “คนอื่นจะได้ไม่มองแม่นางแปลกๆ….” เซียงจื้อพูดไม่ทันจบก่อนก้มลงคว้ากระจกสำริดที่อีกฝ่ายทำตกร่วงได้ทันก่อนถึงพื้น “แม่นางขอรับนี่กระจกที่ทำตก”

        เป่าหลิงนั้นรับกระจกที่อีกผ่ายนั้นเก็บลงมาให้เพราะว่าเขานั้นดันคว้ากระจกสำริดนั้นไปก่อนเอาเสียอย่างงั้นล่ะ “อะ..อ้าว..อ้อ ขอบใจนะ” เป่าหลิงยิ้มให้อีกฝ่าย เมื่อเขานั้นดันรับกระจกสำริดของเธอได้เสียอย่างงั้น.. แหม่ สำหรับเราแล้วมันต้องขายอ้อยทั้งไร่เลยใช่ไหม ถึงจะอ่อยไอ้คนนี้ได้เนี้ย?!! หลังจากนั้นไม่นาน เจ้าเกวียนขนของคันเดิมนั้นล่ะ เขาก็ตั้งอยู่ใกล้ๆ ข้าวของต่างๆก็โดนลำเลียงลง…

        “โฮ่ง ง งโฮ่อง ง ง ง”
        “ม๊า ว วว!!!! ฟ่อ ออ อ อ อ”

        เสียงของเจ้าหมากับเจ้าแมวนั้นดังขึ้นบริเวณด้านหลัง ตอนนี้สัตว์ทั้งสองชนิดนั้นกำลังไล่กันอยู่เอาเสียอย่างงั้น เจ้าแมวน้อยกระโดดขึ้นไปบนเกวียนขนของ ที่มีกล่องอยู่ เจ้าหมานั้นก็เหมือนกัน แต่ทว่าเมื่อยามมันกระโดดลงมา กล่องนั้นเองก็กระโดดลงมาด้วย..

        และมันเป็นทิศที่เป่าหลิงนั้นกำลังยืนอยู่พอดี.. นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นเหลือบหันไป….เอ๊ะอ้าว...ก่อนที่เจ้ากล่องนั้นจะหล่นลงมาา าา  ทับเธอว์!!!

        เซียงจื้อที่เห็นก่อนรีบคว้าตัวอีกฝ่ายดึงก่อนใช้ตัวเบาถอยร่นไปด้านหลัง จนร่างหญิงสาวในตอนนี้ถูกดึงกระซับในอ้อมอกของเขา ก่อนผละตัวออก

        “แม่นางน้อย ท่านไม่เป็นอะไรนะขอรับ” เซียงจื้อกล่าวถามอีกฝ่ายก่อนมองดูด้วยความเป็นห่วง

        “!!!!” เป่าหลิงนั้นตกใจเล็กน้อย ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นไปด้วยความรวจเร็ว ชายร่างสูงนั้นรีบคว้าตัวเธอออกจากตรงสถานที่อยู่ กล่องนั้นตกลงไปบนพื้นจนมันแตก เจ้าของเกวียนจึงวิ่งเข้ามากันด้วยความโกลาหน..แต่ก็ไม่ได้มากนัก..

        “ขะ..ข้าไม่เป็นอะไร...” เป่าหลิงนั้นไม่รู้ว่าจะตอบอะไร เหมือนกับว่าเธอกำลังงงและตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ จังหวะนั้นเองที่พ่อค้าและคนยกของตัวปลากรอบเอจะเดินเข้ามาขอโทษขอโพยทั้งสองคนเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น… โดยที่เป่าหลิงนั้นไม่ได้รับรู้เลยว่า ความจริงตรงบริเวณแขนของเธอก็โดนกล่องไม้นั้นถากๆ จนเป็นรอยเลือดซิบ…

        “ไม่เป็นไรขอรับท่านทั้งสอง แค่อุบัติเหตุ เดี๋ยวข้าช่วย” เซียงจื้อกล่าวบอกก่อนหันไปแจ้งแม่นางน้อย “แม่นางน้อยเช่นนั้นข้าขอตัวไปช่วยทั้งสองยกของขึ้นเกวียนก่อนนะขอรับ”

       “อา..ขอโทษนะ เจอข้ามีแต่เรื่องซวยๆทั้งนั้นเลย” เป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้นก่อนที่จะเกาหัวของตนเอง ก่อนที่จะทำหน้าเหมือนกับว่ากำลังโทษตัวเองอยู่อย่างงั้นล่ะ คงเพราะตอแหลอยู่ ถ้าเป็นปกติ เธอคงกระโดดหลบแล้วด่าไอ้คนที่ทำตกไปนานละ แม้ว่ามันจะเป็นหมาหรือว่าแมวก็เถอะ!! ไอ้แมวบ้าเอ้ยย เดินมาตรงนี้ทำซากอะไรวะ!!!

       “แม่นางน้อยอย่ากล่าวตำหนิตัวเองเลยขอรับ อุบัติเหตุย่อมเกิดได้ทุกที่ไม่ใช่ความผิดแม่นางหรอกขอรับ” เซียงจื้อกล่าวปลอบอีกฝ่าย ก่อนยิ้มให้กำลังใจ

        “ข้าต้องให้ท่านช่วยตลอดเลยนะ?..ขำจัง ชาวยุทธ์อย่างข้าต้องให้คนอื่นช่วยอยู่ร่ำไปเช่นนี้...อืม...ข้ารู้สึกผิดจริงๆที่ต้องทำให้ท่านมาเจอกับอะไรแบบนี้...อืม…..งั้นนี้อ่ะ..ข้าให้..” เป่าหลิงนั้นกล่าวเสร็จก็หยิบคันฉ่องอันที่เธอพึ่งเกือบทำตกนั้นไปให้อีกฝ่าย “อะ...ตอบแทนที่เจ้าช่วยข้าอยู่ร่ำไปไง” เป่าหลิงบอกเช่นนั้น

        “ไม่ต้องตอบแทนหรอกขอรับแม่นางน้อย เป็นหน้าที่ทหารรักษาเมืองเช่นข้าต้องช่วยคนเดือดร้อนอยู่แล้ว กระจกนี่แม่นางเก็บไว้ใช้หรือขายยามฉุกเฉินดีกว่าขอรับ” เซียงจื้อกล่าวบอกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเป็นมิตรก่อนยิ้มหวาน ยกมือปรามอีกฝ่าย

        “...เจ้าไม่อยากที่จะรับของจากข้าอย่างงั้นหรือ….มัน...ไม่มีความหมายกับเจ้าหรือ??” เป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้น ใบหน้าของเธอนั้นมุ่ยลงเล็กน้อย … “ข้าก็แค่อยากให้ของตอบแทนเจ้า..อืม..ตอบแทนท่านบ้าง...ท่านไม่อยากจะรับมันไว้หน่อยหรอ?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถามเช่นนั้น นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเธอนั้น ช่างใสซื่อเหลือเกินน น น….แม้ว่ามันอาจจะไม่ได้งดงามราวกับใบหน้าของแม่เลี้ยงของเขาก็ตาม….

        เซียงจื้อเมื่อเห็นสีหน้าหญิงสาวเช่นนั้น ก่อนรีบยื่นมือรับกระจกจากอีกฝ่าย “ไม่ๆ ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้นขอรับแม่นางน้อย หากเป็นความปรารถนาดีเช่นนั้นข้าจะรับกระจกนี้ไว้เก็บรักษานะขอรับ” เซียงจื้อกล่าวบอกอีกฝ่ายก่อนยิ้ม “แม่นางอายุยังน้อยยิ้มจะดูสดใสกว่านะขอรับ”

        “....ท่านเองก็เหมือนกัน...หากพบกันรอบหน้าท่านคงไม่ทำแววตาเศร้าสร้อยนั้นอีกหรอกนะ?...” เป่าหลิงนั้นกล่าวราวกับว่าจะบอกว่าที่นางเข้าหาเขาเพราะว่านัยต์ตาของเขาจริงๆ...ก่อนที่เธอจะคลียิ้มหวานให้กับอีกฝ่าย แต่ทว่าดันเป็นยิ้มหวานที่แปลกประหลาดเสียจริงในใจ… “ข้าไปล่ะ หวังว่าจะพบเจอกันเร็วๆนี้...ข้าเชื่อว่าเราจะต้องได้พบเจอกันอีกแน่” หลังจากพูดจบ เป่าหลิงก็เดินหันหลังออกไปตามที่เธอบอก…………...

        เซียงจื้อหลังจากลากับแม่นางน้อยแล้ว เขาเก็บกระจกก่อนเดินไปช่วยพ่อค้ากับคนยกของยกสินค้าขึ้นบนเกวียน

       “...........ข้าทำไปทำไมวะ?” น้ำเสียงของเธอนั้นยามที่อยู่ไกลเขากล่าวพูดกับฝ้าเฉี่ยทันที.. เดี๋ยว เมื่อตะกี้เธอทำอะไรลงไปหรอ?.. อ้อใช่ เจ้าเด็กนั้น...นัยต์ตาชวนคิดจริงๆนั้นล่ะ ‘...เมื่อกี้เจ้าสยองมากเลยรู้ไหม...’ เสียงของฝ้าเฉี่ยนั้นอธิบาย.. เป่าหลิงเองก็เบ้ริมฝีปาก…

        ‘ตอแหลเนียนจริง..เจ้าเป็นอะไรกับเด็กคนนี้นักหนา?...ข้าเห็นเจ้าเจอเขาแล้วเจ้าเปลี่ยนไปเสียทุกที...ไม่ใช่เพราะว่าสายตาแล้วกระมั้ง?’ เสียงของทางฝ้าเฉี่ยนั้นกล่าวบอก เป่าหลิงนั้นเงียบไป ก่อนที่จะเบ้ริมฝีปากของนางเองอีกครั้ง..

        “ใครมันจะไปรู้...”

        ‘แล้วซิริล่ะเป่าหลิง ข้าเห็นเวลาเจ้าอยู่กับนางทุกทีเจ้ามักเปลี่ยนไปกลายเป็นอ่อนโยนเสมอ แถมข้าดูออกไม่ใช่ความตอแหลด้วย’ ฝ้าเฉี่ยกล่าวถามอีกฝ่ายก่อนบินไม่รู้ไม่ชี้นำทางไปข้างหน้าต่อ

        “.....” เมื่อฝ้าเฉี่ยนั้นกล่าวถึงซิรินางก็เงียบไป นัยต์ตาของนางนั้นกลับคิดอะไรบางอย่าง ราวกับหม่นหมอก ใบหน้าที่เคยยิ้มนั้นเปลี่ยนไป ตอนนี้นางก็แค่ยิ้มเพียงข่มขื่นเท่านั้นล่ะ.. “ข้าบอกแล้วไงฝ้าเฉี่ย….ว่าเราสองคนเป็นเส้นขนาดที่ไม่มีทางบรรจบกัน..และไม่มีวันจะแยกไป...ข้าไม่ได้มีสิทธิ์ที่จะพบซิริล่าด้วยซ้ำ……..การเจอของเราสองคน มันก็แค่เรื่องผิดพลาด...ของฟ้า” เป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้น รอบข้างหากว่ามีใครกำลังมองอยู่…


        คงคิดได้อย่างเดียว ว่าเด็กสาวคนนี้คงกำลังสูญเสียคนสำคัญในชีวิต ต่างจากเมื่อสักครู่ราวกับฟ้ากับเหวดีๆนี้เอง...ราวกับว่ากำลังเดินอยู่ในพื้นที่ ที่ตกเต็มไปด้วยหิมะอันหนาวเหน็บ แม้งดงามเพียงใด แต่ก็หนาวเหน็บเกินจะบรรยาย…

        ไม่ใช่ว่าไม่อยากจะพบนะ...คนรักน่ะ…..แต่ในเมื่อพบแล้วมันไม่ได้อยู่ด้วยกัน?...

        พบไปทำไม?............เหมือนท่านพ่อที่ต้องทรมารที่ท่านแม่จากไปงั้นหรอ?....ข้าไม่เข้าใจเลย


@Admin




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ เซียง จื้อ เพิ่มขึ้น 5 โพสต์ 2019-3-7 17:12
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ เซียง จื้อ เพิ่มขึ้น 25 โพสต์ 2019-3-7 17:11
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ เซียง จื้อ เพิ่มขึ้น 40 โพสต์ 2019-3-7 17:11
รูปปั้นไป๋เหมียว ใช้กับอินซิงไปแล้วเดือนนี้ รอใช้เดือนหน้าต่อนะจ๊ะหรือครั้งหน้าจะเปลี่ยนไปใช้รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา  โพสต์ 2019-3-7 17:11
คุณได้รับ +1 คุณธรรม +15 ความชั่ว +10 ความโหด โพสต์ 2019-3-7 17:10

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -62 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -62 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2
โพสต์ 2019-5-2 18:33:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
     เรือโดยสารขนาดกลางที่แล่นออกจากท่าเรือใหญ่ของอู๋จวิ้นในเจียงหนาน  บัดนี้กำลังล่องนาวาพาคนมากมายเดินทางไปยังนครหลวงฉางอัน  ตลอดทางในทะเลเรือโดยสารต้องผจญกับคลื่นน้อยใน  แต่นั้นเป็นปรกติยามอยู่ในทะเล  หลายคนที่หลี่เซี้ยนเจ่อได้เห็นขณะนั่งอยู่บนดาดฟ้าเรือต่างมีอาการเมาทะเล  หากเป็นชาวใต้สบายและได้เปรียบกับคนอื่นมีหลี่เซี้ยนเจ่อรวมอยู่ในนั้นด้วย  เพลงบรรเลงขับกล่อมลำนำไม่มีให้ได้ยิน  และมีเพียงสิ่งมีชีวิตในทะเลให้ผู้คนได้ทัศนาระหว่างเดินทางไปยังฉางอัน  สิ่งที่ได้เห็นอีกอย่างหนึ่งคือลูกเรือที่คอยเดินตรวจตราและรักษาคนที่มีอาการเมาเรือ  
     หลายวันผันผ่านจากแม่น้ำแยงซีเกียงแดนเจียงหนาน  เรือโดยสารนำพามาถึงแม่น้ำฮวงเหอ  สายที่มองผ่านลงไปยังแม่น้ำหายนั้นพบว่าความเกรี้ยวกราดของสองแม่น้ำช่างต่างกันอย่างเห็นได้ชัด  มีบางช่วงเวลาที่เรือโดยสารต้องฟันฝ่าคลื่นที่หนุนสูง  ทุกคนบนเรือโดยสารต้องเกาะจับกันแน่นต่างช่วยกันไม่ให้ใครต้องร่วงหล่นลงในแม่น้ำฮวงเหอสายนี้  หลี่เซี้ยนเจ่อที่ฝึกยุทธแต่วัยเยาว์ต้องโอบกอดหนูน้อยสองคนไว้แนบกายรับแรงปะทะจากคลื่นที่ซัดเข้ามายังลำเรืออย่างไม่หวั่นเกรง  อายุแม้จะมากขึ้นแต่ความกล้าหาญและการป้องภัยให้ชาวบ้านกลับไม่ได้ลดลงเลย  จนเมื่อทุกอย่างสงบลงตนเองจึงคลายกอดออกแล้วปล่อยให้เด็กสองคนได้กลับไปหาครอบครัว  หลี่เซี้ยนเจ่อนั่งยิ้มให้อย่างอบอุ่นและมองประหนึ่งคนในครอบครัว
     วันเวลาผ่านไปได้นับแล้วเกินสองวันแน่นอน  เรือโดยสารจอดเทียบท่าที่ท่าเรือใหญ่ของฉางอัน  ผู้คนต่างทยอยเดินออกจากตัวเรือแล้วตนเองตามหลังมาเป็นคนสุดท้าย  สมดั่งเป็นราชธานีของแผ่นดินโดยแท้  ท่าเรือของยครหลวงใหญ่โตกว่าที่อู๋จวิ้นมากกว่าหลายตัว  หลี่เซี้ยนเจ่อจ้างรถม้าให้ไปส่งที่บ้านของตัวเอง  เพื่อขออาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วค่อยเดินทางไปยังบ้านของใต้เท้าเซวีย
     กระทั่งมาถึงบ้านของตัวเองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว  หลี่เซี้ยนเจ่อบอกพ่อบ้านหลี่ว่าเดินทางมาทำธุระด่วนและขอผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าไปทำธุระ  ใช้เวลาเพียงไม่นาน  หลี่เซี้ยนเจ่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จสิ้น  แล้วรีบเดินออกจากบ้านไปยังบ้านตระกูลเซวียต่อทันที
@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2019-5-2 18:46

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -62 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -62 + 3

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กราดิอุสทมิฬ
หลี่ซื่อชุนชิว
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x3
x13
x1
x1
โพสต์ 2019-5-19 23:08:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[มาถึงฉางอัน]

    หลายวันกับการล่องเรือไปตามเเม่น้ำหวงโหวในที่สุดจางฝูเเละขบวนเดินทางของเธอนั้นก็มาถึงยังฉางอันเสียที ซึ่งนอกจากเรือของเธอแล้วก็ยังมีเรืออีกมากมายหลายลำที่รอเข้าเทียบท่า ณ ท่าเรือซันป่อกงอันเป็นท่าเรือใหญ่ของเมืองฉางอันแห่งนี้ซึง่กว่าที่เรือที่จางฝูโดยสารมานั้นจะได้คิวเข้าเทียบท่าก็ปาไปจนช่วงสาย แต่อย่างน้อยเธอและขบวนเดินทางของเธอเดินทางมายังเมืองแางอันได้รวดเร็วมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมนัก เหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่วันที่เธอต้องเดินทางไปยังเเคว้นต้าหว่านเพื่อให้ทันกำหนดที่ส่งให้พี่ชายเธอ หลังจากที่เรือเข้าเทียบท่าและซุนเจียงก้กลับขึ้นมานั่งบนรถม้าแล้วนั้นพวกจางฝูกล่าวลาแก่เจ้าของเรือแล้วเร่งเดินทางลงจากเรือโดยไว


    “ที่ท่าเรือนี่มีของขายเยอะนัก เเวะซื้อตะเตรียมเสบียงเอาไว้อีกไม่นานเราจะเข้าสูการเดินทางในทะเลทรายกันแล้วพวกเจ้าทุกคนต้องระวังตัวอย่าให้ขาดน้ำหรืออาหารโดยเด็ดขาด”จางฝูหันไปเอ่ยกำชับกับพวกคนในขบวนเดินทางและเดินเที่ยวซื้อของกักตุนเอาไว้สำหรับเดินทาง โดยในที่ท่าเรือนั้นจางฝูได้จ่ายเงินซื้อเอารถม้ามาอีกคันสำหรับบรรทุกอาหารและน้ำเมื่อยามต้องเดินทางในทะเลทราย


      “มีอีกเรืองที่ต้องจัดการ”จางฝูเอ่ยพึมพัมออกมาก่อนจะเดินไปหาหัวหน้าของกลุ่มขบสนคนที่เธอจ้างมาเดินแห่ “หลังจากที่ซื้อข้าวของเสร็จเรียบร้อยแล้ว เจ้าพาคนไปรอข้าที่ด้านนอกเมืองทางตะวันตก ข้าจะเข้าไปทำธุระในเมืองสักครู่ไม่นาน”จางฝฌอ่ยออกมาพร้อมกับหัวหน้ากลุ่มเดินทางที่พยักหน้ารับเป็นดการตกลง ก่อนที่จางฝูนั้นจะเดินแยกตัวออกไปยังรถม้าที่ซุนเจียงนั่งรออยู่ด้านในโดยมีเจ้าเสวี่ยนอู่อยู่เล่นเป็นเพื่อนหรือบางที่ก้จะมีเจ้าจิ้นสิงไเล่นอยู่ด้วยอีกตัว


      “ซุนเจียงหลังจากที่ซื้อของเสร้จแล้วข้าจะเข้าไปในเมืองหน่อย ไว้เราไปเจอกันอีกทีที่ด้านนอกเมืองนะ ข้าไปเพียงแปบเดียวเท่านั้นข้าสัญญา”จางฝูเอ่ยออกมาก่อนจะยืนมือเข้าไปยังด้านในก่อนที่มือบางของเธอนั้นจะถูกมือหนาของซุนเจียงนั้นจับกุมเอาไว้ตามด้วยสัมผัสนิ่มหยุ่มที่ประทับลงมาบนหลังมือของเธอ


    “ระวังตัวด้วย ข้าจะรอเจ้า”เสียงของซุนเจียงเอ่ยตอบขึ้นมาพร้อมกับจางฝูที่ชักมือกลับออกมาพรางยิ้มเขินหลังจากที่เธอพอจะเดาออกได้ว่าชายหนุ่มหัวเขียวในรถม้านั้นทำอะไรกับมือของเธอไปเมื่อครู่


     “ข้าไม่เป็นไรหรอก เจ้าอยากได้อะไรไหมข้าจะซื้อมาฝาก”


     “ไม่ละ ขอบใจเจ้ามาก”


     “งั้นข้าไปนะ”จางฝูเอ่ยออกมาก่อนที่เธอจะเดินจากไปขึ้นยังหลังของเจ้าต้าเสวี่ยและควบทะยานออกไปมุ่งสู่ตัวเมืองฉางอันและสถานที่ที่เธอจะเดินทางไปนั้นก็คือกองฉลากของเมืองเพื่อไปขึ้นเงินอย่างไรเลา “ทีนี่ก็จะได้มีเงินใช้จ่ายระหว่างเดินทางเสียที”


@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม โพสต์ 2019-5-20 10:08

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หนามคู่เป่าเหลียน
ชุดวังน้ำทิพย์
กงจักรไท่หยาง
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x18
x1
x6
x1
x