กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 30|ตอบกลับ: 2

{ ด่านซันไห่กวน } ศาลาหวนอดีต

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-2-2 16:59:21 |โหมดอ่าน



ศาลาหวนอดีต

  { ด่านซันไห่กวน }





ศาลาพักใจที่ตั้งอยู่ที่ด่านซันไห่กวน
สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์สถานรำลึกถึงผู้ที่จากไปเมื่อครั้งที่ซงหนูบุก
ตามเสาศาลามักมีดอกไม้ที่ญาติ สหาย ลูกหลานที่รอดจากสงครามมาวางไว้
บรรยากาศในศาลาสงบเงียบ ทว่าตอนกลางคืนก็จะมีบรรยากาศเยือกเย็นหน่อย
คล้ายมีพลังงานบางอย่าง

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

49

กระทู้

662

โพสต์

24หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
26094
เงินตำลึง
183966
ชื่อเสียง
114559
ความหิว
-85
คุณธรรม
733
ความชั่ว
0
ความโหด
57

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2019-2-2 19:46:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ไป๋ฟางหรง
บทที่ 126 : ความทรงจำที่ขาดหาย


            สุดท้ายไป๋ฟางหรงก็ต้องรีบหาซื้อม้าแล้วเร่งเดินทางออกจากเผ่าอูหวนตามคำแนะนำของหัวหน้าเผ่ากินรีอยู่ดี  เรื่องนี้นางไม่เถียง การเป็นสตรีคนเดียวเดินทางอยู่นอกด่านหาใช่ความคิดที่ดี

ไป๋ฟางหรงไม่ได้คิดสิ่งใดทั้งนั้น สัมผัสสายลมปลิวผ่านหน้า ย้อนคิดถึงเรื่องหลายวันที่ผ่านมา  คิดถึงเรื่องใหญ่ที่นางได้รับรู้มา
ต่อไปเผ่าวิหคจะเป็นอย่างไร?
ต่อไปเผ่ามนุษย์จะเป็นอย่างไร?

คำถามเหล่านี้ไป๋ฟางหรงล้วนไม่มีคำตอบ และไม่สามารถจะคิดหาคำตอบใดได้อีก เพราะอีกไม่นานนางก็จะลืมแล้ว  ลบความทรงจำ...เหตุใดนางไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้นะ ไป๋ฟางหรงเยาะเย้ยตนเองที่ยังใสซื่อคิดเข้าข้างตนเองว่าจะสามารถทำอะไรได้มากกว่านั้น

        ไป๋ฟางหรงถอนหายใจ ปล่อยให้ความคิดแล่นไปเรื่อยๆ  จนกระทั่งความทรงจำในหลายวันนี้เริ่มเลือนรางหายไป   ร่างระหงยังควบม้าไปเรื่อยๆรู้แต่เพียงว่าต้องไปให้ถึงด่านซันไห่กวน  และเมื่อไปถึงหญิงสาวก็ลืมทุกอย่างโดยสิ้นเชิง  

ร่างบางชะลอม้าแล้วมองไปรอบๆอย่างงุนงง  ก่อนจะเห็นศาลาอยู่ไม่ไกลจึงลงจากม้าแล้วจูงเข้าไปผูกที่ต้นไม้  ส่วนตนเองก็นั่งลงในศาลา  ครุ่นคิดทบทวนความทรงจำด้วยความวิตก
เกิดอะไรขึ้น?
ทำไมนางอยู่ที่นี่?

คิ้วเรียวขมวดมุ่น มองไปรอบกายอย่างหวาดระแวง  ล่าสุดไป๋ฟางหรงจำได้ว่านางอยู่ที่เขาคังติเซ  นั่งอยู่ข้างน้ำตกเพื่อรอคนที่ซินแสว่าต้องการความช่วยเหลือ   แล้วเหตุใดนางจึงมาอยู่ที่… หญิงสาวพยายามทวนความจำ  แต่มันก็ว่างเปล่า  สิ่งที่จำได้มีแค่เขาคังติเซ แล้วก็ความจำลางๆว่าต้องมาด่านซันไห่กวน

ที่นี่ด่านซันไห่กวน

ไป๋ฟางหรงสรุป  แต่ก็ย้อนกลับมาสู่คำถามเดิม  นางโผล่มาที่นี่ได้อย่างไร? ทำไมความทรงจำตอนเดินทางถึงได้หายไป? แล้วนางจะมาทำอะไรที่ด่านซันไห่กวน?

สำรวจดูตัวเองก็ไม่พบบาดแผลหรือร่องรอยการถูกทำร้ายใด  มีแต่ใจที่อยากจะร่ำไห้และเหน็ดเหนื่อย อยากกลับไปฉางอัน อยากกลับไปกอดลูกๆ และอยากกลับไปนอนอิงต้วนหงส์ผู้เป็นสามี
เกิดอะไรขึ้นกันแน่??


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2019-2-2 19:49

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +75 ความหิว -48 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 75 -48 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
คัมภีร์ละติน
ม้าเฟิ่งหวง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x100
x100
x30
x30
x8000
x1
x1
x1
x100
x14
x9000
x6
x3
x9
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x490
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x2
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1

49

กระทู้

662

โพสต์

24หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
26094
เงินตำลึง
183966
ชื่อเสียง
114559
ความหิว
-85
คุณธรรม
733
ความชั่ว
0
ความโหด
57

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2019-2-3 18:31:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ไป๋ฟางหรง
บทที่ 126 : คำสอนสุดท้าย


         ไป๋ฟางหรงยังสับสนไม่สร่างก็มองเห็นชายชราในหมวกไม้ไผ่มุ่งหน้าตรงเข้ามาที่ศาลาไกลๆ  เข้ามาใกล้อีกหน่อยจึงพบว่าคุ้นตานัก  เดินเข้ามาใกล้อีกนิดหญิงสาวจึงมั่นใจว่าใช่ซินแสตงฟางแน่แล้ว  ร่างบางลุกพร่วดขึ้้นยืนรอรับยอดปราชญ์แห่งปผ่นดิน  ภายในใจมีคำถามอยู่ร้อยพัน มั่นใจว่าการปรากฎกายของซินแสตงฟางซั่วที่นี่ย่อมมิใช่เรื่องบังเอิญ

“คารวะซินแสตงฟางเจ้าค่ะ” ร่างบางโค้งคำนับหลังชายชราเดินเข้ามาใต้ร่มศาลา  ซินแสตงฟางมองสตรีร่างบางตรงหน้าก่อนยิ้มพร้อมพยักหน้าเล็กน้อย

“ดูเหมือนจะสำเร็จแล้วสินะ”
สำเร็จ?

ไป๋ฟางฟรงทวนคำในใจ ก่อนประสานมือ “เรียนซินแส...ข้าจดจำได้เพียงว่ากำลังนั่งรอข้างน้ำตก  ความทรงจำหลังจากนั้นจนถึงว่าข้ามาที่ด่านซันไห่กวนได้อย่างไร...ข้านึกสิ่งใดไม่ออกแล้ว จึงไม่อาจตอบได้ว่าสำเร็จหรือไม่เจ้าค่ะ”

“จำไม่ได้เลยอย่างนั้นรึ?” ซินแสถาม มือเหี่ยวย่นลูบเคราคล้ายครุ่นคิดบางสิ่ง ก่อนกล่าวต่อ “ไม่เป็นไร การที่ตอนนี้แม่นางอยู่ที่นี่ก็เป็นหลักฐานแล้วว่าเจ้าช่วยดวกเขาได้สำเร็จ”

“มันคือเรื่องอะไรกันแน่เจ้าคะซินแส?” หญิงสาวถาม การที่อยู่ดีๆความจำหายไปไม่ใช่เรื่องที่จะทำให้รู้สึกวางใจได้เลย

“ใต้หล้านี้ยังมีเผ่าพันธุ์อื่นที่ไม่ใช่มนุษย์...พวกเขาไม่ประสงค์จะเผยตัว”

“.....” แม้จะได้ยินเรื่องน่าตกใจอย่างเผ่าพันธุ์อื่นที่ไม่ใช่มนุษย์  ไป๋ฟางหรงก็ตกใจเพียงเล็กน้อยเท่านั้น   คงเป็นเพราะลึกๆนางข้องเกี่ยวกับพวกเขาจนคุ้นเคยไปแล้วก็ได้  แม้ความจำจะหายไป ทว่าความคุ้นเคยยังคงมี

ไป๋ฟางหรงพยักหน้าเข้าใจ  หากเป็นเรื่องนี้ก็เข้าใจได้  นางคงไปพัวพันกับเรื่องภายในของพวกเขามากเกินไป  แม้จะเสียดายที่จำเรื่องสำคัญไม่ได้ แต่ก็ทำใจได้อยู่

“แม่นางสามารถช่วยเหลือพวกเขาได้ก็เป็นข้อพิสูจน์ว่าเจ้ามีคุณสมบัติคู่ควรจะถูกเรียกเป็นปราชญ์แล้ว” ซินแสตงฟางเอ่ย

“ซินแส...จนถึงบัดนี้ข้ายังไม่เข้าใจนัก คุณสมบัติแบบใดจึงจัดเป็นปราชญ์เจ้าคะ  ใต้หล้ามีเรื่องมากมายที่ข้ายังไม่รู้ และยังมีอีกหลายเรื่องที่ข้าสับสนไม่เข้าใจ  ข้าที่ยังด้อยความรู้เช่นนี้จะนับเป็นปราชญ์ได้หรือ?” หญิงสาวเอ่ยอย่างเป็นกังวล  ลึกๆตัวนางยังรู้สึกว่านางยังสามารถตัดสินใจพลาดพรั้งได้มาก จะกล้าเรียกตนเป็นปราชญ์ได้เช่นไร

“แม่นาง...เจ้าคิดว่าปราชญ์ใช่ผู้ที่มั่นใจว่าตนเองรู้ความเป็นไปทุกสรรพสิ่งหรือ?” ซินแสถาม

ไป๋ฟางหรงชะงัก ก่อนตอบ “ข้าทราบดีว่าไม่มีมนุษย์ผู้ใดที่สามารถกล่าวอ้างได้ว่ารู้ทุกสรรพสิ่งบนโลกเจ้าค่ะ แต่ลึกๆแล้วยังรู้สึกว่าจำเป็นต้องมีความรู้มากกว่านี้…”

“นั่นแหละคือวิถีของปราชญ์” ซินแสตงฟางซั่วยิ้มพลางมองสตรีรุ่นหลานอย่างใจดี “บัณฑิตคือผู้รู้วิชา รู้ตำราคำสอนที่มีผู้เขียนไว้แล้ว  ท่องจำเข้าใจได้มากคนเหล่านี้เรียกว่าเป็นบัณฑิตแนวหน้ามีชื่อเสียง  ส่วนปราชญ์คือผู้ที่รู้ตนอยู่เสมอว่าสิ่งมี่ตนเองรู้นั้นยังไม่เพียงพอ  ความรู้ที่มีบันทึกในตำรานั้นมิใช่ถูกต้องไปเสียทั้งหมด   ปราชญ์คือผู้ที่พยายามอธิบายสรรพสิ่งให้ใกล้เคียงความจริงที่สุด  แต่ละคนล้วนมีหนทางเป็นของตนเอง ขงจื้อ เล่าจื้อ ม่อจื้อ เจ้าก็รู้ว่าคำสอนของพวกเขาล้วนมีความแตกต่างกัน”

“ตอนนี้แม่นางกำลังเริ่มต้นหนทางของการเป็นปราชญ์  หาใช่เรื่องผิดที่จะคิดแบบนั้น”

ทุกคำพูดของซินแสตงฟางซั่วล้วนเป็นสิ่งที่ช่วยไขทุกความข้องใจของนาง  ไป๋ฟางหรงซึมซับคำสอนของยอดปราชญ์แห่งแผ่นดินก่อนจะประสานมือ “เข้าใจแล้ว เป็นผู้น้อยที่ใจร้อนฟุ้งซ่านไปเอง ขอบคุณซินแสที่ชี้แนะเจ้าค่ะ  ข้าจะจดจำคำสอนของซินแสไว้”

ซินแสตงฟางซั่วยิ้มพลางพยักหน้าเบาๆ ก่อนลุกขึ้นยืน “ชีวิตปราชญ์ไม่อาจหลีกหนีความวุ่นวายในแผ่นดินได้ ขอให้แม่นางใช้ความรู้ความสามารถช่วยเหลือแผ่นดิน”

เห็นซินแสต้ังท่าจะจากไป ไป๋ฟางหรงก็ลุกขึ้นยืน “ก่อนจาก ขอผู้น้อยเรียนถามซินแสอีกเรื่อง…ตลอดมาแผ่นดินยังวุ่นวาย ฮ่องเต้ทรงมีพระดำริ ตั้งใจจะตามหาซินแสมาตลอด เหตุใดท่านจึงมิเคยปรากฏตัวออกมาสักครั้งเจ้าคะ?”

“ในแต่ละช่วงเวลาฟ้าดินกำหนดบทบาทของคนแตกต่างกัน แผ่นดินจะยั่งยืนก็ต้องอาศัยกำลังของคนจากรุ่นสู่รุ่น” ชายชราตอบ “สรรพสิ่งผันแปรไม่หยุดนิ่ง วันเวลาไม่ไหลย้อนกลับ หนทางของแม่นางยังอีกยาวไกล เชื่อว่าวันหนึ่งมีวาสนาคงได้พบกันใหม่”

“ขอบคุณซินแสที่ชี้แนะเจ้าค่ะ โปรดถนอมตัวด้วย” ร่างระหงค้อมกายส่งยอดปราชญ์แห่งแผ่นดินที่ออกไปเร้นกายอีกครั้ง  

คนจากไปแล้ว เหลือเพียงไป๋ฟางหรงที่ยังครุ่นคิดทบทวนถึงคำสอนสุดท้ายของซินแสตงฟางซั่ว  แลกเปลี่ยนวาจาไม่กี่คำ หลงเหลือถ้อยคำให้ทบทวนเป็นแรงบันดาลใจมากมายนัก  การเดินทางจากบ้านอันยาวไกลนี้สิ้นสุดลงแล้ว

และต้าฮั่นก็ได้ปราชญ์หญิงขึ้นมาอีกหนึ่งคนอย่างเรียบง่ายเช่นนั้นเอง


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ตงฟาง ซั่ว เพิ่มขึ้น 35 โพสต์ 2019-2-3 19:17
คุณได้รับ +7 คุณธรรม +2 ความโหด โพสต์ 2019-2-3 18:51

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -38 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 222 -38 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
คัมภีร์ละติน
ม้าเฟิ่งหวง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x100
x100
x30
x30
x8000
x1
x1
x1
x100
x14
x9000
x6
x3
x9
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x490
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x2
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-2-24 01:19

ขึ้นไปด้านบน