กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 62|ตอบกลับ: 3

{ แคว้นซูเล่อ } โรงหมอกาลนิวาต

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-2-2 09:25:07 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2019-2-2 11:22


โรงหมอกาลนิวาต


{ แคว้นซูเล่อ }








ณ มุมหนึ่งของแคว้นลูกหมาป่าทะเลทรายมีสถานที่แห่งหนึ่ง
ที่หลายๆคนรู้จักมักคุ้นเป็นอย่างดี แต่ถึงกระนั้นก็ตาม
ไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าไปในที่แห่งนั้นหากไม่จำเป็นนัก


【โรงหมอแห่งความสงบ】

เป็นอีกหนึ่งอดีตสถานที่สำคัญที่นึงของแคว้นซูเล่อ
เนื่องจากเจ้าของคนเก่า โหล่วซือ เป็นสุดยอดหมอในเขตนี้
ว่ากันว่าเขาสามารถรักษาโรคที่ไม่มีใครรักษาให้ราชวังได้
ทำให้หลังจากนั้นที่นี่ก็มีชื่อเสียงอย่างมากในแคว้น
แต่ในช่วงสงคราม โหล่วซือ กลับเสียชีวิตลงจากผลพวงนั้น

เหลือไว้เพียงโรงหมอแห่งนี้และลูกสาวของเขา เลเบีย
ผู้มีความสามารถและพรสวรรค์ในการรักษาไม่แพ้พ่อของนาง
แต่ทว่าการรักษาของเธอออกจะแปลกประหลาดไปเสียหน่อย
ทั้งวัตถุแปลกๆใส่ในร่างกาย ยารสสีกลิ่นชวนสยอง ฯลฯ

การรักษาที่เหมือนการทรมาณ หรืออุปกรณ์ไม่น่าไว้ใจก็ตามที

ด้วยชื่อเสียงเสียงนี้ทำให้นางค่อนข้างเป็นที่เกรงกลัว
แต่ด้านการรักษาทุกคนที่ถึงมือเธอได้เร็วล้วนรอดชีวิตแทบทั้งสิ้น
นั่นก็นับได้ว่าเป็นปริศนาอย่างหนึ่งในแคว้นเลยทีเดียว

  



【เลเบีย หมอแปลกแห่งซูเล่อ (26)】


ลูกสาวของหมอหลวงที่เรียกได้ว่ามีพรสวรรค์มากที่สุดคนหนึ่งของแคว้นกับหญิงต่างแดน
หลังจากที่ท่านพ่อของเธอเสียชีวิตไป เธอก็รับดูแลโรงหมอใหญ่ของท่านพ่อต่อ
โดยมีหมอและเด็กฝึกผู้ช่วยรวมกันมากถึง 50 คนในโรงหมอของเธอ
แต่กลับมีชื่อเสียงแปลกๆเกี่ยวกับวิธีการรักษาที่แปลกประหลาด
แม้ว่าจะเป็นอาการเดียวกันแต่รักษาต่างกัน หรือแม้จะเป็นคนเดิม 
อาการเดิม
การรักษากลับไม่เหมือนเดิม ซึ่งผู้ป่วยส่วนใหญ่ล้วนลืมการรักษาของเธอไม่ลง

เนื่องจากเรียกได้ว่าเป็นความทรมาณที่ไม่สามารถหาได้จากที่ไหนเลยทีเดียว..

ถึงอย่างนั้นก็ตาม เลเบีย ก็ยังสามารถรักษาด้วยวิธีปกติธรรมดาได้
และเธอเองก็มีลูกศิษย์ที่เรียนวิชาแพทย์ทั่วไปจากเธอจำนวนหนึ่งเช่นกัน

โดยมีข้อตกลงว่าจะต้องช่วยเหลือผู้อื่นด้วยจิตใจบริสุทธิ์ไม่ใช่แค่เพื่อเงิน
เพียงแต่ผู้ที่จะรับสืบทอดวิชาการรักษาแปลกประหลาดของเธอนั้นได้
ต้องเป็นคนที่เธอไว้ใจอย่างถึงที่สุด และคงจะมีเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น
ว่ากันว่าการรักษาของเธอเหมือนกับวิชาของชาวตะวันตกผสานกับชาวทะเลทราย

นับได้ว่าเป็นอัจฉริยะทางด้านการรักษาเหมือนดั่งตำนานเลยทีเดียว





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-2-2 21:45:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย XingZi เมื่อ 2019-2-2 23:01



(ฟื้นฟูซูเล่อสถานที่ที่ 3)


                          วันนี้ซิงจื่อออกเดินทางจากค่ายช้ากว่าปกติ เนื่องจากมีวันนี้เขาเลือกที่จะทำงานฟื้นฟูสถานที่ร่วมกับเพื่อนของเขา ไป๋หมาว ซึ่งนางเองก็เป็นเด็กสาววัยแรกรุ่นคนนึงที่ต้องใช้เวลาเตียมตัวก่อนออกจากบ้านพอสมควร ซึ่งเขาก็ไม่ได้คิดมากหรือเป็นปัญหากับพฤติกรรมนี้ของสาวๆเหมือนเด็กหนุ่มคนอื่นๆ ในร่างที่รอเขาก็ฝึกร่างกายรอได้ และเมื่อพร้อม ทั้งสองก็ออกเดินทางมายังโรงหมอกาลนิวาต

                          เมื่อมาถึงยังสถานที่แห่งนี้ เด็กหนุ่มสัมผัสได้ถึงบรรยากาศบางอย่างที่แตกต่างออกไปจากปกติ พื้นที่แห่งนี้ตกแต่งด้วยของแปลกตา ส่วนสีสันหลักคือแดงดำและม่วงทำให้รู้สึกถึงความลึกลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่

                           "ที่นี่ใช่โรงหมอแน่หรอ?" ซิงจื่อกล่าวกระซิบถามเพื่อนหญิงของตนอย่างลังเลใจ

                           "อื้ม.. ก็เคยได้ยินมาบ้าง แต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี่น่ะนะ" เด็กสาวเองก็อยู่ในสภาพกระสับกระส่ายเล็กน้อยเช่นกัน ในสถานที่ซึ่งเป็นโรงหมอที่ควรเต็มไปด้วยกลิ่นของยานั้น กลับมีกลิ่นหอมและความอับจากอะไรบางอย่างที่ไม่สามารถบอกได้...

                            "อ๊ากกกกกก" เด็กหนุ่มตกใจกับหัวกระโหลกที่อยู่บนโต๊ะที่เขากำลังพิงอยู่จนล้มลง ตึง!

                             แอ๊ดดดด เสียงของประตูกลที่เหมือนจะเป็นกำแพงแต่จริงๆแล้วมีอีกห้องซ่อนอยู่พร้อมบานพับฝืดเหมือนตั้งใจให้เป็นดังขึ้น ก่อนที่ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งจะเดินออกมาจ้างห้องที่มีแสงสีม่วงอมชมพูด้านในพร้อมกับกลิ่นอะไรบางอย่างที่ไม่น่าอภิรมณ์นัก ตามมาด้วยเสียงร้องที่แหบพร่าจางๆจากด้านในก่อนที่ประตูนั้นจะปิดลงไปอย่างชวนให้สงสัย พร้อมกับร่างของหญิงสาวในผ้าคลุมที่ดูไม่น่าจะเป็นหมอเดินมายังจุดที่พวกเขาอยู่

                             "พวกเจ้าคือเด็กจากค่ายเด็กกำพร้าสินะ"
นัยต์สีเหลืองอำพันดูแปลกตาและเส้นผมสีเงินยาวสวยกล่าว ด้วยสีผมที่เหมือนกันทำให้ซิงจื่อมึนงงเล็กน้อย อย่างน้อยนางก็เป็นคนนึงที่สามารถยืนยันได้ว่าเขาไม่ได้แปลกประหลาดอยู่คนเดียวถึงแม้ว่าผิวกายของนางจะไม่ขาวเท่าเขาก็ตามที

                            "ที่นี่ห้ามส่งเสียงดังรบกวนผู้ป่วย.." นางกล่าวด้วยเสียงเรียบนิ่งก่อนจะวางกระดาษแผ่นนึงไว้บนโต๊ะที่มีกระโหลกประดับวางไว้ก่อนหน้านี้

                              "นี่คืองานในวันนี้ที่พวกเจ้าต้องไปทำเพื่อฟื้นฟูโรงหมอแห่งนี้ รีบกลับมาก่อนที่พระอาทิตย์จะตกดินล่ะ" หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แววตาของนางสบประสานกับซิงจื่อที่นั่งอยู่กับพื้นเพียงชั่วครู่เหมือนนางจะจ้องอยู่เล็กน้อยแต่กลับไม่พูดอะไรออกมาแล้วเดินกลับเข้าห้องลับที่นางมาในทันที แอ๊ดดดดดด ปึก!

                              "นี่เจ้าพาข้ามาถูกแน่นะ?" เด็กหนุ่มยังคงติดค้างภาวะตกใจอยู่เล็กน้อยมองกระดาษที่อยู่ด้านข้างกระโหลกอย่างไม่เชื่อสายตา

                              "ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน.. แต่ดูเหมือนว่าพวกเราคงต้องทำมันแล้วล่ะ" ไป๋หมาวหยิบกระดาษแผ่นนั้นมาด้วยสายตาที่สู้ ซิงจื่อพยักหน้าเขาใจถึงแม้ว่าจะคิดว่ามันแปลกๆแต่ก็ช่วยไม่ได้ แล้วเมื่ออ่านข้อความในกระดาษแผ่นนั้นจบทั้งสองก็ออกเดินทางไปทำงานตามที่เขียนไว้ในกระดาษแผ่นนั้น

                                แต่ในระหว่างทางนั้นเองเด็กหนุ่มแยกออกมาทำงานอีกทางเขาได้ยินเสียงเล็กแหลมของอะไรบางอย่างที่บ่นทั้งๆที่มีคนอยู่


                                "สายแล้วๆ!! จะไปทันไหมเนี่ย? สายแล้วๆๆ!!" นกสีเหลืองตัวหนึ่งกล่าวออกมาด้วยภาษาของมนุษย์ จะว่าไปแล้วก็ดูไม่เหมือนนกทั่วๆไป เพราะมันมีร่างกายที่อ้วนป้อมกว่าไก่หรือนกชนิดอื่นๆ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น!

                                'นกที่ถือตำราอะไรสักอย่างแล้ววิ่งบ่นไปทั่วๆแบบนั้น นี่เราบ้าไปแล้วรึ!' ซิงจื่อคิดในใจแต่สิ่งที่เห็นนั้นกลับเหมือนจริง และเมื่อเจ้านกนั่นสัมผัสได้ถึงสายตาของเด็กหนุ่มก็วิ่งหนีไปในทันที เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าทำไมแต่เขาก็เลือกที่จะวิ่งตามมันไปเพราะเหมือนว่ามันกำลังทัาทายความขี้แกล้งของเขาอยู่

@Admin



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +3 ความชั่ว โพสต์ 2019-2-2 22:10

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -68 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -68 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หยกขาว
พัดหวงไจ้
ปรัมปราศิลาศักดิ์สิทธิ์
เตาถานมู่
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
ฮั่นเสียทองเทวะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x2
x30
x95
x1
x1
x30
x1
x1
x30
x25
x35
x30
x3
x1
x6
x60
x3
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x497
x36
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x100
x100
x298
x29
x57
x7
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x31
x1
x7
x7
x50
x1
x4
โพสต์ 2019-2-3 10:45:06 | ดูโพสต์ทั้งหมด
(ฟื้นฟูซูเล่อสถานที่ที่ 4)


                  ในวันต่อมา ซิงจื่อ และ ไป๋หมาว ได้รับหน้าที่ในการช่วยเหลือฟื้นฟูสถานที่ต่างๆในซูเล่ออีกครั้ง และในวันนี้สถานที่ที่ได้กลับมาทำงานนั่นก็คือโรงหมอกาลนิวาตสถานที่เดิมกับวันก่อน แม้จะมีความรู้สึกแปลกๆกับตัวสถานที่เล็กน้อย แต่ถ้าเป็นการทำงานที่นี่ไม่ได้ยากลำบากสำหรับเขาสักเท่าไหร่ ดังนั้นจึงไม่เป็นปัญหาอะไร หากแต่คำถามที่คั่งค้างคาจิตอยู่ในใจนั่นคือลักษณะร่างกายของเลเบีย ที่อีกฝ่ายมีผมสีที่พิเศษเหมือนตนเองได้อย่างไร

                  พวกเขาทั้งสองเดินทางมาถึงกับห้องทำงานหลักอีกครั้ง ก่อนที่ครั้งนี้หมอหญิงจะรอพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว นางจ้องมองพวกเขาด้วยสายตาที่ดูสนอกสนใจกว่าแต่ก่อน และบุคลิกที่ดูเปลี่ยนไปดูร่าเริงขึ้นเล็กน้อยแต่ยังพอสัมผัสได้ เด็กหนุ่มก็ไม่แน่ใจว่าอะไรทำให้รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน เลเบียหยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาเปิดอ่านเล็กน้อยก่อนที่จะวางลงบนโต๊ะเบาๆแล้วเลื่อนให้ทั้งสองดูมันเป็นใบรายการสินค้าทั้งเข้าและออก

                  "วันนี้มีงานสามอย่าง นำยาที่ข้าปรุงสำเร็จแล้วไปส่งที่แคว้นอื่นๆ ออกไปซื้อของตามที่ต่างๆในใบรายการและกลับมาช่วยต่อเติมห้องใหม่ที่นี่ ส่วนม้าก็ให้ไปขอมาจากคอกของทางหลวง ข้าได้เตรียมเอกสารให้แล้ว หวังว่าพวกเจ้าจะเข้าใจตรงกันนะ" หญิงสาววางพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเช่นเคยแต่โทนเสียงนั้นดูสดใสกว่าเมื่อวาน ซิงจื่อคิดว่าคงจะเป็นเพราะตัวเองที่โวยวายตกใจกระโหลกประดับโดยไม่ได้ตั้งใจ ส่วนนั้นนี้พวกเขามาเงียบๆคงจะทำให้เขาอารมณ์ดีได้เหมือนกัน

                  "รับทราบแล้วขอรับ!" "จะทำให้เต็มที่เจ้าค่ะ!" ทั้งสองน้อมรับคำสั่งอย่างนอบน้อมก่อนที่จะเดินทางกันออกไป แม้จะได้บาดแผลมาเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไร เมื่อซิงจื่อและไป๋หมาวทำการซื้อและขายสินค้าสำเร็จก็กลับมาช่วยต่อเติมห้องใหม่ เด็กหนุ่มผมสีเงินที่ถูกย้อมให้เป็นน้ำตาลไหมอ่อนๆมองผังก่อสร้างอย่างงุนงงเล็กน้อบ

                  "อืม.. ทำไมห้องนี้ถึงได้มีประตูกรงเหล็กเป็นทางออกทางเดียวล่ะ?" เขายกเตียงมาวางด้วยความรู้สึกไม่คุ้นชิ้น การจัดของในห้องก็ดูสวยงามไม่ต่างจากห้องพักผู้ป่วยทั่วไป แต่ช่องระบายอากาศและช่องให้แสงสว่างกลับเล็กเกินไปแม้จะมีเพียงพอก็ตาม


                  "นั่นสินะ... ข้าคิดว่านี่คงเป็นที่สำหรับนักโทษอะไรอย่างนั้นซะอีกอ่ะ แต่ดูๆแล้วท่านเลเบียเนี่ยใส่ใจผู้ป่วยจังเลยน๊า~" ไป๋หมาวที่จัดผ้าปูให้เข้าที่เริ่มเข้าสู่จินตนาการเคลิบเคลิ้มอีกครั้ง เพราะนางดูเหมือนจะชื่นชมหมอหญิงแสนแปลกมากเลยทีเดียว

                  "ฮ่ะๆๆ เธอเนี่ยจริงๆเลยนะ ถ้านี่เป็นห้องผู้ป่วยธรรมดาอย่างที่เขียนล่ะก็ข้าไม่เอาด้วยแล้ว ข้าว่าวิชาแพทย์ดีๆก็มีตั้งเยอะนะ ถ้าทรมาณเหมือนของท่านเลเบียข้าก็ไม่เอ---" ในระหว่างที่ซิงจื่อกำลังจะพูดอยู่นั้นเองเขาก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่มีรังสีแปลกน่าสยดสยองตรงหน้า

                  "ซิงจื่อ เจ้าทำงานเสร็จแล้วใช่ไหม?" น้ำเสียงและท่าทีของหมอแปลกเปลี่ยนไป เธอดูนิ่งแต่มีกลิ่นไอหนาวเย็นบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมา
                  "ข.. ขอรับ.." เด็กหนุ่มมองอีกฝ่ายอย่างหวาดกลัวกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงอ้ำอึ้งในลำคอ

                  "ข้าคิดว่าบนตัวเจ้ามีรอยขีดข่วนนะะะะ มาให้ข้ารักษาสิยยยยย" เสียงนั้นร้องเรียกอย่างดุดันร้อยยิ้มที่ดูจิตเล็กน้อยลากเขาเข้าห้องไปท่ามกลางความตกใจของเด็กสาวที่อยู่ในเหตุการณ์

                  "อ๊ากกกกกกกกกกกก" และแล้วเด็กหนุ่มก็ได้เข้าใจว่า การรักษาที่ดีที่สุดและทรมาณที่สุดมันเป็นเช่นไร

@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +7 คุณธรรม +4 ความชั่ว +4 ความโหด โพสต์ 2019-2-3 14:13

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -62 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -62 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หยกขาว
พัดหวงไจ้
ปรัมปราศิลาศักดิ์สิทธิ์
เตาถานมู่
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
ฮั่นเสียทองเทวะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x2
x30
x95
x1
x1
x30
x1
x1
x30
x25
x35
x30
x3
x1
x6
x60
x3
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x497
x36
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x100
x100
x298
x29
x57
x7
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x31
x1
x7
x7
x50
x1
x4
โพสต์ 2019-2-15 22:26:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-2-16 20:42

{เดอะเป่าหย่า(?) อินชาวไร่ ภาค 2 : การเดินทางของฉันและเธอคือการฆ่าเวลา}
{ตอนที่ 19 : เจ้าหาเรื่องเองไม่เกี่ยวกับข้า }

        เป่าหลิงนั้นลากร่างของซิริล่าที่ตอนนี้นั้นกำลังยิ้มแห้งๆให้กับเธอมายังที่โรงหมอ ที่เธอนั้นเดินไปถามทางของคนอื่นๆ ท่าทางแล้วหญิงสาวคงจะทำแรงเกินไป เพราะว่าด้วยความโกรธที่เกิดขึ้น ทำให้เป่าหลิงนั้นเกิดพลั่งมือข่วนแขนของทางซิริล่านั้นจนเป็นรอย แม้ว่าเธอนั้นจะลองดูแล้วว่ามันไม่มีอันตรายอะไร แต่ทว่าการปฐมพยาบาลนั้นก็คือสิ่งที่ดีที่สุด..

        นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นเหลือบมองคนที่มืออาบเลือดอยู่ตรงนั้นก่อนที่จะถอนหายใจแล้วเดินเข้าไปด้านในโรงหมอที่ค่อนข้างจะประหลาดพอตัวเลยล่ะ หญิงสาวนั้นกำลังสงสัยว่าทำไมต้องตั้งชื่อนี้ด้วยเพราะว่าไม่เข้าใจเหมือนกัน…

        “..ขอโทษนะ..ท่านหมออยู่ไหม?” แต่หลังจากนั้นเธอก็เห็นโรงหมอที่มีคนเต็มไปหมด เรียกได้ว่าไม่อาจบอกได้ว่าใครเป็นหมอ เป็นอะไร..แต่ทว่ามีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหา ท่าทางน่าจะเป็นหมอหรือว่าผู้ช่วยนั้นล่ะ..

        “แม่นางสองคนต้องการให้ช่วยอะไรไหมขอรับ? ท่านหมอเลเปียตอนนี้ไม่อยู่” ชายคนนั้นกล่าว เป่าหลิงนั้นเลิกคิ้ว หมอบ้าอะไรวะ ชื่อโคตรโรมัน แปลว่าเป็นชาวโรมันใช่ไหม?ถามใจดูนะ? “ข้าแค่อยากจะให้ช่วยรักษาแผลให้นางที...ข้าเกรงว่ามันจะติดเชื้อ” เป่าหลิงนั้นกล่าวบอก ก่อนที่จะยกแขนของซิรินั้นขึ้นมา เห็นรอยแผลจากเล็บข่วน.. เมื่ออีกฝ่ายเห็นก็เลิกคิ้ว..

        เมื่อมองไปที่มือของหญิงสาวที่ใส่หมวกไม้ไผ่ปกปิดหน้าตาก็เห็นว่ามันโดนปิดบังไว้อยู่..เอ๋หรือปล่าวนะ?..

        “งั้นข้าจะไม่ถามแล้วกันขอรับ ว่าไปทำอะไรมา อย่างงั้นเชิญแม่นางทางนี้เลยขอรับ...” เขานั้นกล่าวบอก ก่อนที่จะยิ้มรอยยิ้มเพื่อธุรกิจให้กับเป่าหลิงและซิริล่า หลังจากนั้นซิริก็โดนรักษาจนหายดี แล้ว มีผ้าพันแผลด้วย เป่าหลิงนั้นเป็นคนออกค่าใช้จ่ายเนื่องจากว่าซิริก็ไม่มีสิ่งนั้น ค่าเงินของทางนี้ เพราะฉะนั้นก็ตามนั้นล่ะ..

        “......ครั้งหน้าอย่าทำอย่างงี้อีกนะ…...การวาดภาพนั้น….ข้าไม่อยากให้ใครเห็น” เป่าหลิงนั้นกล่าวบอก เป็นช่วงให้ซิริคลียิ้มแล้วค่อยๆโอบไหล่ของเป่าหลิงด้วยรอยยิ้มกว้างของตนเอง.. “คิดว่าข้าจะโกรธเจ้าเพราะเรื่องแค่นี้หรือ?”


@Admin




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม +1 ความโหด โพสต์ 2019-2-16 20:45

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 25 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดวงตาสวรรค์
กระบี่มารพันปี
ตัวเบาร่มนภา
โลหิตมาร
หน้าไม้กล
วิจารณ์ซางยาง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x34
x25
x9999
x3546
x4763
x19
x50
x55
x100
x9999
x4590
x1930
x5778
x4680
x3309
x54
x20
x500
x100
x100
x20
x9999
x2700
x5
x100
x20
x907
x1
x1
x14
x1
x5
x10
x1105
x10
x1
x9999
x200
x2
x68
x9079
x100
x41
x1
x1
x562
x1
x164
x3
x1
x2
x4
x1
x48
x989
x14
x5
x2
x2
x20
x3
x12
x7
x2
x142
x50
x2
x3
x5
x1
x3
x3
x4
x3
x30
x4
x32
x35
x212
x1708
x50
x8
x3
x129
x2494
x7200
x5072
x2656
x3908
x835
x15
x1457
x171
x2464
x52
x140
x444
x299
x7459
x5449
x6423
x739
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-2-24 01:26

ขึ้นไปด้านบน