ดู: 160|ตอบกลับ: 6

{ แคว้นซูเล่อ } คอกสัตว์กาลอรุณเบิกฟ้า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-2-1 08:26:41 |โหมดอ่าน



คอกสัตว์กาลอรุณเบิกฟ้า


ยินดีต้อนรับ

                               
{ แคว้นซูเล่อ }








คอกสัตว์ขนาดใหญ่ทางตอนใต้ของซูเล่อ
ตามนโยบานของท่านต้าข่านในด้านเศรษฐกิจพอเพียง
จึงได้ทำการสร้างศูนย์เพราะเลี้ยง-ซื้อขาย-ผสมพันธุ์
ในโครงการหลวงขึ้นมาเพื่อสนองราชโอการ

ในช่วงหลังจากสงครามได้มีการปรับปรุงครั้งใหญ่
มีส่วนสาธิตการเลี้ยงสัตว์เพื่อเป็นแบบอย่างแก่ราษฎร
พร้อมทั้งขายและมอบต้นทุนเล็กน้อยด้วยเช่นกัน

ปัจจุบันพื้นที่นี้มีสัตว์ชนิดต่างๆมากมายไม่ว่าจะเป็น
'กระต่าย อูฐ ลามะ ไก่ แพะ แกะ สุกร โคนม ลา อัลปาก้า และม้า'
แม้สถานที่นี้จะพึ่งถูกสร้างก็เป็นที่นิยมสำหรับต่างชาติเป็นอย่างมาก
ส่วนที่เป็นที่นิยมที่สุดก็คือดาวเด่นของรุ่น มัลบีก้า!









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

60

กระทู้

308

โพสต์

7หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
45581
เงินตำลึง
8907
ชื่อเสียง
32057
ความหิว
793

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
618
ความชั่ว
0
ความโหด
267
พิราบขาว
เลเวล 1

ปิงเยว่

"บทกวีของข้าจะนำทางท่าน"
pet
โพสต์ 2019-2-1 16:39:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด

(ฟื้นฟูซูเล่อสถานที่ที่ 2)

                        ในวันนี้ซิงจื่อเดินทางออกมาตามเส้นทางที่แผนที่ได้กำหนดไว้ แต่เดิมเขาเดินทางตามเส้นทางสายใต้บ่อย แต่ไม่คุ้นเคยกับการผ่านประตูซูเล่อทางทิศใต้เสียเท่าไหร่ เพราะประตูอยู่ตรงข้ามกับค่ายเด็กกำพร้าในอีกทางเข้าออกนึง ซิงจื่อมองสถานที่เขตนี้อย่างสนใจ พื้นที่เป็นพื้นที่ของคอกสัตว์ขนาดใหญ่หลายคอก พร้อมกับพื้นที่ทุ่งหญ้ากว้างยาวไกลสุดลูกหูลูกตา

                        "ว้าวววววว! น่ารักจัง!" เด็กหนุ่มมองพื้นที่ด้านหน้าด้วยดวงตาเป็นประกาย นิสัยชอบสัตว์น่ารักของเขาเป็นอะไรที่ไม่สามารถปกปิดได้ แม้ปกติจะเป็นคนที่คนอื่นมองออกง่ายมาตั้งแต่แรกแล้วก็ตามที

                        "ใช่ไหมล่ะ? เจ้าพวกนี้น่ะฉันเลี้ยงเองกับมือเลยนะ!" ชายร่างโตคนหนึ่งเดินเข้ามาทักจากทางด้านหลังอย่างเป็นมิตร

                        "อ๊ะ! คุณเป็นคนดูแลที่นี้รึเปล่าขอรับ?" ซิงจื่อมองไปที่อีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า ร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและผิวเข้มกร้านแดดช่างดูเป็นคนที่แข็งแกร่งจริงๆ

                        "โอ้! ใช่แล้ว! เจ้าคือคนจากค่ายเด็กกำพร้าที่จะมาช่วยพวกข้าสินะ! โฮ่! ยังเด็กอยู่เลยนี่นา แต่ข้าน่ะไม่อ่อนข้อให้ใครในการทำงานหรอกนะ!" ชายร่างโตกล่าวเสียงสดใสแต่หนักแน่น ซึ่งเด็กหนุ่มตรงหน้าก็ตอบรับอย่างมุ่งมั่นตอบเช่นกัน   "ขอรับ!"

                          งานของซิงจื่อในคอกสัตว์อรุณเบิกฟ้านั้นคือการดูแลสัตว์ในคอกต่างๆทั้งหมด

               โดยเริ่มจากให้อาหารม้าและลาเพียงแค่เปิดคอกม้าและลาแล้วเอาฟางแห้งไปให้พวกมันเท่านั้น แต่ทว่า...
                         "เอาล่ะ ทานเยอะๆนะ" เด็กหนุ่มให้อาหารม้าด้วยรอยยิ้ม แต่ไม่นานพวกม้านั้นกลับแสดงท่าทีแปลกๆแล้ววิ่งวนไปมาทั่วคอกจนซิงจื่อถูกลากไปด้วยและเขาต้องพยายามไล่ตามมาทุกตัวเพื่อกลับเข้าสู่คอกดังเดิม

                ต่อมาก็ให้นมลูกลามะ แพะ แกะ โคนม อัลปาก้า และอูฐ เนื่องจากว่าแม่นมของพวกมันไม่พอเลยต้องใช้นมวัวแทน ถึงอย่างนั้นก็ตาม...
                           "น่ารักจังเลย! ดื่มนมกันเยอะล่--- เอ๊ะ! ไม่ อย่าเข้ามา! อย่าเข้ามาแบบนั้นน๊าาาาาา!" เด็กหนุ่มถูกรุมด้วยลูกสัตว์แสนน่ารักทั้งหกชนิดจนน่วม แต่อย่างน้อยก็ให้นมพวกมันจนอิ่มเล่นจนพอแล้วนอนหลับกันไปในที่สุด

                สุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุดคือคอกสัตว์เล็ก ไก่ สุกร และกระต่าย ซ่อมรัวคอกที่ชำรุด แต่มันก็ไม่ง่ายขนาดนั้น...
                           "หวังว่ารอบนี้จะไม่มีปัญหาอะไรนะ.." ซิงจื่อที่พึ่งตอกรัวใหม่ทั้งหมดเสร็จแล้วใช้ข้อศอกของตนปาดเหงื่อเล็กน้อย แต่ในระหว่างนั้นเอง!  อี๊ด!!  กระต๊าก!!  ตึก! ตุ๊บ! ทั้งหมู่ที่สู้กันจนรัวพัง ไก่ที่ตีกันเล่นจนของในคอกกระจัดกระจาย และกระต่ายที่กระโดดข้ามคอกหนีไปแล้ว!!

                            แม้จะทุลักทุเลกันพอสมควรแต่เขาก็มาจนถึงหน้าที่สุดท้ายแล้วนั่นคือการตะไบเล็บให้ท่านมัลบีก้า

                            'ห๊ะ? ท่านมัลบีก้า? หนูตะเภา' เด็กหนุ่มมองหนูตะเภาตัวอ้วนพลุ้ยที่นอนขี้เกียจอย่างเป็นเจ้าพระเจ้านายอยู่ พอมีคนมาดูก็ทำสายตาและท่าทีออดอ้อนแต่พอเหลือแค่ซิงจื่อก็ทำหน้าตาเบื่อโลกและนอนขี้เกียจเท้าสะเอวจ้องด้วยสายตามองเหยียดจากสวรรค์อย่างเป็นใหญ่

                             'น..น่าหมั่นไส้สุดๆไปเลย!!' ซิงจื่ออดทนดูแลเล็บของเจ้าหนูตะเภาจองหอกตัวนั้นด้วยความอดทนอย่างสูงส่ง..
                             
                             ไม่นานในที่สุดเขาก็ทำทุกงานสำเร็จแล้ว

                            "โอ้ วันนี้ทำได้ดีมาก! ไว้แวะมาอีกได้นะ" ชายที่ดูแลเด็กหนุ่มกล่าวด้วยรอยยิ้มและร่าเริง แม้ว่าเขาจะเห็นใบหน้าอันแสนเบื่อโลกของคนตรงหน้าก็ตามที

                             "ขอบคุณสำหรับวันนี้นะขอรับ" ซิงจื่อพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อนพร้อมกับโค้งให้อีกฝ่าย สำหรับเขาแล้วที่นี่จะเป็นสถานที่เที่ยวพักผ่อนที่ดีมาก แต่หากเป็นที่ทำงานก็คงจะเป็นงานที่เหนื่อยยากมากเลยทีเดียว

@Admin

               


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +2 ความชั่ว +2 ความโหด โพสต์ 2019-2-1 22:01

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -47 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -47 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
รถม้าหรูหรา
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เตาถานมู่
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x8
x6
x14
x100
x2
x10
x18
x40
x30
x35
x12
x10
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x10
x30
x1
x30
x1
x1
x30
x26
x52
x30
x3
x1
x6
x60
x7
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x684
x132
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x102
x130
x298
x29
x57
x4
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x29
x1
x7
x7
x50
x1
x4

60

กระทู้

308

โพสต์

7หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
45581
เงินตำลึง
8907
ชื่อเสียง
32057
ความหิว
793

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
618
ความชั่ว
0
ความโหด
267
พิราบขาว
เลเวล 1

ปิงเยว่

"บทกวีของข้าจะนำทางท่าน"
pet
โพสต์ 2019-2-3 20:50:04 | ดูโพสต์ทั้งหมด


                     เด็กหนุ่มผิวขาวเผือกเดินทางนำม้าและรถม้ามาคืนหลังจากรับส่งของให้โรงหมอเสร็จ หลังจากทำงานที่นี่มาก็มีเรื่องมาให้ทำที่นี้เรื่อยๆ จนมาที่นี่กว่าสามวันติดแล้ว หากจะให้พูดถ้ารู้ว่าย้อมผมแล้วชีวิตสบายขึ้นขนาดนี้เขาคงย้อมไปนานแล้ว แต่ก็คงกลับไปที่คำตอบเดิมที่ว่า ถ้าไม่ย้อมจะดีกว่า แต่ถึงอย่างนั้นก็ตามเรื่องฉาวในช่วงนี้ของเขาก็ยังเป็นที่พูดถึงและนินทากันอย่างแพร่หลาย ทุกวันนี้เดินเล่นในแคว้นที่มีคนสาปส่งตัวเองเหมือนเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว พอเรื่องที่ว่าเด็กคนนั้นถูกจับไปแล้วแทนที่เรื่องจะซาไปดันกลายเป็นว่าเด็กคนนั้นจะกลับมาแก้แค้นอีก ยอมใจชาวบ้านพวกนั้นเสียจริงๆ เด็กหนุ่มคิดไปเรื่อยๆก็ถึงกับปากทางเข้าคอกใหญ่แต่ในระหว่างที่เขาจะเข้าไปนั้นเองก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังขึ้น

                      ฮี่ยยยย!!
                      "เฮ้ยแก! หยุดเดี๋ยวนี้นะโว้ย!" "ทุกคนช่วยกันจับมันเร็ว!" เหล่ากลุ่มชายเลี้ยงสัตว์ทั้งหลายวิ่งเล่นกันในคอกม้าอย่างสนุกสนาน ทำให้เด็กหนุ่มคิดถึงตัวเองที่อยู่ตรงจุดนั้น ถ้าไม่มีวิชาตัวเบาก็คงลำบากกันพอดี ว่าแล้วเขาก็นึกขำในใจเล็กน้อยมองต่อไป แต่เหตุการณ์มันดันไม่จบอยู่แค่นั้น

                     "น.. นั่นมันอะไรกันน่ะ!?" ซิงจื่อเห็นกับภาพของเจ้าม้าที่บาดเจ็บอยู่วิ่งวนไปรอบๆอย่างไม่หยุด แม้ว่าเหล่าคนเลี้ยงม้าคนอื่นๆจะพยายามตามจับก็โดนสบัดหลุดแทบทุกราย อาการของมันไม่ใช่อาการพยศทั่วไปเสียแล้ว นี่มันอาการจิตหลอนอย่างบ้าคลั่งของม้า เขาเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนเมื่อตอนเด็กๆ แต่ว่าเจ้ามาตัวนี้ต่างกันออกไป มันทั้งมีความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ รวมไปถึงขนสีทองงามสวย แต่เลือดที่ไหลออกมาตามตัวเหมือนเหงื่อนั้นก็ตำให้เขานึกถึงม้าฮั่นเสียจากต้าหว่านที่เขาเลื่องลือกัน แม้กระทั่งวิชาตัวเบาของซิงจื่อเองก็คงจะตามความไวของมันไม่ทัน แต่เมื่อเห็นสภาพของคนเลี้ยงสัตว์ที่ถูกสะบัดกระเด็นไปทีละคนแล้วเขาก็ทนไม่ได้จนต้องวิ่งเข้าไป

                     เมื่อประชิดตัวกับเจ้าม้าตัวร้ายได้สำเร็จเด็กหนุ่มกระโดดขึ้นไปบนมาตัวนั้นก่อนที่จะจับแผงคอด้วยมือข้างหนึ่งแล้วใช้แขนอีกข้างคว้าคอของม้าตัวนั้นเอาไว้ เมื่อเจ้าม้าพยศสัมผัสได้ถึงผู้บุกรุกมันก็ทำการไล่วิ่งกระโดดสบัดตัวไปมาไปทั่วๆคอกอยู่เกือบสองชั่วยาม แต่เด็กหนุ่มที่อยู่บนหลังของมันนั้นยังคงสามารถที่จะยึดตัวให้อยู่บนหลังมันได้ตลอดเวลานั้น ไม่นานเจ้าม้านั้นก็สงบลงแล้วนอนสลบพักอยู่บนพื้นหญ้าบริเวณนั้น ก่อนที่เมื่อฝืนขึ้นมาอีกครั้งมันจะยิ่งสงบและอยู่ติดกับซิงจื่อเพียงคนเดียวเท่านั้น คนดูแลคอกม้าอธิบายว่ามันเป็นม้าที่เจ้าของที่เดินทางมาจากต้าหว่านเสียชีวิตระหว่างเดินทาง พอเห็นว่าบาดเจ็บจึงนำมาพักที่นี่ แต่มันกลับไม่เชื่องกับใครเลย เด็กหนุ่มจึงตกลงรับมันมาเลี้ยงดู แม้ว่าที่ห้องจะมีแมวเล็กแมวใหญ่ นกพูดได้ และท่านเล่อซาร์แล้วก็ตาม...


@STAFF_Pixiu


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม +2 ความโหด โพสต์ 2019-2-5 01:37

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -31 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 35
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -31 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
รถม้าหรูหรา
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เตาถานมู่
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x8
x6
x14
x100
x2
x10
x18
x40
x30
x35
x12
x10
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x10
x30
x1
x30
x1
x1
x30
x26
x52
x30
x3
x1
x6
x60
x7
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x684
x132
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x102
x130
x298
x29
x57
x4
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x29
x1
x7
x7
x50
x1
x4
โพสต์ 2019-2-5 18:30:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย เฉินอี้ เมื่อ 2019-2-6 21:11

โรลทำงานเพื่อรักวันที่3
"ท้องฟ้าวันนี้สวยงามเหมือนรอยยิ้มของนางเลยอ้าถ้าข้าได้เห็นหน้านางตลอดเวลาข้าคงมีความสุขตลอดเวลาอย่างแน่นอนอ้าาเดี่ยวแบบนี้ข้าก็จะไปหานางดีกว่าหลังจากที่เสร็จสิ้นในการตรวจนี้แตว่ากว่านางนั้นจะกลับมาคงดึกเหมือนเดิมสินะ"
เฉินอี้ที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนเจ้าม้ากำลังสอดส่องสายตาไปทั่วบริเวรคอกสัตว์ที่ท่านต้าข่านนั้นได้สร้างขึ้นเมื่อเพื่อชาวซูเล่อทุกคน
"อืมแบบนี้ข้าจะทำอะไรก่อนดีล่ะแบบนี้ไปตรวจตรารอบๆคอกสัตว์แห่งนี้ล่ะกันเผื่อจะเจอกับอะไรที่เป็นอันตรายก็ตามทีเหอะๆโชคดีที่วันนี้ข้าไม่ได้โดนเจ้าพวกนั้นตามติดมานะไม่งั้นล่ะก็ข้าเซงแย่แน่หึๆๆถ้าเปลี่ยนเป็นหญิงสาวละก็มันก็น่าคิดนะแต่ข้าคิดว่ามันคงไม่ดีอย่างแน่นอนเห้อ"
พร้อมกับที่เฉินอี้นั้นค่อยๆควบเจ้าม้าเข้าไปยังรอบนอกของคอกสัตวืแห่งนี้เพื่อตรวจตราความเรียบร้อยของที่นี้เอาไว้โดยที่เฉินอี้นั้นไม่เพียงแค่ตรวจตรารอบนอกเท่านั้นแต่ยังลงไปเช็คร่องรอยของรอยเท้าว่ามีรอยเท้าอะไรที่น่าสงสัยหรือเปล่าวแถวนี้หรือว่าจะเป็นรอยเท้าของสัตว์ร้ายที่อาจจะเข้ามาขโมยกินสัตว์ของคอกสัตว์แห่งนี้หลังจากที่ใช้เวลาไปสักพักกับการตรวจสอบรอยเท้าทั่วทั้งบริเวณแล้วนั้นเฉินอี้ก็บ่นพึมพัมกับตัวเองอย่างเบาๆ
"อืมแถวนี้ไม่มีรอยเท้าของสัตว์ใหญ่ๆดีแล้วนะนี้เห้อโชคดีไปนะถ้าเกิดมีพวกเสือหรือว่าพวกสัตว์ที่มันกินเนื้อใหญ่ๆล่ะก็แบบนี้ก็โชคดีไปนะเห้อแบบนี้ข้าควรไปตรวจแถวในคอกเลยก็ดีนะเป็นการไปดูพวกสัตว์ต่างๆด้วยข้าก็ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยอืมแถมยังเป็นการตรวจตราด้วย"
พร้อมกับที่เฉินอี้นั้นก็ค่อยๆขึ้นเจ้าม้าพร้อมกับมองไปยังบรรยากาศรอบๆของตนเองในบริเวณนั้นที่แสงแดดสาดส่องมาอย่างไม่แรงมากพร้อมกับสายลมที่เบาบางที่คอยพัดมาตลอดเวลาสายลมที่พัดมานั้นให้ความสดชื่นกับเฉินอี้ทันที
"เห้อแบบนี้ข้าก็ค่อยๆจิบเหล้าก็ได้มั้งหืมมแต่ว่าไม่ได้หรอกกินเหล้าในเวลาทำงานมีหวังถ้ามีใครรู้ล่ะก็มีหวังข้าโดนท่านข่านลงโทษแย่แถมนางคงมองข้าในอีกแง่ด้วยแบบนี้ข้าก็ค่อยกลับไปดื่มกินที่บ้านก็ได้อืมวันนี้ข้าจะไปกินที่โรงเตี๊ยมดีกว่าแต่ว่าข้าอยากให้นางไปดื่มกินด้วยกันจังเลยนะแต่ว่างานของนางนั้นมันก็ชั่งยุ่งเหลือเกินกลับจากที่จวนทีก็ดึกดื่นแบบนี้ข้ากลัวว่าซักวันหนึ่งนางจะล้มป่วยลงไปจริงๆเดี่ยวมีเวลาข้าจะต้องไปบอกกับนางบ้างสินะแต่ว่าตอนนี้ข้าต้องไปตรวจสอบในคอกสัตว์ก่อนว่ามันมีอะไรผิดปกติหรือไปไปเจ้าม้าพวกเรารีบเดินทางไปที่คอกสัตว์กันเถอะถ้าพวกเรายังไม่ไปกันเร็วๆซักทีพวกเราคงจะโดนทุกคนด่าแน่เข้าใจไหมเจ้าม้า"
ฮี่่ ฮี่ ฮี่
พร้อมกับที่เฉินอี้แล้วก็เจ้าม้ารีบเร่งเดินทางไปที่คอกสัตว์นั้นทันทีหลังจากที่เดินทางมาได้ซักพักนั้นเฉินอี้ก็ค่อยมาถึงภายในคอกสัต์ประจำแคว้นซูเล่อเสียทีโดยที่ในนั้นต่างมัสัตว์มากมายต่างสายพันธ์ที่ท่านข่านนั้นทำการเพราะเลี้ยงเอาไว้
"โอ้ทำไมมันมีสัตว์อะไรเยอะขนาดนี้กันเนี้ยแบบนี้ถ้าเอาไปแจกจ่ายเหล่าชาวบ้านนี้ข้าว่าคงได้อาหารกินกันทุกมื้อแน่นอนแต่ว่าถ้าให้เหล่าชาวบ้านอย่างเดียวชาวบ้านก็จะได้แต่ขออย่างเดี่ยวถ้าท่านข่านขายสัตว์พวกนี้ในราคาที่ต้นทุนหรือกำไรนิดหน่อยให้กับเหล่าชาวบ้านข้าว่าแบบนั้นคงจะทำให้เหล่าชาวบ้านอิ่มท้องพร้อมกับมีทุนในการเพราะพันธ์สัตว์ในคอกต่อแต่ว่าถ้าเราพัมนาสัตว์ในคอกพวกนี้เพื่อนำเอาไปส่งออกเพื่อขายไปยังต่างแคว้นหรือว่าขายไปยังต้าฮั่นข้าคิดว่าแบบนั้นจะเป็นการสร้างเงินทองเพื่อให้เข้าแคว้นของเราพัฒนาแคว้นให้ดีได้ในอนาคตอย่างแน่นอนแต่ก่อนจะถึงตอนนั้นข้าต้องไปตรวจสอบที่นี้ก่อนถ้าไม่อย่างงั้นละก็ข้าคงโดนเล่นงานหนักอย่างแน่นอน"
พร้อมกับที่เฉินอี้นั้นค่อยๆเดินไปสำรวจรอบๆภายในคอกสัตว์แห่งนั้น
@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +1 ความชั่ว +3 ความโหด โพสต์ 2019-2-6 21:13

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +144 เงินตำลึง +2000 ชื่อเสียง +25 ความหิว -42 Point +6 ย่อ เหตุผล
Admin + 144 + 2000 + 25 -42 + 6

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกราะทองคำ
ฮั่นเสียทอง(หลวง)
กุหลาบสีทอง
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
กราดิอุสทอง
หลี่ซื่อชุนชิว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x6
x10
x5
x12
x8
x1
x1
x2
x15
x57
x6
x26
x58
x100
x50
x6
x6
x1
x2
x1
x25
x40
x40
x437
x250
x22
x475
x10
x10
x91
x10
x1
x1
x4
x1
x92
x28
x1
x7
x100
x3
x5
x2000
x102
x141
x45
x50
x50
x10
x10
x35
x20
x20
x10
x34
x30
x20
x113
x5
x30
x80
x1
x20
x5
x30
x1277
x23
x1
x2
x50
x35
x100
x15
x30
x9
x1
x10
x5
x9
x1
x59
x9
x26
x1
x6
x116
x3
x130
x25
x570
x130
x43
x16
x30
x30
x10
x10
x26
x24
x199
x156
x110
x100
x1
x707
x50
x50
x109
x1565
x5
x1
x100
x20
x10
x8
x10
x11
x99
x30
x55
x50
x1
x50
x76
x2130
x2
โพสต์ 2019-4-8 16:36:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Qiansan เมื่อ 2019-4-8 16:37

(พัฒนาซูเล่อสถานที่วันที่ 1)

เบื้องหน้าข้าตอนนี้ คือทุ่งหน้าขนาดใหญ่และมาคอกสัตว์มากมายที่มีการจัดระเบียบและระบบการจัดอย่างเป็นอย่างดี

มีพวกสัตว์มากมายหลายชนิด โอะนั้นมัน ลามะ ข้าชอบลามะมากๆเลยมันน่ารัก น้องวัวด้วยข้าตื่นเต้นมองพวกมันอยู่พักใหญ่

แล้วก็หันมามองเหล่าคนทำงานที่ทำงานกันอย่างเต็มที่ตามหน้าที่ที่ตนเองรับผิดชอบ ข้าเดินไปหาคนที่ดูท่าทางเหมือนจะเป็นผู้ดูแลที่นี้ สองขาก้าวไปหาคุณลุงท่าทางดูลุงเป็นคนอารมณ์ดีมากมาย

"คุณลุงขา ข้ามาจากค่ายเด็กกำพร้า มาช่วยทำงานค่ะ" ข้าพูดอย่างสดชื่นไม่มีวี่แววความขี้เกียจ กลัวลุงดุ

"โอะ นังหนู  มาช่วยงานสินะ มาๆ"
"สั่งงานมาได้เลยเจ้าค่ะ"

"ดีกระตื่อรือร้นดี ข้าถูกใจเอง งั้นไปตัดหญ้ามาให้เหล่าแม่สัตว์ใหญ่ที่อยู่ในคอกแล้วก็เก็บมูลสัตว์พวกมัน"

"รับทราบ" เมื่อข้าได้งานของวันนี้ ก็รีบไปทำ อันดับแรกตัดหญ้าสินะ ข้าเดินไปยังทุ่งหญ้า ที่มีหญ้าอ่อนมากมาย กำลังดีเลยแบบนี้เหล่าแม่สัตว์ทั้งหลายชอบ เพราะหญ้าอ่อนมันกรอบมาก  ข้าลงมือตัดหญ้าโดยใช่ดาบ

"ฉัวะ ฉึบ ฉับ "

ข้าตัดมันไปเรื่อยๆ จนได้หญ้ากองโต ข้ารวบรวมหญ้าทั้งหมดมาเรียบไปแนวทางเดียวกัน ใช้เชือกที่หยิบมาจากคอกสัตว์มัดพวกมัน แบ่งมัดได้มา 5 ส่วน ข้าเอามันขึ้นหลังแล้วไปที่คอกแม่สัตว์ แม่แกะ แม่วัว และอื่นๆและสุดท้าย ลามะ ข้าหยุดให้หญ้ามันกับมือตนเอง ความน่ารักนี้มัน ขนตาอันงามงอล ขนสวยงาม น่ากอดจริงๆ ข้าล่ะหลงรักมันเข้าแล้ว

"แม่โฉมงานคนสวย ให้ข้าได้เกี้ยวเจ้าได้หรือไม่"  

- -..  หน้าลามะ

"ได้สินะไว้ข้าจะมาใหม่ " เอาแหละงานต่อไปก็เก็บมูลสัตว์ ไม่มีปัญหา ข้าเดินไปหยิบที่ตักมูลสัตว์แล้วเดินไปตามคอกสัตว์ทั้งหลาย ตักมูลพวกมันใส่กระป๋องไปเทไว้ในจุดสำหรับเทมูลสัตว์  ถึงขี้พวกมันจะเหม็นนิดหน่อยแต่ข้ารู้มาว่ามูลพวกมันเป็นปุ๋ยอย่างดีเชียวแหละ

ข้ามองฟ้าก็พบว่าเวลานี้เย็นแล้ว อึบงานก็เสร็จหมดแล้ว เดินไปหาลุง

"ลุงเจ้าขา งานเรียบร้อยแล้วนะเจ้าคะ"

" เยี่ยม ไว้มาช่วยลุงอีกนะ"

เจ้าค่ะ ยกตัวลงทำความเคารพลุงแล้วลับที่พัก

@Admin



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +2 ความชั่ว +3 ความโหด โพสต์ 2019-4-8 17:07

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
ร่มแดง
กระบี่ซือจิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1534
x30
x10
x5
x1
x1
x38
x5
x2
x1
x1
x14
x4
x8
x19
x3
x16
x9
x21
x1
โพสต์ 2019-4-26 11:41:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LianRong เมื่อ 2019-4-26 11:43



เรื่องราวที่2 : ฟื้นฟูซูเล่อ
{1}

               บ้านเมืองซูเล่อสงบสุขแล้ว ทว่าความเสียหายจากสงครามยังคงปรากฎอยู่ในหลายสถานที่ เหลียนหรงวันนี้ตั้งใจช่วยงานชุมชนภาคแรงงาน เริ่มต้นจากสถานที่ๆ น่าจะต้องการแรงคนมาก คอกสัตว์กาลอรุณเบิกฟ้า ได้ยินว่าพื้นที่กว้างขวางเป็นสถานที่เลี้ยงปศุสัตว์และสาธิตการเลี้ยงสัตว์หลายชนิด มอบความรู้ในการเลี้ยงสัตว์แก่ชาวบ้านอีกทั้งซื้อขายและมอบทุนตั้งตัวแก่เกษตกรอีกด้วย เหลียนหรงนั้นชอบม้าเป็นทุนเดิม เธอรู้วิธีดูแลม้า ให้อาหาร สื่อสาร ขี่ม้า แต่ไม่คุ้นกับสัตว์ชนิดอื่นนัก หากข้อมูลที่เธอได้ยินมาถูกต้องที่นี่คงมีงานให้ทำมากมายทีเดียว เธอจึงแต่งกายทะมัดทะแมงด้วยเสื้อผ้าแบบบุรุษ สวมกางเกงผ้าและหมวกสานใบใหญ่ เดินเท้าไปยังคอกสัตว์ทางตอนใต้ของซูเล่อเพื่อพบกับพื้นที่กว้างขวางเหนือผืนดินสีเหลืองอ่อนมีฝูงสัตว์กระจายกันกว้างไกลสุดสายตา เธอเอ่ยทักคนงานหนุ่มท่าทางทะมัดทะแมง  

        "พี่ชาย...... ได้ยินว่าที่นี่ต้องการคนช่วย ข้ามาจากค่ายเด็กกำพร้า" หลังจากแนะนำตัวเสร็จ คนงานก็ต้อนรับอย่างเป็นกันเองเพราะก่อนหน้านี้เคยมีเด็กๆ ในค่ายมาช่วยงานจำนวนหนึ่ง "ดี! ที่นี่มีงานมากมายทีเดียว เจ้าช่วยงานตามคอกสัตว์ก็ดีเลย"  

        หลังจากนั้นเหลียนหรงก็เดินเท้าไปยังส่วนคอกสัตว์ต่างๆ แต่ละแห่งมีคนดูแลทำหน้าที่ ให้อาหาร ทำความสะอาดคอก อาบน้ำสัตว์ ดูแลลูกสัตว์ ดูแลสัตว์เจ็บป่วย มีส่วนวิทยากรให้ความรู้เรื่องสัตว์ต่างๆ ทั้งวิธีการดูแล สถานที่ๆเหมาะสมต่อการเลี้ยง อาหารและอื่นๆ เนื่องจากเด็กสาวไม่มีความเชี่ยวชาญจึงทำหน้าที่แรงงานง่ายๆ อย่างเช่นยกกองฟางและให้อาหารสัตว์ นี่คือรายการที่เหลียนหรงทำในหนึ่งวัน

       ยกอาหารไก่ไปใส่ในราง ไก่ตัวอ้วนพี ขนสีสวยทั้งสีทองและสีดำขาว ระหว่างช่วยงานเธอก็สอบถามมากมาย ส่วนใหญ่เป็นเรื่องการใช้ประโยชน์ ไข่ไก่สามารถทำอาหารได้หลากหลาย แต่ละวิธีการก่อให้เกิดรสชาติต่างกัน ถ้าหากฆ่าไก่ เนื้อก็เอามาทำอาหาร กระดูกก็ต้มซุปรสชาติเยี่ยม ขนไก่ก็ทำเครื่องนอนหรือไม้แปรง แม้กระทั่งเท้าก็อย่าทิ้ง ต้มกินรสชาติเลิศ


        ให้อาหารกระต่าย เจ้าสัตว์เล็กที่กระโดดไปมานี้ดูแตกต่างจากกระต่ายป่าที่เคยเห็น เหลียนหรงจึงเก็บความรู้ว่ามันมีหลายๆพันธุ์และแบบไหนกินได้...แบบไหนไม่อร่อย สอบถามถึงวิธีแล่เนื้อ หนังกระต่ายก็ทำเครื่องนุ่งห่มได้ ฯลฯ
        เธอไปช่วยงานในส่วนของอูฐ ลามะ อัลปาก้า เธอเพิ่งเคยได้เห็นวิธีการรีดนมอูฐ นอกจากลูกอูฐแล้วบางครั้งคนที่เดินทางในทะเลทรายก็ดื่มนมอูฐเช่นกัน ลามะก็ดูปกติดี แล้วก็จ้องอัลปาก้าด้วยความรู้สึกพิศวง.....มันเหมือนลูกม้าผสมแกะ และคอยาว ช่างเป็นสัตว์ที่เหมือนหลุดออกมาจากโลกพิศวง


        ข้ามไปช่วยงานส่วนของม้า เติมน้ำในรางน้ำม้า ต้องเดินหลายรอบอยู่เหมือนกันเอาเสียเมื่อยล้า แล้วก็ช่วยตักมูลม้าไปกองรวมกันเพื่อทำเป็นปุ๋ย สุดท้ายก็นั่งกินข้าวร่วมกับคนงาน แล้วถามว่า ที่คอกสัตว์นี่มีปัญหาอะไรไหม? คนงานเล่าว่า ความจริงพื้นที่สำหรับเลี้ยงสัตว์ในซูเล่อยังมีอีกมาก แต่คนเลี้ยงสัตว์มีน้อย พวกเขาจึงพยายามเผยแพร่ความรู้เรื่องการเลี้ยงสัตว์ให้แก่เกษตกร เป็นแนวคิดของต้าข่าน อีกหน่อยซูเล่อคงดีขึ้น เพียงต้องใช้เวลา เหลียนหรงรับฟัง เสร็จสิ้นงานของวันนี้แล้วก็ลาจากไป


.@Admin




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม โพสต์ 2019-4-26 14:53

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -42 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -42 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
คัมภีร์ละติน
ทวนกรีดนภา
เกราะทองคำ
ฮั่นเสียทองเทวะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x1
x5
x1
x25
x25
x50
x56
x5
x52
x175
x30
x100
x5
x8
x50
x11
x4
x4
x11
x3
x12
x2
x2
x27
x19
x2
x1
x47
x190
x38
x50
x9
x39
x28
x33
x21
x11
x1
x89
x100
x100
x100
x30
x99
x132
x165
x30
x40
x55
x30
x5
x5
x8000
x9999
x8000
x314
x1
x32
โพสต์ 2019-4-28 11:50:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LianRong เมื่อ 2019-4-29 19:17




เรื่องราวที่2 : ฟื้นฟูซูเล่อ
{2}

               เนื่องจากระยะทางไกลเกินกว่าจะกลับค่าย เหลียนหรงจึงหาที่พักในเมืองแล้วตัดสินใจว่าช่วยงานที่คอกสัตว์กาลอรุณเบิกฟ้าอีกหนึ่งวัน เธอพักผ่อนเต็มที่ ซื้อเสบียงติดตัวไว้เพียบพร้อม พออรุณรุ่งแห่งยามเช้ามาถึง เด็กสาวก็หาสถานที่เช่าม้าแข็งแรงตนหนึ่งแล้วขี่ไปที่คอกสัตว์ ม้าสีน้ำตาลสายพันธุ์ทั่วไปในซูเล่อตัดกับอาภรณ์สีดำที่เหลียนหรงเลือกสวมใส่วันนี้

               พอยามเฉินสี่เค่อ เด็กสาวก็มาถึงคอกสัตว์  คนงานในค่ายส่งเสียงทัก “อ้าว แม่หนู มาได้จังหวะพอดี” เหลียนหรงคุ้นกับคนและสถานที่นี้แล้ว กลิ่นสาบของสัตว์อีกทั้งฟางหญ้าและมูลปุ๋ยผสมปนเปกัน ไม่ใช่สิ่งที่เธอคุ้นเคยทว่าก็ไม่ได้รังเกียจอะไร เด็กสาวก้าวลงจากหลังม้า ไขว้แขนแล้วค้อมตัวคำนับ

               “คารวะพี่ชาย ที่ว่ามาได้จังหวะ มีเหตุใดหรือ?” เหลียนหรงถามอย่างสงสัย

               “อ้อ เด็กเลี้ยงแพะที่ค่ายบอกว่าแพะหายไปหลายตัว ตรงรั้วมีแผ่นไม้หลุด มันอาจจะมุดหนีไปตอนกลางคืน ... เจ้าช่วยไปดูหน่อยสิว่าจะตามรอยมันได้ไหม?” คนงานกล่าว เหลียนหรงฟังเรื่องราวแล้วก็รับปาก “ได้ ข้าจะช่วยเอง” เด็กสาวขึ้นม้าแล้วขี่ไปยังคอกแพะ โชคดีจริงๆที่ขี่ม้ามา

               เหลียนหรงคุยกับเด็กเลี้ยงแพะ เรื่องราวก็ไม่ต่างจากที่เธอได้ยินคนงานเล่า แพะหลุดหายไปหลายตัวตอนกลางคืน พวกมันดันแผ่นไม้ที่มีรอยแตกจนหลุด ไม่มีร่องรอยสัตว์ใหญ่เข้ามาทำร้าย สันนิษฐานว่าพวกมันคงหลบหนีไปเอง คนงานมีไม่พอที่จะตามหาแพะเหล่านั้น เธอจึงขี่ม้าตรวจดูรอบบริเวณเสียก่อน "ข้าไม่เคยตามรอยสัตว์เสียด้วย--- ถ้าเจ้าเป็นแพะ เจ้าจะไปที่ใดหรือ?" เธอกล่าวกับม้า ซึ่งมันไม่ได้ให้คำตอบ นอกจากวิสัยของม้าที่เหมือนดั่งสัตว์ชนิดอื่น มันต้องหยุดพักเพื่อกินอาหาร ดื่มน้ำ และทิ้งหลักฐานไว้

               "ถูกแล้ว ถ้าข้าตื่นมาตอนกลางคืน ก็ย่อมต้องไปหาอะไรกินเช่นกัน" เหลียนหรงคิด แล้วก็ขี่ม้าย้อนกลับไปยังคอกแพะเพื่อสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับอาหารโปรดของแพะ เตรียมของที่ต้องใช้ เมื่อเรียบร้อยเหลียนหรงก็ขี่ม้าไปยังทุ่งหญ้า เธอพบร่องรอยมูลสัตว์ที่อยู่ผิดที่ผิดทาง หากโชคดี---- นี่คงเป็นทางที่พวกมันหลบซ่อนอยู่ เหลียนหรงวางใบของไม้พุ่มที่แพะชอบไว้บนพื้นสุมรวมกับต้นถั่วและหญ้าอ่อน จากนั้นก็เฝ้ารอ

               นั่นไง...แพะอ้วน!

               เหลียนหรงอดทนรอจนกระทั่งแพะออกมากินอาหารที่เธอวางไว้ นับได้ถึงสี่ตัว เหลียนหรงใช้เชือกวงเป็นห่วงบาศก์แล้วโยนไปคล้องพวกมันไว้ แม้การทำจริงจะยากกว่าคิดมาก แต่สุดท้ายเหลียนหรงก็ทำสำเร็จ เธอร้อยเชือกแพะทุกตัวผูกไว้กับม้าแล้วพาพวกมันกลับคอก แม้จะทุลักทุเลช่วงที่แพะไม่ยอมเดิน เธอจึงต้องติดสินบนพวกมันโดยการเอาอาหารล่อไปเรื่อยๆ กว่าแพะจะถึงคอกได้ก็เล่นเอาเหนื่อยเหลือเกิน....

               สุดท้ายเธอก็ออกความเห็นเรื่องรั้วที่ควรจะแข็งแรงแน่นหนากว่านี้ เวลาครึ่งบ่ายที่เหลือ เหลียนหรงก็ขี่ม้าไปตรวจสอบรั้วอื่นๆ เธอถือกระดาษกับหมึกและพู่กัน วาดตำแหน่งรั้วที่ควรจะบำรุงรักษาส่งให้กับหัวหน้าคนงานตอนตกเย็น จากนั้นก็ลากจากคอกสัตว์กาลอรุณเบิกฟ้ามาโดยคิดแต่ว่า เธอควรจะอาบน้ำเยอะๆเสียหน่อยและซักเสื้อผ้าเพื่อขจัดกลิ่นแพะออกไป แม้พวกมันจะทำตัวน่าหมั่นไส้ แต่ก็น่ารักอยู่เหมือนกัน ตั้งแต่นั้นเหลียนหรงคงไม่สั่งเมนูแพะพัดหอมมากินอีกแล้ว



.@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +4 คุณธรรม +1 ความโหด โพสต์ 2019-4-29 19:32

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -68 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -68 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
คัมภีร์ละติน
ทวนกรีดนภา
เกราะทองคำ
ฮั่นเสียทองเทวะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x1
x5
x1
x25
x25
x50
x56
x5
x52
x175
x30
x100
x5
x8
x50
x11
x4
x4
x11
x3
x12
x2
x2
x27
x19
x2
x1
x47
x190
x38
x50
x9
x39
x28
x33
x21
x11
x1
x89
x100
x100
x100
x30
x99
x132
x165
x30
x40
x55
x30
x5
x5
x8000
x9999
x8000
x314
x1
x32

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-6-25 05:26

ขึ้นไปด้านบน