ดู: 221|ตอบกลับ: 4

{ เมืองเจียงหลิง } ร้านเครื่องประดับไค่ฉี

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-1-27 21:37:24 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2019-6-20 22:25





ร้านเครื่องประดับไค่ฉี

{ เมืองเจียงหลิง}







【ร้านเครื่องประดับ】
ร้านแห่งนี้ตั้งอยู่ไม่ไกลจากย่านการค้าหลักของเมืองเจียงหลิง
ท่านสามารถพบพ่อค้าคาราวานมาเสนอขายอัญมณี เครื่องหยกจากยู๋เถียน
เพื่อขึ้นรูปประกอบเป็นเครื่องประดับนานาชนิด ทั้งปิ่น จี้ และต่างหู
หากมิได้มีเพียงเท่านั้น ร้านแห่งนี้ยังรับสั่งทำตามแบบที่ลูกค้าต้องการ
ช่างฝีมือชาวฮั่นและชาวยู๋เถียนที่เป็นลูกจ้างในร้านรับประกันคุณภาพ
หากกำลังมองหาของขวัญสำหรับคนพิเศษ ก็ลองแวะเข้าชมกันได้

เถ้าแก่ร้าน


ไค่ เจิ้งอี (21)

อุปนิสัย : สุภาพรักสะอาด กิริยามารยาทนุ่มนวลเสมือนสายน้ำ




ชื่อกิจการ : ร้านเครื่องประดับไค่ฉี
เจ้าของกิจการ : ไค่ เจิ้งอี
เวลาเปิดทำการ : 8.00-22.03น.
ประเภทร้าน : รับจัดทำเครื่องประดับทั้งหยก อัญมณี เครื่องเงินในโอกาสต่างๆ
#ประทับตราโดย ผู้ว่าเมืองเจียงหลิง













คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

153

กระทู้

1471

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
783253
เงินตำลึง
1081385
ชื่อเสียง
70816
ความหิว
95

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
6324
ความชั่ว
417
ความโหด
2499
ภูตปริศนา (วัยทารก)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2019-1-29 20:01:56 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2019-1-29 22:15

[แวะซื้อของให้ลูกๆ]

    หลังจากที่อาการหนาวสั่นค่อยจางหายไป จางฝูก็หันไปเอ่ยบอกกับลูกให้ช่วยกันดับไฟและเก็บของก่อนที่จะพากันขึ้นรถม้าและเดินทางเตรียมที่จะมุ่งไปยังตัวเมืองทันที หลังจากรถเคลื่อนตัวผ่านเส้นทางในป่าก็ตัดผ่านเข้ามาสู่เส้นทางที่มุ่งเข้าไปยังตัวเมืองโดยตรงก่อนที่รถม้าคันโตนั้นจะหยุดและจอดอยู่ที่เบื้องหน้าทางเข้าย่านการค้าภายในตัวเมืองเจียงหลิง


     “ท่านแม่ทำไมถึงมาที่นี่ละขอรับ”เสียงของอี้หรงที่เดินจูงมือจางฝูอยู่เอ่ยถามขึ้นมาพร้อมกับเงยหน้ามองผู้เป็นมารดา


      “แม่ว่าจะสั่งซื้อของอะไรซื้ออะไรบ้างอย่างให้ลูกๆ อยากได้ไหมละ”จางฝูเอ่ยตอบออกมาพร้อมกับก้มหน้ายิ้มให้กับอี้หรงแล้วหันไปมองเจี๋ยเฟยที่เดินจูงมือกับอี้เฟยเดินตามมาอยู่ข้างๆ ภาพที่หญฺงหนึ่งชายหนึ่งเดินเคียงคู่กันและต่างก็จูงมือเด็กน้อยฝาแฝดไปด้วยนนั้นทำเอาผู้คนที่เดินสวนผ่านไปถึงกับยิ้มออกมาอย่างรู้สึกอบอุ่นหัวใจ ดูไม่ต่างจากข้าวใหม่ปลามั่นที่พาลูกๆมาเดินเล่นอย่างไรอย่างนั้น


      ทั้งสี่เดินออกมาไปเรื่อยโดยระหว่างทางก็เดินจับจ่ายซื้อของกินเล็กๆน้อยติดไม้ติดมือตามไปด้วยก่อนที่ทั้งสี่นั้นจะเดินมาหยดที่เบื้องหน้าร้านขายเครื่องประดับร้านหนึ่งซึ่งที่ด้านหน้าร้านก็มีป้าเขียนด้วยลายมืองดงามว่าร้านเครื่องระดับไค่ฉีซึ่งร้านนี้เป็ร้านที่ค่อนข้างใหญ่กว่าพวกร้านขายเครื่องประดับทั่วๆไปที่นี่นอกจากจะขายเครื่องประดับที่ดูแล้วงดงามอีกทั้งมีคุณภาพยังเป็นร้านที่รับทำเครื่องประดับหรือจนกระทั้งป้ายหยกหรือตราประจำตัวด้วยจึงไม่เเปลกที่ร้านเครื่องประดับนี้จะมากด้วยผู้คนมากมายที่เดินทางมาเพื่อซื้อของและสั่งทำเครื่องประดับในแบบเฉพาะของตัวเอง


    จางฝูเจี๋ยเฟยและลูกๆอีกสองคนมองภายด้านนอกร้านที่มีคนยืนออกันอยู่เพียงครู่ก่อนที่ตัวจางฝูนั้นจะเป็นผู้ตัดสินใจเดินเข้าไปด้านในร้ายเครื่องประดับนั้นทันที ก่อนที่จะมีสตรีผู้หนึ่งที่คาดว่าน่าจะเป็นพนักงานของร้ายเดินเข้ามาหาพวกเธอด้วยท่าทางที่สุภาพเรียบร้อยเป็นที่สุด


    “ท่านหญิงท่านชายและคูณหนูทั้งสองต้องการที่จะเลือกเครื่องประดับแบบใด หรือนำไปใช้ในงานอะไรรึเจ้าคะ ที่นี่ร้านเครื่องประดับไค่ฉีมีทุกอย่างให้ท่านได้เลือกสรรไม่ว่าจะเป็นสร้อย แหวน ต่างหู พูประดับหรือแม้กระทั้งเชือกประดับผูกผมสำหรับท่านชาย”


     “ข้าอยากสั่งทำเครื่องประดับน่ะ”จางฝูเอ่ยตอบออกมาก่อนที่พวกเธอนั้นจะถุกสตรีผู้นั้นจะพาพวกของเธอเดินตามเข้าไปยังห้องด้านในที่เป็นห้องแยกโดยในห้องนั้นมีโต๊ะยาวตัวหนึ่งวางอยู่และบนโต๊ะล้วนเต็มไปด้วยแบบรูปวาดร่างของเครื่องประดับต่างมากมาย และที่ในห้องนั้นก็ยังมีร่างขอสตรีอีกคนหนึ่งที่กำลังนั่งขึ้นโครงเครื่องประดับอย่างมีสมาธิ


    ก๊อก  ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูที่พนักงานหญิงนั้นเคาะมือกับประตูเรียกให้คนที่กำลังก้มๆเงยๆอยู่นั้นให้เงยหน้าขึ้นมามองก่อนที่นางจะละงานมือแล้วหันกลับมามองเป็นเชิงถามว่ามีเรื่องอันใด


     “ลูกค้าต้องการที่จะสั่งทำเครื่องประดับเจ้าค่ะ”พนักงานหญิงผู้นั้นเอ่ยขึ้นก่อนที่นางผู้นั้นจะมาผายมือให้จางฝูนั้นเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ที่มีวางเตรียมไว้ให้ห้องนั้นอยู่ก่อนแล้ว โดยที่จางฝูนั้นเพียงเดินจูงลูกชายคนโตและคนเล็กเดินเข้าไปยังด้านในแล้วอุ้มเอาลูกชายคนเล็กของเธอนั้นให้ขึ้นมานั่งตัก  ส่วนลูกชายคนโตก็ได้เจี๋ยเยนั้นอุ้มขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้อีกตัวข้างๆผู้เป็นมารดา


     “ท่านต้องการสั่งทำอะไรหรือ”


     “ข้าอยากสั่งทำต่างหู”จางฝูเอ่ยตอบออกมาแล้วล้วงเอาแบบต่างหูที่เธอนั่งร่างไว้คร่าวๆเมื่อคืนออกมายื่นวางไว้บนโต๊ะ ก่อนที่สตรีที่เป็นช่างทำนั้นจะหยิบเอาแบบร่างนั้นไปดูด้วยความสนใจ โดยลวดลายบนต่างหูนั้นเป็นลายงูที่พันเลื้อยอยู่ที่รอบตัวคริสตันอยู่ที่ถูกเหลาจนรีราวหยดน้ำ “ข้าอยากได้ไว้สักสามคู่”





    “อืม เป็นการออกแบบที่สวยและแปลกตา มีบางส่วนที่ควรจะต้องปรับอยู่นิดหน่อย ข้าจะทำสิ่งนี้ให้ อาจจะมีปรับเปลี่ยนลายละเอียดเล็กน้อยให้สมดุลเจ้าจะตกลงไหม”ช่างทำต่างหูสาวนั้นเอ่ยขึ้นแล้วเงยหน้ามองไปยังจางฝูที่นั่งยิ้มมองอยู่ฝั่งตรงข้าม


     “ได้ ขอแค่ไม่ต่างไปมากจะเพี้ยนไปจากที่ข้าวาดก็พอ”จางฝูเอ่ยพร้อมกับยืนเงินมัดจำจำนวนหนึ่งวางไว้ที่โต๊ะ “เงินอีกครึ่งข้าจะนำมาให้หลังจากได้ของ”


     “ข้าจะรีบจัดทำให้โดยเร็ว”


     จางฝูพยักหน้าน้อยแล้วจึงอุ้มอี้เฟยที่นั่งอยู่บนตักแล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปโดยที่เจี๋ยเฟยนั้นเป็นผู้อุ้มเอาร่างของอี้หรงเดินตามหลังออกจากร้านไปติดๆ

แบบฟอร์มสั่งทำเครื่องประดับ
รายละเอียดสินค้า:




สิ่งแทนตัว บ่งบอกถึงการเป็นสมาชิกหหรือคนของคนตะกูลจาง

ลักษณะเป็นคริสตันเนื้อดีสีใสผ่านการเจียระไนอย่างด้วยความละเอียดละออจนกลายมาเป็นทรงหยดน้ำ

ที่ขั้วของก้านเสียบลงมามีลักษณะเป็นงูที่ทำจากแร่เงินเลื้อยพันลงมาที่นัยน์ตาของงูประดับเพชรเม็ดขนาดเล็ก

โดยต่างหูแต่ละคู่นี้นั้นจะถูกใส่เพียงข้างเดียว ส่วนอีกข้างจะถูกเก็บไว้ให้กับคนรักใส่

โดยต่างหูสามคู่แรกนั้นตกเป็นของ ฝาแฝดทั้งสามของจางฝู


การจัดส่ง : นกส่งสินค้ามายังจวนตะกูลจาง
ลงชื่อสั่งทำไอเท็มเครื่องประดับ : จางฝู


@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม +1 ความชั่ว +1 ความโหด โพสต์ 2019-1-29 22:12

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -38 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -38 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
สุรากู่หลันหลาง
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
กงจักรเฟิ่งหวง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x5
x100
x5
x177
x41
x800
x2
x17
x80
x94
x50
x595
x200
x3
x8
x4
x160
x1
x400
x3
x100
x3
x600
x600
x200
x90
x30
x220
x3
x56
x600
x400
x200
x5
x400
x1200
x75
x6
x30
x600
x4
x100
x1185
x2
x200
x200
x28
x4
x600
x40
x3
x10
x60
x59
x4
x250
x19
x600
x32
x44
x200
x100
x800
x183
x3
x600
x712
x200
x16
x200
x21
x600
x4
x1000
x400
x800
x30
x600
x50
x4
x5
x29
x400
x74
x1
x5
x1680
x1
x3
x575
x1250
x75
x1063
x3
x5
x6
x70
x2
x133
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x1
x136
x300
x75
x1
x15
x15
x2
x49
x6
x701
x410
x1500
x132
x218
x261
x260
x260
x400
x215
x70
x325
x405
x30
x111
x374
x728
x1
x23
x544
x4
x368
x96
x266
x265
x520
x1017
x129
x1
x47
x726
x454
x3
x2
x525
x430
x350
x158
x6433
x1252
x350
x249
x49
x42
x17
x49
x20
x322
x1253
x6
x1764
x810
x340
x1
x4
x28
x1
x8
x131
x243
x668
x5555
x53
x12
x134
x1
x446
x140
x5400
x8
x327
x630
x500
x36
x2
x3
x290
x5
x40
x141
x2
x4500
x546
x1356
x730
x108
x195
x107
x9
x64
x482
x7
x38
x3
x2
x7
x137
x5
x10
x15
x4
x147
x263
x500
x2
x51
x263
x7
x158
x17
x227
x5462
x702
x230
x13
x109
x4
x2
x1092
x2474
x490
x648
x219
x192
x254
x279
x6
x32
x13
x678
x7
x563
x9
x1748
x313
x732
x844
x1112
x980
x938
x107
x184
x233
x746
x1385
x807
x92
x101
x179
x906
x408
x120
x161
x6
x225
x287
x619
x460
x1034
x660
x156
x1072
x2318
x571
x40
x1018
x501
x24
x280
x1245
x170
x248
x1444
x6662
x1960
x3490
x35
x24
x41
x81
x697
x1
โพสต์ 2019-3-25 04:46:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-3-25 07:53

{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 4 : เส้นทางของฉันคือการก้าวเดิน หรือปล่าว(?)}
{สัญญาจ้าง เซียงหยาง 15}
{ ตอนที่ 54 : ไลน์แมนมาแล้วค่ะ(?) : ร้านเครื่องประดับไค่ฉี }

        “เป่าหลิงเกิดอะไรขึ้น..ใจเย็นๆ..เค้าแค่มาชวนไปกินน้ำชาน่า..อย่าอารมณ์เสียสิ..” เสียงของทางซิรินั้นกล่าวบอกเช่นนั้นเมื่อทางเป่าหลิงขึ้นรถม้าแล้วเดินทางออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลจง เพื่อตรงไปยังเมืองเจียงหลิง ดูเหมือนว่ามันจะเป็นอย่างงั้นล่ะ เป่าหลิงไม่นึกหรอกว่ามันจะเป็นยังไง นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นจับจ้องไปเพียงด้านหน้า..

        “มุกจีบสาวเห่ยๆนั้นเจ้ายังมองไม่ออกเลยหรอ...เหอะ” เป่าหลิงกล่าวกระแทกกระทั่น ก่อนที่เธอจะขี่รถม้าไป ดูเหมือนว่าจะเป็นอย่างงั้นนะ..นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเธอนั้นแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทำให้ทางซิริได้รับรู้ว่าเธอโดนหึงเข้าเสียแล้วล่ะ...ฮ่ะๆ

        “ปกติคนที่นี้เขาจีบสาวด้วยการชวนไปกินน้ำชาหรือ?..” ซิริกล่าวยิ้มๆ ก่อนที่จะขยับกายเข้าหาทางเป่าหลิง มือหนานั้นค่อยๆโอบไหล่ของเด็กสาวในชุดคลุมดำอย่างเงียบๆ โดยที่เป่าหลิงนั้นไม่ได้กล่าวอะไรเพิ่มเติม เธอรีบเดินทางไปยังเมืองเจียงหลิงเพื่อที่จะได้ไปจัดการกับทางกล่องข้าวที่ยังคงเหลืออีก 16,000 กล่อง..

       “เห่อ...รู้ตัวทีเถอะ เจ้ามันบ้า” เป่าหลิงกล่าวเช่นนั้น ก่อนที่จะเบ้ริมฝีปากตามเคย เธอนั้นตรงไปยังภายในเมืองเจียงหลิงเป่าหลิงนั้นเดินทางไปยังร้านเครื่องประดับไค่ฉี ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากย่านการค้าหลักของเมืองเจียงหลิงปกติแล้วเป่าหลิงนั้นไม่ค่อยเดินทางมาที่เมืองเจียงหลิงเท่าไร สำหรับเธอนั้นคิดว่ามันเป็นเพียงทางผ่านจึงไม่ค่อยเดินทางมาที่นี้เลย

        “อา..หยุดๆ..เสร็จละ..” เป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้นก่อนที่จะเหลือบมองไปทางร้านค้าที่อยู่ด้านใน เธอกระโดดลงมาก่อนที่จะพูดเล็กน้อย.. “มีใครอยู่ภายในร้านบ้างไหม?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถามด้านในก่อนที่จะปรากฏหญิงสาวคนหนึ่งนั้นเดินออกมา..

        “ว่าอย่างไรเจ้าค่ะแม่นางทั้งสอง สนใจเครื่องประดับอัญมณีชนิดไหนหรือปล่าวเจ้าคะ?” แม่นางคนนั้นกล่าวพูดอย่างเรียบง่าย เมื่อทางเป่าหลิงเห็นก็เหลือบมองไปทางซิริ ว่ารอบนี้นางจะม่อตัวหรือปล่าว แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไร..เพราะฉะนั้นก็ตามนั้นล่ะ…

        “ข้ามาจากโรงเตี๊ยมดอกหญ้าของทางเมืองเซียงหยาง มาที่นี้เพื่อที่จะเดินทางมานำกล่องอาหารที่สั่งไว้ให้ทางเจ้าของที่นี้น่ะเจ้าค่ะ” เป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้น ร่างของอิสตรีเมื่อได้ยินดังนั้นก็คลียิ้มให้กับนาง “เช่นนั้นเองหรือ...เช่นนั้นก็เชิญได้เลยเจ้าค่ะ..ข้ากำลังรออยู่พอดี..” เสียงของนางนั้นกล่าวเช่นนั้นก่อนที่จะเดินทางเพื่อที่จะไปที่ด้านหลัง ให้ทางคนมาส่งนั้นนำมาไว้ที่นี้

        ทั้งเป่าหลิงและซิริก็ช่วยกันขนกล่องอาหารจำนวน 3000 กล่องให้ทางแม่นางร้านเครื่องประดับไค่ฉี เด็กสาวนั้นแม้ว่าจะอยู่ในชุดคลุมก็ตามที แต่ก็สามารถยกของได้อย่างไม่มีตกหล่นอีกอย่างร่างกายเช่นนั้นก็ยังสามารถทำได้..ช่างน่าแปลกจริงๆ..

        “ครบจำนวน 3000 แล้วเจ้าค่ะ..เช่นนั้นเราทั้งสองนั้นขอตัว” เป่าหลิงกล่าวก่อนที่จะเดินทางออกจากร้านเครื่องประดับไค่ฉี เพื่อไปต่อที่คฤหาสน์ตระกูลหลิว



++ส่งของแล้ว++





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -38 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -38 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

1205

กระทู้

4266

โพสต์

60หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1928864
เงินตำลึง
4658978
ชื่อเสียง
259024
ความหิว
2090

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
21174
ความชั่ว
9090
ความโหด
47185
ผีเสื้อสุริยันโบราณ
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-6-22 17:05:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด

กาลเวลาพิสูจน์คน
1331
ตกรางวัลแบบไม่ถามสุขภาพ

            ไค่เจิ้งอีสืบทอดร้านเครื่องประดับไค่ฉีนี้ต่อจากมารดา อาจฟังดูแปลกไปบ้างทว่าตระกูลของนางสืบทอดมรดกผ่านทางสตรีเท่านั้น เหตุเพราะร้านเครื่องประดับใช้ความพิถีพิถันเอาใจใส่มากกว่าข้าวของด้อยรายละเอียดทั่วไป เฉพาะสตรีจึงทราบว่าสตรีชื่นชอบของเช่นไร ตั้งแต่อยุ่มายี่สิบร้อนยี่สิบหนาวในเมืองเจียงหลิงในฐานะเถ้าแก่เนี้ย คุมลูกจ้างพบเจอลูกค้ามากมายหลายประเภท…

            แต่ก็ไม่มีวันไหนน่าประทับใจเท่าวันนี้ รถม้าประดับธงดอกซือสว่านแดง
            เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น ร่างในอาภรณ์ครามที่ตัดเย็บอย่างปรานีตของบุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามา
             ในอ้อมแขนเขาคือดรุณีสคราญโฉมอกสะบื้ม เอวอ่อน ดวงตาแววหวานราวกับลูกกวางน้อยนางหนึ่ง

             ไค่เจิ้งอีหยักรอยยิ้มเข้าไปต้อนรับชายชุดนิลนั้นตนจดจำได้เป็นนายท่านใหญ่ของตระกูลเฮ่อหลัน “โอ้ ก็ว่าอยู่ลมเพลมพัดอันใดนำม่อเหยี่ยผู้นั้นมาถึงร้านข้าได้ ที่แท้..เห็นจะเป็นกู่เหนี่ยงน้อยที่หน้าไม่คุ้นตานัก”

             “......รบกวนแล้วเจ้าค่ะ” หลิงหลานหรุบสายตาลง จะสลัดตัวเองออกจากแขนอีกฝ่ายก็ติดที่ข้อตกลง

             เจ้าสัวหนุ่มหยักรอยยิ้มเรียบ “ตามปกติข้าไม่ใคร่สนใจของประดับทำขึ้นใหม่ก็จริงอยู่ แต่หญิงงามย่อมคู่ควรกับสิ่งที่สวยงาม เจิ้งอีเจ้าพอจะมีของที่เหมาะกับ ซู่ซู่ ของข้าบ้างรึไม่?”

             ‘ซู่ซู่ของข้า’ หลิงหลานสั่นสะท้านเขาช่างพูดคำนี้ออกมาได้อย่างปลอดโปร่งยิ่ง ดูเอาเถิดเถ้าแก่เนี้ยตกตะลึงตาค้างไปแล้ว

              “ฮุๆ เป็นเรื่องแปลกแท้เชียวม่อเหยี่ยผู้ ‘ไม่แยแสสตรี’ จนเป็นตำนานเมืองก็มีวันนี้กับเขาด้วย เอาล่ะในเมื่อท่านให้เกียรติร้านของข้าเลือกของขวัญแก่กู่เหนี่ยงคนงามมีหรือเจิ้งอีกล้าทำผิดหวัง?” พ้นไปสามอึดใจพลันปรบมือเรียกคนงานช่วยนำเครื่องประดับหลากหลายออกมาให้ชื่นชมอย่างละลานตา ทั้งสร้อยมุกน้ำงามจากทะเลใต้ที่ชวนให้นึกถึงเรื่องราวที่เกาะไต้หวัน แหวนหัวทับทิมเม็ดเขื่องส่องประกายดุจโลหิต..สีแดงบาดตานางนัก ยังไม่รวมเครื่องทองฉลุสำหรับประดับผมทุกชิ้นล้วนปราณีต

             “ไม่มีสิ่งไหนที่ข้าต้องการแล้วไม่ได้มาครอง… ซู่ซู่เลือกที่ชอบเถิด เจ้าสมควรมีของที่ได้รับจากข้าประดับอยู่บนร่าง” ชายหนุ่มนำสร้อยมุกดำเส้นหนึ่งพาดสวมลำคอนาง หลิงหลานอดคิดไม่ได้ว่าเขาหมายถึงสวมปลอกคอให้สัตว์เลี้ยง

             “ม่อเหยี่ยท่านตาถึงนัก!! สร้อยไข่มุกดำมีเพียงร้านข้านำเข้ามา.. กว่าจะเลี้ยงหอนมุกจนได้สายพันธุ์นี้ต้องลงแรงไปมากทีเดียว” คำว่าลงแรงทางการค้าหมายถึงมูลค่าที่เพิ่มพูน ลำพังไข่มุกธรรมดาหนึ่งชั่งยังแลกข้าวสารหลายโต่ว

             ของฟุ่มเฟือย!! เจ้าพวกคนรวย!!
             หลิงหลานคลี่ยิ้มเจื่อน “..ล้ำค่าเกินไป ข้าเกรงว่าไม่กล้ารับไว้เจ้าค่ะ”

             “กู่เหนี่ยงน้อย… ลองท่านเจ้าสัวผู้นี้มอบของขวัญให้ใครย่อมเป็นของชั้นเลิศในบรรดาของชั้นเลิศ” นางโง่หรือ? ตักตวงเข้าสิในเวลาที่ยังตักตวงได้!! ไค่เจิ้งอีนึกประหลาดใจนักที่ม่อเหยี่ยเริ่มหันมาสนใจสตรีแล้วหลังข่าวลือสะเทือนเมืองเรื่องห้าปีก่อนผ่านไป

             “ซู่ซู่ค่อนข้างขวยอาย.. แบบนี้ล่ะทำข้าอ่อนใจนัก” พูดเช่นนี้มือหนาไล้แก้มบางด้วยแววเอ็นดูรักใคร่ หลิงหลานขนลุกพรึ่บตัวแข็งไป

             เฮ่อหลันม่อหร่านโอบเอวบางเข้าไปนั่งเลือกยังส่วนจัดรับรอง ชุดประดับขนนกกระเต็นหรือที่ทำจากเงินตอกสลักล้วนมีหมด ชุดแล้วชุดเล่าถึกนำมาวางเรียง สาวเจ้าล้วนส่วนหน้าทั้งหมด.. สายตาของเจ้าสัวหนุ่มเยียบเย็นขึ้นที่ละน้อยก่อนเหยียดรอยยิ้มโอบเอวนางเข้ามากระซิบเบาๆ ตักเตือน ‘...ตั้งใจเล่นบทของเจ้าสักหน่อยผู้อุปภัมป์ให้ของสมควรปฎิเสธ? ใช้สมองคิดเอา’

              หลิงหลานขยับริมฝีปากถาม ‘จำเป็นต้องทำถึงเพียงนี้?’

              ‘เจ้าคิดบิดพลิ้วข้อตกลง? ไม่กลัวฐานะแท้จริงถูกเปิดเผยแล้ว? ยังยอมเป็นข่าวเสียโดยดีเถอะ!!’ แววตาของชาบหนุ่มไม่มีช่องว่างให้ปฎิเสธห่างใจจากคำว่าล้อเล่น

               หลังจากนั้น.. ไม่ว่าไค่เจิ้งอีนำเครื่องประดับชุดไหนออกมา ลูกเจี้ยบในกำมือล้วนพยักหน้าหงึกๆ เสียทุกครั้งไป… เดรัจฉานม่อเหยี่ยพอใจยิ่ง แบบนี้จึงสามารถตบตาพวกผู้อาวุโสในตระกูลได้ ป๋าที่ไหนเลี้ยงเด็กในสังกัดไม่เปย์ใจไม่ป้ำ...ถือว่าผิดมาตราฐาน!!

               ผ่ายสาวเจ้ารุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน 'เอาเถิดอย่างไรก็เงินในกระเป๋าเขาไม่ใช่กระเป๋าข้า!!'
         


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ --8 คุณธรรม +3 ความชั่ว +20 ความโหด โพสต์ 2019-6-22 17:20

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นเทพีวีนัส
รูปปั้นฮั่นเสียหม่าต้าซิ่ง
ฮาร์ปแห่งฮาเธอร์
หน้ากากยักษ์ม่วง
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ฮิปโป
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x1
x5
x1
x30
x30
x100
x50
x50
x50
x1
x12
x4
x4
x61
x2
x55
x410
x130
x12
x100
x30
x2
x1
x10
x7
x54
x1600
x9999
x6
x1600
x8
x30
x5
x800
x1960
x600
x350
x2000
x40
x35
x26
x960
x740
x2400
x100
x16
x1800
x9
x1200
x1800
x1100
x28
x20
x15
x102
x11
x1000
x15
x122
x1900
x206
x2130
x1300
x330
x2500
x3
x8100
x363
x89
x98
x3
x73
x150
x3071
x126
x302
x461
x2842
x2270
x5
x1580
x8
x598
x1800
x3
x319
x9
x27
x2250
x2320
x9
x50
x5149
x49
x9999
x1801
x34
x3
x122
x135
x16
x1040
x1
x1
x2165
x1
x1
x2425
x13
x5
x4
x786
x570
x594
x15
x84
x88
x16
x41
x5
x1180
x1501
x13
x970
x17
x500
x160
x44
x44
x2365
x1
x1830
x2719
x3100
x3118
x112
x350
x252
x4405
x9999
x564
x51
x42
x4049
x24
x16
x47
x182
x32
x2
x1000
x1020
x15
x3063
x237
x2900
x254
x1307
x9999
x2451
x2840
x1172
x1794
x2320
x152
x75
x989
x485
x1106
x129
x25
x5624
x1827
x3774
x1168
x86
x2398
x3581