กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 247|ตอบกลับ: 16

{ แคว้นซูเล่อ } กรมหน่วยงานพลเรือน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-1-24 11:12:13 |โหมดอ่าน

กรมหน่วยงานพลเรือน









กรมหน่วยงานพลเรือนที่คอยดูแลความเป็นอยู่ของชาวซูเล่อ
อาคารไม้สองชั้นทีไ่ด้รับความร่วมมือจากช่างฝีมือชาวฮั่นช่วยออกแบบและก่อสร้าง
ส่งผลให้เกิดเป็นความร่วมสมัยของวัฒนธรรมต่างแดนไว้ด้วยกัน
อันว่าเป็นสิ่งก่อสร้างที่โดดเด่นในเรื่องการแบ่งสัดส่วนการใช้งาน
กรมหน่วยงานแห่งนี้จึงมีหลากหลายส่วนแยกตามประเภทไป
มีทั้งส่วนราชการและส่วนดูแลประชาชน
ผู้ใดต้องการร้องทุกข์ แจงข่าว หางาน ก็สามารถมาที่นี่ได้เช่นกัน

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-2-9 01:01:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย SUSAN เมื่อ 2019-2-22 02:32

< โรลอิสระ >
ตอน เทศกาลของหมาน้อย 2
[อีเว้นท์ประกวดวาดภาพเทศกาลหมาป่าซูเล่อ]

ความเดิมตอนที่แล้ว
     โอฟิเลียพาลูกๆเดินทางมาแคว้นซูเล่อ นางมาทำธุระสองสามวันจึงพาลูกๆมางานเทศกาลด้วย แต่แล้วความสนุกก็ต้องจบลงเพราะเกิดเรื่องกับซูซานน่าเสียก่อน นางจึงต้องเดินทางมาส่งภาพวาดประกวดด้วยตัวเอง และกลับไปหาลูกๆที่โรงเตี๊ยมก่อนเทศกาลหมาป่าจะเริ่ม. .
     ร่างงามสง่าในอาภรณ์ที่แดงเพลิง สวมผ้าคลุมอำพรางใบหน้าเพื่อป้องกันแสงแดดอันร้อนแรงของดินแดนทะเลทราย เบื้องหน้าของนางคือ อาคารราชการของแคว้นซูเล่อ กรมหน่วยงานพลเรือนของแคว้น อาคารไม้สูงสองชั้นสถาปัตยกรรมแบบต้าฮั่นที่สวยงามโอ่อ่า ประชานชนชาวซูเล่อเดินกันขวักไขว่สวนทางเข้าออกประตูไม้ปานใหญ่ไม่ขาดสาย  
      แม่มดสาวถือกระบอกไม้ไผ่ไว้ในมือ ภายในคือรูปวาดของลูกสาวที่นางต้องนำมาส่งก่อนไปทำธุระ หญิงสาวเดินเข้าไปภายในโถงกลางอันกว้างขวาง ท่ามกลางสายตาของชาวซูเล่อที่จ้องมองมา ใบหน้างดงามอย่างชาวตะวันตก เส้นผมสีแดงเพลิงและการแต่งกายที่ผิดแปลกทำให้นางเป็นจุดสนใจ ใบหน้างามเต็มไปด้วยความกังวลใจ หลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นกับซูซานน่าที่หมู่บ้านโรมัน มันทำให้นางกังวลที่จะปล่อยให้นางอยู่ใกล้กับมารหนุ่มผู้นั้นอีกครั้ง. .มีหงหยิงอยู่นางคงปลอดภัย. .

“. . อะ เออ สวัสดีแม่นาง มีกิจธุระอันใดรึ? ” เสมียนผู้นั่งประจำโต๊ะร้องเรียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้ำอึ้งเมื่อเห็นหญิงสาวตะวันตกอยู่เบื้องหน้า
“ ข้ามาส่งรูปวาดเข้าประกวดวันเทศกาลหมาป่า ” โอฟิเลียเอ่ย

“ อา! เช่นนั้นเองหรือ แม่นางได้ลงชื่อสมัครไว้แล้วหรือยังขอรับ? ” เสมียนเอ่ยถามต่อ
“ ยังเลย ”
“งั้นโปรดลงชื่อก่อนนะขอรับ เขียนชื่อแซ่และชื่อผลงานตรงนี้ขอรับ ” ชายผู้นั้นเอ่ยก่อนจะหยิบม้วนไม้ไผ่ขึ้นมาวางบนโต๊ะพร้อมส่งผู้กันให้หญิงสาว โอฟิเลียรับพู่กันก่อนจรดลงบนม้วนไม้เขียนอักษรฮั่นสองพยางค์ที่เป็นชื่อภาษาฮั่นของบุตรสาวนาง. .

[ นามผู้สมัคร 淑善 ซูซาน
ชื่อภาพวาด หมาป่ามาดูดเนื้อกัน ]
       เมื่อเขียนเสร็จ นางก็หยิบภาพวาดออกจากกระบอกไม้ไผ่ส่งให้เจ้าพนักงาน เขารับภาพวาดก่อนจะเก็บใส่หีบไว้พร้อมกับใบลงชื่อ
“ เรียบร้อยขอรับแม่นาง ขอให้โชคดี ” เสมียนเอ่ยก่อนคำนับ หญิงสาวก็คำนับตอบก่อนจะหันหลังเดินจากไป นางต้องไปทำงานสำคัญ และต้องกลับมาให้ทันก่อนเทศกาลหมาป่าจะเริ่ม. .

@Admin                 

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม โพสต์ 7 วันที่แล้ว

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -32 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 35 -32 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เปิดเทอมนั้น ฉันตาย
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขวานเหยาเจี่ย
Ignite
เตาถานมู่
หลี่ซื่อชุนชิว
กุหลาบสีทอง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x300
x5
x1
x1
x27
x378
x1040
x2000
x9
x10
x111
x40
x5
x20
x496
x10
x50
x10
x20
x30
x1
x1
x5
x1
x1
x5
x20
x5
x20
x90
x100
x50
x35
x18
x8000
x9999
x100
x9000
x5
x1
x1000
x1

73

กระทู้

798

โพสต์

11หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
106897
เงินตำลึง
196901
ชื่อเสียง
47183
ความหิว
1033
คุณธรรม
469
ความชั่ว
157
ความโหด
134
เสวี่ยนอู่
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2019-2-13 00:35:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[เดินเล่นไปทั่ว ลงชื่อวาดภาพ]

      รอมาตลอดคืนสุดท้ายแล้วตู๋กูก็ยังไม่กลับมายังจวนเสียที จางฝูที่นั่งรอสหายกลับกะว่าจะทำให้ตกใจกลับกลายเป็นแผนนั้นต้องล่มไปอย่างช่วยไม่ได้ อีกฝ่ายเป็นแม่ทัพ งานที่ทำก็คงจะหนักขนาดที่ไม่กลับบ้านกลับช่อง


      “เฮ้อออ….”


       “นายหญิงก็เป็นเช่นนี้บ่อยๆนะขอรับ เดี๋ยวกลับ เดี๋ยวไม่กลับ”ลุงลู่จงเอ่ยพร้อมกับยกกาน้ำชาเทรินใส่ถ้วยให้กับจางฝูที่นั่งเท้าค้างเบ๊ปากมองไปทางประตูทางเข้าจวนเพื่อเฝ้ารอสหายที่ไม่เจอกันมานานกลับมา แต่ก็ไร้วี่เเวว


      “อุส่ามาเยี่ยม แท้ๆ คลาดกันสะได้”จางฝูเอ่ยออกมาเบาๆแล้วหันมองลุงลู่จงที่ยืนยิ้มบางให้อยู่น้อยๆ ก่อนจะเลิกคิ้วมองเมื่อจู่ๆร่างบ้างนั้นค่อยๆยันตัวลุกขึ้นมายืนแล้วหันมายิ้มให้ตน “เช่นนั้นลุงลู่จงเจ้าค่ะ ข้าขอรบกวนฝากสัมภาระบางส่วนไว้ที่นี่ได้หรือไม่เจ้าคะ ข้าว่าจะเดินทางไปบ้านที่ต้าหว่านเสียหน่อย”


     “ได้สิขอรับ เร่องนั้นไม่มีปัญหาอยู่แล้ว”


    “อาจจะฝากคนเอาไว้ด้วยนะเจ้าคะ”จางฝูเอ่ยยิ้มๆแล้วจึงค่อยเดินออกจากไปห้องโถงไปและมุ่งไปทางห้องของนางในจวนที่ถูกจัดไว้ทางด้านปีก้ายของจวน ซึ่งเป็นเขตห้องสำหรับให้แขกมาพักนั้นเอง เพียงไม่นานนางก็เดินมาหยดที่หน้าประตู แต่ไม่ทันที่จะได้เอื้อมมือไปเปิด ประตุเบื้องหน้าก็เปิดโพล่งออกมาพร้อมกับร่างของเจี๋ยเฟยเินก้าออกมากระทันหัน ทำให้ร่างสูงที่จะออกชนเข้ากับร่างบางที่กำลังจะเดินเข้าอย่างจัง แต่นับว่าโชคดีที่ชายหนุ่มนั้นยังมือเร็วคว้าร่างของหญิงสาวเอาไว้ได้ทันทำให้ร่างที่เซจากแรงชนไม่ล้มหงายหลังลงไป


     “โอ้ย...ไอ้เจ้าบ้านี่ มันเจ็นนะ”จางฝูร้องออกมาพรางยกมือขึ้นลูบจมูกตัวเองที่กระแทกเข้ากับอกแกร่งของสามีพร้อมกับมืออีกข้างที่ตีฟาดลงไปที่อกนั้นอย่างถือโทษ


     “ขอโทษ ข้าไม่รู้ว่าเจ้าอยู่ด้านนอกนี่ “เจี๋ยเฟยเอ่ยสียงอ่อนพรางก้มหน้าลงดูจมูกที่ขึ้นสีแดงน้อยๆของฮูหยินตนก่อนที่หนุ่มนั้นจะค่อยยื่นใบหน้าเข้าใกล้และจุมพิศลงไปที่ปลายจมูกของจางฝูเบาๆ ทำเอาคนที่โดนจุมพิศอย่างไม่ตั้งตัวนั้นถึงกับหน้าขึ้นสึอย่างห้ามมิได้


     “เจ้า..จะ.. เจี๋ยเฟย ถะ...ถ้าใครคนอื่นมาเห็นจะทำอย่างไรห่ะ”จางฝูเอ่ยกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตะกุตะกักก่อนที่ร่างของเธอจะถูกคนสูงกว่านั้นดึงเอาขึ้นไปอยู่ในอ้อมกอดได้อย่างง่ายๆ “นะ...นี่”


     “เจ้าเป็นฮูหยินข้า ใครจะกล้าว่าอะไร หืม ถ้าไม่กอดกัน ไม่หอมกันนั้นต่างหากถึงจะแปลกน่ะ” เจี๋ยเฟยกล่าวยิ้มๆและมองมายังจางฝูที่บัดนี้ใบหน้ายิ่งขึ้นสีมากยิ่งขึ้นไปอีกจนเจี๋ยเฟยอดที่จะขำออกมาไม่ได้กับท่าทีของคนรัก “ห้าปีแล้วนะ ยังไม่ชินอีกหรือ”


     “ไม่ เพราะข้าไม่ใช่คนชอบโชว์เช่นเจ้า” จางฝูเอ่ยแล้วกระทืบลงไปบนเท้าผู้เป็นสามีอย่างแรงพร้อมกับผละออกจากร่างสูงที่บัดนี้ลงไปนั่งกุมเท้าร้องโอดโอยอยู่ที่พื้นเป็นที่เรียบร้อยไปแล้ว  “เลิกหวานอวดสายตาชาวบ้านแล้วไปเตรียมตัว ข้าจะไปซื้อของด้านนอก”


    “ขอรับๆ นายหญิง”


     จางฝูส่ายหัวให้กับท่าทีกวนประสาทของผู้เป็นสามีก่อนที่เธอนั้นจะเดินเเยกไปรออยู่ที่ด้านหน้าจวนจนผ่านไปกว่าครึ่งเคอเจี๋ยเฟยก็เดินตามออกมาพร้อมด้วยลูกชายฝาแฝดทั้งสองคนที่ถูกผู้เป็นพ่อจูงมือมา


    “ท่านแม่จะไปไหนหรอขอรับ ไปเดินเล่นในเมืองหรอขอรับ”อี้เฟยน้อยเอ่ยถามึ้นมาแล้วมองไปยังผู้เป็นมารดาที่ยืนรออยู่


    “ใช่จ๊ะ เฟยเอ๋ออยากไปกับแม่ไหม”จางฝูพูดออกมาแล้วย่อตัวลงให้อยู่ในระดับความสูงเดียวกับลูกชายก่อนจะเหลือบมองไปที่ผ้าคลุมหัวกันแดดของลูกชายที่มีหัวเขียวๆของเจ้าลู่จิวโผล่ออกมาให้เห็น


     “ไปขอรับ”


     เมื่อเด็กน้อยรับคำ ทั้งสี่ก็ออกเดินออกจากจวนแม่ทัพมุ่งเข้าสู่ตัวเมืองที่ค่อนข้างคราาคร่ำไปด้วยผู้คนชาวซูเล่อมากมายที่ออกมาค้าขายทำกิจวัตรประจำวันกันบางก็เป็นชาวบ้านจากแค้วนอื่นที่อยู่ใกล้เคียงที่เดินทางมาทำกิจการค้าขาย แต่สิ่งที่แตกต่างจากเมื่อครั้งที่เธอมาที่ซูเล่อรอบก่อนนั้นคือ ที่แคว้นนี้ดูเหมือนว่าจะเปิดกว้างมากขึ้นและให้คนภายนอกเข้ามาได้มากกว่าเดิม หรือนั้นอาจเป้นเพราะการเกิดขึ้นของค่ายหลี่กังที่มีท่านพี่ว่ยเป็นแม่ทัพประจำการอยู่ก็ไม่แน่ใจ


     ในระหว่างที่จางฝูกำลังเดินจูงมือลูกๆคิดนู่นนี่ไปอยู่ พลันสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเเผ่นป้ายประกาศบางอย่างติดอยู่ที่เสาไม้ใกล้ๆแล้วเมื่อเธอลองดึงมันมาอ่านดูก็พอจะรู้สาเหตุแล้วว่าเหตุใดที่เเคว้นจึงหนาเเน่นไปด้วยผู้คน


    “เทศกาลวันหมาป่า?”


     “เทศกาลอะไรนะ”เป็นเจี๋ยเฟยที่ร้องถามขึ้นมาพรางชะโงกหน้าเข้ามามองดูใบประกาศในมองของจางฝูด้วยความอยากรู้อยากเห็น


    “เทศกาลเฉลิมฉลองประจำปีของเเคว้นซูเล่อ มีกิจกรรมให้รวมด้วย เป็นการวาดภาพความสัมผัสระหว่านคนและหมาป่าที่เป็นสัญลักษณ์ของเเคว้น”จางฝูไล่ตาพร้อมกับอ่านออกมาเสียงขึ้นมาแล้วหันไปมองดูเจี๋ยเฟยที่ยืนอยู่ข้างๆ “ข้าว่าน่าสนใจดีนะ เราไปลงสมัครดีไหม”


      “ตามใจเจ้าสิ”


       “ท่านแม่จะแข่งวาดรูปหรอขอรับ”อี้หรงเอ่ยถามขึ้นมาแล้วมองดูมารดาของเขา ซึ่งจางฝูนั้นเพียงยิ้มแล้วพนักหน้าให้บุตรตนเองเบาๆก่อนที่พวกเขาทั้งหมดก็เร่งเดินทางไปยังกรมหน่วยงานที่เขียนเอาไว้ในประกาศ ซึ่งมันอยู่ห่างไปไม่นานก็สามารถมาถึง และแน่นอนว่าย่อมมากไปด้วยผู้คนที่ก็ต่างมาสมัครลงวาดรูปเช่นกัน จางฝูหันไปมองเจี่ยเฟยกับลูกเป็นสัญญาว่าให้พวกเขานั้นรออยู่ด้านนอกก่อนที่ตัวเธอนั้นจะอาศัยความตัวเล็กเบียดตัวแทรกเข้าไปเขียนลงชื่อสมัคร แล้วจึงค่อยลากสังขารตัวเองออกมาได้ในที่สุด ซึ่งทำเอาเธอเกือบเป้นลมเลเมื่อต้องไปอยู่กลางดงคนขนาดนั้น


@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2019-2-13 02:05

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปราณคลุมวารี
ตัวเบาขั้นกลาง
ดอกม่วง
กงจักรเฟิ่งหวง
ฮั่นเสียหม่า
จั่วซื่อจ้วน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x215
x28
x150
x10
x8
x25
x30
x10
x22
x2
x2
x100
x100
x6
x9264
x10
x110
x8
x1
x3
x5
x1
x9
x131
x1
x56
x62
x1
x170
x10
x1
x13
x1
x1
x15
x2000
x6
x150
x50
x1000
x15
x6
x3
x3
x40
x4
x40
x31
x2
x2500
x110
x113
x15
x60
x65
x1
x114
x7
x8
x60
x1
x3
x40
x2
x58
x2
x3
x12
x3
x120
x60
x30
x4
x20
x50
x70
x1
x15
x2545
x3
x30
x17
x68
x87
x8
x162
x102
x172
x4
x121
x4
x2
x30
x30
x78
x143
x70
x99
x44
x320
x184
x234
x7
x30
x13
x348
x2
x393
x5
x1508
x51
x295
x264
x200
x2100
x456
x72
x39
x125
x356
x350
x236
x92
x79
x329
x310
x8
x60
x1
x4
x103
x152
x675
x477
x777
x630
x129
x271
x218
x521
x33
x3
x725
x49
x80
x1210
x3
x7
x22
x4450
x159
x790
x7
x1990
x27
x18
x50
x25
x41
x81
x42
x1
โพสต์ 2019-2-14 20:07:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย XingZi เมื่อ 2019-2-14 20:12

บทพิเศษ 3 ประกวดภาพหมาป่าของฉัน!

                หลังจากส่งม้วนบทละครไปแล้วหนึ่งวัน เด็กหนุ่มผมเงินตื่นเช้าขึ้นมาก็นึกขึ้นมาได้อีกครั้งว่ายังขาดอีกกิจกรรมของทางซูเล่อที่เขาอยากลงมากๆแต่ไม่มีโอกาสได้ลงนั่นก็คือประกวดวาดภาพ หมาป่าที่รัก ซึ่งเป็น รูปแบบบังคับที่เขาชอบเอามากๆ แต่ซิงจื่อกลับไม่เก่งวาดภาพเอาเสียเลย ซิงจื่อหยิบแผ่นผ้าใบที่เตรียมเอาไว้สำหรับวาดภาพ และหมึกพู่กันที่เหลือเพียงนิดจากในรอบของบทละคร

                "อื้ม... วาดอย่างไรดีนะ?" ซิงจื่อคิ้วขมวดกันเป็นปมเอียงคอซ้ายขวามองแผ่นผ้าที่ขยับไปมาตามสายอย่างคิดหนัก

                "น้องถงเอ๋อห์กำลังทำอะไรอยู่หรือ?" ชู่เหวิ่นที่เหมือนจะตื่นเป็นคนแรกเดินมาหาน้องชายโดยไม่ต้องมอง

                "อ๋อ ข้ากำลังจะวาดรูปอยู่น่ะขอรับ คิดว่าจะวาดหมาป่าแบบไหนไปประกวดดีน่ะขอรับ" เด็กหนุ่มผมเงินหันมองยิ้มๆ

                "แต่เท่าที่ข้าจำได้ ถงเอ๋อห์วาดดอกไม้ให้มู่จวินดูเขายังดูไม่ออกเลยนี่นา" ชู่เหวิ่นพูดกล่าวทำหน้างง แต่คำพูดนั้นทิ่มแทงใจน้องชายเขาอย่างมากเลยทีเดียว

                 "ข้าน้อยไม่เหมาะที่จะวาดรูปจริงๆสินะขอรับ" ซิงตื่อพูดด้วยท่าทีเศร้าๆ

            
    "บางครั้งรูปไม่ต้องพยายามให้สวยมากหรอก แค่แต่งแต้มด้วยความรู้สึกก็พอแล้ว" ชู่เหวิ่นกล่าวแม้เขาจะเป็นคนตาบอดก็ตาม

                "นั่นสินะขอรับ!" ว่าแล้วซิงจื่อก็ทำการปั่นรูปภาพอย่างรวดเร็วแล้วผูกขาของพิราบขาวที่เขาเลี้ยงไว้ให้ไปส่งงาน


ชื่อภาพ ฉันและซูเล่อ วาดโดย ซิงจื่อ
สีพื้นหมายถึงทะเลทราย รอยยิ้มหมายถึงความสุข หนังสือซูเล่อหมายถึงกฏหมายที่ดีทำให้ทุกคนมีความสุข
หมาป่าแสดงถึงความแข็งแกร่งดุดัน หางหมาป่าคือความเป็นหนึ่งเดียวกัน กำไลทองคือความร่ำรวย

@Admin




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2019-2-14 20:21

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หยกขาว
พัดหวงไจ้
ปรัมปราศิลาศักดิ์สิทธิ์
เตาถานมู่
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
ฮั่นเสียทองเทวะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x2
x30
x95
x1
x1
x30
x1
x1
x30
x25
x35
x30
x3
x1
x6
x60
x3
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x497
x36
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x100
x100
x298
x29
x57
x7
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x31
x1
x7
x7
x50
x1
x4

110

กระทู้

812

โพสต์

35หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
68845
เงินตำลึง
52376
ชื่อเสียง
100769
ความหิว
956

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
971
ความชั่ว
5
ความโหด
90
เสือโคร่ง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2019-2-15 14:49:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LuLingNu เมื่อ 2019-2-15 22:27

สมัคร+ส่งภาพวาดซูเล่อ



หลังจากเรื่องราวเมื่อคืนนั้นผ่านไป พอมาถึงตอนเช้าของวันใหม่แล้ว ทุกอย่างก็กลับมาเป้นเหมือนเดิมไม่มีอะไรเกิดขึ้น เสมือนกับว่าเมื่อคืนนั้นราวกับฝันไปอย่างไงอย่างงั้นเลย..
หลิงนูกับเหอซูมี่หันมองกันเป็นระยะๆ ต่างคนก็ต่างเคอะเขินกันและกันบ้าง แต่เท่าที่รู้ว่าคือ ยังยอมรับสถานะพี่น้องกันเหมือนเดิม..


หลังจากนั้นทุกคนก็ขึ้นขี่ม้า เดินทางออกจากหมู่บ้านโรมัน และมุ่งหน้าสู่แคว้นซูเล่อตามที่ได้ตั้งใจไว้ต่อไป


ต่อมาประมาณ 3 ชั่วยาม ทุกคนก็ได้เดินทางมาถึงแคว้นซูเล่อที่อยู่ทางตะวันตกไกลออกไปจากหมู่บ้านโรมันในที่สุด
สิ่งแรกที่ทุกคนเห้นเมื่อก้าวเข้าแคว้นซูเล่อมาเลยก็คือ หมาป่า... หลากหลายสายพันธุ์วิ่งไปมา ยังเป้นมิตรกับผู้คนในแคว้นนี้เป็นอย่างดีทีเดียว


"มะ...หมาป่าเต็มไปหมดเลยเจ้าค่ะ.." หลี่ถิงเอ่ยหลังจากมองไปรอบๆ นางค่อนข้างมีท่าทีกลัวๆอยู่บ้าง เนื่องจากยังไม่ชินกับสัตว์ร้ายเหล่านี้ ถึงจะเชื่องแล้วก็ตามที..


"ไม่เป็นไรๆ.. พวกมันไม่ทำร้ายเจ้าหรอกนะ " หลิงนูปลอบ แล้วจากนั้นจึงพาทุกคนเดินไปด้วยกันต่อ


จากนั้นหลิงนูและกลุ่มก็ได้เดินผ่านหน้ากรมพลเรือนชาวซูเล่อ หลิงนูมองเข้าไปแล้วรู้สึกว่ามีผู้คนมายืนมุงกับเยอะกว่าที่ไหนๆ เธอเลยเกิดความสงสัยขึ้นมา...
"ข้าขอไปดูก่อนนะ..." หลิงนูกล่าวก่อนจะลงจากหลังม้าแล้วเข้าไปดูว่ามีกิจกรรมอะไร


หลังจากนั้นก็ได้รู้ว่ามีกิจกรรมจัดขึ้นอย่างที่ว่าไว้จริง มีงานประกวดชื่อ ‘งานประกวดภาพวาดหมาป่าที่รัก’หากท่านใดสนใจ สามารถเข้าร่วมได้ทุกชนชาติและทุกวัย
"เห...น่าสนใจดีนี่" หลิงนูอ่านรายละเอียดกิจกรรมแล้วสนใจทันที เลยลงชื่อไปแบบไม่ต้องคิดมาก เรื่องงานวาด เธอถนัดอยู่แล้วแน่นอน


หลังจากนั้นเธอจึงเดินกลับมาหาทุกคนแล้วบอกกล่าว
"ทุกคน....ตอนนี้มีกิจกรรมประกวดวาดภาพ หมาป่าที่รักกับเจ้าของอยู่ ข้าเลยลงชื่อร่วมไปแล้ว..."
"ซูมี่ หลี่ถิง ข้าคงต้องยืมแรงพวกเจ้าหน่อยแล้วล่ะ.." หลิงนูเอ่ยขึ้นกับทั้งสองคน


"เจ้าค่ะท่านพี่ / เจ้าค่ะท่านหลี่" เหอซูมี่และหลี่ถิงตอบรับ
หลิงนูจึงเตรียมอุปกรณืวาดภาพให้กับทั้งสองอย่างไม่รอช้า


หลิงนูนึกออกแล้ว หมาป่าที่เธอพามาด้วยก็คือเจ้า ไป๋หยง หมาป่าสีขาวที่เธอพามาด้วย เธอจึงอุ้มมันขึ้นมาไว้บนตักแล้วลูบขนมันไปพลางๆให้มันสงบๆลง
"อยู่นิ่งๆก่อนนะ แป๊ปเดียว..." หลิงนูสนทนากับมัน... มันก็นอนนิ่งๆบนตักของหลี่หลิงนูอย่างว่าง่าย...


ส่วนเหอซูมี่กับหลี่ถิงก็ช่วยกันบรรจงวาด วาดออกมาให้ดีที่สุดตามที่หลิงนูต้องการ... สองคนช่วยกันแต่งแต้มภาพลงไปอย่างไม่รีบร้อน...


ผ่านไปสองชั่วยาม ภาพก็ได้วาดเป็นอันที่สำเร็จลง


"เสร็จแล้วเจ้าค่ะท่านพี่..." เหอซูมี่เอ่ยแล้วจึงหันภาพให้หลิงนูดู


"อา... สวยมากเลย.." หลิงนูมองภาพแล้วรู้สึกชื่นชมฝีมือของทั้งสองคนมาก...
"ข้าภูมิใจในตัวเจ้าทั้งสองคนมากนะ.. พวกเจ้าพัฒนามากขึ้นจริงๆ.." หลิงนูยิ้มให้ทั้งสองคนแล้วกล่าวชมอย่างอิ่มเอมใจอย่างมากทีเดียว


"ขอบคุณท่านพี่มากเลยเจ้าค่ะ..." เหอซูมี่น้อมรับคำชมไว้ แค่หลิงนูชมนางก็มีความสุขที่สุดแล้ว ส่วนหลี่ถิงเองก็น้อมรับคำชมไว้ด้วยเช่นกัน


หลังจากนั้น หลิงนูจึงถือภาพนั้นไปส่งที่กรมพลเรือนซูเล่อ ก่อนนำไปส่งก็นำไปผึ่งลมให้แพ้งเสียก่อนแล้วนำไปส่งโดยเร่มต่อแถวเป็นอันดับแรก


"ขออภัย ข้ามาส่งภาพวาดเข้าร่วมงานประกวดน่ะ..." หลิงนูกล่าวเมื่อถึงคิวเธอแล้วแล้วยื่นภาพนั้นให้กับเจ้าหน้าที่รับไป





หลังจากส่งเสร็จเรียบร้อย หลิงนูก็พาทั้งสามคนพาออกไปจากเขตกรมพลเรือนซูเล่อ แล้วพาไปวนรอบๆแคว้นซุเล่อเพื่อท่องเที่ยว ทดแทนส่วนที่ไม่ได้มาเยี่ยมแคว้นนี้เมื่อ 5 ปีก่อน
เที่ยวให้สนุกไปเลย..


เหมือนว่าที่นี่จะมีเทศกาลที่จะเริ่มเร็วๆนี้ด้วยล่ะ..

--------------
ใช้งานหยกขาว

@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2019-2-15 22:29

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 50 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกราะทองเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
พัดหวงไจ้
หยกขาว
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ม้าเทพอูซุน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x300
x30
x22
x120
x10
x50
x5
x60
x3
x10
x5
x100
x5
x5
x99
x99
x500
x1
x9000
x1
x10
x29
x74
x135
x6
x56
x3
x20
x44
x70
x3
x255
x15
x55
x86
x2
x1600
x3
x98
x3
x105
x5750
x90
x36
x2
x59
x5
x3
x25
x4
x12
x34
x12
x75
x1
x450
x5
x1
x175
x458
x7819
x87
x25
x60
x6
x50
x6
x8
x8
x62
x2
x6
x5
x52
x6
x2490
x19
x132
x13
x234
x24
x284
x36
x55
x130
x225
x290
x256
x44
x34
x121
x210
x100
x1
x190
x7
x2
x183
x7
x10
x2370
x30
x91
x79
x1
x590
x147
x4
x125
x201
x9
x237
x147
x145
x9
x340
x189
x136
x17
x217
x290
x188
x200
x105
x1700
x134
x370
x7
x385
x50
x220
x73
x112
x127
x1
x108
x6
x10
x505
x136
x276
x180
x60
x55
x607
x691
x90
x438
x112
x417
x1
x121
x17
x29
x410
x25
x102
x18
x370
x147
x19
x25
x20
x24
x865
x4977
x20
x163
x1
x138
x91
x20
x8
x10
x46
x5
x64
x198
x18
x34
x151
x8
x17
x76
x233
x1
x1
x1397
x1

616

กระทู้

2355

โพสต์

52หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2881323
เงินตำลึง
9424838
ชื่อเสียง
223933
ความหิว
1236

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
1056
ความชั่ว
540
ความโหด
1202
♦ เหยากวง ♦
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2019-2-15 19:10:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-2-15 19:12


{ เดินทางไปหมู่บ้านโรมัน }
หลิงหลาน : ส่งภาพวาดงานหมาป่า

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

        หลังจากเข้าร่วมงานเทศกาลวีนัสของทางหมู่บ้านโรมันแล้วเสร็จ สตรีผมเงินได้รับคำเชิญชวนจากชาวซูเล่อที่มาร่วมเทศกาลเช่นกัน ว่าบ้านเกิดเมืองนอนของพวกเอาเองก็มีงานประจำปีนะ ดรุณีน้อยทางหนึ่งชักชวนผู้เป็นอาจารย์อีกทางก็ขึ้นหลังพยัคฆ์หงลู่ ออกเดนทางมุ่งหน้าสุ่แคว้นซูเล่อลงตะวันตกเฉียงใต้

        ฟังว่าแว่นแคว้นนี้มีความเป็นมาโบราณ ในอดีตเคยมีเทพหมาป่าคอยพิทักษ์คุ้มครองอยู่ แล้วยังเป็นบรรพบุรุษของชาวซูเล่อดั้งเดิม นั่นคือสาเหตุที่ว่าเพราะอะไรชาวซูเล่อบางคนสามารถฝึกเลี้ยงหมาป่าทั้งในการต่อสู้ ล่าสัตว์ รวมไปถึงเป็นมิตรเกลอเพื่อนแท้ของกันและกัน
        หลิงหลานออกเดินชมเทศกาลไปเรื่อยๆ นางพึ่งเคยมาซีอวี้กลางหนแรก นึกเสียได้ที่มิได้พาชุนเหลียนกับจวินเกอมาด้วย

        “ทางด้านนั้นเหมือนจะมีประกาศอะไรบางอย่าง ผู้คนไปออกันเต็มไปหมด” เซวียนหยวนอี้เฟยจูงม้าเฟิ่งหวงเข้ามาเดินในเมือง ปกตอแล้วเป็นคนช่างสังเกตจึงเห็นว่าด้านหน้ากรมพลเรือนมีงานประกวด ทั้งสองก้าวเข้าไปด้านในมีผู้อธิบายว่า ‘งานประกวดภาพวาดหมาป่าที่รัก’ ได้เริ่มขึ้นแล้ว หากท่านใดสนใจไม่จำกันเฉพาะชาวซูเล่อ สามารถเข้าร่วมได้

        หลิงหลานหันสบตาอีกฝ่ายเชิงว่างานนี้ก็เข้าร่วมด้วยไหม? ชายหนุ่มก็พยักหน้า “ทำสิ่งที่เจ้าอยากทำเถอะไม่ต้องคิดอะไรมาก” ดังนั้นร่างแบบบางจึงยิ้มออกมา แล้วก้าวเข้าไปขอใบสมัครด้วย

       เถ้าแก่สาวนึกพันธ์ุหมาป่าของซูเล่อไม่ออก แต่เคยเห็นหมาป่าซากีมัวร์ในตำราสัตว์โบราณ นางจินตภาพถึงยามกลางคืนที่ความลึกลับล้อมเข้ารอบกาย และมีหมาป่าซากีมัวร์ตัวใหญ่คอยขดอยู่ด้านข้าง ให้ไออุ่นและเป็นมิตรสหายที่ไม่ทอดทิ้งกัน มือบางแต้มสีและเริ่มวาดลงไปแต่ละลายเส้น โดยเลือกใช้สีสันไม่เยอะนักเพื่อสื่ออารมณ์ภาพออกมา


      “เสร็จเรียบร้อยแล้ว... ขออภัยที่ต้องให้คอยนะเจ้าคะ” ยกม้วนหนังขึ้นมาให้โดนลมเพื่อที่จะแห้งเร็วๆ ก่อนบุรุษผมทองช่วยนำไปส่งม้วนให้เพราะต้องเบียดคนอีกเยอะ หลิงหลานแจ้งชื่อที่อยุ่เสร็จแล้ว พวกเขาทั้งคู่ก็ไปหาที่พักในส่วนค่ำคืนนี้

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -32 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -32 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
ปราณสำนึก
กระบี่ราชาสามภพ(เก๊)
หมัดพื้นฐาน
เอ้อหูจั่วลู่
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เซ็กเธาว์
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x16
x1
x4
x20
x30
x1
x5
x3
x130
x100
x15
x5
x5
x20
x50
x1
x5
x53
x64
x4
x9999
x160
x1
x1
x2
x12
x260
x280
x9999
x4500
x5
x20
x120
x2
x30
x287
x9999
x1000
x20
x264
x1
x10
x160
x210
x233