ดู: 398|ตอบกลับ: 15

{ แคว้นซูเล่อ } โรงเตี้ยมกาลพิศดาร

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-1-18 19:10:15 |โหมดอ่าน








โรงเตี้ยมกาลพิศดาร

{ แคว้นซูเล่อ }






【โรงเตี้ยมกาลพิศดาร】
โรงเตี้ยมแห่งแรกในแคว้นซูเล่อเลยก็ว่าได้ แต่อย่าดูถูกเชียวเห็นแบบนี้
จิ๋วแต่แจ๋ว พ่อค้าคาราวานแวะพักเปลี่ยนม้าเติมสเบียง เหล่านักเดินทาง
เลือกสถานที่นี้ในการสังสรรค์ พบปะมิตรสหาย รวมไปถึงชาวซูเล่อเอง
เมื่อเฉลองก็นึกถึงที่นี่เป็นแห่งแรก มีความพิเศษทั้งเหล้านมม้าขึ้นชื่อ
ปัจจุบันพ่อครัวจากฮั่นมารวมงานอาหารจึงหลากหลายขึ้น มิใช่มีเพียงเนื้อย่าง
แต่รวมไปถึง 'ข้าว' อาหารชั้นหรูของแพงก็มีบริการ




ชื่อกิจการ : โรงเตี้ยมกาลพิศดาร
เจ้าของกิจการ : อาเซา
เวลาเปิดบริการ : ตลอดวันตลอดคืน
ประเภทร้าน : บริการการห้องพักและเหล้านมม้าอาหารท้องถิ่น ทั้งราคาประหยัดและสุดหรูหรา รับจัดสถานที่สังสรรค์เนื่องในโอกาสพิเศษต่างๆ

ประทับตราโดย: ข่านแห่งซูเล่อ






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
zifu + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-1-19 01:40:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โรลอีเว้นท์พิเศษไทม์สคิป
หลังจากที่เฉินอี้กับเจ้าม้านั้นเดินทางเข้ามายังภายในเมืองของแคว้นซูเล่อแล้วนั้นตนเองก็มองหาโรงเตี๊ยมพร้อมกับพาเจ้าม้าไปฝากไว้ที่โรงเตี๊ยมนั้นไว้ในคอกม้า พร้อมกับที่ตนเองนั้นเดินเข้าไปในภายในโรงเตี๊ยมพร้อมกับสอดส่องไปยังทั่วบริเวณนั้นจนพบเจอเข้ากับนางคนนั้นพร้อมกับที่เฉินอี้เดินเข้าไปหานางทันที
"คาราวะท่านแม่ทัพ"
พร้อมกับที่นางนั้นค่อยๆหันมามองเฉินอี้พร้อมกับที่มองไปยังร่างของเฉินอี้
"ท่านดูผอมไปมากเมื่อเจอกันเมื่อคราวที่แล้ว?"
"อ่า….คงเป็นเพราะข้านั้นคงไม่ค่อยได้กินอะไรมั้งขอรับแหะๆ"
"ท่านควรกินอาหารให้มากกว่านี้นะเพราะร่างกายท่านดูผอมเกินไปแล้ว"
พร้อมกับที่นางนั้นส่งสายตาที่คล้ายจะเป็นห่วงออกมา
"ท่านแม่ทัพก็เช่นกันนะขอรับโปรดรักษาสุขภาพของตนเองด้วยนะขอรับร่างกายท่านควรจะได้รับการพักผ่อนมากกว่านี้นะขอรับ เพราะท่านนั้นต้องเป็นเส้าหลักของแคว้นซูเล่อท่านจะทำอะไรโปรดถนอมร่างกายด้วยขอรับ เพราะข้าเชื่อว่ายังมีคนเป็นห่วงท่านอยู่อย่างแน่นอนขอรับ"
"คิคิ ข้าเข้าใจแล้วยังไงเรามานั่งคุยกันเถอะยืนคุยแบบนี้ท่านคงเมื่อยขาแย่"
"แหะๆขอรับท่านแม่ทัพ"
พร้อมกับที่เฉินอี้แล้วก็แม่ทัพตู๋กู่นั้นนั้งคุยกันบนโต๊ะในโรงเตี๊ยมนั้นเอง
"ท่านเฉินอี้เป็นเยี่ยงไรบ้างท่านจากต้าฮั่นมาตั้ง 5 ปีแล้วที่มาอยู่ที่นี้ท่านเป็นอย่างไรบ้างสบายดีหรือไม่มีความสุขหรือเปล่าวกับการที่มาอยู่กับแคว้นของเรา"
"ข้ามีความสุขดีจริงๆขอรับท่านแม่ทัพไม่ต้องกังวลข้าอาจจะผอมไปบ้างแต่ว่าข้านั้นก็มีความสุขดีขอรับที่ได้ช่วยเหลือเหลาประชาชนนั้นให้มีอาหารมีอะไรกินบ้างได้ช่วยแบ่งเบาภาระของชาวบ้านได้สัมพัสชีวิตของชาวซูเล่อแล้วข้านั้นก้ได้ความหมายของชีวิตเยอะแยะเลยละขอรับ"
"อ่าเป็นเช่นนั้นหรือในสงครามที่ผ่านมานั้นพวกเราชาวซูเล่อต่างเสียไปมากกันจริงๆกับสงครามที่ผ่านมานั้นพวกเราต่างต้องสูญเสียไปเยอะจริงๆกับสงครามที่ผ่านเหล่าชาวบ้านและประชาชนต่างก้ต้องได้รับความลำบากกันมากมายและเหล่าเด็กๆต่างก็ต้องกำพร้าพ่อและแม่ไปเยอะมากมายนักเห้อ แคว้นของเราตอนนี้ต่างกำลังเร่งฟื้นฟูกันอย่างเร่งด่วนยิ่งนักจนกว่าแคว้นเราจะฟื้นฝูได้เหมือนเดิมนั้นมันยังต้องใช้เวลาอีกเยอะนักเหล่าผู้คนแล้วก็สัตว์นั้นต่างขาดแคลนกันนักโดยที่นับเป็นโชคดีของแคว้นเราท่านท่านอ๋องนั้นทรงนำทรัพย์สินเอามาทำการแจกจ่ายซื้ออาหารเครี่องนุ่มห่ม และเหล่ายารักษาโรลเหล่านั้นให้แก่ประชาชนกันถ้าไม่เช่นนั้นแคว้นเราจะต้องยากที่จะฟื้นฝูได้มากกว่านี้อย่างแน่นอน"
พร้อมกับที่แม่ทัพตู๋กู๋นั้นแสดงสีหน้าที่เศร้าและความไม่สบายใจออกมาทางใบหน้าของตนเอง โดยที่เฉินอี้นั้นหลังจากที่ได้ฟังแล้วก็ได้มองเห็นถึงความไม่สบายใจของนางนั้นหัวใจของตนเองก็มีความรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาทันทีพร้อมกับการที่ตนเองก็รีบพูดทันที
"ท่านแม่ทัพอย่าหาได้เป็นกังวลขอรับข้าเชื่อมั่นว่าข้าและก็พวกเรานั้นต้องช่วยกันเพื่อฟื้นฝูแคว้นซูเล่อได้อย่างแน่นอนเชื่อข้าเถอะขอรับทั้งเหล่าประชาชนรวมทั้งทุกคนจะต้องช่วยกันเพื่อฟื้นฝูแคว้นขึ้นมาให้ยิ่งใหญ่มากกว่าเดิมอย่างแน่นอนขอรับ"
"เช่นนั้นหรือถ้างั้นท่านสนใจที่จะมาเข้าทำงานภายในแคว้นซูเล่อหรือไม่เพื่อช่วยในการฟื้นฝูแคว้นได้อย่างเต็มที่เต็มความสามารถเพราะถ้าได้ท่านมาร่วมด้วยข้าเชื่อว่าแคว้นซูเล่อนั้นต้องฟื้นฝูได้มากขึ้นอย่างแน่นอน แต่ถ้าท่านเฉินอี้จะไม่มาทำก็ได้ข้าหาได้โกรธเคืองท่านไม่ข้าเคารพความคิดของท่านในการตัดสินใจท่านไตร่ตรองให้ดีก่อนเถอะก่อนที่จะตอบคำถามของข้า"
พร้อมกับที่สายตาของนางนั้นมองมายังเฉินอี้อย่างมีความคาดหวังในสายตาของนางหลังจากที่เแินอี้ได้สบตากับสายตาของนางนั้นรอยยิ้มก้ปรากฎขึ้นมาบนใบหน้าของเฉินอี้ทันที
"แน่นอนขอรับข้าจะช่วยเหลือท่านอย่างเต็มที่อย่างแน่นอนชีวิตของข้านั้นเป็นของท่านเมื่อ5ปีที่แล้วคำพูดนั้นข้าหาได้โกหกท่านไม่แม้เวลาจะผ่านร่วงเลยมาหลายปีแต่ข้าก็ยังเข้ามาแต่ความรู้สึกของข้าก็หาได้เปลี่ยนแปลงได้อย่างแน่นอน!!!"
พร้อมกับสายตาจริงจังพร้อมรอยยิ้มของเฉินอี้ที่มองไปยังหน้านางนั้นหลังจากที่สายตาของเฉินอี้ประสานกับนางนั้นนางก็รีบหันหน้าหนีพร้อมกับค่อยๆพูดเสียงออกมาเบา
"ข้าว่า...เราควรสั่งอาหารกันได้แล้วเดี่ยวท่านจะหิวกันพอดี"
"อ่า…..เช่นนั้นสินะขอรับงั้นถือว่าเพื่อเป็นการฉลองที่ข้าได้พูดคุยกับท่านแม่ทัพงั้นมื้อนี้นั้นข้านี้จะขออาสาเลี้ยงท่านแม่ทัพใหญ่นะขอรับขอเชิยท่านแม่ทัพสั่งอาหารได้เต็มที่เลยข้ารับรองว่าท่านแม่ทัพไม่อิ่มข้าจะไม่ให้ท่านกลับอย่างแน่นอน ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
พร้อมกับเสียงหัวเราะของเฉินอี้ที่ดังไปทั่วโรงเตี๊ยมนั้น
"อืมมมมม ถ้าแบบนั้นข้าจะสั่งให้เต็มที่เลยละกันอย่ามาเสียใจล่ะกันคิคิ"
"แน่นอนขอรับข้าเฉินอี้คำไหนคำนั้น"
พร้อมกับที่แม่ทัพตู๋กู๋แล้วก็เฉินอี้นั้นสั่งเหล่าอาหารมาเลี้ยงฉลองกันพร้ออมกับการพูดคุยกันอย่างสนุกสนานโดยที่หลังจากที่กินอาหารจนอิ่มแล้วทั้งคู่ต่างก็แยกย้ายกันไปทำงานของตนเองโดยที่มื้อนี้นั้นเฉินอี้เป็นคนเลี้ยงนางนั้นทั้งหมดเอง…….



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 ความโหด โพสต์ 2019-1-19 11:15
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ตู๋กู ซินอี๋ เพิ่มขึ้น 200 โพสต์ 2019-1-19 11:10
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ตู๋กู ซินอี๋ เพิ่มขึ้น 35 โพสต์ 2019-1-19 01:54
คุณได้รับ +7 คุณธรรม โพสต์ 2019-1-19 01:54

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -38 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -38 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกราะทองคำ
ฮั่นเสียทอง(หลวง)
กุหลาบสีทอง
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
กราดิอุสทอง
หลี่ซื่อชุนชิว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x6
x10
x5
x12
x8
x1
x1
x2
x15
x57
x6
x26
x58
x100
x50
x6
x6
x1
x2
x1
x25
x40
x40
x437
x250
x22
x475
x10
x10
x91
x10
x1
x1
x4
x1
x92
x28
x1
x7
x100
x3
x5
x2000
x102
x141
x45
x50
x50
x10
x10
x35
x20
x20
x10
x34
x30
x20
x113
x5
x30
x80
x1
x20
x5
x30
x1277
x23
x1
x2
x50
x35
x100
x15
x30
x9
x1
x10
x5
x9
x1
x59
x9
x26
x1
x6
x116
x3
x130
x25
x570
x130
x43
x16
x30
x30
x10
x10
x26
x24
x199
x156
x110
x100
x1
x707
x50
x50
x109
x1565
x5
x1
x100
x20
x10
x8
x10
x11
x99
x30
x55
x50
x1
x50
x76
x2130
x2

60

กระทู้

308

โพสต์

7หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
45631
เงินตำลึง
9407
ชื่อเสียง
32057
ความหิว
793

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
567
ความชั่ว
0
ความโหด
216
พิราบขาว
เลเวล 1

ปิงเยว่

"บทกวีของข้าจะนำทางท่าน"
pet
โพสต์ 2019-1-20 05:42:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ซิงจื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้งเขาสัมผัสได้ถึงความนุ่มสบาย

และความหอมกลิ่นควันเทียนจากในสถานที่นี้

เมื่อลืมตาขึ้นมาเขานอนอยู่ด้านบนของเตียงในห้องขนาดกลาง
ที่ภายในตกแต่งไปด้วยเครื่องเรือนเครื่องใช้ที่ดูดีประมาณหนึ่ง

'ที่นี่.. ที่ไหน..?'
ก่อนที่เมื่อสายตาปรับสมดุลแสงได้เขาก็เห็นกับค้างคาวและไป๋หมาว
สหายทั้งสองของเขาที่ดูอาการเขาอยู่



"ตื่นแล้วหรอซิงจื่อ?"
เด็กสาวดวงตาแมวกล่าวพร้อมกับเดินไปหาหยิบถาดอาหารให้

ส่วนทางของเพื่อนชายก็เดินเข้ามาช่วยพยุงตัวให้นั่งได้ง่ายขึ้น

"พวกเจ้ามาช่วยข้างั้นหรอ?"
ซิงจื่อมองเหล่ามิตรสหายด้วยดวงตาที่ส่องประกายกว่าปกติ
ก่อนที่นัยต์ตาสีนิลจะเหลือบไปเห็นเจ้าแมวยักษ์(?)
และลูกแมวน้อยที่นอนอยู่บนพรมในห้อง


"ก็ใช่ แต่จริงๆก็เปล่าหรอก มีคนมาบอกข้ากับไป๋หมาวว่าเจ้าอยู่ที่นี่น่ะ
พอมาถึงก็เห็นแค่เจ้า แมวยักษ์แล้วก็ลูกแมวอยู่ในห้องล่ะนะ.."
ค้างคาวพูดพลางหันมองเหล่าแมวๆที่อยู่ในห้องพร้อมเกาท้ายทอยเล็กน้อย

"งั้นเหรอ..? ถึงอย่างนั้น ยังไงก็ขอบคุณนะ"
ซิงจื่อมองและยิ้มให้สหายทั้งสองอย่างสดใส แม้ว่าร่างกายจะดูเหนื่อยอ่อนอยู่เล็กน้อยก็ตามที

เด็กหนุ่มรับถาดอาหารมาจากไป๋หมาวแล้วรับประทานไป

เมื่อเพื่อนๆเห็นกับซิงจื่อที่สดใสได้ก็ทำให้พวกเขาเบาใจลง
"ไม่เป็นไรหรอก แต่ว่าทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ..?"
ค้างคาวถามแล้วรินน้ำให้คนป่วย



"เจ้าลูกแมวน้อยนำทางข้ามาน่ะ แล้วก็เลยเจอกับเจ้าแมวยักษ์ที่ป่วยอยู่กลางทุ่งหญ้า
แต่ระหว่างนั้นข้าดันหน้ามืดแล้วสติดับลงไปก่อนน่ะนะ ฮ่ะๆ"
ซิงจื่อกินอาหารไปแล้วหัวเราะแหยๆมองไปทางแมวน้อยใหญ่ทั้งสองตัว



"แล้วเจ้าก็เลยพามันมาในเมืองสินะ?"
ไป๋หมาวมองตามทั้งสองคนแล้วเดินไปตรวจดูพวกมันอีกครั้ง
นางใช้นิ้วมือตรวจจับชีพจร ผ้าขาวสะอาดในการพันแผลและอื่นๆ

"เจ้าดูเป็นด้วยหรอ?"
ค้างคาวหันมองเด็กสาวอย่างสนใจ

"เห็นอย่างนี้ข้าก็เกิดในตระกูลสายแพทย์นะ!"
ไป๋หมาวหันมามองสหายทั้งสองด้วยความมั่นใจ

"สายแพทย์! จริงรึ?!"
ค้างคาวตกใจมากกับอีกฝ่าย

ซิงจื่อมองไป๋หมาวด้วยรอยยิ้มบางๆ สายตาของเขายังคงนิ่งด้วยความไม่แปลกใจเท่าไหร่
ถึงแม้ว่าร่างกายจะดูไม่แข็งแกร่งกว่าเด็กสาวทั่วไปสักเท่าใด
แต่จากความมั่นใจความฉลาดและความสามารถของนางคงไม่น้อยไปกว่าเขาเป็นแน่

"เอาล่ะ! เรียบร้อยแล้ว!"
เด็กสาวทำแผลของอีกฝ่ายเสร็จเรียบร้อยแล้วปาดเหงื่อเล็กน้อย


"ข้าเองก็เหมือนจะดีขึ้นแล้วเหมือนกัน
ถ้าพวกเจ้าไม่ว่าอะไรข้าอยากรีบกลับค่ายแล้วล่ะ"
ซิงจื่อพยายามขยับร่างกายไปมาเล็กน้อยก่อนที่จะลุกขึ้นยืนและเดินได้เหมือนปกติ


"เอาล่ะ เดี๋ยวพวกข้าจะช่วยอุ้มเจ้าแมวพวกนี้เองนะ"
ค้างคาวอุ้มเจ้าแมวยักษ์ ส่วนไป๋หมาวอุ้มเจ้าแมวเล็ก

"ขอบคุณนะ ไปกันเถอะ"

แล้วทั้งสามก็ออกเดินทางกลับไปยังค่ายเด็กกำพร้า

@STAFF_Pixiu


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2019-1-21 01:42

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -45 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 35 -19
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -26 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
รถม้าหรูหรา
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เตาถานมู่
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x8
x6
x14
x100
x2
x10
x18
x40
x30
x35
x12
x10
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x10
x30
x1
x30
x1
x1
x30
x26
x52
x30
x3
x1
x6
x60
x7
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x684
x132
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x102
x130
x298
x29
x57
x4
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x29
x1
x7
x7
x50
x1
x4

60

กระทู้

308

โพสต์

7หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
45631
เงินตำลึง
9407
ชื่อเสียง
32057
ความหิว
793

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
567
ความชั่ว
0
ความโหด
216
พิราบขาว
เลเวล 1

ปิงเยว่

"บทกวีของข้าจะนำทางท่าน"
pet
โพสต์ 2019-1-22 12:05:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย XingZi เมื่อ 2019-1-22 12:10

ท่วงทำนองที่ 2 เรื่องวุ่นๆในซูเล่อ

-บทบรรเลงที่ 2 ทางลัด...ไม่มีอยู่จริง!-


           หลังจากซิงจื่อค้างคาวและไป๋หมาวที่ฝึกฝนวิชากำหนดลมหายใจกันสำเร็จ
           พวกเขาทั้ง 3 ก็ออกเดินทางมายังโรงเตี๊ยมเพื่อทานอาหารกัน

           "วันนี้ใครจะเป็นคนเลี้ยงดีล่ะสหาย?"
           ค้างคาวพูดพลางยกยิ้มกวนๆเล็กน้อยใส่เพื่อนๆ แล้วทำการดูรายการอาหารของร้าน

           "วันนี้หรอ..? มีวันไหนที่ข้าไม่เลี้ยงพวกเจ้าด้วยหรอ?"
           ซิงจื่อมองอ่อนใส่หนุ่มหน้าย่นอย่างอ่อนใจ

           "นั่นสินะ ฮ่ะๆๆๆ"
           ค้างคาวตอบหัวเราะชอบใจกับท่าทีตอบโต้ของเพื่อน เหมือนว่าแค่ได้กวนก็หายเหนื่อยแล้ว

           "เฮ้อ ค้างคาว เจ้านี่จริงๆเลยนะ หัดทำตัวเป็นสุภาพบุรุษบ้างสิ"
           ไป๋หมาวเริ่มบ่นเหน็บแนมค้างคาวอีกครั้ง สำหรับซิงจื่อแล้วรู้สึกเหมือนเป็นคำพูดปกติของพวกนางไปแล้ว
           ตามจริงเพื่อนทั้งสองคนอาจจะดูทะเลาะกันสำหรับคนน้อง แต่เด็กหนุ่มรู้สึกว่าเป็นการหยอกล้อกันเสียมากกว่า

           "สุภาพบุรุษหรอ? ของแบบนั้นไม่มีอยู่จริงหรอกน่า! เมื่อยามราตรีชายหนุ่มทุกคนก็กลายร่างเป็นมารร้ายกันทั้งนั้นแหละ!"
           ค้างคาวยกถ้วยน้ำขึ้นดื่ม แล้วยักคิ้วให้ไป๋หมาวสองที

           "พูดอะไรออกมา หน้าไม่อาย!"
           เด็กสาวตีหนุ่มค้างคาวด้วยพัดเบาๆ

           'นี่คือการเอาคืนสินะ..ฮ่ะๆๆ'
           ซิงจื่อแอบขำในใจเบาๆ

           "จริงๆมันไม่เป็นไรหรอก ข้าเองก็ได้รับการช่วยเหลือจากพวกเจ้ามามากเหมือนกันถึงจะมาถึงขั้นนี้ได้"
           ซิงจื่อพูดพลางโบกมือเรียกเสี่ยวเอ้อแล้วทุกคนก็รับประทานอาหารกันอย่างอิ่มหนำสำราญ


           ในระหว่างนั้นเองมีกระดาษบางอย่างตกลงมาด้านหน้าซึ่งมีหัวข้อของกระดาษว่า

{ตำนานของล้ำค่าในซูเล่อ}

@STAFF_Pixiu

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +1 คุณธรรม โพสต์ 2019-1-23 15:28

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -17 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -17 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
รถม้าหรูหรา
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เตาถานมู่
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x8
x6
x14
x100
x2
x10
x18
x40
x30
x35
x12
x10
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x10
x30
x1
x30
x1
x1
x30
x26
x52
x30
x3
x1
x6
x60
x7
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x684
x132
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x102
x130
x298
x29
x57
x4
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x29
x1
x7
x7
x50
x1
x4

60

กระทู้

308

โพสต์

7หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
45631
เงินตำลึง
9407
ชื่อเสียง
32057
ความหิว
793

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
567
ความชั่ว
0
ความโหด
216
พิราบขาว
เลเวล 1

ปิงเยว่

"บทกวีของข้าจะนำทางท่าน"
pet
โพสต์ 2019-1-28 17:39:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย XingZi เมื่อ 2019-1-28 19:30


'นี่มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ?'

ซิงจื่อมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาและสับสนกับสถานะการณ์ที่เกิดขึ้น
ควันฝุ่นสีเทาที่กระจายคลุกคลุ้งไปทั่วห้องทำให้เขาไม่เห็นภาพตรงหน้าเลย

เพล้ง!
เสียงของแจกันที่ถูกปัดให้แตกลงบนพื้นขวางทางผู้ที่จะเข้ามาเอาไว้
ก่อนที่ร่างของเด็กหนุ่มทั้งสองจะกระโจนกันออกจากทางหน้าต่างไป

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"
กลุ่มชายฉกรรจ์จำนวนหนึ่งพากันมองออกไปยังนอกหน้าต่างแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว
"ลู๊กพรี่คร๊าบ มั่นหนี่ไป่แล่ว!"
ลูกน้องคนนึงกล่าว
"ไม่เป็นไรหรอก สีผมกับสีผิวอย่างนั้นมีแค่คนเดียวอยู่แล้ว หึๆ"
ชายอ้วนกล่าวพลางหัวเราะเจ้าเล่ห์




3 เค่อก่อนหน้านี้..




ซิงจื่อได้รับจดหมายรับเชิญจากคนกลุ่มหนึ่งบอกว่าเป็นการเลี้ยงขอบคุณสำหรับของบริจาค
ซึ่งเขาก็เลือกที่จะเดินทางไปตามคำเชิญนั้นในทันทีด้วยตัวคนเดียวและแมวอีก 1 ตัว

"ท่านซิงจื่อสินะขอรับ เชิญที่ท่านนี้เลยขอรับ"
ชายที่เหมือนเป็นตัวแทนของผู้ที่ส่งคำเชิญมากล่าวอย่างสุภาพด้วยน้ำเสียงสดใส

"ขอรับ ข้าขอรบกวนท่านช่วยนำทางด้วยนะขอรับ"
ทางของเด็กหนุ่มผมเงินยิ้มตอบแล้วมองอีกฝ่ายตาใส
สิ่งที่เขาเห็นคือท่าทีที่ดูอึดอัดไม่ผ่อนคลายเหมือนว่าทำเป็นปกติเท่าใดนัก

"หามิได้ขอรับ นี่เป็นหน้าที่ของข้า หากท่านมีสัมภาระอะไรจะฝากไว้ที่ข้าก่อนรึเปล่าขอรับ?"
คนนำทางมองสำรวจร่างกายของซิงจื่ออย่างละเอียด
"ข้าก็มี เอ่อ.."
ม๊าว!!
ยังไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะได้พูดอะไรเจ้าลูกแมวตัวน้อยก็วิ่งจากไหล่ของเขาไปที่อื่นเสียแล้ว

"ท่าน.. ให้ข้าไปตามไหมขอรับ?"
คุณคนนำทางเหมือนจะตกใจเล็กน้อยซิงจื่อจึงตอบกลับไปด้วยเสียงสดใสดั่งปกติว่า

"ม...ไม่เป็นไรขอรับ ข้าต้องขอโทษด้วยนะขอรับ
แต่ข้าขอให้ปล่อยเขาไปก่อน เดี๋ยวเขาก็กลับมาเองขอรับ"
เด็กหนุ่มโค้งให้อย่างนอบน้อมจนอีกฝ่ายตั้งตัวไม่ถูก

"อ่าๆ งั้นไม่เป็นไรขอรับ ไปกันต่อเถอะขอรับ"
คุณคนนำทางพูดอย่างกระวนกระวายเล็กน้อย

"ขอบคุณนะขอรับ"
ซิงจื่อพูดพลางค่อยๆเงยหน้าขึ้นอีกฝ่ายพยักหน้าตอบและเดินต่อไป

ไม่นานทั้งสองก็เดินมาถึงกับหน้าห้องพัก
และในตอนนั้นเอง

"เฮ้ย! สรุปเอาไงกันแน่? ฆ่าๆมันไปเลยก็จบไหมฟะ!"
"ไม่ได้ๆ เจ้านายบอกให้จับเป็นนี่นา!"
"จับเป็น? โดยไม่ตัดแขนขาหรือทำให้บุบสลายเนี่ยนะ?
แกคิดว่าเด็กจากค่ายจันทชาตของชงหนูมันอ่อนแอขนาดนั้นเลยเราะ!"

"อย่าเรื่องมากน่า อยากเลื่อนขั้นก็ต้องทำๆไปแหละนะ"
"ตูไม่ทำด้วยหรอกนะ รำคาญ!"
"เฮ้อ ทำเป็นวางท่าใหญ่โต ที่แท้ก็กลัวจนหัวหดล่ะซิ?
ข้าได้ว่ากลุ่มเก่าของแกเกือบ 50 คน แพ้เด็กสาวไร้หน้าค่ายจันทชาตคนเดียวด้วย"
"แกพูดบ้าๆน่ะ เจ้าพวกนั้นมันก็แค่ขยะกระจอก!
ข้าถึงได้ไม่ยุ่งออกมาคนเดียวไง ไม่อยากสุงสิงเป็นพวกเดียวกับสวะ!"

"โฮ.. แกนี่มันหมาขี้แพ้จริงๆฟ่ะ แน่จริงก็ทำให้ดูสิ!"
"ได้! แกคอยดูพอมันมาพ่อจะล่อให้หมดฤทธิ์เลย คอยดูสิ!"

เสียงจากข้างในดังอย่างต่อเนื่องโดยมีซิงจื่อและหนุ่มผู้นำทางสายตาจ้องมองกันอยู่

'เสียงของคนสองคนที่คุยกันในห้องช่างดูขึงขังไม่เหมือนชนชั้นสูงที่คิดไว้เลย..
เด็กผู้หญิงคนนั้นยังไงก็คงเป็น เฟยผิง แน่นอน นางคงรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดขึ้น
แต่นางคงคิดไม่ถึงว่าพวกมันจะเล็งเป้าหมายที่ข้าสินะ เฟยผิง.. เจ้านี่นะ!'


ชายผู้นำทางเหงื่อแตกไปทั่วทั้งใบหน้าและลำตัวเนื่องจากเล่นจ้องตา(?)กับเด็กผมเงินนานเกินไป

"ข้าว่า.."
"ลูกเพ่! มั่นรู๊ตั๋วแล่วคร๊าบบบบบ!"
ซิงจื่อไม่ทันจะขยับหนีเขาก็ต้องชะงักฉงนใจกับชายตรงหน้า

'นี่ก็เหมือนกัน ตอนแรกก็นึกว่าเป็นคนธรรมดา
สำเนียงคนป่าออกแล้วโว้ยยยยย!!'


ด้วยทักษะพิเศษ มึนงง ของคุณผู้ช่วยทำให้ซิงจื่อยืนอึ้งไปสักพัก
และทำให้คนด้านในเปิดประตูแล้วดึงเขาเข้าไปได้สำเร็จ

ตึง!
"อั๊ก!"
เด็กหนุ่มถูกดึงแล้วทุบเหวี่ยงลงพื้นด้วยแรงจำนวนมากอย่างรวดเร็วทำให้เขานั้นนอนแน่นิ่งไป

"ห๊ะ! แค่นี้เองหรอฟ่ะ?"
ชายฉกรรผ้าโพกหัวสีแดงมองเด็กหนุ่มที่อ่อนแออย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

"อ่อนแอกว่าที่คิดนะเนี่ย!? ฮ่ะๆๆๆ"
เสียงทุ่มของชายร่างอ้วนโตกล่าวขึ้นอย่างเปี่ยมสุข
"ห.. เห็นไหม เจ้านี่มันก็แค่เด็ก เอาล่ะเอามันไปขึ้นยศกัน!"
แม้ว่าจะยังมีความสงสัยอยู่บ้าง แต่ชายผ้าโพกหัวสีแดงก็ทำการเดินเข้าไปใกล้
และทำการจับตัวของเด็กหนุ่มที่นอนอยู่เพื่อมัดตัว

แต่ในจังหวะนั้นเอง!

ปึก!

หมัดของเด็กที่สลบอยู่พุ่งอัดลงที่กลางท้องของชายที่เขามาจับตัวของตน
แล้วจับตรึงแขนของอีกฝ่ายไว้แล้วทำการทีบและดึงสุดแรง

กร็อบ!

"อ๊ากกกก!!"
ชายผ้าโพกหัวตะโกนด้วยความเจ็บปวดสุดขีด

'ซวยล่ะ! เพราะนึกว่าอีกฝ่ายความสามารเท่า ปีศาจ ที่เคยล่าในค่าย
เลยดันทำรุนแรงเกินไปหน่อย.. ย.. อย่างน้อยก็ออมแรงช่วงสุดท้ายทันแหละเนาะ
แค่หลุด ไม่หักเนาะ! ถ้าเพื่อนรักเจ้านี่หน่อยก็เอาแขนไปต่อได้!!'

ซิงจื่อพยายามสะกดอารมณ์ตัวเองไว้แล้วมองโดยรอบ

เขาหยิบมีดขึ้นมาจี้ที่คอของชายที่แขนหลุดไปแล้ว

"เอาล่ะ เห็นความสามารถของข้ารึยัง?
เจ้านี่น่ะแขนหัก(จริงๆแค่ไหล่หลุด)ในทีเดียวไปแล้ว
ถ้าพวกเจ้าอยากลองดีกับข้าล่ะก็เจ้าจะต้องเจอ..
อืม.. ประมาณเจ้านี้แหละ"

เขามองรอบๆเล็กน้อยแล้วเก็บมีดชี้ไปทางคนที่เขายืนเหยียบอยู่

"อ้าว ไม่ฆ่าแล้วหรอ?"
ชายร่างอ้วนท้วมถามอย่างใจเย็น

"ดูท่าพวกเจ้าไม่สนใจหรอกว่าเจ้านี่จะถูกฆ่า เพราะงั้นปล่อยเขาไปเถอะ"
เด็กหนุ่มผมเงินเมินเฉยต่อช่ายที่อยู่ด้านล่างตนแล้วจ้องชายร่างบานด้วยตาไร้แวว

"อย่าทำพูดอวดดีนักนะเว้ย!  โอ้ย!!"
การตอบสนองของทุกคนทำให้ชายที่ถูกเหยียบหลังอยู่พยายามดิ้น
จนทำให้แขนที่หลุดอยู่แกว่งไปมาและเจ็บปวดอย่างสาสม

'เฮ้อ ทำตัวเองแท้ๆ อย่าลืมว่าโดนต่อยอัดลมปราณไปกลางท้องสิ!'
ซิงจื่อมองชายผ้าโพกหัวแดงแล้วถอนหายใจเล็กน้อย

"ฮ่ะๆๆ ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าน่ะจะเล่นไม้นี้ ดังนั้นนนนน"
ชายร่างโตกล่าวเสียงยาวพร้อมผายมือไปกว้างๆเหมือนจะให้ซิงจื่อช่วยต่อ
แต่ทว่าทั้งห้องกับแทนที่ด้วยความเงียบเนื่องจากอีกฝ่ายไม่ตอบรับ

"กริบ! ไงล่ะ กริบเลยไหมล่ะ ฮ่ะๆๆ โอ้ย!"
ชายผ้าโพกหัวยังพยายามมีส่วนร่วมแม้จะไม่รู้ตัวว่าแขนแค่หลุดไม่ได้หักก็ตาม

'ข้าไม่สนิทใจกับเจ้าเท่าไหร่ แต่เพื่อแกล้งคนที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าข้ายินดี'
ชายผ้าโพกหัวกระตุ้นจิตใจแสนแสบของเด็กหนุ่มผมเงินได้เป็นอย่างดี

"ดังนั้น?"
ซิงจื่อตอบไปด้วยท่าทีสนอกสนใจ
แต่จริงๆแล้วเขารู้ตัวว่าในห้องนี้นั่นมีพวกอาวุธปาหรือยิงอยู่

"ข้าได้เตรียมลูกน้องแม่นธนูฝีมือดีและเหล่าผู้ใช้พิษอยู่ที่นี่แล้ว
เจ้าอาจจะสงสัยว่ามันมาได้อย่างไรใช่ไหม?"

'ไม่..'
"ข้าจะบอกให้นิดนึงเอาบุญแล้วกัน ข้ามีวิธีการพิเศษที่สามารถทำให้แผนนี้สำเร็จได้
มันอยู่ในห้องนี้แหละ เจ้าลองมองดูดีๆสิ ถ้าเจ้าตอบถูกข้าจะช่วยใบ้ให้เพิ่มนะ"

'ต้องมามุกจองห้องพักบนล่างซ้ายขวาแล้วเจาะห้องแน่ๆ..'
"อ่า.. เจ้าคงไม่รู้หรอกว่าพวกเราน่ะจองห้องในโซนนี้ไว้ครึ่งวันแล้ว"
'นึกว่าทุ่มทุน.. งบก็ไม่มีเท่าไหร่นี่หว่า!'
"เอาล่ะ ทีนี่เจ้าคงจะสิ้นหวังในการหนีจากที่นี่แล้วล่ะนะ! ฮ่ะๆๆๆฮ่า"
"เฮ้ย! นี่เจ้าจะให้ข้าลำบากและเสียแขนทำไมฟะ!! โอ้ย!!"
ชายร่างยักษ์หัวเราะอย่างมีชัยโดยมีเสียงโอดโอยของคนข้างล่างประกอบ

'เฮ้อ.. จริงๆไม้ต้องหันหลังไปก็รู้ว่าหน้าต่างปิดอยู่ หมดทางแล้วแหะ'
ซิงจื่อคนเล่าบ่นด้วยสายตาเหนื่อยๆง่วงๆแล้วยกมือทั้งสองข้างขึ้นช้าๆเป็นการมอบตัว

"ฮ่ะๆๆๆ ฉลาดจริงๆ สมกับเป็นของเพื่อแลกยศของข้าขึ้นไปสองขั้น
ข้ายอมเสียเงินหลายชั่งเลยนะ!"
"ล.. แล้วตูล่ะ!? ไหนแกบอกว่าจะแบ่งกันคนละขั้นไงฟะ!"
ชายร่างโตยังคงหัวเราะร่าต่อไปพร้อมกับเสียงบ่นของชายโพกหัวแดงแขนหลุด..

'ให้ตายสิ

เรา..
  
เรายังไม่ได้ลากับทุกคนเลย'

ในระหว่างที่เด็กหนุ่มนั้นกำลังยอมแพ้แล้วหลับตาลงนั้นเอง

ฟุบ!   ฟู่---------

"แค่กๆๆๆ" "ว้ากกกกกนี่มันอะไรเนี่ย!" "อย่าเหยียบเท้าช้านนนนนนน!"
เสียงของโลหะบางอย่างที่หล่นลงมาจากด้านบนกระทบพื้นไม้จนเกิดเสียงสะท้อนขึ้น
ในระหว่างนั้นเองก็ได้มีกลุ่มฝุ่นควันพุ่งขึ้นมาอย่างกระทันหันจนทุกคนตกใจหันไปมอง
ซิงจื่อถือโอกาสในจังหวะนั้นพุ่งกระแทกหน้าต่างที่มีแผงไม้ตอกกั้นอยู่

ตึง!

'นี่มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ?'
ซิงจื่อมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาและสับสนกับสถานะการณ์ที่เกิดขึ้น
ควันฝุ่นสีเทาที่กระจายคลุกคลุ้งไปทั่วห้องทำให้เขาไม่เห็นภาพตรงหน้าเลย

เพล้ง!

เสียงของแจกันที่ถูกปัดให้แตกลงบนพื้นขวางทางผู้ที่จะเข้ามาเอาไว้
พร้อมกับเงานึงที่ดึงตัวซิงจื่อเอาไว้ ในขณะนั้นทำให้ซิงจื่อรู้ดีว่าชายผู้นั้นคือใคร
ก่อนที่ร่างของเด็กหนุ่มทั้งสองจะกระโจนกันออกจากทางหน้าต่างไป


"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"
กลุ่มชายฉกรรจ์จำนวนหนึ่งพากันมองออกไปยังนอกหน้าต่างแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว
"ลู๊กพรี่คร๊าบ มั่นหนี่ไป่แล่ว!"
ลูกน้องคนนึงที่น่าจะเป็นคุณผู้นำทางกล่าว
"ไม่เป็นไรหรอก สีผมกับสีผิวอย่างนั้นมีแค่คนเดียวอยู่แล้ว หึๆ"
ชายอ้วนกล่าวพลางหัวเราะเจ้าเล่ห์

@STAFF_Pixiu
@Admin



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +3 ความชั่ว +3 ความโหด โพสต์ 2019-1-28 19:39

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -62 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -62 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
รถม้าหรูหรา
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เตาถานมู่
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x8
x6
x14
x100
x2
x10
x18
x40
x30
x35
x12
x10
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x10
x30
x1
x30
x1
x1
x30
x26
x52
x30
x3
x1
x6
x60
x7
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x684
x132
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x102
x130
x298
x29
x57
x4
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x29
x1
x7
x7
x50
x1
x4
โพสต์ 2019-2-15 20:29:32 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย SUSAN เมื่อ 2019-2-21 23:30

<เตรียมตัวเข้าร่วมเทศกาลวันหมาป่า>

『ปฐมบทที่ 1』เจตจำนงแห่งไฟ 6
(อีเว้นท์ เทศกาลวันหมาป่า)
ความเดิมตอนที่แล้ว
      ซูซานน่า และ ลู่เต๋าได้พลัดหลงกับกลุ่มของโอฟิเลียที่วิหารวีนัส ลู่เต๋าที่เห็นเด็กหญิงร้องไห้จึงพานางไปยังสวนดาร์ลีนเพราะอยากให้นางหยุดร้องไห้ ซูซานน่าประทับใจเป็นอยากมากและได้ตกหลุมรักมารหนุ่ม เด็กหญิงเผยความในใจกับชายหนุ่มด้วยการมอบจุมพิตแรกของนางแก่เขา แต่เรื่องราวกับบานปลายเมื่อชายหนุ่มได้สัมผัสพลังเวทย์ของนางผ่านการจูบ กลิ่นของแม่มดเลือดบริสุทธิ์กระตุ้นความกระหายเลือดของเขา ลู่เต๋าจึงจับเด็กน้อยสูบเลือด ซูซานน่าแม้นสับสนแต่นางก็ยินยอมหากชายหนุ่มพอใจ
        หงหยิงและโอฟิเลียตามหานางจนพอแลช่วยนางไว้ก่อนจะถูกมารหนุ่มสังหาร โอฟิเลียพันธนาการลู่เต๋าไว้ด้วยเวทย์มนต์ ซูซานน่ายืดหยัดปกป้องมารหนุ่ม นางบอกกับทั้งสองว่านางรักชายผู้นี้และเต็มใจให้เขากินหากเขาต้องการ โอฟิเลียให้หงหยิงพาซูซานน่ากลับไป ก่อนจะดูเรื่องราวทั้งหมดผ่านความทรงจำของมารหนุ่ม โอฟิเลียไม่ลงโทษลู่เต๋าเพราะเห็นแก่เป่าหลิง นางจึงจะส่งมารหนุ่มกลับไปหลังจากจบเทศกาลและลู่เต๋าจะไม่มีทางได้พบกับซูซานน่าอีก. . .

ยามเซิน โรงเตี้ยมกาลพิศดาร แคว้นซูเล่อ
       ภายในห้องพักชั้นเลิศที่ตกแต่งด้วยศิลปะฮั่นผสมตะวันตก ร่างเล็กสีแดงเพลิงนั่งเหม่อมองหน้าต่างห้องพัก  สายลมฤดูหนาวพัดผ่านในยามอาทิตย์ใกล้ลับฟ้า ดินแดนทะเลทรายยิ่งอาทิตย์ใกล้ตกอากาศยิ่งเย็น ผิวกายอบอุ่นของเด็กน้อยรู้สึกถึงความหนาวกว่าปกติ แม้นแผลภายนอกจะหายดีเพราะน้ำยาพิเศษของมารดาแต่พลังเวทย์ที่สูญเสียไปทำให้นางอ่อนแอ ต้องใช้เวลาฟื้นฟูรักษากันพักใหญ่

         ผ่านไปหนึ่งวันหลังจากเหตุการณ์โกลาหลในคืนนั้น โอฟิเลียพานางและทุกคนเดินทางมาที่ซูเล่อด้วยพอร์ทัล ลู่เต๋าถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนตลอดเวลาราวกับเป็นนักโทษ ถูกกักให้ห่างจากเด็กหญิง ซูซานน่ายังไม่ได้เจอลู่เต๋าอีกเลยตั้งแต่วันนั้น มันควรจะเป็นวันก่อนงานเทศกาลที่แสนสนุกสนาน ทุกคนควรรวมตัวกันเพื่อทำถุงของขวัญชาวฮั่นที่เรียกว่าอั่งเปา ตกเย็นก็ไปเข้าร่วมเทศกาลหมาป่า มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ แต่แล้วสิ่งที่หวังกับพังทลายเพราะนางเป็นต้นเหตุ

     นัยน์ตาสีทับทิมจ้องมองไปยังท้องฟ้าสีอำพันสลับครามด้วยความเศร้าสร้อย ก่อนจะสังเกตุเห็นปักษาสีแดงฉานโบนบินตรงเข้ามาหานาง นางเหยี่ยวบินโฉบมาเกาะที่ขอบหน้าต่าง เด็กน้อยพลันคลี่ยิ้มแห้งๆบนใบหน้า ก่อนจะหันมองฟ้าดังเดิม หงหยิงเห็นดั่งนั้นก็รู้สึกไม่สบายใจ สำหรับซูซานน่าผู้ร่าเริงไม่ว่าเรื่องร้ายแรงขนาดไหนวันรุ่งขึ้นก็จะกลับมายิ้มได้ แต่คราวนี้นางซึมเศร้า ทั้งพลังเวทย์ที่เสียไปและจิตใจที่เศร้าหมอง แน่นอนว่าความผิดทั้งหมดนางโทษว่าเป็นฝีมือของมารลู่เต๋า

“ ซูซานน่า อย่ามั่วแต่นั่งเศร้าอยู่เลย เจ้าควรจะเตรียมตัวสำหรับงานเทศกาลนะ ” หงหยิงเอ่ยพรางใช่ปีกของนางลูบเส้นผมสีเปลือกไม้เบาๆอย่างปลอบโยน เด็กน้อยหันมองสหายก่อนแย้มยิ้มบาง

“ ข้าเตรียมแล้ว ทั้งชุด ทั้งอั่งเปา. .อยู่บนเตียงนั้นไง ” เด็กหญิงเอ่ยด้วยเสียงเรียบพรางชี้ไปที่เตียงนอนที่มีชุดแบบต้าฮั่นและถุงสีแดงใส่เงินจำนวนหนึ่งที่วางอยู่บนเตียงนอน
“ อืม ดีแล้วล่ะ ข้าบินไปที่ลานพิธีมา ผู้คนกำลังจัดเตรียมงานกันดูหน้าสนุก เจ้าต้องชอบแน่ ” หงหยิงเอ่ย

“ หงหยิง. .พี่ลู่เต๋าเป็นอย่างไรบ้าง?”
“. . . . .” คำถามของซูซานน่าทำให้นางเหยี่ยวชะงักไปครู่หนึ่ง จากที่อารมณ์ดีพอได้ยินเช่นนั้นนางก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมานิดหน่อยแต่ก็ต้องข่มความโกรธแล้วตอบคำถามของเด็กน้อยอย่างใจเย็น

“แม่นายส่งมันกลับไปขังที่คุกใต้ดินเมื่อเช้านี้ รอเสร็จงานที่ซูเล่อค่อยส่งมันกลับไปหาแม่ของมัน ” นางเหยี่ยวเอ่ยพรางคิดในใจ
ถ้าเป็นข้าคงไม่ส่งมันกลับไปหรอก แม่ที่ไหนจะลงโทษลูกหนักหนา จัดการมันด้วยตนเองซะก็จบเรื่อง!

“ ทำไมต้องเป็นคุกใต้ดินด้วย ที่นั้นทั้งมืด ทั้งหนาว ทั้งหน้ากลัว มีแต่สัตว์ประหลาดเต็มไปหมด ” เด็กน้อยเอ่ยด้วยสีหน้าเป็นกังวล หงหยิงเมื่อได้เห็นท่าทีวิตกเช่นนั้นยิ่งรู้สึกปวดหัวหนักอึ้ง
“ ไม่มีอะไรหน้ากลัวเท่าจิตใจเลือดเย็นของมารปีศาจอีกแล้วซู มันไม่เป็นอะไรหรอก. .ว่าแต่ วันนี้ได้ทำสมาธิหรือยัง? ” หงหยิงเอ่ยถาม ซูซานหลบสายตาเหยี่ยวก่อนส่ายหน้าเบาๆ

“ม่าย. .ยังไม่ได้ทำเลย” เด็กน้อยเอ่ยตอบด้วยท่าทีงอแง
“ แล้วทำไมไม่ทำ!? ” หงหยิงเอ่ยถามด้วยเสียงเคร่งครึม

“ ก็ข้าไม่ชอบกลิ่นของมันนี้หน่า กลิ่นเตาถานมู่มันทำให้ข้าแสบจมูกงะ! ” เด็กน้อยเอ่ยด้วยใบหน้าบูดบึ้งพรางกอดอก
“แต่นี้คือโทษของเจ้านะซูซานน่า ทำผิดก็ต้องโดนทำโทษ อีกอย่าง การกักบริเวณทำสมาธิหนึ่งเดือนไม่ใช่แค่ให้เจ้าสำนึกผิด มันยังช่วยฝื้นฝูพลังเวทย์ที่เสียไปด้วย แม่นายใจดีแค่ไหนที่ลงโทษเจ้าแบบนี้ เป็นข้าจะให้ไปนอนที่ฟาร์มสัตว์สักเดือนนึง ”หงหยิงเอ่ย

“ ใจร้ายยยย . .ก็ได้ ทำก็ทำสิ ไม่เห็นยากตรงไหนเลย . .” เด็กน้อยเอ่ยตอบก่อนจะเดินไปหยิบเตาวิเศษที่วางอยู่ข้างเตียงมาตั้งกับพื้นห้อง ก่อนจะจุดกำยายเปลือกไม้แห้งกลิ่นหอมแรง ใบหน้าละมุนพลันเหยเกเมื่อได้สูดกลิ่นควันเข้าไป กลิ่นหอมเย็นรุนแรงสะเทือนทุกโสตประสาทให้ตื่นตัว ช่วยให้หายใจสะดวกและเลือดลมเดินดี แต่สำหรับซูแล้ว นางก็ยังไม่ชอบมันอยู่ดี

“ ทำสมาธิเสร็จแล้วก็เตรียมตัวให้พร้อม จะเดินทางเมื่อไหร่ข้าจะมาตาม ”
“ อื้ม . ขอบใจนะ ” ซูซานน่าเอ่ยพรางโบกมือ ก่อนวิหคจะบินจากไป

       ซูซานน่าเดินมานั่งที่หน้าเตาถานมู่  นัยน์ตาสีทับทิมมองควันหอมสีขาวจากกำยายที่ลอยฟุ่งไปทั่วห้อง มือเล็กทั้งสองข้างหง่ายขึ้นว่างบนหัวเข่า สูดหายใจเข้าจนควันหอมเต็มปอดก่อนถอนหายใจยาวพร้อมกับหลับตาลง เด็กน้อยเริ่มตั้งสมาธิสัมผัสพลังเวทย์ในร่างกาย ปลุกพลังเวทย์ให้ถ่ายเท ไหลเวียน หล่อเลี้ยงและซ่อมแซมส่วนที่ขาดหาย

      แสงแห่งอิกไนท์กลางหน้าผากของเด็กน้อยเปล่งแสงสว่างราวเปลวเพลิงอัคคีเมื่อพลังสมาธิปลุกพลังเวทย์ให้ตื่นขึ้น อุณหภูมิร่างกายสูงขึ้นจนผิวหนังขาวเนียนขึ้นสีแดงราวถูกแดดเผา ร้อนผ่าวจนเกิดไอความร้อนระเหยออกจากร่างกาย เป็นสัญญาว่าพลังเวทย์เริ่มถ่ายเทและเริ่มฟื้นตัว ทุกลมหายใจเข้าและออกดั่งลมที่พัดให้ไฟโหมลุกลาม หัวใจกระตุ้นกระแสโลหิตที่เต็มเปรียมด้วยพลังเวทย์ ดั่งน้ำมันที่เติมเชื้อไฟได้เป็นอย่างดี ความร้อนแผ่กระจายจากทุกเส้นประสาท จากจุดศูนท์กลางของร่างกายสู่ศรีษะจรดปลายเท้า  นางต้องควบคุมการปลุกพลังให้คงที่ ต้องมีสมาธิแน่วแน่อยู่ตลอด ไม่เช่นนั้นอาจทำให้เกิดการปะทุของพลังจนร่างกายติดไฟขึ้นได้

      เมื่อพลังเวทย์ในร่างกายถูกเติมเต็มจนถึงขีดสุด ไม่สามารถเร่งการถ่ายพลังได้มากกว่านี้ เหมือนการทำงานของทุกส่วนในร่างกาย หากใช้งานหนักเกินไปก็อ่อนล้าและอาจเสียหายกว่าเก่า เด็กน้อยค่อยๆถอนลมหายใจยาวเพื่อสงบพลัง หายใจออกครั้งที่หนึ่งเพื่อหยุดการไหลเวียนของพลังงานเพลิง หายใจออกครั้งที่สองเพื่อปรับสภาพของร่างกายให้กลับสู่อุณหภูมิปกติ ผิวหนังที่ร้อนระอุค่อยๆเย็นลง ไอความร้อนที่ระเหยออกจากร่างกายค่อยๆเจือจาง หายใจออกครั้งสุดท้ายคือการสิ้นสุดการถ่ายเทพลังเวทย์ กระแสพลังสงบนิ่งเป็นปกติ รูนอักขระที่เปล่งแสงกลางหน้าผาของเด็กน้อยกลับกลายเป็นปานแดงเช่นเดิม

“ เฮ้อออ~~ แสบจมูกชะมัด ” ร่างเล็กนอนแผ่กับพื้นห้องหลังจากเสร็จการทำสมาธิ มือเล็กๆขยี้จมูกที่สูดกำยานกลิ่นหอมฉุนมากไปจนแสบ แต่มันก็ทำให้ร่างกายของนางรู้สึกกระฉับกระเฉงและอบอุ่นขึ้นกว่าเก่า

“ เอาล่ะ ไปแต่งตัวดีกว่า ” เด็กหญิงเอ่ยก่อนจะลุกขึ้นจากพื้น ดับกำยายที่จุดไว้ก่อนจะเดินไปยังเตียงนอนเพื่อหยิบชุดสีแดงสวยมาสวมใส่. . . . .


ยามซีว์
     ผ่านไปจนถึงช่วงหัวค่ำ แสงตะวันลาแทนที่ด้วยดวงจันทร์งามเด่นประดับท้องฟ้าแห่งดินแดนทะเลทราย นางเหยี่ยวหงหยิงบินกลับมายังห้องพักส่วนตัวของซูซานตามที่ได้นัดหมายไว้. .
“ ซูซานน่า แต่งตัวเสร็จหรือยัง แม่นายกับเออร์พร้อมแล้วนะ”
“ อาา~เสร็จแล้ว”
     เด็กหญิงร่างเล็กเดินออกมาหลังม่านบาง ซูซานน่าในชุดอาภรณ์งดงามอย่างชาวฮั่น ผ้าแพรเปอร์เซียสีแดงกุหลายปักด้วยดิ้นทองคำและพลอยสีส้ม เส้นผมสีเปลือกไม้เยียดตรงยาวสยาย ประดับรัดเกล้าดอกไม้ทองคำแบบที่นางชื่นชอบ ริมฝีปากอวบอื่มแต่งแต้มสีชาดให้ดูสดใสเพื่องานเฉลิมฉลอง เด็กหญิงผู้น่าเอ็นดูแย้มยิ้มให้กับสหายก่อนจะหมุนตัวในนางเหนี่ยวได้ชมความงาม

“ฮิฮิฮิ ข้าชอบชุดนี้จังเลย~ เจ้าชอบไหม?” ซูซานน่าเอ่ยถามหงหยิงด้วยรอยยิ้ม มือเล็กจับชายอาภรณ์สบัดพริ้วไปมาอย่างชอบใจ เมื่อนางเหยี่ยวเห็นเด็กน้อยที่ร่าเริงขึ้นแล้วก็สบายใจ. . จริงสินะ ข้าคงคิดมากไป อย่างซูซานน่าไม่นานก็กลับมาร่าเริงได้ดั่งเดิม

“ เข้ากับเจ้ามาเลยล่ะ ไปเรารีบไปกันเถอะ ”
“ อาา ไปสิ~ ” เด็กหญิงเอ่ยตอบก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าย้ามกับถุงเงินอั่งเปา แล้วเดินตรงไปยังประตูห้อง

“เดี๋ยว!? เจ้าจะไปไหน?” หงหยิงเอ่ยขึ้น
“ What? ก็ไปงานเทศกาลไงล่ะ? ” ซูซานเอ่ยตอบด้วยสีหน้างงงวย

“ ข้ารู้ แต่จะเดินไปที่ประตูเพื่อ?..” หงหยิงเอ่ยก่อนจะผ่ายปีกออกไปทางหน้าต่าง เด็กน้อยพลันดวงตาเป็นประกายเมื่อเข้าใจที่สิ่งที่นางเหยี่ยวพยายามจะสื่อ. . .
“ เหินเวหาไปกันงั้นหรือ? ว้าวววว ยอดไปเลยยย”
มีต่อ                        
<ใช้เอฟเฟค ขวานเหยาเจี่ย+เตาถานมู่+กุหลาบสีทอง>
@Admin @Xuejian                    


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 ความโหด โพสต์ 2019-2-21 23:56
คุณได้รับ +3 คุณธรรม +3 ความชั่ว +2 ความโหด โพสต์ 2019-2-21 23:56

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -42 Point +5 พลังแฝง +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -42 + 5 + 4

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
สุรากู่หลันหลาง
ม้าเทพอูซุน
Ignite
หน้ากากยักษ์แดง
ขวานเหยาเจี่ย
คัมภีร์เยี่ยนจื่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x15
x15
x1
x3
x4
x1
x2908
x6
x1
x31
x3
x432
x20
x2
x27
x12
x10
x1100
x20
x36
x2
x1
x15
x10
x9
x40
x2
x30
x1
x15
x20
x15
x20
x48
x14
x8
x50
x5
x1
x6
x10
x7
x2
x50
x180
x15
x190
x10
x95
x2
x22
x410
x3150
x50
x25
x2
x344
x410
x8
x15
x4
x150
x15
x44
x100
x50
x11
x20
x16
x5
x270
x1
x300
x4
x27
x378
x1040
x2022
x8
x10
x141
x48
x5
x500
x1285
x10
x50
x54
x72
x30
x1
x2
x5
x21
x6
x16
x12
x8
x190
x93
x324
x57
x74
x29
x100
x9000
x35
x1
x1000
x1