ดู: 146|ตอบกลับ: 3

{ แคว้นซูเล่อ } หอตำราจิวจื่ออี้

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-1-18 14:42:47 |โหมดอ่าน





♦ หอตำราจิวจื่ออี้ ♦

{ แคว้นซูเล่อ }












【หอตำราจิวจื่ออี้】

หอสูงสองชั้นขึ้นโครงด้วยไม้และอิฐ ด้านบนใช้โครงไม้ไผ่บุหนัง
เพื่อให้แสงสามารถลอดผ่านได้ลดค่าใช้จ่ายเรื่องเชื้อเพลิงและลด
ความชื้นที่เป็นปัญหาของการเก็บรักษาตำราจำนวนมาก
สถานที่แห่งนี้สร้างขึ้นจากน้ำใจพันธมิตรเพื่อนบ้าน ต้าฮั่น
ได้รวบรวมเอาตำราหลากหลายทั้งทางซีอวี้และจงหยวน
มาไว้ที่เดียวกันเพื่อให้ประชนชนชาวซีอวี้และผู้สนใจ
สามารถศึกษาเพิ่มพูนความรู้ พัฒนาระดับสติปัญญา



ผู้ดูแลหอตำรา
จิว เจี่ย


อุปนิสัย : บัญฑิตชาวฮั่นผู้ออกเดินทางมายังซูเล่อด้วยจิตใจช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ หนอนหนังสือชนิดที่ว่าแต่งงานกับตำราได้คงทำไปแล้ว เขาเชื่อในความรู้มากกว่าคำอ้าง ทำอะไรทุดสิ่งต้องมีเหตุผลและหลักฐานมายืนยัน เป็นนักเจรจาราคาขั้นเทพชนิดที่แม่ค้าปิดแผงหนี











คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-1-19 08:43:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
◇โรลอิสระ◆



ข้าหลบหนีจากการวิ่งไล่จับกับนางมารเฒ่าซู่เสียนอิงได้ ข้าก็เดินทะลุโพรงหญ้ามายังสถานที่แห่งหนึ่ง พอตาข้ากระทบเข้ากับแสงสว่างจากพระอาทิตย์ดวงใหญ่เข้าเต็มๆ อ๊าก!แสบตา! พอตาของข้าปรับตาเข้ากับแสงสว่างได้ก็พบว่า ตอนนี้ข้าทะลุจากโรงเรียนซู่จิงฝามาจนถึงหอคัมภีร์ในตัวเมือง

“นี้ข้ามาไกลขนาดนี้เลยหรือ...ฮ่าๆๆๆ”ข้าหัวเราะให้กับตนเองก่อนที่จะเดินเข้าไปภายใน

ภายในเป็นหอคัมภีร์สองชั้น เอาไว้ให้ผู้ที่มีความรู้และใฝ่รู้มาศึกษาที่นี้ สำหรับข้าสถานที่นี้เงียบมาก เอาเสียข้าอยากจะงีบหลับสักหลายงีบ แต่ข้าหาใช่คนแบบนั้น ข้าไม่ได้ขี้เกียจถึงเพียงนั้น

ข้าเดินสำรวจตำราทั้งหลายที่อยู่บนชั้น มีทั้งตำราของซีอวี้และต้าฮั่น และมาตำราบางอย่างที่ข้าไม่สามารถอ่านได้ ขยุกขยิกมากจนอ่านไม่เข้าใจ ลายมือคนเขียนชั่งแย่เหลือหลาย

หรือเพราะเป็นภาษาอื่น ให้ขงจื้อตายเถอะถ้าข้าอ่านหนังสือลายมือชุ่ยๆนี้ออกได้ เจ้าผู้ดูแลที่นี้ก็น่าจะสมองกลับพอๆกับแม่นางซู่ รักหนังสือมากถึงเพียงนั้นเชียว ข้านี้อยากจะสงเคราะห์ให้เขาแต่งงานกับหนังสือไปเสียให้จบๆ

“เจ้ามาที่นี่อีกแล้วหรือ?ไม่สิเจ้าอาจจะแค่บังเอิญมาที่นี่เพราะมีเรื่องอีกแล้ว”จิวเจี่ยผู้ดูแลที่นี้เอ่ยขึ้นพร้อมมองข้าด้วยสายตาที่ไม่ค่อยดี

แต่ข้าหรือจะใส่ใจ!?

“ข้ามาเพราะเกิดเรื่องอย่างที่สอง”ข้าหันหลังให้เขาพร้อมชูนิ้วขึ้นสองนิ้ว

“ทำอะไรมาอีกหรือ”เขาถอนหายใจก่อนที่จะเอ่ยอีกรอบหนึ่ง

"เจ้าควรที่จะทำตัวดีๆบ้างอ่านหนังสือไม่ช่วยให้เจ้าดีขึ้นมาบ้างเลยหรือน่าเสียดายจริงๆ"เขาส่ายหน้าไปมาคล้ายกับเอือมระอาข้าเต็มทน

“เรื่องของข้า!”

ข้าไม่อยากถูกซักถามอีกข้าจึงเดินไปหยิบตำราเล่มหนึ่งออกมาอ่านเป็นหนังสือ...ปรัชญาขงจื้อ? น่าเกลียดเหลือเกินข้าพึ่งจะแช่งขงจื้อไปเมื่อครู่นี้เองนะ


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +4 ความชั่ว +1 ความโหด โพสต์ 2019-1-20 02:57

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -32 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 5 + 300 -32 + 3

ดูบันทึกคะแนน

หน้าเตียงแสงจันทร์กระจ่าง ประดุจว่าน้ำค้างแข็งบนพื้นดิน เงยหน้ามองดูจันทร์สว่าง ก้มหน้านึกถึงบ้านเกิด | คิดคำนึงในคืนสงบ -- หลี่ไป๋
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มือสังหารพื้นฐาน
กระบี่ชิงกัง
หลี่ซื่อชุนชิว
มีดสั้นฟูจิโอ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x7
x10
x2
x1
x18
x1
x30
x1
x100
x1
x8
x15
x14
x34
x14
x14
x50
x10
x16
x4
x15
x31
x515
x6
x5
x12
x2
x26
x13
x2
x1
x71
x4
x12
x2
x3
x100
x100
x4
x2
x2
x2
x6
x116
x14
x24
x2
x60
x1
x2
x117
x4
x21
x236
x2
x1
x242
x360
x3
x45
x100
x9
x286
x50
x50
x358
x212
x1
x247
x6
x10
x18
x18
x4
x2
x12
x138
x96
x12
x18
x124
x242
x310
x2
x98
x1
x100
x2
x46
x87
x99
x1910
x267
x89
x36
x52
x358
x100
x5
x5
x50
x24
x149
x1
x2
x6
x1
x1
x1001
x67
x21
x470
x27
x448
x404
x144
x208
x192
x100
x263
x432
x42
x2
x3
x10
x10
x4
x100
x1
x1
x1555
x20
x60
x49
x98
x1
x20
x1

60

กระทู้

308

โพสต์

7หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
45586
เงินตำลึง
8957
ชื่อเสียง
32057
ความหิว
793

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
609
ความชั่ว
0
ความโหด
258
พิราบขาว
เลเวล 1

ปิงเยว่

"บทกวีของข้าจะนำทางท่าน"
pet
โพสต์ 2019-1-24 07:38:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย XingZi เมื่อ 2019-1-24 08:05




"ที่นี่อีกแล้วสินะ.."
ซิงจื่อมองใบรายการของตัวเองด้วยสายตาเหนื่อยอ่อน
ที่นี่มีบุคคลที่เขาเคารพอย่างมากคนหนึ่ง
แต่ทว่าการแสดงออกระหว่างพวกเขาไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่

เด็กหนุ่มผมเงินสูดลมหายใจเข้าปอดช้าๆก่อนที่จะค่อยๆเดินเข้าไป

"ว่าไง? เจ้ามีเรื่องอะไรอีกแล้วเหรอ?"
เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยทักซิงจื่อตั้งแต่ยังก้าวเข้าไปได้เพียง 3 ก้าว
เหมือนอีกฝ่ายรับรู้ได้ถึงการมาเยือนของศัตรู

'ข้าชอบความตรงไปตรงมาของท่านจัง
ข้าอยากจะพูดแบบนั้นอยู่หรอก..'

ซิงจื่อบ่นในใจแล้วยิ้มให้กับ จิว เจี่ย

"สวัสดีขอรับท่านจิว เจี่ย วันนี้ข้านำผ้าม่านที่ท่านสั่งมาส่งน่ะขอรับ"
เด็กหนุ่มกล่าวอย่างนอบน้อมก่อนที่จะยกของที่ถืออยู่ขึ้นเล็กน้อยเพื่อแสดงการมีอยู่ของมัน

"ฮะๆ งั้นรึ? น่าเสียดายจริง.."
ชายหนุ่มผู้สงบนิ่งมองอีกฝ่ายอย่างมีเลศนัยก่อนที่จะมอบไปบนโต๊ะเอกสารใกล้ๆ

"เอาไว้ตรงนั้นก่อนก็แล้วกัน"
จิว เจี่ยกล่าว

"ขอรับ"
ซิงจื่อนำผ้าที่นำมาไปจัดวางไว้อย่างว่าง่าย
โดยไม่ลืมที่จะจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย


'ไม่ได้สิ.. ถ้าแบบนี้จะบังตู้ตำราด้านหลัง'
เด็กหนุ่มคิ้วขมวดก่อนที่จะหมุนเอกสารบนโต๊ะและจัดแจงไปมาอย่างถือวิสาสะ
แต่ดูเหมือนเจ้าของโต๊ะเอกสารนั้นจะไม่ว่าอะไรปล่อยให้เขาทำตามใจจนเสร็จ

"เรียบร้อยแล้วรึยัง?"
เสียงนุ่มทุ่มที่ดังขึ้นในห้องเงียบๆทำให้ซิงจื่อตกใจเล็กน้อยก่อนที่จะหันไปมองด้วยแววตาสั่นๆ

"ข.. ขอรับ"
เด็กหนุ่มค่อยๆคลายความตกใจแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติ

"เอาล่ะ.. มาต่อกันจากคราวที่แล้วดีกว่านะ"
น้ำเสียงของจิว เจี่ยดูขึงขัง เปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม
ซิงจื่อที่จ้องอีกฝ่ายอยู่กระพริบตาเล็กน้อยก่อนที่จะพยักหน้าเบาๆ

"ขอรับ!"
เด็กหนุ่มที่แต่ก่อนอยู่ในสภาพหวาดกลัวกลับดูขึงขังขึ้นเช่นกัน
และแล้ว...
.
.
.
หลายชม.ผ่านไป...
.
.
.
"แกะขาว.. นี่เจ้า!"
จิว เจี่ยมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง
ทั้งๆที่อีกฝ่ายหายหน้าหายตาไปทำการทดสอบและฝึกวิชาแท้ๆ
แต่ทำไมฝีมือของอีกฝ่ายกลับแข็งแกร่งกว่าครั้งก่อนหลายเท่าตัว

"วะฮ่ะๆๆฮ่า ท่านแพ้ข้าแล้วล่ะอาจารย์!"
เด็กหนุ่มแสยะยิ้มอย่างเหนือกว่าก่อนที่จะรุกหน้าต่อไป

(เพลงประกอบ)

"ไม่นะ.. นี่มันแข็งแกร่งเกินไปแล้ว!!"
จิว เจี่ยเริ่มกระวนกระวานล่อกแล่กเหงื่อชุ่มไปทั้งตัว

"เอาล่ะ! คราวนี้ข้าจะลบล้างสถิติ ชนะ 0 แพ้ 134 เสมอ 1 ได้เสียที!"
ซิงจื่อทำการอัญเชิญศิลาหินขั้นสูงออกมาโดยใช้อสูรทั้งหมดในกระดาน

"หึ.."
แต่ในระหว่างนั้นเองรอยยิ้มอันแสนชั่วร้ายได้ผุดขึ้นบนใบหน้าของฝ่ายตรงข้าม

"อย่าบอกนะว่า!!"
เด็กหนุ่มหันมองแววตานั้นก็เป็นฝ่ายสั่นกลัวแทน

"เป็นไปดั่งกลอุบาย.."
จิว เจี่ยเปิดศิลากับดักเพียงใบเดียวก็พลิกได้ทั้งการประลอง..

"ม่ายยยยย"
"ฮึๆๆฮ่ะๆๆฮ่า"
ซิงจื่อทรุดลงกับพื้นอย่างผู้ผ่ายแพ้ อีกครั้งและอีกครั้งโดยมีเสียงหัวเราะของจิว เจี่ยเป็นพื้นหลังประกอบ

"ฮือ ข้าว่าแล้วว่าอาจารย์ต้องแกล้งข้าอีกแน่ๆ แล้วก็เป็นจริงด้วย"
เด็กหนุ่มนอนร้องไห้ครวญครางบนพื้นแล้วกลิ้งไปมา

"เอาล่ะ ตอนนี้ก็เป็นชนะ135 แพ้ 0 เสมอ 1 สินะ  ข้าฝากของหน่อยแล้วกันนะ"
จิว เจี่ยเห็นว่าตนเล่นแต่พอควรแล้วก็ฝากถุงผ้าถุงหนึ่งให้เด็กหนุ่มแล้วเดินกลับไปทำงาน

"ขอร้าบบบ..."
เมื่อซิงจื่อรับคำก็เอาถุงผ้านั้นกอดไว้แล้วเดินทางต่อไป






แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม +1 ความโหด โพสต์ 2019-1-25 20:13
คุณได้รับ +3 คุณธรรม +1 ความชั่ว +2 ความโหด โพสต์ 2019-1-24 12:30

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
รถม้าหรูหรา
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เตาถานมู่
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x8
x6
x14
x100
x2
x10
x18
x40
x30
x35
x12
x10
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x10
x30
x1
x30
x1
x1
x30
x26
x52
x30
x3
x1
x6
x60
x7
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x684
x132
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x102
x130
x298
x29
x57
x4
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x29
x1
x7
x7
x50
x1
x4
โพสต์ 2019-5-12 10:11:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LianRong เมื่อ 2019-5-12 10:13





เรื่องราวที่2 : ฟื้นฟูซูเล่อ
{3}

               เหลียนหรงเช่าโรงเตี๊ยมพักผ่อนอยู่ในตัวเมืองแคว้นซูเล่อ หลังจากไปช่วยงานที่คอกสัตว์มาแล้วสองวัน คราวนี้เด็กสาวตั้งใจเลือกฟื้นฟูสถานที่อื่นเพื่อหาประสบการณ์ใหม่ๆ เหลียนหรงในอาภรณ์สีแดงเดินลอยชายอยู่หลายวัน ตัวเมืองมีสถานที่น่าสนใจมากมาย วันหนึ่งพักผ่อนที่โรงน้ำชา สอบถามเถ้าแก่เนี้ยะว่ามีสถานที่ใดต้องการผู้ช่วยบ้าง พูดคุยกันสองกาน้ำชา ... สุดท้ายเหลียนหรงก็เดินทางไปยังหอสูงอันเป็นที่ตั้งของหอตำราจิวจื่ออี้ ผู้ดูแลหอ คือ ชายหนุ่มนามว่า จิว เจี่ย เป็นบัณฑิตชาวฮั่นที่มีจิตใจดีน่านับถือ

       เมื่อเหลียนหรงก้าวเข้าไปก็ถูกใจในความโปร่งสบายของห้องสมุด แสงแดดอ่อนลอดผ่านมา ตำราเรียงกันอยู่จนเต็มชั้นวาง ผู้คนบางตาเนื่องจากยังคงเป็นยามเช้า ทว่าบนโต๊ะที่จัดวางเพื่อให้นั่งอ่านตำราอย่างสบายนั้นยังคงมีคนทำตัวเป็นหนอนหนังสือด้วยการศึกษาตำราเป็นตั้งๆ ตั้งแต่หัววัน อา...หรือว่านี่จะเป็นบัณฑิตผู้นั้น

       "คุณชาย ไม่ทราบว่าท่านใช่บัณฑิตผู้ดูแลหอตำรานี้หรือไม่?" เหลียนหรงสอบถาม อันที่จริงโอกาสที่อีกฝ่ายจะเป็นจิวเจี่ยมีประมาณ 9 ใน 10 ส่วน เนื่องจากดวงหน้าแบบชาวฮั่นของเขา อีกทั้งยังแต่งกายด้วยอาภรณ์แบบบัณฑิตชาวฮั่นเสียด้วย

       อีกฝ่ายกล่าวว่าใช่ แววตามีประกายสงสัยเล็กน้อย เหลียนหรงแนะนำตัวว่าตนเองมาจากค่ายเด็กกำพร้า มาทำงานเพื่อฟื้นฟูซูเล่อตามนโยบายของต้าข่าน พร้อมมีหนังสือแนะนำตัว

        จิวเจี่ยพยักหน้ารับฟัง เขาเล่าว่าช่วงสงครามนั้นหอตำราแห่งนี้ไม่ได้รับผลกระทบนัก ปัจจุบันก็เป็นที่เดียวที่รวบรวมตำราทั้งจากซีอวี้และจงหยวนเพื่อให้ประชาชนชาวซีอวี้ได้มีแหล่งศึกษาหาความรู้ สถานที่นี้จึงยังต้องทำนุบำรุงอยู่เสมอ เหลียนหรงมาก็ถือเป็นน้ำใจอันงาม

        ก่อนช่วยงาน จิวเจี่ยก็ถามคำถามทดสอบความรู้เล็กน้อย จึงพบว่าเหลียนหรงอ่านได้ทั้งอักษรซีอวี้และอักษรฮั่นในระดับทั่วๆไป ไม่สนใจกลอนกวี แต่รู้เรื่องคำสอน งานศิลปะ ภาพวาด หลังจากกล่าวเรื่องราวกันเสร็จ เหลียนหรงก็ช่วยงานในหอตำรา จัดเรียงตำราที่ผู้คนอ่านแล้วให้เข้าที่ตามหมวดหมู่ ทำความสะอาดพื้น โต๊ะเก้าอี้ ปัดฝุ่นจากชั้น ไม่มีของผุพังให้ซ่อมแซม นอกจากตำราบางส่วน ตำราที่เสียหายฉีกขาดเหล่านี้ต้องใช้ฝีมือของผู้เชี่ยวชาญในการซ่อมแซม เหลียนหรงก็จัดเรียงใส่กล่องไว้เตรียมให้นักซ่อมแซมตำราที่จะมารับในอีกสามวัน

        หลังจากช่วยงานเสร็จช่วงเช้า ก็พักกินขนมน้ำชากับจิวเจี่ย (เขาเป็นบัณฑิตที่มีน้ำใจจริงๆ) ขณะนั้นมีแม่ลูกเข้ามาในหอตำรา คนแม่ต้องการตำราแต่คนลูกเป็นเด็กเล็กอยู่ไม่สุข วิ่งพล่านไปทั่ว เหลียนหรงเสนอตัวเข้าไปช่วยเหลือด้วยการรีบหาตำราที่คนแม่ต้องการ เมื่อแม่ลูกกลับออกไปหอตำราก็เงียบสงบอีกครั้ง เธอกลับมาสนทนาเรื่องทั่วไปกับบัณฑิต แต่คราวนี้ฟังเขาพูดไม่ได้ศัพท์เพราะจิตใจล่องลอยนึกถึงตนเองยามเป็นเด็ก เมื่อเป็นเด็กๆนั้น ไม่อาจเข้าใจตัวอักษร จึงไม่รู้ความในตำรา สนใจเพียงรูปภาพ นั่นคือที่มาของความชอบในด้านศิลปะของเธอ

        เหลียนหรงถามเขาว่า "ข้าจะเขียนแผนภาพตัวอักษรสำหรับเด็ก มาไว้ในหอตำรานี้ไม่หรือไม่?" ความคิดนี้แปลกใหม่จนจิวเจี่ยเลิกคิ้ว เหลียนหรงอธิบายว่าเป็นแผนภาพตัวอักษรเอาไว้ดึงความสนใจจากพวกเด็กๆ ให้ความรู้ที่เหมาะสมกับวัยของพวกเขา นับเป็นการพัฒนาคน ใช่หรือไม่?

        บัณฑิตหนุ่มหัวเราะและอนุญาต กล่าวว่าถ้าทำได้ก็ลองดู เหลียนหรงประสานมือกล่าวลา ไม่ได้บอกเขาว่าเธอเคยแข่งประกวดวาดภาพในซูเล่อได้รางวัลที่สอง แต่เอาไว้โอ้อวดตอนเจอเขาครั้งหน้า


.@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2019-5-12 14:15

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -42 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -42 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
คัมภีร์ละติน
ทวนกรีดนภา
เกราะทองคำ
ฮั่นเสียทองเทวะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x14
x4
x1
x5
x1
x25
x25
x50
x55
x5
x49
x175
x29
x100
x4
x8
x50
x14
x4
x4
x10
x2
x11
x1
x1
x26
x18
x2
x26
x47
x190
x38
x50
x9
x57
x25
x32
x21
x11
x1
x89
x120
x100
x100
x30
x98
x146
x165
x30
x40
x55
x30
x5
x5
x8000
x9999
x8000
x314
x1
x42

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-7-21 23:04

ขึ้นไปด้านบน