ดู: 91|ตอบกลับ: 6

{ เกาะไต้หวัน } เขาไท่หลู่เก๋อ ❂ 太魯閣

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-1-7 21:50:35 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2019-1-7 22:06





เขาไท่หลู่เก๋อ ❂ 太魯閣

{ เกาะไต้หวัน }







【เขาไท่หลู่เก๋อ】
ชั้นหินอ่อนสลับลาย ลอดคูหาลับแล
太魯閣 หุบเขาไท่หลู่เก๋อขึ้นชื่อด้านทรัพยากรที่อุดมสมบูรณ์
ทั้งพืชพรรณสมุนไพรและสัตว์ป่าหายาก แม่น้ำสีมรกตสดใส
มีชั้นหินอ่อนที่เกิดจากการเรียงตัวของเปลือกโลกกว่าสองร้อยล้านปี
ความงดงามและทิวทัศน์อันหลากหลายจนได้ชื่อว่าเขา 'ไท่กั่ว'
แปลเป็นภาษาพื้นเมืองว่า 'ขุนเขาที่ยิ่งใหญ่' กินอาณาบริเวณ
สามเขตปกครองนับว่าเป็นหุบเขาที่มีขนาดมโหฬารกันเลยทีเดียว










คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

840

กระทู้

3279

โพสต์

46หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1169518
เงินตำลึง
28903
ชื่อเสียง
191993
ความหิว
936

ใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
15355
ความชั่ว
8247
ความโหด
23701
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-1-8 01:33:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด

♦ เรื่องราว 3 ลำนำบุพเพต่างภพ ♦
ลำนำปักษาคลั่งแค้น
845
ภารกิจพิชิตเขาไท่กั่ว (2)




        เดินทางเข้าป่าเขาในหน้าหนาว เป็นเรื่องปกติที่ลมจะเย็นชนไม่ค่อยมีเวลาชมทิวทัศน์มัวแต่กุมชายเสื้อคลุมป้องปิดคอ หลิงหลานเห็นว่าเวลานี้คงเหมาะแล้วที่จะเดินลมปราณกำหนดลมหายใจ อย่างน้อยก็ป้องกันตัวเองไม่ให้เป็นหวัดล่ะนะ-- พ้นจากทางที่ม้าสามารถเข้าถึงได้ ก็คือแนวเดินป่ามีทั้งทางหินหยาบสูงชัน ระเบียงผาที่บางชุดกว้างแค่ครึ่งตัวตนเดิน ร่างคนขี้กลัวอย่างนางหวิดตกลงไปหลายหน ก็ได้ราชครูที่เข้าใจว่า ‘ไม่ชอบขี้หน้า’ ช่วยดึงช่วยจับเอาไว้ มิเช่นนั้นร่างคงลงไปแหลกเหลวด้านล่างเสียแล้ว

         เสียงพูดคุยกันด้านหน้าคือเจ้าสัวอูคงและพรานนำทางมือฉมัง จากสีหน้าเคร่งเครียดจวินชังอี้ถามอย่างหยอกเอิน “เบื้องหน้าก็หนทางกันดาร ด้านล่างก็ทางมรณะ… ท่านเจ้าสัวมีข่าวดีให้ชื่นใจรึไม่”

        เสียงตอบรับคือการถอนหายใจหนักๆ ใบหน้าเรียบเฉย “เฮ้อ... ท่าจะแย่เห็นว่าเมื่อเย็นวานฝนตกปรอยๆ ทั้งกลิ่นและร่องรอยที่อาจมีคงเลือนไปหมดแล้ว เทือกเขากว้างเพียงนี้สักอาทิตย์ยังไม่แน่ว่าจะหาเจอเลยด้วยซ้ำ สามวัน เฮอะ!!”

        “...ไม่สิ้นหวังขนาดนั้นหรอกจวินโหม่วลองคำนวนดูแล้ว โอกาสมีครึ่งต่อครึ่งอยู่ที่ว่าเขายินดีจะพบพวกเราไหม”

        “ท่านมีวิชาก็พูดง่ายน่ะสิ!! หนทางข้างหน้าอาจกันดารยิ่งกว่าตัวข้าอูคงเหยาไร้วรยุทธ์ หากถึงเวลาจวนตัวขึ้นมามันไม่ขำ!!”

        “เอาน่าจวินโหม่วไม่ปล่อยเจ้าสัวผู้กล้าหาญของเราลงไปนอนก้นเหวง่ายๆ หรอก…”

        หลิงหลานทยอยไต่ตามระเบียงผาอยุ่ระหว่างบุรุษทั้งสองที่กำลังต่อล้อต่อคำกันไปมาก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง อุบยิ้มกลั้นขำแต่ไม่วายเล็ดรอด “คิก…”

       “เสี่ยวยาโถว… เจ้าดูชอบไต่ผานะยิ้มแย้มมิได้หยุด” ที่พูดน่ะประชด!

       หลิงหลานหรุบดวงตารีบเดินยิ่งขึ้น “เปล่าเจ้าค่ะ แค่คิดว่าท่านทั้งสองดูสนิทกันจริงๆ เวลาเช่นนี้ยังหยอกล้อกันได้อีก---”

       พอดีกับเดินมาจนถึงทางเลียบริมธารแล้วทั้งราชครูและเจ้าสัวอูคงได้ยินแล้วหันประสานสายตา สะบัดออกคนละทางโดยไม่ต้องนัดหมาย อูคงเหยาสงบแต่สีหน้าในใจเต้นผาง ‘ก็แค่เกิดรุ่นเดียวกัน...สนิทกะผีน่ะสิ ไม่จำเป็นจริงๆ คนหน้าด้านไร้ยางอายแบบนี้ข้าไม่เสียเวลาด้วยหรอก!’

        ส่วนจวินชังอี้แค่รู้สึกว่าความขรึมจริงจังของสหายช่าง ‘แกล้งได้บันเทิงดีแท้’

        การออกแกะรอยตามวิชาชีพนายพรานกล่าวว่ากระทำที่ริมแหล่งน้ำ อย่างน้อยหากคนที่หลงเข้าป่ายังมีชีวิตอยู่สิ่งที่ขาดไม่ได้นอกจากอาหาร ที่พักอาศัย ก็คือน้ำสะอาด… ฟังว่าเทือกเขาให้กำเนินลำธารลี่หวู่เป็นเส้นสายชีวิตหลัก ทว่าแตกแขนงย่อยออกหลายทิศจนเกินไป จวินชังอี้แนะนำเรื่องลำธารใกล้ที่พักอย่างโพรงผาหรือถ้ำหากพวกเขามีคนบาดเจ็บล่ะก็ อาจไม่สามารถเคลื่อนย้ายไปหาอาหารและน้ำได้ไกลนัก

      นายพรานนำกิ่งไม้มาวาดบนพื้นดินกล่าวว่าเขาไท่กั่วมีโพรงถ้ำทั้งใกล้ และแหล่งน้ำลอดผ่านมากมายก็จริง แต่บางส่วนเต็มไปด้วยสัตว์มีพิษและรอยรั่วเกินที่มนุษย์จะอาศัยได้ เขาชี้ไปยังผานกนางแอ่นและอุโมงค์เก้าโค้ง “หากสหายของพวกท่านยังมีชีวิตอยู่และคิดหลบซ่อนตัวอุโมงค์ดูจะเป็นสถานที่เหมาะสมที่สุด แต่การจะไปให้ถึงสถานที่นี้ไม่ง่ายนัก…”

      “เจ้าหมายความว่าอย่างไรที่ว่า ‘ไม่ง่ายน่ะ’ พวกเรายินดีจ่ายอยู่แล้วเพื่อหาตัวสหายให้พบ”

      นายพรานได้แต่ส่ายหน้าตอบอูคงเหยาว่ามิได้สำคัญที่จำนวนเงิน หลิงหลานพยายามคาดเดา “เป็นไปได้ไหมเจ้าคะ ว่าหนทางที่ไปมีสัตว์ร้ายเฝ้าอยู่?”

      “อ่า… จะว่าแบบนั้นก็ได้อุโมงค์เก้าคดอยู่ใกล้รังของมันจนเกินไป หากสหายของท่านเลือกที่นี่จริงๆ ไม่บาดเจ็บก็อาจสิ้นชีพไปแล้ว” นายพรานกล่าวเรียงไม่ดังไม่เบา พยายามอธิบายว่าสัตว์เจ้าถิ่นค่อนข้างหวงรัง บางครั้งก็เข้าโจมตีผู้คนที่เข้าใกล้โดยต้องการปกป้องรัง

       อูคงเหยาหันไปทางราชครูผู้ยืนยิ้มปลอดโปร่งเชิงว่าจะเาอยังไงต่อ จวินชังอี้พยักหน้าเบาๆ พลางโบกพัดในมือ “ลองดูก่อนไม่เสียหาย ภาษิตว่าไว้ไม่เข้าถ้ำเสือมิได้ลูกเสือ”

       หลิงหลานกุมขมับ… สิ่งที่พวกเขาหามันห่างไกลจากคำว่าลูกเสือโขเลยเว้ยยย!!




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม +2 ความโหด โพสต์ 2019-1-8 02:34

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -68 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -68 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปราณคลุมวารี
มุกอัคคี
หน้ากากยักษ์ม่วง
กระบี่ถานเซี่ย
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ปีกเฟิ่งหวง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x1
x7378
x35
x2
x41
x40
x40
x40
x1
x8
x165
x1
x120
x500
x500
x491
x1
x9
x1
x2
x5
x5
x35
x250
x9999
x4
x5
x1
x41
x4
x382
x2
x3
x5
x3
x2
x9
x2
x20
x38
x7
x165
x91
x620
x18
x292
x31
x4140
x2
x610
x1002
x82
x1980
x28
x7
x485
x515
x853
x100
x3
x832
x188
x4024
x130
x35
x742
x1773
x1709
x205
x4237
x74
x207
x362
x624
x2
x43
x60
x70
x107
x1
x5
x1
x980
x77
x20
x1070
x120
x1
x122
x4
x9999
x898
x2
x17
x271
x887
x4200
x3837
x5
x883
x1230
x60
x437
x9999
x899
x20
x74
x1
x190
x510
x2770
x289
x32
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x90
x5717
x77
x3010
x199
x12
x3793
x9
x17
x3312
x3
x9
x544
x203
x7
x9
x141
x16
x6
x202
x715
x6
x16
x60
x387
x59
x3
x100
x5
x12
x2
x3
x138
x1
x3
x1
x1478
x100
x55
x5439
x401
x334
x2508
x818
x9999
x2
x8
x2
x283
x3793
x5350
x910
x812
x10
x249
x795
x100
x300
x50
x299
x2100
x9999
x11
x1068
x9999
x9563
x2162
x1225
x389
x67
x1110
x1
x1418
x30
x1963
x928
x225
x1
x267
x556
x777
x151
x599
x1716
x1620
x2435
x9999
x2336
x3656
x1329
x2924
x339
x1941
x2224
x2092
x58
x43
x1
x29
x1779
x1049
x33
x1
x7965
x4465
x67
x300
x70
x98
x388
x1812
x60
x1619
x187
x300
x18
x244
x167
x8
x65
x30
x9999
x5
x360
x913
x164
x25
x31
x251
x18
x1
x281
x7743
x2422
x508
x10
x20
x5
x99
x9999
x110
x2912
x111
x713
x176
x2

840

กระทู้

3279

โพสต์

46หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1169518
เงินตำลึง
28903
ชื่อเสียง
191993
ความหิว
936

ใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
15355
ความชั่ว
8247
ความโหด
23701
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-1-8 14:11:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด
♦ เรื่องราว 3 ลำนำบุพเพต่างภพ ♦
ลำนำปักษาคลั่งแค้น
846
ภารกิจพิชิตเขาไท่กั่ว (3)

        หลังการปรึกษาและแวะพักเพื่อรับอาหารกลางวัน หลิงหลานพบว่าแผ่นแป้งที่เย็นชืดแล้วกับเนื้อเค็มดูไม่ค่อยสบายท้องนัก ถึงอย่างนั้นนางสำนึกได้ว่า ‘เวลาเช่นนี้มีให้กินก็ดีแล้ว กินเพื่ออยู่ไม่ใช่อยู่เพื่อกิน!’ ฟังราชครู่จวินกับเจ้าสัวสองชายสูงวัยที่ใบหน้ายังจัดว่าเปี่ยมราศีคาดเดากัน ถึงสภาพการณ์ปัจจุบันและอนาคต เรื่องที่ว่าเซวียนหยวนอาจประสบเหตุรึบาดเจ็บนั้นเป็นไปได้มาก เพราะนอกจากร่องรอยของกลิ่นอายจางๆ พวกตนแทบไม่พบหลักฐานอื่นว่าบุรุษผมทองเคยผ่านทางนี้

         ‘หามิใช่เพราะบาดเจ็บจนขยับเขยื้อนไม่ได้ ก็ควรมีร่องรอยการหาอาหารหรือเคลื่อนไหวบ้างสิ’ ทุกคนตระหนักได้ในข้อนี้ จึงออกตามนายพรานไปยังผาที่นกนางแอ่นมาอาศัยทำรังเป็นที่แรก รังนกมากมายบางส่วนเป็นโพรงบางส่วนก็ถูกทิ้งร้างไปแล้ว


         “แบบนี้เองที่ว่าของล้ำค่าซ่อนอยู่ในป่าเขา…” สาวน้อยอุทานพลางดวงตาวิบวาวนี่คือแหล่งของหนึ่งในสี่ ‘ยอดอาหารชั้นเลิศ’ ประกอบด้วย อุ้งตีนหมี รังนก หูฉลาม เป่าฮื้อ

          พรานป่าส่งยิ้มมาให้นาง “ในนี้ค่อนข้างเดินทางลึกคนเก็บของป่าเข้ามาไม่ถึงเท่าไร หาไม่ใช่เพราะข้านำทางก็นะ… ส่วนมากจึงยังไม่ถูกแตะต้อง”

          “บางทีอาจมีประโยชนืหากเราเจอประมุขเซวียนหยวน… เสี่ยวยาโถวสนใจก็เก็บไปสักหน่อยสิ” จวินชังอี้อันที่จริงเป็นผู้มีรสนิยมการกิน ‘ลิ้นราชา’ เป็นอย่างมาก ช่วยเสริมแนะจนหลิงหลานแซะรังเก่ามาเก็บไว้อย่างไรพวกนี้ก็นับเป็นของบำรุงชั้นดี มีรังนกกวนเยี่ยนจำนวนมากนางเลือกเพียงไม่อันที่แห้งสนิทแล้ว(นกย้ายไปแล้ว) เพื่อมีให้เบียดเบียดชีวิตอื่นเกินไป ระหว่างนั้นกลุ่มบุรุษก็ช่วยกันค้นหาร่องรอยของประมุขเซวียนหยวนไปด้วย ตามโพรงที่อาศํยอยุ่ได้ไม่มีแม้เงาเส้นผมสีทอง

        "อันที่จริงข้าคิดว่าต้าอวี่... ชายสูงสิบศอกน่าจะอยู่กับท่านเซวียนหยวนด้วย ถ้าเขาเคยมาที่นี่อย่างน้อยร่องรอยของต้าอวี่ต้องปรากฎบ้าง.." ดรุณีร่างบางชี้แจงหลังเพื่อนร่วมทางกลับมาพร้อมความผิดหวัง "ตอนแรกว่านอกจากผานกนางแอ่นแห่งนี้ ยังมีอุโมงค์อีกที่หนึ่งสามารถใช้พักได้?"

         “หากไม่อยู่ที่ผานกนางแอ่นพวกเราคงต้องไปอุโมงค์เก้าโค้งแทนแล้วล่ะ”

         จวินชังอี้พยักหน้าว่าสมควรเป็นอย่างนั้น ลางสังหรณ์บางอย่างบ่งบอกเขาว่าเซวียนหยวนผู้นั้นยังมีชีวิตอยู่ "ไม่มีอะไรชี้ชัดได้นอกยากตรวจสอบดู"

         “เร่งเดินทางเข้าเวลากระชั้นชิดเราจะมัวเสียสูญเปล่าไม่ได้!!” เจ้าสัวอูคงตอบพรานป่าก่อนทั้งสี่จะลัดเลาะไปตามผาสีขาว ผ่านชั้นหินและร่องน้ำลี่หวู่สีมอรกตใสไปหลายหน ร่างบางเริ่มมีเหงื่อผุดซึมเจ้าสัวอูคงสภาพแย่เช่นกันปกติตรวจบัญชีเดินสายกิจการ มีหรือเข้าถิ่นกันดารเช่นนี้? หาไม่ใช่เพราะกังวลว่าบุคคลสำคัญจะเป็นอันตราย จ้างให้ตนก็ไม่ย้ายก้นเข้าหุบเขานี้หรอก-- เหลือก็แต่ตวินชังอี้ผู้ที่ยังปลอดโปร่งแก้มสองข้างแดงเรื่อยิ้มเสมือนแทบไม่ต้องออกแรง เมื่อรู้สึกถึงสายตาจับจ้องก็หันขวับมาขยิบตาราวกับมีพรายกระซิบพาให้ท่านเจ้าสัวราวกับถูกเย้ยหยัน... ‘คนผู้นี้…. เป็นปีศาจหรือไง’





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +3 ความโหด โพสต์ 2019-1-8 15:10

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปราณคลุมวารี
มุกอัคคี
หน้ากากยักษ์ม่วง
กระบี่ถานเซี่ย
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ปีกเฟิ่งหวง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x1
x7378
x35
x2
x41
x40
x40
x40
x1
x8
x165
x1
x120
x500
x500
x491
x1
x9
x1
x2
x5
x5
x35
x250
x9999
x4
x5
x1
x41
x4
x382
x2
x3
x5
x3
x2
x9
x2
x20
x38
x7
x165
x91
x620
x18
x292
x31
x4140
x2
x610
x1002
x82
x1980
x28
x7
x485
x515
x853
x100
x3
x832
x188
x4024
x130
x35
x742
x1773
x1709
x205
x4237
x74
x207
x362
x624
x2
x43
x60
x70
x107
x1
x5
x1
x980
x77
x20
x1070
x120
x1
x122
x4
x9999
x898
x2
x17
x271
x887
x4200
x3837
x5
x883
x1230
x60
x437
x9999
x899
x20
x74
x1
x190
x510
x2770
x289
x32
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x90
x5717
x77
x3010
x199
x12
x3793
x9
x17
x3312
x3
x9
x544
x203
x7
x9
x141
x16
x6
x202
x715
x6
x16
x60
x387
x59
x3
x100
x5
x12
x2
x3
x138
x1
x3
x1
x1478
x100
x55
x5439
x401
x334
x2508
x818
x9999
x2
x8
x2
x283
x3793
x5350
x910
x812
x10
x249
x795
x100
x300
x50
x299
x2100
x9999
x11
x1068
x9999
x9563
x2162
x1225
x389
x67
x1110
x1
x1418
x30
x1963
x928
x225
x1
x267
x556
x777
x151
x599
x1716
x1620
x2435
x9999
x2336
x3656
x1329
x2924
x339
x1941
x2224
x2092
x58
x43
x1
x29
x1779
x1049
x33
x1
x7965
x4465
x67
x300
x70
x98
x388
x1812
x60
x1619
x187
x300
x18
x244
x167
x8
x65
x30
x9999
x5
x360
x913
x164
x25
x31
x251
x18
x1
x281
x7743
x2422
x508
x10
x20
x5
x99
x9999
x110
x2912
x111
x713
x176
x2

840

กระทู้

3279

โพสต์

46หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1169518
เงินตำลึง
28903
ชื่อเสียง
191993
ความหิว
936

ใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
15355
ความชั่ว
8247
ความโหด
23701
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-1-9 23:58:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-1-10 03:12

♦ เรื่องราว 3 ลำนำบุพเพต่างภพ ♦
ลำนำปักษาคลั่งแค้น
852
ยืนงงในดงมอนเตอร์

       เหตุที่ราชครูจวินเรียกประมุขเซวียนหยวนออกไปเป็นการส่วนตัวก็เพื่อลองหั่งเชิงบางเรื่อง อย่างไรก็ตามเขาฉลาดพอที่จะไม่แจ้งสถานการณ์โดยรวม ‘ทั้งหมด’ ของเรื่องในมุมมองเปิด มันก็ถูกในเรื่องที่ว่าผ่านการสนับสนุนของตระกูลซีหลิงทั้งสองจึงมีความสัมพันธ์ที่ไม่แย่นัก ในการตกลงทั้งหมดขึ้นกับผลประโยชน์ หากฝ่ายจูเชว่คิดให้เผ่าเซวียนหยวนที่วางตัวเป็นกลางมาตลอดออกโรงล่ะก็ เกรงว่าต้องรอจ้าวเกาะพิจารนาเห็นชอบอีกที

         “เรื่องที่ว่านเถียนคิดฟืนฟูสภาชนเผ่านั้นข้าทราบแล้ว แต่ที่สังหารทาสต่างดินแดน… ไม่นึกว่าเขาจะยอมใช้วิธีนี้เพื่อซื้อใจชาวไต้หวัน มันมีผลกระทบแฝงมากเกินไป” บุรุษผมทองกล่าวแล้วถอนหายใจ ทาสยังถือเป็นทรัพย์สินของเจ้านายแล้วเจ้านายที่ว่าก็มิใช่คนอื่น ‘เหล่าชนชั้นสูง’ นั่นเอง ว่านเถียนเดินหมากตานี้ขาดความระมัดระวังแทนที่จะได้ความนิยมกลายเป็นขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ ราชครูกล่าว “ทางด้านตำหนักไถหนันอูยายังไม่กล้าเคลื่อนไหวนัก ด้วยน้องชายญาติคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ในการดูแลของจวินโหม่ว เป็นไปได้ก็ไม่อยากใช้ศิษย์ตัวเองมาเป็นไพ่เท่าไร”

          “ท่านกลัวคนอื่นจะมองไม่ดีหรือ…?” เซวียนหยวนเลิกคิ้ว อูยาอวี้หลุนเป็นเพียงเด็กน้อย

          บุรุษชุดครามยกพัดแตะคางเบาๆ “มองก็มองไปสิใครสน? แต่ขาดเด็กคนนั้นไปแปลงผักที่บ้านจะเฉาตายอยู่แล้ว” สมุนไพรล้ำค่าพวกนั้นตนฟูมฟักมานานปี อ่อไม่สิ คนสวนตัวน้อยนั่นเฝ้าดูแลมานานปี...

           “............” เซวียนหยวนอี้เฟยฟังคำตอบแล้วพูดไม่ออก สรุปแค่ว่าไว้สนทนากันต่อเมื่อถึงที่หลบภัย ทั้งคู่กลับไปรวมกับกลุ่มสาวๆ บริเวณรอบกองไฟ ด้วยเพราะอีกสองคนปีนมาทั้งวันได้รับน้ำและอาหารณ์ พบตัวคนแล้วยังปลอดภัยหลิงหลานกระตุ้นเตือนเรื่องพลุจึงจุดสัญญาณสีเขียว เพื่อบ่งบอกกลุ่มเจ้าสัวอูคงว่าพวกเขายังปลอดภัยดีก่อนจะแยกย้ายกันนอนพักผ่อน

          ในแสงกองไฟจุดสว่างที่เดียวท่ามกลางความมืด เงาของบุรุษและสตรีนอนรอบเป็นสี่ทิศเพื่อรับความอบอุ่น ส่วนก้นบิ้งของหลุมลึกค่อนข้างหนาวไม่มีทั้งพืชหรือสิ่งมีชีวิตใดใด อากาศแห้งจนหายใจไม่ค่อยคล่องคอ หลิงหลานพยายามขดตัวเป็นก้อนกลมแต่แล้วก็ทับบาดแผลจนเจ็บ พยายามข่มริมฝีปากไม่ส่งเสียงรบกวนผู้อื่นจนกระทั่งรู้สึกว่ามีความอบอุ่นหนึ่งแตะลงบนหัว มือของใครบางคนยกลูบเบาๆ ปลอมประโลมจนเคลิ้มหลับไป
.
.
.
          ยากจะบอกได้ว่าเช้าหรือยังเมื่อด้านล่างนี้ไร้แสงตะวัน พวกเขาตื่นขึ้นมาก็กินอาหารก่อนเริ่มหารือเรื่องทางออก ติดที่ว่า ‘มีเวลาแค่สามวัน’ เพื่อพาตัวเซวียนหยวนอี้เฟยกลับไปยังที่หลบภัย จวินชังอี้ยืนกรานว่าไม่สามารถรอจนหลิงหลานหายบาดเจ็บได้ต่อให้ผูกเอวนางแล้วลากขึ้นไปก็คงต้องทำ ส่วนบุรุษผมทองเข้าใจความหนักเบาของเรื่องแต่อีกใจหนึ่งก็ห่วงใยดรุณีน้อย ไม่ยอมสรุปเสียทีคนตัวเล็กนั่งนิ่งก้มหน้า ‘ดูเหมือนว่า..หนนี้ข้าเป็นแค่ตัวถ่วงสินะ’

          แค่ลงมาช่วยอีกฝ่ายดันถูกช่วยเอาไว้แทนก็รุ้สึกเศร้าแล้ว นางรวบรวมความกล้าพูดออกไปว่า “สถานการณ์เกี่ยวพันถึงคนหมู่มากอันที่จริง...ท่านอี้กลับไปพร้อมท่านราชครูก่อนจะดีกว่านะเจ้าคะ ส่วนข้า… จะอยู่ดับดาริเอลรอจนแผลหายค่อยปีนกลับขึ้นไปยังไม่สาย”

           “เจ้าพูดอะไรแบบนั้น!! ลำพังสตรีสองคนอยู่ในหลุมที่แม้แต่พืชยังไม่งอก? กำลังคิดอะไรอยู่ ไม่ล่ะ… ข้าไม่เห็นด้วย” เซวียนหยวนอี้เฟยยืนกรานสายตาฉายแววดึงดัน ทำนองว่าตนจะไม่ยอมทิ้งพวกนางไว้หากจะไปก็ต้องไปด้วยกัน จวินชังอี้ได้ยินเต็มสองหูโบกพัดเข้าหาตัวเบาๆ พลางยกยิ้ม “ประมุขเซวียนหยวนอย่าต่อว่าเสี่ยวยาโถวเลย นางเพียงแค่เห็นแก่ส่วนรวม ข้อนี้จวินโหม่วเห็นด้วย”

          “แต่ว่า…” ให้ไปทั้งแบบนี้เขามิอาจวางใจ เกิดอีกฝ่ายเป็นอะไรขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ?

         ระหว่างที่พวกเขากำลังถกเถียกกันอยู่นั้นอยู่ๆ อาริเอลก็เริ่มร้องเพลง เป็นภาษาที่บุรุษทั้งสองไม่รู้จักแต่สำหรับหลิงหลานนางรู้จัก “La La Lan La La La------”


         เซวียนหยวนอี้เฟยคิดจะถามทว่าหลิงหลานแตะนิ้วชี้ที่ริมฝีปากตนเชิงห้าม ‘แปลกจัง...ทำไมดาริเอลรู้ภาษาของโลกเว่ยเหมยได้?’ สตรีลึกลับลุกขึ้นเดินไปยังหน้าปากทางของถ้ำ มันมีมวลหินจำนวนหนึ่งถล่มปิด พวกเขาตามไปพร้อมฟังเสียงเพลงปริศนานั้นเรื่อยๆ อยู่ดีดีกรวดก็เริ่มขยับ นางถูกดึงให้ถอยออกห่างเมื่อมีเสียงครื่น กองหินกระจัดกระจายก่อนแสงสว่างจะปริออกตามช่องว่าง

           “...............!!” บุรุษทั้งสองหันหน้ามองกันอย่างงุนงง ทว่าไม่กล่าวอันใด

          “โอ้นั่น!!...แสงสว่างล่ะ เป็นทางออกนี่นา? พวกท่านดูสิ!!” คนดีใจกว่าเพื่อนคือหลิงหลานหันไปมองผู้ที่กำลังร้องเพลงเสียงเสนาใสอย่างชื่นชม ก่อนโดนบุรุษผมทองลากแขนไปยืนห่างๆ เพราะเศษกรวดหินอาจกระเด็นมาถูกได้ อีกฝ่ายผู้ขับขานยังคนหันหลังให้มนุษย์คนทั้งหมดเริ่มสังเกตเห็นว่าสัตว์ตัวเล็กๆ มีทั้งฟันแทะ หางพวง กระต่ายหูยาวจำนวนมากมายเห็นพวกตนแล้วไม่หนี เข้ามาขนก้อนหินกันออกไปคนละไม้คนละมือ ภาพที่เห็นทั้งแปลกประหลาดและน่ารัก(สำหรับสาวๆ)

          จนกระทั่งทางออกเปิดโล่งดาริเอลหยุดร้องเพลงหันมากล่าวถ้อยคำสั้นๆ “ลาก่อนสหาย… หากมีโชคชะตาคงได้พบกันใหม่”

          ทั้งสามมัวแต่งุนงงกับเรื่องที่เกิดขึ้นหันมาอีกที สตรีลึกลับเดินจากไปไวมากกระทั่งพวกตนยังไม่สามารถเอ่ยคำขอบคุณเลยด้วยซ้ำ!! ราชครูจวินหยักรอยยิ้มเล็กน้อยเมื่อสถานการณ์กลับกลายมาเป็นดี แนะให้พวกเขาปรับการรับรุ้ให้ชินกับแสงแดดแล้วเข้าไปสมทบกับพวกเจ้าสัวที่ปากอุโมงค์




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม +4 ความโหด โพสต์ 2019-1-10 09:17

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปราณคลุมวารี