ดู: 205|ตอบกลับ: 8

{ แคว้นเหยียนซี } โรงเตี้ยมปันเฉาเกิง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-12-29 23:28:17 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2019-1-7 23:26






✿ โรงเตี้ยมปันเฉาเกิง ✿

{ แคว้นเหยียนซี }


【โรงเตี๊ยมปันเฉาเกิง】
โรงเตี้ยมแห่งนี้เปิดบริการคู่กับแคว้นเหยียนซีมานาน ถึงขั้นที่ว่าเถ้าแก่เนี้ย
ก็นับเป็นญาติห่างๆ ของเจ้าแคว้นเสียด้วย ความเก่าแก่ไม่ได้แปลว่าจะเก่าคร่ำ
เครื่องเรือนและอาคารถูกต่อเติมผลัดเปลี่ยนใหม่อยู่เสมอ พร้อมรับรองแขกเข้าพัก
เรียกได้ว่าเป็นที่พักชั่วคราวที่ดีที่สุดในแคว้นเลยก็ว่าได้








♦ เถ้าแก่เนี้ย : ปัน อวี้เถิง { วัย 24 ปี } ♦
อุปนิสัย :: ไม่เคร่งครัดพิธีการ ง่ายๆสบายๆ มีกฎเหล็กอยู่ข้อเดียวคือ เขียม จ่ายมาบริการไปกฎเกณฑ์ง่ายๆที่ต้องทำตาม




ชื่อกิจการ : โรงเตี้ยมปันเฉาเกิง
เจ้าของกิจการ : ปัน อวี้เถิง
เวลาปิดบริการ : 9.00-23.00 น. 
ประเภทร้าน : บริการสุราอาหาร ที่พักชั้นดีทั้งห้องเดี่ยวและห้องรวม









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-12-29 23:44:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-12-29 23:47


ทำงานและทำงาน

        เป่าหลิงนั้นจำเป็นที่จะต้องเดินทางเพื่อขึ้นมายังแคว้นเหยียนซี คราวนี้เธอสงสารไปให้ลู่เต๋าว่าให้เลือกว่าจะให้เธอไปรับหลังเสร็จงาน หรือว่าจะเดินทางมาหาเธอที่แคว้นเหยียนซี แต่ก็เอาเถอะจะทางเลือกไหนมันก็ลำบากเหมือนๆกันนั้นล่ะสำหรับเป่าหลิงน่ะ เด็กสาวนั้นถอนหายใจในระหว่างที่ตนเองกำลังควบขี่ม้าเฟิ่งหวงตัวงาม

        เธอมาหยุดที่หน้าโรงเตี๊ยมที่นัดกันไว้เพื่อที่จะคุยงาน สิ่งที่เธอเห็นเมื่อเดินเข้ามาคือร่างของใครบางคนที่กำลังนั่งทานอาหารอยู่อย่างเงียบงัน เป่าหลิงนั้นเดินทางเข้ามาก่อนที่จะทักทายเขา “ไง..ทำไมมาเร็วจัง?” เธอนั้นกล่าวถามแล้วนั่งตรงกันข้ามกับลูกิคัส ฮาเมอร์เรีย คนที่เธอนั้นทำงานด้วย ดูเหมือนว่าเพื่อนของเขาอีกคนจะไม่มา

        “ข้ามารอก่อนหน้านี้ประมาณสองวันแล้วล่ะ ข้อมูลเป็นอย่างไรบ้างแม่นาง” เขากล่าวถาม ทั้งสองคนนั้นพูดคุยเรื่องงานกันไป เพื่อทานอาหาร พอท้องอิ่ม สมองจะได้เดินได้ ดูเหมือนว่าลิกิคัสนั้นจะเตรียมห้องพักใหญ่ไว้ให้แล้ว ซึ่งเพื่อนของเขานั้นเป็นคนที่จัดการเรื่องทั้งหมดนั้นเอง..

       “หืม??..ไม่นึกเลยว่าที่นี้จะมีอะไรแบบนี้….” เป่าหลิงนั้นกล่าวบอก แม้ว่าจะบอกว่าเหยียนซีแต่ทว่าของพวกนี้ดันเป็นของแบบโรมัน เป่าหลิงนั้นถอดเสื้อคลุมสีดำของตนเองออก ทำให้ลูกิคัสนั้นเหลือบมองผิวกายที่โผล่พ้นเสื้อผ้าของนางอย่างเงียบงัน..

        “ข้าไม่ค่อยเห็นสตรีชาวฮั่นแต่งตัวเช่นเจ้ามาก่อนเลย?..ข้านึกว่าชาวต้าฮั่นจะคิดว่าสตรีที่แต่งตัวเช่นนี้จะเป็น...”
        “หญิงงามเมือง..” เป่าหลิงนั้นกล่าวต่อขึ้นมาจนอีกฝ่ายนั้นพยักหน้า นางไม่ได้ถือสาอะไรเพราะว่ารู้อยู่แล้ว นางใส่ก็เพราะว่านางอยากใส่ ไม่มีใครมาบังคับให้นางใส่อะไรถ้านางไม่ต้องการหรอกนะ อีกอย่าง คนที่จะบังคับได้นั้นมีเพียงแค่คนเดียว

       “เอาล่ะ มาทำงานกันได้แล้ว”

        และแล้วคนทั้งสองนั้นก็นั่งทำงานวางโครงเรื่องราวช่วงจบ จบเริ่มกันเรียบร้อย ความจริงแล้วความแฟนตาซีของเรื่องราวนี้ชักจะมากใหญ่แต่ทว่ามันก็ไม่เป็นอะไรปกติจะเจอเรื่องราวแบบนี้เป็นธรรมดาเวลาสร้างละคร แต่ก็ไม่นึกว่าจะให้มีตัวโกงเป็นตัวเองขนาดนี้ เป่าหลิงนั้นวางโครงเรื่อง ส่วนอื่นๆ ก็ให้อีกฝ่ายนั้นเป็นคนไปตัดสินใจเอาเอง เรื่องชื่อตัวละครบ้าง อะไรบ้าง เขาลองสอบถามว่าทำไมท่านแม่ทัพเว่ยถึงไม่บอกเกี่ยวกับอดีตของตนเอง..เอาตามตรงนะ พี่เขาก็บอกล่ะ แต่พี่เขาไม่รู้จริงๆ..

        “...อือ...เหนื่อยจัง” เสียงของลูกิคัสนั้นกล่าวขึ้นมา เขาบิดตัวขี้เกียจเพื่อที่จะคลายความเมื่อยล้าของตนเอง ส่วนเป่าหลิงนั้นเหลือบมอง ตอนนี้งานก็เสร็จไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว เกินกว่าครึ่งเสียด้วยซ้ำไป? เพราะฉะนั้น.. “ไปพักก่อนก็ได้..ข้าจะทำงานต่อ” นางกล่าว

       “ทำไมเจ้าไม่พักบ้างล่ะ เจ้าทำงานมาตั้งแต่ช่วง..อืม..หลายชั่วยามแล้วนะ?”
        “ข้าไม่ชอบทำอะไรค้างคา ชักช้า” เป่าหลิงตอบคำถาม อีกฝ่ายนั้นเลิกคิ้ว เขาเดินไปอาบน้ำ โดยที่คิดอยู่ว่าท่าทางนางดูไร้ซึ่งความสนใจเขาเสียอย่างงั้น? เอาเถอะ เด็กสาวแบบนั้นคิดว่าคงไม่สนใจอะไรง่ายๆ ท่าทางของนางนั้นช่างหยิ่งยโสเหลือเกิน..

        ….
        ……..

        เป่าหลิงนั่งถอนหายใจอยู่บนเก้าอี้ที่นั่งทำงานเขียนบทละคร ก่อนที่เธอจะเหลือบมองเห็นอีกคนที่ควรจะนอนที่เตียงนั้นหายไป แต่สิ่งที่มาแทนที่นั้นคือแก้วเครื่องดื่มสองแก้วที่วางอยู่ นางขมวดคิ้ว ก่อนที่จะเก็บข้าวของอื่นๆ แล้วหันไปทางชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังตู้ใบหนึ่ง..

       “เจ้าควรดื่มมันนะ?” เสียงของลูกิคัสนั้นกล่าวบอก
        “ข้าจะดื่มทำไม ในเมื่อเจ้าผสมเจ้านี้เสียเยอะเลย” เธอนั้นจำกลิ่นได้กลิ่นของเครื่องดื่มที่ชื่อว่าโกโก้ หากจำได้ไม่ผิดอีกกลิ่นคือกลิ่นส่วนผสมที่จะทำให้สตรีน้อยนั้นเสียสาว..

        “ฮ่ะ..ข้าว่าแล้ว เจ้านี้หลอกล่อไม่ได้เลย” เขากล่าว ก่อนที่จะเดินเข้าหาเด็กสาวที่่เหมือนกับว่าแสดงใบหน้าเบื่อหน่าย “เจ้าไม่คิดอยากจะพักบ้างหรือ?..สักคืนเป็นอย่างไร” เขากล่าวเรียกหาเด็กสาว เสียงกระซิบพราวกระเส่านั้นเข้ามาในโสตประสาท เป่าหลิงนั้นเข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการทำ ขาของเธอนั้นเกี่ยวกระหวัดร่างกายอีกฝ่ายให้มาแนบชิดส่วนกลางของเธอ เนื่องจากว่าตอนนี้เธอนั่งอยู่บนโต๊ะทำงานนั้นอยู่..

        “โฮ่...ข้าแปลกใจจริงๆ..แต่เอาเถอะ...ข้าก็ไม่ได้รังเกียจหรอก” สิ้นเสียงนั้น.. ร่างกายของบุรุษชาวโรมันนั้นก็ถาโถมเด็กสาวทันที เสียงเครื่องเรือนส่งเสียงเอียดอาด สู้กับเสียงครางและหอบหายใจจนทำให้เหงื่อกายแตกซิก ดูเหมือนว่ามันจะเป็นการพักที่ไม่ค่อยได้พักเลย ลีลาเร้าร้อนที่แสนจะไร้ซึ่งความรู้สึกนั้นเข้ามา และเป่าหลิงนั้นก็ดูไม่เหมือนเด็กสาวที่ไม่เคยมีมัน..

        นางดูเชี่ยวชาญเสียยิ่งกว่าอะไรดีเสียอีก







แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +8 คุณธรรม +15 ความชั่ว +5 ความโหด โพสต์ 2018-12-30 11:19

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -657 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -657 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2
โพสต์ 2018-12-30 14:45:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-12-30 14:46


ออกเดินทางอีกครั้ง

        เป่าหลิงนั้นลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงเช้าของวัน ร่างกายอันเปลือยปล่าวของเธอนั้นลุกขึ้นจากเตียงเพื่อไปชำระร่างกายเพื่อล้างคราบอะไรต่อมิอะไรออก นัยต์ตาสีม่วงนั้นเหมือนกับว่ายังไม่ตื่นขึ้นมาจากการง่วงนอนอยู่ โดยที่ข้างๆเตียงของเธอมีร่างบุรุษชาวโรมันที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่

        น้ำสะอาดนั้นโดนเตรียมเอาไว้ เป็นน้ำอุ่นที่กำลังพอเหมาะ มือของเด็กสาวนั้นกวักน้ำอุ่นนั้นเพื่อวัดอุณหภูมิว่าลงไปได้หรือยัง แต่แล้วก็มีมือหนานั้นสวมกอดนางจากทางด้านหลัง เป่าหลิงนั้นยังคงนิ่งอึง นางได้กลิ่นอยู่แล้วว่าคนสวมกอดนางนั้นเป็นใคร ชายหนุ่มนาม ลูกิคัสนั้นค่อยๆ พรมจูบตรงบริเวณซอกคอขาวเนียนของนางซ้ำไปซ้ำมา

        ราวกับไม่พอในรสราคะที่ได้ไปเมื่อคืนวาน หรือหลงใหลมัวเมาในรสของนางอย่างถอนตัวไม่ขึ้นกัน? “เจ้าตื่นเช้าจัง..” เสียงนั้นกล่าวอยู่บริเวณใกล้กับซอกคอขาวเนียน เป่าหลิงนั้นถอนหายใจก่อนที่จะใช้มือจับไปที่เส้นผมของอีกฝ่าย

        “ทำไม...เคารพธงชาติแล้วหรือไง?ตั้งแต่เช้าเลย” เป่าหลิงกล่าวถาม แม้ว่าอีกฝ่ายพยายามปลุกเร้าอารมณ์แต่ทว่าใบหน้าของนางกลับเรียบเฉย สุดท้ายแล้วเหตุการณ์นี้มันก็ต้องจบลงที่กิจกรรมเข้าจังหวะเหมือนเดิมนั้นล่ะ.. ไม่ว่าจะเป็นการกระทำอะไร หรือว่าจะเป็นสิ่งที่โดนกระทำ ทั้งสองก็ได้กันคนละฝ่ายเหมือนเดิม..

        และมันก็จะจบลงบนเตียงใหญ่เฉกเช่นเดิม..เป่าหลิงนั้นหลังจากเสร็จกิจนี้แล้วเธอก็เดินไปใส่เสื้อผ้าอาภรย์ของตนเองเพื่อที่จะออกเดินทางกลับต้าฮั่น นัยต์ตาสีม่วงนั้นแปรเปลี่ยนเป็นนัยต์ตาสีแดงสดเล็กน้อยแต่ทว่ามันก็แค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้นเอง ..

        “เจ้าจะไปแล้วหรือ?..เร็วจริงนะ.. เย็นชาจังเลย” เสียงของลูกิคัสนั้นดูภิรย์และสมใจอยาก เขาค่อยๆเข้ามาช้อนร่างกายของเป่าหลิงจากทางด้านหลัง แล้วกระซิบกระซาบใกล้ใบหู.. “ลีลาเจ้าใช้ได้เลย..ครั้งหน้าหากพบเจอ..จัดอีกสักครั้งก็ได้นะ..รับรองของตอบแทนย่อมดีเสมอ” เขายิ้มๆ

        “หากว่าเจ้ามีกรรมต่อข้า ข้าก็คงต้องพบ..ปล่อยได้แล้ว” นางกล่าว ก่อนที่จะเหมือนเขียนอะไรบางอย่างให้ แล้วพูดขึ้น “นี้วิธีติดต่อข้า โผล่หน้าไปทำสัญญาจ้างติดต่อข้าก็พอ..อีกอย่าง ข้าคิดอยู่ว่าควรมีอะไรสักอย่างเดี๋ยวข้าส่งมาให้เจ้า”

       *เลือกทำโบนัส(ที่ยังไม่ส่งตอนนี้)*

        เป่าหลิงนั้นกล่าว นางเดินไปหยิบคธาอันนั้นแล้วหันไปทางลูกิคัส “ของข้า..ไปล่ะ” เธอกล่าวอำลาแค่นี้แล้วเดินสะบัดก้นของตนเองออกไปยังโรงเตี๊ยมแห่งนี้ทันที





แสดงความคิดเห็น

(( รอจัดส่ง โอปอล 30 และ คทาว่านจี หลังลงบทขับร้อง ))  โพสต์ 2018-12-30 18:44
คุณได้รับ +25 คุณธรรม +2 ความชั่ว +5 ความโหด โพสต์ 2018-12-30 18:43

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -38 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 222 -38 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2
โพสต์ 2019-1-8 11:57:15 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Qiangrong เมื่อ 2019-1-15 10:09

สือ เฉียงหรง

[ บทที่ 9 : เกมอสูรศิลา (1) ]

         หลังจากที่ทั้งสองเริ่มเดินทางได้ไม่นานนัก เธอก็พบกับเส้นทางแยกออกจากทางเดินหลัก เมื่อเปิดแผนที่ที่ซื้อมาแล้วก็พบว่าทางที่แยกไปนั้นคือแคว้นเหยียนซี เมื่อเห็นว่าบางทีเธออาจจะได้เบาะแสอะไรบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มชุดดำหรือเพลงกระบี่ปราบมารจึงเดินทางเข้าเมืองนี้

         “โห้… นี่มันทำให้ข้านึกว่าข้ากลับต้าฮั่นเลยนะเนี่ย...”

         เฉียงกรงกล่าวหลังจากมองบรรยากาศภายในเมืองที่มีบ้านเรือนสถาปัตยกรรมต่างๆ คล้ายคลึงกับของต้าฮั่นพอสมควร นอกจากนี้แล้วเธอยังเห็นบ้านเรือนบางหลังหรืออาคารบางแห่งที่มีกลิ่นอายของชาวโรมันอยู่ด้วย ภาพที่ชาวฮั่นชาวซีอวี้หรือชาวโหรวหรานที่พูดคุยกันสนุกสนานนั้นทำให้บรรยากาศหนาวเหน็บจากหิมะดูอบอุ่นขึ้นมาทันตา

         เฉียงหรงเอาเกวียนไปฝากไว้ที่ข้างๆ โรงเตี๊ยมเช่นเดิมแล้วทั้งสองก็เข้าไปรับประทานอาหารข้างในโดยเงี่ยหูฟังบทสนทนาของผู้คนในโรงเตี๊ยม กระนั้น นอกจากเรื่องราวทั่วไปแล้วเธอก็ไม่ได้ข่าวคราวอะไรเกี่ยวกับกลุ่มชุดดำนั่นอีก

         “มาแล้วจ้าาา เต้าหู้ผัดพริกกับปลานึ่งบ๊วยมาแล้ววว”

         “อ่ะ ขอบคุณ”

         เฉียงหรงรับเอาอาหารสองจานนั้นมา อาหารของเธอคือเต้าหู้ผัดพริกและของเซี่ยเหรินคือปลานึ่งบ๊วย ในตอนแรกเธอคิดว่าแคว้นกลางทะเลทรายเช่นนี้จะไม่มีให้เธอกิน แต่พอลองสั่งดูก็พบว่ามีจึงยิ้มปริ

         เต้าหู้ผัดพริกอร่อยสุดแล้ว…

         ในขณะที่เฉียงหรงกำลังสำราญอยู่กับเต้าหู้ผัดพริก เธอก็เงี่ยหูฟังบทสนทนาต่างๆ ภายในโรงเตี๊ยมด้วย แต่ก็ไม่ได้เรื่องราวอะไรมากมายนัก นอกจากจะบ่นเรื่องหญิงในวงเหล้า บ่นเรื่องการงาน หรือบ่นเรื่องชีวิตตัวเองแล้วก็มีหลายโต๊ะที่คุยกันภาษาอื่นนอกจากภาษาฮั่นด้วยเช่นภาษาโรมันที่ตินนี้พอจะเริ่มฟังออกบ้างแล้วก็มีอีกภาษาหนึ่งที่เธอฟังแล้วน่าจะคล้ายกันแต่มีสำเนียงแตกต่างไป…

         “ท่านสงสัยรึ?”

         “อ่ะ?”

         ในขณะที่เธอกำลังซดเต้าหู้อยู่นั้น เธอก็ถูกทักโดยชายผู้หนึ่งที่แต่งกายดูธรรมดาแต่มีผ้าคลุมหนาคลุมอยู่เพื่อกันอากาศหนาว

         “ขออภัยที่รบกวนพวกท่าน ข้าน้อยเป็นเพียงชาวฮั่นเดินทางทั่วไปเท่านั้น เห็นว่าท่านเหล่ไปทางชาวต่างแดนผิวคล้ำเหล่านั้น ข้าน้อยจึงอยากให้คำแนะนำเพียงเท่านั้น”

         “มิเป็นไรๆ หากท่านจะแนะนำพวกข้า พวกข้าก็ยินดี พวกเขาเป็นชาวอะไรรึ? หน้าตาไม่คล้ายชาวฮั่น แต่สีผิวก็ไม่คล้ายชาวโรมัน… หวังว่าข้าจะไม่เสียมารยาทไปนะ?”

         อันที่จริงแค่แอบฟังก็เสียมารยาทแล้วล่ะ…

         “พวกเขาเป็นชาวไอจี๋ โดนทางอพยพข้ามทะเลทรายมาไกลและตั้งรกรากอยู่ในซีอวี้ ปกติจะไม่ค่อยได้เห็นนักหรอก แต่ช่วงนี้มีงานเทศกาลศิลาหิน พวกเขาจึงออกมาเชิญชวนชาวซีอวี้และนักเดินทางมาร่วมงาน ข้าน้อยเองก็จะร่วมงานเช่นกัน หากพวกท่านสนใจ พวกท่านสามารถเดินทางไปตามเส้นทางสายไหมผ่านแคว้นยู๋เถียน ท่านจะเจอกับหมู่บ้านของพวกเขาเมื่อท่านเดินตามทางแม่น้ำไป”

         “โอ้… ขอบคุณมาก”

         เมื่อนักเดินทางเหล่านั้นแจ้งข่าวเสร็จ เขาก็ขอตัวไปพร้อมกับไปแนะนำให้กับนักเดินทางคนอื่นๆ ที่นั่งในโรงเตี๊ยมเช่นกัน ดูไปดูมาก็เหมือนคนที่คอยโปรโมทงานล่ะมั้ง?

         “แคว้นยู๋เถียน… นี่มันอยู่อีกฟากของซีอวี้เลยนี่?”

         เฉียงหรงว่าพลางมองดูแผนที่ที่ตนซื้อมา เธอพบว่าหากจะไปยู๋เถียนตามเส้นทางแล้ว เธอต้องเดินอ้อมทะเลทรายย้อนกลับมาทางฮั่น หรือเธอต้องกลับไปทางฮั่นแล้วย้อนกลับมาอีกที

         “ก็น่าสนใจนะ… ถ้าหากว่าเราเดินทางไปตามเส้นทางสายไหม เราจะสามารถหาข่าวคราวเรื่องนั้นในทุกๆ เมืองได้ แล้วอ้อมกลับต้าฮั่นผ่านแคว้นยู๋เถียนแล้วแวะเข้าร่วมงานเทศกาล เจ้าว่าไง?”

         “...”

         เซี่ยเหรินไม่ได้ตอบอะไรแต่เพียงพยักหน้าเป็นเชิงว่าเห็นด้วยแล้วเท่านั้น ซึ่งเฉียงหรงเองก็พยักหน้ารับ ถึงในใจเธอจะสงสัยว่าทำไมหมู่บ้านสองหมู่บ้านจากสองวัฒนธรรมในซีอวี้ถึงได้มีเทศกาลติดๆ กันเช่นนี้ แต่ถึงแบบนั้น เธอก็อยากเห็นว่ามันเป็นอย่างไรอยู่ดี แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าไอ้เกมศิลานี่มันคืออะไรก็เถอะ

         แต่ดูๆ แล้วคนที่ดูจะสนใจสุดก็เซี่ยเหรินเนี่ยแหล่ะ… เห็นน่านิ่งๆ นี่ตาวาวเชียว…

         “เฮ้ พี่ชายๆ ไอ้เกมศิลานี่มันยังไงน่ะ?”

         “อ๊ะท่าน เกมมันเป็นอย่างนี้...”

         เฉียงหรงเรียกชายคนเดิมที่เธอคุยด้วย ก่อนที่เขาจะเดินกลับมาอธิบายกฏกติกาคร่าวๆ ให้ฟัง…






แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม +2 ความโหด โพสต์ 2019-1-18 21:29
ใช้เอฟเฟคกุหลาบทอง  โพสต์ 2019-1-15 10:08

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -39 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -39 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ปั่นนนนน!!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมีศึก
ตัวเบาขั้นกลาง
กราดิอุสทมิฬ
กุหลาบสีทอง
คัมภีร์ละติน
ปราณชีพจรกุญแจทอง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x4
x9
x4
x14
x4
x10
x3
x15
x10
x6
x219
x10
x4
x8
x5
x1
x1
x18
x175
x390
x12
x60
x1632
x5
x198
x309
x270
x63
x418
x540
x3
x500
x3
x3
x2000
x100
x15
x115
x100
x100
x100
x300
x8
x25
x2
x4
x2000
x43
x5
x22
x10
x10
x35
x25
x15
x40
x20
x22
x10
x102
x1127
x11
x4
x10
x76
x39
x101
x47
x220
x1
x1
x100
x1
x211
x50
x10
x84
x93
x49
x3
x66
x23
x15
x25
x5
x1
x30
x20
x100
x1
x25
x14
x244
x32
x16
x1
x1
x1
x1

135

กระทู้

1167

โพสต์

44หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
162067
เงินตำลึง
163246
ชื่อเสียง
149913
ความหิว
820

ใบรับรองภาษาอาร์เมเนียป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
18183
ความชั่ว
2973
ความโหด
5527
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2019-1-20 04:37:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
กลุ่มหลี่หลิงนูแวะแคว้นมาระหว่างทางมากมาย ล่าสุดเพิ่งจะไปเยี่ยมเยือนแคว้นชิวชื่อและเดินทางออกมาจากแคว้นหลังจากนั้นเพื่อมุ่งหน้าไปยังที่อื่นต่อไป


หลังจากเดินทางไปพักหนึ่ง หลี่หลิงนูและทุกคนก็เดินทางมาถึงยังเมืองแคว้นที่อยู่ด้านหน้าของทุกคน คือแคว้นที่ยังไม่ได้มาเยี่ยมเยือนนั่นเอง
อาเค่อจึงอธิบายว่า ที่นี่คือแคว้น เหยียนซี ถ้าหากเลยแคว้นตรงนี้ไปก็จะเป็นแคว้นโหรวหรานบ้านของอาเค่อเอง
หลิงนูก็ได้รับรู้ไว้


หลังจากหลิงนูพาทุกคนมายังแคว้นเหยียนซ๊แล้ว เธอคิดว่าน่าจะพักผ่อนกันสักหน่อยก่อนที่จะเดินทางต่อไป เพราะไหนๆเราก็เดินทางผ่านมาตั้งหลายแคว้นแล้ว
เธอคิดว่า น่าจะหาที่พัก นั่นก็คือโรงเตี๊ยมในแคว้นซธก่อน หลี่หลิงนูจึงพาทุกคนเข้าไปยังตัวเมืองของแคว้นเพื่อพักก่อนซักเล็กน้อย


พอขี่ม้าเดินมาเรื่อยๆในแคว้นก็พบกับโรงเตี๊ยมในแคว้นพอดิบพอดี  หลิงนูจึงพาทุกคนเข้าไปพักในโรงเตี๊ยมซะก่อน เข้าไปพักดื่มน้ำหรือทานอาหารน่าจะดี


พอเข้าโรงเตี๊ยมมาก้ได้บอกกับเถ้าแก่ว่าต้องการพักผ่อนเท่านั้น ขออาหารและน้ำดื่มพอกับโต๊ะสำหรับ 4 คน
ไม่นานทุกคนก็ไปนั่งที่โต๊ะ และน้ำกับอาหารก็ถูกนำมาเสริฟตามลำดับ


เหมยหยวน ซูมี่ และอาเค่อต่างทานอาหารและน้ำที่ถูกรับเสริฟมากันให้อิ่มหนำสำราญ เดินทางมาตั้งไกลในซีอวี้ก็ทำให้หิวมากเป็นธรรมดา ยิ่งน้ำนี่ทุกยิงดื่มแล้วดื่มอีก...
หลิงนูเองนั้นก็ค่อยๆทาน จนหมดไม่เร่งรีบเหมอนคนอื่นๆ...


"ท่านหลี่..ๆ" เหมยหยวนเรียกหลิงนู เธอเลยหันมาหา


--

--


หลิงนูจึงบอกคำตอบแก่ทุกคนไปว่า หลังจากจบการแวะเวียนที่นี่แล้ว เราจะกลับดินแดนฮั่นกัน... กลับไปยังจวนของเธอที่ฉางอัน
อาเค่อเองก็เห็นด้วย เพียงแต่ว่า...ตัวเขาเองนั้นยังไม่มั่นใจเท่าไหร่นัก...
หลิงนูจึงบอกว่า ข้าปกป้องเจ้าได้แน่นอน ไม่ต้องห่วง...


หลังจากอิ่มหนำกับอาหารและน้ำในโรงเตี๊ยมแล้วจึงพากันออกจากโรงเตี๊ยม พร้อมขึ้นขี่ม้าออกเดินทางจากแคว้นเหยียนซีต่อไป
พอเข้าเขตแคว้นโหรวหรานหลิงนูไม่ได้พาทุกคนแวะพัก เพียงแต่ขี่ม้าผ่านไปเลยจนเข้าใกล้เส้นทางเข้าสู๋ชายแดนฮั่น แล้วก็มุ่งตรงต่อไปจนกระทั่งกลับเข้าดินแดนฮั่น...
-------------------
ใช้พัด+หยกขาว


@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +8 คุณธรรม โพสต์ 2019-1-20 12:24

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -68 Point +15 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -68 + 15

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
จื่อซิงหม่า
แหวนห้าสี
ชุดนักพรตซือฉง
ทวนฝงเจียง
ตัวเบาขั้นสูง
กระบี่ฉุนจวิน
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x50
x65
x7
x6
x1
x1
x4
x287
x7
x1
x7
x9
x1
x1
x100
x2
x3
x1
x2
x200
x100
x1
x215
x5
x5
x1
x210
x6
x161
x160
x160
x260
x10
x33
x18
x31
x600
x17
x230
x118
x220
x520
x5
x355
x140
x230
x40
x1
x3280
x7
x324
x488
x66
x331
x880
x24
x1
x120
x200
x26
x7
x104
x50
x12
x109
x354
x938
x1
x56
x1
x300
x83
x438
x1920
x230
x740
x5
x85
x3
x4
x1964
x1404
x145
x1297
x501
x1
x8999
x1
x10
x119
x185
x204
x32
x91
x3
x40
x496
x2390
x2
x40
x25
x455
x48
x2
x1600
x7
x98
x4
x129
x5750
x78
x41
x74
x5
x3
x25
x12
x61
x12
x1
x450
x6
x1
x175
x447
x628
x87
x40
x6
x50
x8
x8
x8
x62
x2
x6
x6
x112
x6
x2980
x16
x703
x13
x270
x54
x526
x1679
x39
x150
x221
x322
x246
x432
x339
x106
x206
x229
x1
x190
x9
x2
x183
x7
x9
x3970
x30
x1404
x119
x1
x590
x147
x4
x145
x312
x330
x267
x131
x177
x10
x2672
x3739
x138
x18
x1309
x730
x992
x827
x305
x179
x356
x9
x1758
x1134
x220
x73
x530
x141
x1
x198
x23
x10
x515
x206
x326
x330
x88
x56
x690
x1114
x96
x615
x220
x599
x114
x158
x27
x28
x599
x12
x102
x38
x354
x147
x19
x35
x45
x39
x1685
x5057
x20
x323
x1
x138
x91
x20
x53
x11
x424
x5
x124
x311
x18
x44
x168
x7
x17
x191
x260
x1
x1
x1507
x1
โพสต์ 2019-3-16 21:51:15 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-3-17 01:29

{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 3 : ความสงสัย โชคชะตา จะนำพาอีกครั้ง}
{ ตอนที่ 22 : อร่อยเลย ใช่แล้ว อร่อยเลย}

        เป่าหลิงนั้นเดินทางออกมาจากหมู่บ้านโรมัน.. ตกลงว่าเธอต้องดื่มเลือดแพะเพื่อที่จะทำนายแทนที่จะดื่มเลือดมนุษย์สินะ..ชิ เซ็งเลย นี้มันอะไรกันวะ.. พลังเทพบ้าอะไรดื่มเลือดแพะ กินอย่างอื่นไม่เป็นหรือไง?...

        รู้ไหมมันเหม็นคาว..

        เด็กสาวนั้นเดินทางทั้งมาแวะพักที่เหยีนรซีต่ออีกครั้ง เพราะว่ารอบก่อนนั้นมันก็จะเหนื่อยๆหน่อย...ตอนนี้เธอต้องพักเพื่อเดินทางกลับสู่ต้าฮั่นอย่างปลอดภัยแต่ท่าทางเธอคงจะเหนื่อยไปหน่อย เอาเป็นว่าวันนี้ไปพักดีกว่า..ร่างของเด็กสาวร่างเล็กก็เดินทางไปยังโรงเตี๊ยมปันเฉาเกิงที่เหบียนซี เพื่อที่จะพักผ่อนสำหรับวันนี้และถามหาข่าวของเบาะแสกลุ่มยาจกหรูหนาน

       @LuLingNu

        เป่าหลิงนั้นนั่งอยู่ตรงโต๊ะอาหารภายในโรงเตี๊ยมปันเฉาซี ท่าทางแล้วเธอก็ดูเหนื่อยๆหน่อยนั้นล่ะ เล่นเดินทางตลอดเวลาเลย เป็นใครจะไม่เหนื่อยบ้างล่ะ เป่าหลิงนั้นก็จับไปที่ถ้วยน้ำชาของตนเองก่อนที่จะจบอย่างเงียบๆ.. ดูเหมือนว่าตอนนี้โต๊ะในโรงเตี๊ยมจะเต็มหมดนั้นล่ะ คงเป็นเพราะว่าอากาศมันเริ่มหนาวและช่วงนี้ก็ใกล้เทศกาลกันไปเสียทุกที…

       “ห่อ...คนเยอะชิบ…” เป่าหลิงกล่าวแบบนั้นล่ะ ก่อนที่จะเหลือบมองเจ้าหมูวาสนาที่กำลังนั่งกินของแพงอย่างเป็ดเป่ยผิง ซึ่งด้านหลังของมันก็มีชุดนักพรตนั้นที่โดนซักเสียสะอาดเอี่ยมอ่อง..เอ่อ พอสะอาดแล้วน่าใส่ขึ้นเยอะ แต่ไอแบบนี้...แม่งน่ายี๊มากกว่า…

        “เฮ้ยย ได้ข่าวกันหรือปล่าว แม่ทัพยักษ์แห่งซีอวี้นั้นเดินทางมาเหยียนซีล่ะ ดูเหมือนว่าจะอารักษ์ขาขบวนหลวงซีอวี้ที่จะเดินทางไปทางเปอร์เซียล่ะเธอออ...” เสียงของหญิงสาวโต๊ะข้างๆนั้นกรี๊ดกราย.. เดี๋ยวนะ..นั้นคนรู้จักเธอหนิ..

        “เห็นว่าขบวนยิ่งใหญ่อลังการ!! มาพร้อมกับท่านจางเซียนและแม่นางที่จิตกรแห่งแผ่นดินฮั่นล่ะแกร๊ย ย ย” หญิงสาวนั้นพยายามที่จะนั่งเม้ามอยกันต่อไป เอาล่ะ คุณรู้ไหมว่าเป่าหลิงนั้นมีสกิลอย่างหนึ่ง.ใช่แล้ว..พึ่งได้รับการสั่งสอนมาจากเจินจูจิ่วจาง.. ไม่ได้เรียกเสือก เขาเรียกว่าใส่ใจ!! “จริงหรอแก เห็นว่าท่านจางเซียน ฮูหยินพึ่งสิ้นชีพ..น่าเศร้าเหลือเกิน..”

       “แปลว่าคนอยู่ขบวนนี้ก็แซ่บๆทั้งนั้นสิแก เห็นว่าท่านแม่ทัพยักษ์ก็โสดๆ ข่าวลือวงในบอกว่าท่านยังพรหมจรรย์อยู่ล่ะแก!! ว้ายย แล้วแม่นางจิตรกรแห่งแผ่นดินนั้น เห็นว่าแม้เป็นสตรีก็แมนบาดใจจจ ไปแอบดูกันไหม”

        “ไปสิแกร๊ย ย ยย ยย”

       @LuLingNu

        “..............” คุณได้รับรังสีจากคนรู้จักหนึ่งอีเอ.. เป่าหลิงนั้นเงียบไปเล็กน้อย แม้ว่านางจะ ‘แก่’ ไปมากก็เถอะ แต่สิ่งที่ยังพัฒนาต่อดันเป็นไอ้สองเต้าที่อยู่ข้างหน้านั้นเอง คิดว่าไม่เห็นหรือไงกันวะ พวกมีนมน่ะ!! มันไม่ยั่งยืนหรอกเฟ้ยยย แค่กๆ… ไม่ๆ ไม่เอาแค้นส่วนตัวดิ..

        เป่าหลิงนั้นเงียบไปเล็กน้อย ก่อนที่จะนั่งทานอาหารอย่างเงียบงัน นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของนางนั้นก็ไม่ได้แสดงอะไรออกมา เธออยู่ในโต๊ะที่อยู่ตรงมุมเงียบๆ แล้วก็มืดๆ มีเพียงผีเสื้อเรืองแสงสีม่วงเท่านั้นที่เด่นเป็นประกาย

       @LuLingNu

        “..........” เป่าหลิงนั้นเงียบไปเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะเหลือบมอง..เอ่อ..เดี๋ยวนะ ทำไมต้องมาเดินเล่นรอบๆโรงเตี๊ยมด้วยฟร๊ะ คิดว่าตรงนี้เป็นเวทีแฟชั่นโชว์หรือไง ใส่เสื้อผ้าสีขาวล้วนอย่างงั้น ใครๆเขาก็รู้จักเฟ้ย!! ร่างของเด็กสาวนั้นถอนหายใจ เธอแทบอยากจะเอามือกุมหน้าแต่ทำไม่ได้ เดี๋ยวแม่งน่าสงสัย.. หลังจากนั้นเธอก็หยิบอะไรบางอย่างขึ้นมาติดตัว..

        มันคืออาวุธบางอย่างที่ทำให้ไอมารของเธอนั้นหายไป แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นดาบสองคม เนื่องจากว่าเมื่อไอมารของเธอนั้นหายไป ไอพลังแห่งนักพรตของทางเสื้อผ้านั้นก็ปรากฏอย่างเด่นชัด แถมมันยังอยู่ใกล้หับเจ้าหมูวาสนาที่มีไอเทพอีกต่างหาก..เจริญ...พรโยม

        หากหลี่หลิงนูสนใจไอนักพรตนั้น หากหันมาจะเห็นเด็กหญิงในชุดฮู๊ดสีดำที่ข้างๆมีหมูตัวสีขาวชมพูอยู่ในกระจาดฟาดเป็ดเป่ยผิงอยู่ แถมยังกินแบบซัดโฮ๊กๆ เอาด้วย ดูเหมือนว่าไอนักพรตนั้นจะออกมาจากของหลังเจ้าหมูน้อยตัวนั้น….

        ข้างๆนางมีร่างของผีเสื้อมายาที่แสนจะหายากอยู่ด้วยอีกหนึ่งตัว…

        @LuLingNu


        “???” เป่าหลิงนั้นเหลือบมองคนที่ยืนอยู่ค้ำหัวเธอ ไอ้เด็กน้อยยยย..เดี๋ยวสิ..ลืมไปคีพลุคอยู่ ก่อนที่เธอจะค่อยๆสูดลมหายใจแบบคิดในใจเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายได้รู้ว่าเธอนั้นรู้สึกอย่างไร.. ก่อนที่จะเหลือบไปมองคนที่เข้ามาทักทาย..

        “มีอะไรหรือ?” เด็กสาวคนนั้นกล่าวขึ้น เสียงนางช่างคุ้นเคยล่ะคับคล้ายคับคลาเหลือเกิน...ก่อนที่ทางเจ้าหมูวาสนาที่กินเป็ดอยู่จะแทะขาเป็ดจนตีนเป็ดติดคอ จนเป่าหลิงเหลือบหันไปช่วยสัตว์เลี้ยงของตนเอง เธอหยิบนำชุดนั้นออกมาวางไว้ข้างๆโต๊ะ “สักครู่นะท่าน” ก่อนที่จะจับน้ำกรอกใส่ปากเจ้าหมูวาสนาที่เธอเรียกมันว่าไอ้หมูนรกนั้น..

       @LuLingNu

        ปกปิดไปก็ไม่ใช่เรื่อง..เป่าหลิงนั้นคิดเช่นนั้น ก่อนที่เมื่อเธอจับเจ้าเจินจูจิ่วจางนั้นหรอกน้ำลงปากของมันเพื่อให้มันไม่เอาตีนเป็ดติดคอตายก็หันมาทางสตรีผู้ที่มีหน้าอกหน้าใจใหญ่พอๆกับหัวของเธอ ก่อนที่เสียงนั้นจะดังขึ้น “เห่..นึกว่าท่านจะลืมแล้วเสียอีก แม่นางหลี่หลิงนู” เสียงหวานใสนั้นกล่าวขึ้น ก่อนที่เธอจะค่อยๆใช่มือบางนั้นเปิดเสื้อคลุมของนางออกมา..

        ปรากฏใบหน้าของเด็กสาวผู้ซึ่งนางเคยพบเมื่อห้าปีก่อนจริงๆ แต่นางกลับไม่เปลี่ยนไปสักนิด มีเพียงเส้นผมเท่านั้นที่ยาวขึ้น และยาวขึ้น ทั้งนางยังดูอ่อนวัยมากกว่าครั้งก่อนที่เคยพบด้วยซ้ำไป “เชิญนั่งท่านทูต..เหตุใดเดินทางมาทานอาหารคนเดียวในโรงเตี๊ยมเล่า?..นึกว่าแคว้นเหยียนซีจะต้อนรับขับสู้ท่านและคณะอย่างดีเสียอีก”

       @LuLingNu

       “อย่างงั้นเอง...ท่าน...เปลี่ยนไปมาโขอยู่นะ” เป่าหลิงเอ่ยเช่นนั้นก่อนที่จะเหลือบมองตั้งบนลงล่าง แม้ว่าจะมาสะดุดกับเจ้าสิ่งที่เรียกว่าแตงโมสองลูกตรงนั้นก็เถอะ คนอะไร โตเอาๆ..ร่างกายมนุษย์นี้มันน่ากลัวจริง..โชคดีหรือโชคร้ายที่โดนสตัฟไว้กันนะ?..

        “ทั้งร่างกาย..และความสามารถ..” เป่าหลิงจับไอเทพได้อยู่แล้วเพระว่าดวงตาของนางเองก็เกิดขึ้นจากมันเหมือนกัน… ท่าทางแล้วช่างน่าประหลาดใจนั้นที่กลิ่นเลือดของอีกฝ่ายล่อเสียหอมหวานชวนกัดเข้าเสียนี้ แม้ว่าจะเป็นอิสตรีก็เถอะ..แถมยังเป็นอิสตรีที่เธอไม่น่าหรือว่าไม่ควรเข้าไปยุ่งด้วยซ้ำไป

        ‘....อยากจะลิ้มรสเลือดนั้นสักหยด….’

       @LuLingNu

        “หืม?..ก็แค่ชุดนักพรตโบราณ กะว่าจะเอาไปประมูลขายน่ะ ข้าได้กลิ้นไอพลังออกมาจากชุด คนอย่างข้าใส่มันไม่ได้หรอก” เป่าหลิงอธิบาย ก่อนที่จะทำหน้าตาราวกับว่าเหม็นเบื่อ..

        “สหายของข้าบอกว่ามันคือคุณนักพรตซือฉง..เห็นว่าเขาสวมใส่หลังส่งมอลตำแหน่งเจ้าสำนักฉวนเจินมั้ง? ข้าไม่ค่อยแน่ใจ..แต่บอกตรงๆ...ข้าไม่ค่อยชอบไอของมันเท่าไร..แต่ขายก็คงได้ราคาดี เพราะมีแค่ตัวเดียว … ท่าทางจะได้กำไรงาม” เป่าหลิงนั้นกล่าวบอก ท่าทางแล้วเธอจะเห็นแก่เงินและของไม่น้อยเลยทีเดียว

       @LuLingNu

        “หา..เจ้านี้แก่แล้วหูตึงนะหลี่หลิงนู..ข้าบอกว่าข้าไม่ชอบกลิ่นมันยังไงเล่า..” เป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้นแม้ว่าหากได้กลิ่นก็ไม่เห็นว่ามีกลิ่นอะไร พลังนั้นเป็นเพียงพลังบริสุทธิ์และความดีเท่านั้นที่ตีแผ่ออกมา เรียกได้ว่าน่าจะเป็นของโบราณถูกจริตของหลี่หลิงนู.. “หืม?...อา...เอาไปดูดิ” เด็กสาวพูด ก่อนที่จะส่งให้อีกฝ่าย…

        หืม?....จะว่าไปคราวก่อนนั้นเธอก็ขอความช่วยเหลืออีกฝ่ายโดยที่ไม่ได้ให้ของตอบแทน...อืม..อย่างงี้สินะ..เพราะนางมีหน้าอกหน้าใจใหญ่เกินไปก็เลยไม่สามารถที่จะผ่านตรงนั้นได้ โชคชะตาจะนำพาอะไรขนาดนี้.. ….. แต่ทว่าเมื่อคิดดังนั้นระหว่างที่หลี่หลิงนูนั้นจ้องมองเสื้อผ้านั้น เธอก็ลอบแอบมองซอกคอขาวของหลี่หลิงนู ที่เข้ากับอาภรย์สีขาวบริสุทธิ์ของนาง..

        ……...เล่นเอาเสียสัญชาติญาณของนางนั้นแทบอยากจะประทุออกมา กลิ่นของสตรีบริสุทธิ์ด้วยสิ..แย่แล้ว….

        @LuLingNu

        เป่าหลิงนั้นเหลือบมองอีกฝ่าย นางนั้นคลียิ้มเล็กๆที่บริเวณมุมปาก แม้ว่าอีกฝ่ายนั้นกำลังจะดูเสื้อผ้าที่มี แต่ทว่าเป่าหลิงนั้นกลับไม่ได้สนใจอะไรเจ้าเสื้อผ้าที่มีนั้นเลยสักนิด… อย่างน้อยอยู่กับเธอมันก็ไม่เป็นผลอะไรอยู่แล้ว…

        “ถ้าเจ้าอยากได้ก็เอาไปสิ..” เป่าหลิงกล่าวเช่นนั้น เธอนั่งเท้าคางมองหลี่หลิงนู สตรีผู้ที่ดูเป็นอิสตรียามที่มองเสื้อผ้านี้ล่ะ… ไม่นึกเลยว่าคนอย่างนางจะชอบชุดอะไรแบบนี้ด้วย?... “อย่างน้อยหากอยู่กับข้า ข้าก็คงไม่ได้ใช้มันหรอก”

        @LuLingNu

        “อืม..หากเจ้าได้ไปแล้วใส่ไม่ได้ก็ไม่มีความหมาย..มาซิไปลองชุดกัน..ข้ามีของที่ข้าพอจะอยากได้ และเจ้าาเองก็มีมันพอดีด้วยซิ” เป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้น ร่างของผีเสื้อตัวน้อย(?)นั้นเหลือบหันมองความคิดของทางเด็กสาวร่างบาง.. เอาล่ะสิ… ท่าทางจะเม้งแตกแล้วเอาไม่อยู่แน่นอน..

        เป่าหลิงนั้นเดินนำหลี่หลิงนูมาด้านบนห้องพักภายในโรงเตี๊ยมแห่งนี้ที่ความจริงแล้วเป่าหลิงนั้นพึ่งเข้าพัก แต่ทว่าเธออยากทานอาหารก่อนถึงอยู่ตรงบริเวณด้านล่าง เป่าหลิงนั้นเดินนำไปที่ห้องด้านในสุด แล้วเปิดประตู ดูเหมือนว่าน่าจะเป็นห้องที่ดีที่สุดภายในโรงเตี๊ยมแห่งนี้..ราคาก็ไม่ใช่ถูกๆกันเลยทีเดียว…

        มีเครื่องอำนวยควาามสะดวกครบครัน รวมถึงด้านหลังนั้นยังมีม่านและห้องอาบน้ำในตัว “ท่านลองไปสวมใส่มันดูซิ?..” เป่าหลิงกล่าวก่อนที่เธอจะค่อยๆถอดเสื้อคลุมสีดำของนางนั้นออกมา ปรากฏร่างที่อ้อนแอ่นอรชรของนางออกมา ยิ่งเป่าหลิงนั้นชอบแต่งกายด้วยผ้าพริ้วบางวับๆแวมๆนั้นอีก.. “เชิญท่านหลี่หลิงนูใช้ตามสะดวก” เธอพูดแล้วนั่งลงรอบนเตียงใหญ่

       @LuLingNu

        เป่าหลิงนั้นเงียบไปเล็กน้อย เธอจ้องมองอีกฝ่าย ก่อนที่จะเหลือบมองไปตรงบริเวณประตู ก่อนที่จะกำมือของตนเองไว้เล็กน้อยพลางพูดขึ้น “เป็นอย่างไร?...ใส่ได้ดีไหม?” นางกล่าวถามเช่นนั้น ก่อนที่จะเหลือบหันไปมอง …. “หากท่านชอบ...ข้าจะให้ทาน..เพียงแต่อาจจะมีอะไรแลกเปลี่ยนนิดหน่อย...หวังว่าท่านอาจจะไม่รังเกียจ”

       @LuLingNu

       “แหม่..คนก็ต้องกินต้องใช้ไม่ใช่หรือ...หากให้ง่ายๆก็ง่ายเกินไปสิ...ข้าน่ะ..เป็นโรคหนึ่งล่ะ ร่างกายนั้นไม่อาจเจริญเติบโตเหมือนกับมนุษย์ผู้อื่นได้นัก..ทำให้ร่างกายของข้าไม่เปลี่ยนแปลง ไม่ว่าจะกี่ปีต่อกี่ปี...หรือหลายสิบปี… แต่ข้าก็ประทังชีวิตได้ด้วยบางสิ่งบางอย่าง...” เป่าหลิงนั้นเล่าเรื่องโรคของเธอด้วยความเศร้า..แถมเมื่อพูดถึงบางสิ่งบางอย่าง..นางก็ค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงใหญ่..

        ขยับเข้าไปใกล้หลี่หลิงนู ก่อนที่จะใช่นิ่วเรียวของนางนั้น ลากไล้ตรงบริเวณรอยตะเข็บเสื้อของหลี่หลิงนู ลากไล่ยาวไปจนถึงตรงบริเวณลำคอ..

        “ท่านให้ข้าได้ไหม?..รับรองไม่เจ็บหรอก...ก็แค่เลือดไม่กี่หยดของท่านจะช่วยประทังชีวิตของข้าได้” เป่าหลิงกล่าวเช่นนั้น มันเป็นแบบนั้นจริงๆ เธอไม่ได้โกหก ก็แค่ไม่ได้บอกทั้งหมดนี้หน่า….

        @LuLingNu

        “แล้วเจ้าคะให้ข้าไหมล่ะ? ข้าต้องการเพียงคำเดียวจากเจ้า” เด็กสาวนั้นค่อยๆ ใช้เล็บเรียวยาวของเธอนั้นเขี่ยลูบไล่ไปบริเวณตะเข็บของชุดนั้น อย่างเงียบงันและมาหยุดอยู่ตรงกลางบริเวณลำคอของสตรีหลี่หลิงนู …. “เจ้าให้ข้าได้ แถมยังไม่เสียอะไรสักอย่าง….เพียงเลือดของเจ้า เพียงเล็กน้อย….”

       @LuLingNu

        เมื่อได้ยินคำนั้น เป่าหลิงก็คลียิ้มหวานให้กับอีกฝ่าย เธอสะบัดร่างกายของตนเองจับแขนของหลี่หลิงนูให้ทรุดลงไปกับพื้นห้องอย่างรวจเร็ว คงเพราะความแรงเยอะของเธอนั้นเองถึงทำให้ร่างกายอิสตรีร่างสูงกว่าตนเองนั้นทรุดลงมาที่พื้นได้… แม้อาจจะดูรวจเร็วจนตามไม่ทัน..

        แต่สัมผัสต่อมาที่อีกฝ่ายน่าจะรับรู้ก็คือความชื้นแฉะตรงบริเวณลำคอของหลี่หลิงนู ลิ้นเล็กๆของเป่าหลิงนั้นกำลังลากไล้ตั้งแต่บริเวณปลายคางของนางจนถึงบริเวณลำคอระหงษ์ขาว กลิ่นเลือดของอิสตรีบริสุทธิ์ทั้งยังเป็นบุคคลผู้มีความดีในตนแล้ว..ช่างหอมหวานราวกับน้ำสุราชั้นเลิศ ที่ต้องลิ้มลองให้ได้สักครั้งในชีวิต…

        ปลายลิ้นเล็กๆนั้นแทบจะนัวเนียอยู่ตรงเพียงลำคอขาวเนียนนั้นอย่างไม่รู้เบื่อ ราวกับเด็กสาวที่ได้รับอาหารเลิศรส และพร้อมที่จะชิมมันในทุกๆ ครั้ง เมื่อความชื้นนั้นผ่านพ้นไป สุดท้ายแล้วสิ่งที่เธอนั้นหยุด ก็คือจริงบริเวณซอกคอขาวๆ ที่กำลังว่างเว้นอยู่.. เป่าหลิงนั้นจูบไปเล็กน้อยตริงบริเวณเส้นเลือดที่กำลังไหลเวียนโลหิตสีขาว..

       เขี้ยวของมารปีศาจนั้นปรากฏออกมาพร้อมกับมันที่ขบกัดไปตรงบริเวณเส้นเลือดใหญ่นั้นอย่างรวจเร็ว.. ความเจ็บนั้น..คงจะได้รับไม่ยาก.. แต่ทว่ามือบางของเด็กสาวกลับโอบรัดร่างกายของหลี่หลิงนูอย่างรวจเร็วและไม่ปล่อยให้นางนั้นดิ้นออกไปได้..ราวกับงูน้อยที่กำลังโอบรัดเหยื่อของมันไม่ให้ดิ้นหนีไปจากความทรมารมันแสนวาปหวามนี้..

       @LuLingNu

        “.....” เป่าหลิงนั้นค่อยๆดูดเลือดที่หวานหอมนั้นเข้าสู่ร่างกายของเธอยิ่งดูดยิ่งทำให้เธอรับรู้ได้ว่าเลือดของอิสตรีบริสุทธิ์นั้นมีความสำคัญอะไร ทั้งหอมหวาน ทั้งทรงพลัง ยิ่งเป็นของมนุษย์ผู้ครอบครองอาวุธจิ่วเทียนด้วยแล้ว นั้นยิ่งเทียบไม่ติดกับรสชาดของเลือดมนุษย์ด้วยกันเอง เช่นนั้นแล้ว เลือดของเทพจะเป็นเช่นไร ทั้งบริสุทธิ์ และหอมหวาน..

        เป่าหลิงนั้นดูดเลือดจากลำคอขาวระหงษ์ของอีกฝ่ายแต่ทว่าเมื่อเสียงและมือของนางพยายามดิ้นแล้วเธอก็ค่อยๆได้สติ แต่ความหวานนั้นช่างไม่อาจละเลยได้จริงๆ.. เป่าหลิงค่อยๆถอนเขี้ยวของนางออกมาอย่างนึกเสียดาย แต่ทว่ารอยเขี้ยวของเด็กสาวนั้นยังคงอยู่ชัดเจนไม่มีเปลี่ยนแปลง…

        ลิ้นเรียวยาวของนางนั้นค่อยๆกดเร้าโลมเลียไปตรงบริเวณแผลนั้นอย่างร้อนแรง เนื่องจากว่าเธอต้องการให้เลือดนั้นไหลออกมาจากร่อยรอยนั้นมากเหลือเกิน แม้ว่าตอนนี้มันจะค่อยๆสมานเนื่องจากความสามารถของนาง..แต่ทว่าความหอมนั้นก็ยังคงไม่หยุดอยู่เพียงเท่านี้..

        มือบางของเป่าหลิงพยายามถอดอาภรย์สีขาวของหลี่หลิงนู ก่อนที่นางจะขึ้นคร่อมไปตรงบริเวณกลางร่างกายของอิสตรีจิตรกรแผ่นดิน เขี้ยวเล็กๆนั้นปรากฏให้กับสตรีตาเดียวเห็น พร้อมกับนัยต์ตาสีแดงสด ราวกับว่าน้องต้องการอะไรบางอย่าง.. มือบางทั้งสองนั้นค่อยๆปลอดอาภรย์นั้นออก ไปทีละชั้น.. จนเหลือเพียงผ้าแพรบางนั้นที่กั่นระหว่างมือบางของเป่าหลิงและยอดปลายปทุมของสตรีชุดขาว…

       @LuLingNu

        เป่าหลิงนั้นคลียิ้มหวาน ...แม้ว่าอีกฝ่ายนั้นจะจับมือของเธอและพยายามบอกให้เธอหยุดก็ตามที แต่ตอนนี้เป่าหลิงก็เพียงเห็นหลี่หลิงนู คือไวท์เลือดรสเลิศที่เธอไม่อาจหาจับที่ไหนได้อีกแล้ว มันคือสิ่งที่ทางสวรรค์ส่งมอบมาเป็นของขวัญให้กับเธอหรืออย่างไร กลิ่นเลือดอันหอมหวานยิ่งกว่าสิ่งที่เธอคิดเสียอีกว่ามันจะเชิญชวนอะไรขนาดนี้..ช่างงดงามเสียยิ่งกว่า

       ‘พอได้แล้วละมั้ง..เป่าหลิง...’ เสียงของฝ้าเฉี่ยนั้นดังขึ้น เด็กสาวนั้นเงียบไป ก่อนที่นัยต์ตาจะกลับมาเป็นสีม่วงดอกพวงครามตามเดิม.. ไอสีม่วงั้นเข้ามา เป็นละออง ซึ่งมีเพียงผีเสื้อมายาถึงจะทำอะไรเช่นนั้นได้… เป่าหลิงนั้นลุกขึ้นก่อนที่นางจะหยิบเสื้อคลุมสีดำของนางขึ้นมาสวม.. รอยยิ้มยามที่นางเห็นหลี่หลิงนูนั้นเปลี่ยนไป…

        จากความไม่อยากเจอ...มันคือความกระเหี้ยนกระหือรือแห่งความสุขสมในรสชาติ

        ไอสีม่วงนั้นล้อมรอบร่างกายของเป่าหลิง ก่อนที่เมื่อเพียงกระพริบตา นางก็ได้หายไปราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่มาก่อน ทิ้งไว้เพียงชุดนักพรตที่หลี่หลิงนูได้รับมัน….เพียงเท่านั้น….เอง

@Admin  @LuLingNu




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +20 คุณธรรม โพสต์ 2019-3-17 01:40
คุณได้รับ +25 ความชั่ว +22 ความโหด โพสต์ 2019-3-17 01:34

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -163 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -163 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

135

กระทู้

1167

โพสต์

44หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
162067
เงินตำลึง
163246
ชื่อเสียง
149913
ความหิว
820

ใบรับรองภาษาอาร์เมเนียป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
18183
ความชั่ว
2973
ความโหด
5527
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2019-3-17 01:18:57 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LuLingNu เมื่อ 2019-3-17 04:49

พบกับเป่าหลิงอีกรอบนึง



หลังจากหลิงนูทำธุระที่แคว้นโหรวหรานสำเร็จแล้ว ขบวนซีอวี้อันยิ่งใหญ่ก็ได้เคลื่อนตัวออกจากแคว้นโหรงหราน มุ่งหน้าต่อไปตามถนนระหว่างแคว้น ในที่สุดก็มาถึงแคว้นที่อยู่ถัดไปจากแคว้นโหรวหราน ก็คือแคว้นเหยียนซี
เมื่อมาถึงแล้วหัวหน้าขบวนจางเชียนก็ได้สั่งให้พักขบวนสักครู่หนึ่ง หลิงนูจึงสบโอกาสนี้เข้าไปพักในโรงเตี๊ยมของแคว้นเหยียนซีสักหน่อย คนอื่นไม่ต้องตามมาก้ได้..


พอแวะเข้าโรงเตี๊ยมภายในแคว้นเหยียนซี แล้วเธอก็สั่งน้ำชากับอาหารประจำแคว้นเล็กน้อยมาดื่มกินเพื่อดับกระหายหลังจากเดินทางมาซะก่อน..


“เฮ้ยย ได้ข่าวกันหรือปล่าว แม่ทัพยักษ์แห่งซีอวี้นั้นเดินทางมาเหยียนซีล่ะ ดูเหมือนว่าจะอารักษ์ขาขบวนหลวงซีอวี้ที่จะเดินทางไปทางเปอร์เซียล่ะเธอออ...” เสียงของหญิงสาวโต๊ะข้างๆนั้นกรี๊ดกราย.. เดี๋ยวนะ..นั้นคนรู้จักเธอหนิ..


        “เห็นว่าขบวนยิ่งใหญ่อลังการ!! มาพร้อมกับท่านจางเซียนและแม่นางที่จิตกรแห่งแผ่นดินฮั่นล่ะแกร๊ย ย ย” หญิงสาวนั้นพยายามที่จะนั่งเม้ามอยกันต่อไป เอาล่ะ คุณรู้ไหมว่าเป่าหลิงนั้นมีสกิลอย่างหนึ่ง.ใช่แล้ว..พึ่งได้รับการสั่งสอนมาจากเจินจูจิ่วจาง.. ไม่ได้เรียกเสือก เขาเรียกว่าใส่ใจ!! “จริงหรอแก เห็นว่าท่านจางเซียน ฮูหยินพึ่งสิ้นชีพ..น่าเศร้าเหลือเกิน..”


        “แปลว่าคนอยู่ขบวนนี้ก็แซ่บๆทั้งนั้นสิแก เห็นว่าท่านแม่ทัพยักษ์ก็โสดๆ ข่าวลือวงในบอกว่าท่านยังพรหมจรรย์อยู่ล่ะแก!! ว้ายย แล้วแม่นางจิตรกรแห่งแผ่นดินนั้น เห็นว่าแม้เป็นสตรีก็แมนบาดใจจจ ไปแอบดูกันไหม”


        “ไปสิแกร๊ย ย ยย ยย”


“.......” หลิงนูที่นั่งอยู่ในโรงเตี๊ยมได้ยินผู้คนเม้ามอยกันสนุกสนานถึงขบวนซีอี้อันยิ่งใหญ่ ยังพูดถึงแม่ทัพเว่ยและก็จิตรกรหลี่ด้วย ก็คือเราไงล่ะ… หืม.. ดูพวกนางจะตื่นเต้นกันมากเลยนะเนี่ย…
หลิงนูเองยังคงนั่งทานอาหารเงียบๆ แต่ที่ทำให้สะดุดตาก็คือการแต่งตัวของหลิงนูแน่ๆ เพราะจิตรกรหลวงคนนี้ชอบใส่ชุดสีขาวๆอยู่เสมอ ถึงจะไม่ได้แต่ตัวหรูหราอะไรแต่ก็ถูกมองหาตัวได้ง่ายอยู่..
“....มาดแมน เหอๆ..“ หลิงนูได้ยินก็อดยิ้มไม่ได้จริงๆ แต่ก็แกล้งทำหน้านิ่งไว้ก่อนยกแก้วชาขึ้นจิบๆนิดหน่อย


หลี่หลิงนูทานเสร็จก็ลุกขึ้นจากโต๊ะที่ตัวเองนั่ง พร้อมเก็บเงินค่าบริการอาหารโดยพนักงานภายในโรงเตี๊ยมไปด้วย ตอนัน้นเองที่หลิงนูกำลังจะก้าวข้าออกจากโรงเตี๊ยมนั้น
“ช้าก่อนหลิงนู” เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวของหลิงนู เสียงนี้มีเพียงหลิงนูเท่านั้นที่ได้ยิน นั่นก็คือเสียงของหานปิง
“อะไรหรือ?...“ หลิงนูสงสัยขึ้นมา
“ตะกี้ ข้าสัมผัสได้ถึงไอมารแปลกๆแว๊บเดียว เมื่อกี้มันโผล่มาแล้วก็หายไป ตอนนี้ข้าสัมผัสไม่ได้อีกแล้ว“ หานปิงกล่าวกับหลิงนู
“เห ไอมาร… เจ้าพูดอย่างกับที่นี่มีปีศาจหน่ะ ไหนเหรอ?“ หลิงนูถามหานปิงกลับ แต่ก็ไม่ได้เสียงตอบจากหานปิงอีกต่อจากนั้น…
“.....เงียบไปซะแล้ว มันจะมีจริงๆเหรอ...“ หลิงนูสงสัย ถ้าหากมีจริงมันต้องมีต้นตอสิ


เมื่อไม่ได้คำตอบอะไรมากกว่านั้นเธอก็ยังไม่เลือกที่จะเดินออกจากโรงเตี๊ยม เธอตัดสินใจเดินรอบๆโรงเตี๊ยมก่อนเฉยๆ คิดเสียว่าเดินเล่นเล็กน้อย


หลังจากเดินไปเดินมาพักนึง หลิงนูทอดสายยตามองไปยังโต๊ะๆหนึ่ง เหมือนจะเห็นบุคคลคนนึงแต่งตัวชุดสีม่วงๆผ้าคลุมปิดหัวและใบหน้า นั่งอยู่คนเดียวภายในโต๊ะตัวนั้น
ชุดสีม่วง...เอ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน… น่าจะเมื่อสัก 5 ปีก่อนนู้นรึเปล่า ที่พาเราไปยังที่ลับแลไม่มีคนรู้จักที่นั่น
ความจำเราไม่ค่อยดีนัก แต่หากว่าถ้าให้จำรูปพรรณสันฐานละก็พอโอเคอยู่..


แต่พอหวนนึงถึงคำเตือนของหานปิงแล้วล่ะก็ ก็ช่วยไม่ได้ เราไม่อาจแน่ใจได้ว่ามีมารหรือตัวอะไรอยู่ในนี้ แถมไม่พูดอะไรเพิ่มเติมด้วย…
เธอเลยย่างก้าวช้าๆเข้าไปที่โต๊ะนั้น…


--

--


“???” เป่าหลิงนั้นเหลือบมองคนที่ยืนอยู่ค้ำหัวเธอ ไอ้เด็กน้อยยยย..เดี๋ยวสิ..ลืมไปคีพลุคอยู่ ก่อนที่เธอจะค่อยๆสูดลมหายใจแบบคิดในใจเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายได้รู้ว่าเธอนั้นรู้สึกอย่างไร.. ก่อนที่จะเหลือบไปมองคนที่เข้ามาทักทาย..


        “มีอะไรหรือ?” เด็กสาวคนนั้นกล่าวขึ้น เสียงนางช่างคุ้นเคยล่ะคับคล้ายคับคลาเหลือเกิน...ก่อนที่ทางเจ้าหมูวาสนาที่กินเป็ดอยู่จะแทะขาเป็ดจนตีนเป็ดติดคอ จนเป่าหลิงเหลือบหันไปช่วยสัตว์เลี้ยงของตนเอง เธอหยิบนำชุดนั้นออกมาวางไว้ข้างๆโต๊ะ “สักครู่นะท่าน” ก่อนที่จะจับน้ำกรอกใส่ปากเจ้าหมู


“เอ่อ...“ หลิงนูยืนมอง พอโดนถามงี้ถึงกับไปไม่เป็นสักเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าใช่คนเดียวกันใหม่ ช่างน่าสับสนเหลือเกินจริงๆนะเนี่ย
“ข้าคิดว่าข้าจำผิ...“ หลิงนูกล่าวออกไป ยังไม่ทันขาดคำ หานปิงก็แทรกขึ้น


“ของชิ้นนั้น…
ข้าเห็นมีพลังวิเศษแอบแฝงอยู่...“ หานปิงพูดกับหลิงนูก่อนหายตัวไปอีกรอบ
“นี่เดี๋ยว บอกก่อนว่ามันเป็นยังไง?“ หลิงนูคุยกับหานปิงในใจ แต่ก็ไม่ได้รับเสียงคอบกลับมาอีกแล้ว… ไม่เข้าใจนกตัวนี้จริงๆน้า..
“เอ่อ เปล่าๆ.. ข้าคิดว่า..เจ้าเหมือนคนที่ข้าเคยพบครั้งหนึ่งเมื่อ 5 ปีก่อนน่ะ...“ หลิงนูตอบนางไป


“เห่..นึกว่าท่านจะลืมแล้วเสียอีก แม่นางหลี่หลิงนู” เสียงหวานใสนั้นกล่าวขึ้น ก่อนที่เธอจะค่อยๆใช่มือบางนั้นเปิดเสื้อคลุมของนางออกมา..


        ปรากฏใบหน้าของเด็กสาวผู้ซึ่งนางเคยพบเมื่อห้าปีก่อนจริงๆ แต่นางกลับไม่เปลี่ยนไปสักนิด มีเพียงเส้นผมเท่านั้นที่ยาวขึ้น และยาวขึ้น ทั้งนางยังดูอ่อนวัยมากกว่าครั้งก่อนที่เคยพบด้วยซ้ำไป
“เชิญนั่งท่านทูต..เหตุใดเดินทางมาทานอาหารคนเดียวในโรงเตี๊ยมเล่า?..นึกว่าแคว้นเหยียนซีจะต้อนรับขับสู้ท่านและคณะอย่างดีเสียอีก”


“อ่า… แสดงว่าข้าจำไม่ผิด ขออภัยจริงๆ“ หลิงนูฟังอีกฝ่ายกล่าวแล้วรู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้างที่จำกันได้
หลิงนูเลยนั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามตามที่อีกฝ่ายได้มอบหมายให้นั่งคุยกัน
พอนั่งดูดีๆแล้ว อีกฝ่ายไม่เปลี่ยนเลยแม้แต่น้อย… เหมือนกับใบหน้าและร่างกายถูกหยุดไว้ที่วัยเด็กอย่างไงอย่างงั้น… จนไม่อาจแน่ใจได้ว่านางผู้นี้มีพลังวิเศษอะไรรึเปล่า?..


“เจ้า หลิงหลิงสินะ“ หลิงนูจำได้เพียงชื่อเก่าที่เคยมาหาเมื่อนานมาแล้ว
“อ่อคือ.. ตอนนี้ขบวนซีอวี้พักขบวนก่อนน่ะ ส่วนทางแคว้นได้ต้อนรับและเชิญท่านจางเชียนไปสนทนาก่อนแล้ว พวกเราที่เหลือเพียงแค่รอเท่านั้นว่าท่านจางเชียนจะสั่งอะไรต่อไป...“ หลิงเอ่ยว่ามากับขบวนซีอวี้ด้วย ก็เลยได้มายังที่นี่นั่นเอง


“อย่างงั้นเอง...ท่าน...เปลี่ยนไปมาโขอยู่นะ” เป่าหลิงเอ่ยเช่นนั้นก่อนที่จะเหลือบมอง
“ทั้งร่างกาย..และความสามารถ..” เป่าหลิงจับไอเทพได้อยู่แล้วเพระว่าดวงตาของนางเองก็เกิดขึ้นจากมันเหมือนกัน…


“เอ่อ… ก็นะ ..ผ่านไปตั้งห้าปี อะไรๆมันก็เปลี่ยนนั่นแล...“ หลิงนูกล่าวไปหลังจากอีกฝ่ายทักตนเองว่าเปลี่ยนไปมาก แท้จริงก็ไม่ได้เปลี่ยนอะไรมากหรอก...อย่างน้อยก็แค่ผมยาวขึ้นแล้วก็ชุดแต่งกายเท่านั้น.. หากแต่ อีกฝ่ายจะมองไปที่อย่างอื่นแทน…
เมื่อกี้อีกฝ่ายกล่าวอะไรหลิงนูไม่ทันได้ฟัง ก่อนจะมองไปยังชุดคลุมสีขาวที่วางไว้ข้างๆกายของหลิงหลิงนั้น
“เอ่อ คือว่า ชุดสีขาวสวยงามนั่น...“ หลิงนูชี้ไป
“เจ้าไม่ใส่ชุดคลุมหรือ? วางไว้เฉยๆเดี๋ยวมันจะสกปรกเปล่าๆ...“ หลิงนูทักขึ้นมาเรื่องชุดสีขาวนั้น ซึ่งเป้นชุดนักพรตที่เป่าหลิงทราบดี..


“หืม?..ก็แค่ชุดนักพรตโบราณ กะว่าจะเอาไปประมูลขายน่ะ ข้าได้กลิ้นไอพลังออกมาจากชุด คนอย่างข้าใส่มันไม่ได้หรอก” เป่าหลิงอธิบาย ก่อนที่จะทำหน้าตาราวกับว่าเหม็นเบื่อ..
“สหายของข้าบอกว่ามันคือคุณนักพรตซือฉง..เห็นว่าเขาสวมใส่หลังส่งมอลตำแหน่งเจ้าสำนักฉวนเจินมั้ง? ข้าไม่ค่อยแน่ใจ..แต่บอกตรงๆ...ข้าไม่ค่อยชอบไอของมันเท่าไร..แต่ขายก็คงได้ราคาดี เพราะมีแค่ตัวเดียว … ท่าทางจะได้กำไรงาม” เป่าหลิงนั้นกล่าวบอก ท่าทางแล้วเธอจะเห็นแก่เงินและของไม่น้อยเลยทีเดียว


“เอ๋... ของโบราณหรอกหรือ?“ หลิงนูสงสัยวาชุดคลุมสีขาวๆนั่นนึกว่าจะเป็นชุดอะไร ที่แท้ก็ชุดนักพรต แต่ยังไม่เข้าใจว่าทำไมเป่าหลิงถึงใส่มันไม่ได้กันแน่?
“แปลกจัง เป็นชุดดูดีนะ แต่เหตุใดเจ้าถึงใส่ไม่ได้ล่ะ?...“ นูสงสัยเลยถามนิดหน่อย แต่ก้ไม่ได้อยากรู้อะไรมากมาย
“นี่... ก่อนที่เจ้าจะขายของหายากเช่นนั้นน่ะก็ดูน่าเสียดาย... ให้ข้าดูก่อนมิได้หรือ?“ หลิงนูเอ่ยหลังจากเป่าหลิงคิดที่จะขายเสื้อนักพรตโบราณตัวนี้ไปเสีย มันก็น่าเสียดายหากตกไปอยู่ในมือใครสักคน
เราเองก็ไขว่คว้าหาของโบราณมาอยู่เหมือนกันเลยเสนอไป..


“หา..เจ้านี้แก่แล้วหูตึงนะหลี่หลิงนู..ข้าบอกว่าข้าไม่ชอบกลิ่นมันยังไงเล่า..” เป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้นแม้ว่าหากได้กลิ่นก็ไม่เห็นว่ามีกลิ่นอะไร พลังนั้นเป็นเพียงพลังบริสุทธิ์และความดีเท่านั้นที่ตีแผ่ออกมา เรียกได้ว่าน่าจะเป็นของโบราณถูกจริตของหลี่หลิงนู.. “หืม?...อา...เอาไปดูดิ” เด็กสาวพูด ก่อนที่จะส่งให้อีกฝ่าย…
หืม?....จะว่าไปคราวก่อนนั้นเธอก็ขอความช่วยเหลืออีกฝ่ายโดยที่ไม่ได้ให้ของตอบแทน...อืม..อย่างงี้สินะ..


“ขอดูหน่อยนะ...“ หลิงนูกล่าวหลังจากได้รับอนุญาติจากอีกฝ่ายแล้ว เธอเอื้อมมือไปหยิบชุดนักพรตโบราณที่ว่ามาดูโดยกางเสื้อให้กว้าง ชูขึ้นเหนือศีรษะ


--

--


ชุดนักพรตสีขาวสง่ายาวระย้าถึงพื้น นี่คงเป็นของโบราณมีค่าอย่างที่ว่าไว้จริงๆนะเนี่ย ยอดไปเลย
“สีขาวเช่นนี้ ..ข้าชอบมากเลยล่ะ..“ หลิงนูเอ่ย เริ่มถูกใจกับชุดนักพรตตัวนี้
หรือว่า ของวิเศษที่หานปิงพูดถึง จะเป็นชุดนี้รึเปล่า…
อืม ไม่แน่ใจเหมือนกัน…


เป่าหลิงนั้นเหลือบมองอีกฝ่าย นางนั้นคลียิ้มเล็กๆที่บริเวณมุมปาก แม้ว่าอีกฝ่ายนั้นกำลังจะดูเสื้อผ้าที่มี
“ถ้าเจ้าอยากได้ก็เอาไปสิ..” เป่าหลิงกล่าวเช่นนั้น เธอนั่งเท้าคางมองหลี่หลิงนู สตรีผู้ที่ดูเป็นอิสตรียามที่มองเสื้อผ้านี้ล่ะ… ไม่นึกเลยว่าคนอย่างนางจะชอบชุดอะไรแบบนี้ด้วย?... “อย่างน้อยหากอยู่กับข้า ข้าก็คงไม่ได้ใช้มันหรอก”


“เอ๋..?“ ตอนแรกเห็นเป่าหลิงบอกว่าจะขอย แต่เหตุใดครานี้ถึงจะมาให้ง่ายๆกันหรือนี่? แปลกอยู่นะ แต่ว่าเจ้าตัวก็บอกนี่นาว่าใส่ไม่ได้ ถ้างั้นก็เป็นเรื่องดีเลยล่ะ…
“จะว่าเช่นไรดี...ถึงแม้.. เจ้าจะมอบให้ง่ายๆนักก็รู้สึกแปลกใจ แต่.. ข้าก็อยากขอบคุณเจ้าเหมือนกันนะ..“ หลิงนูเองก็ไม่รู้จะบอกอะไรดีนอกจากขอบคุณที่ยกชุดนี้ให้


“อืม..หากเจ้าได้ไปแล้วใส่ไม่ได้ก็ไม่มีความหมาย..มาซิไปลองชุดกัน..ข้ามีของที่ข้าพอจะอยากได้ และเจ้าาเองก็มีมันพอดีด้วยซิ” เป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้น


//มีต่อ//

-----------
ไหคอมมิค+พัด+ผ้าคลุม

@Admin