กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 46|ตอบกลับ: 3

{ แคว้นเหยียนซี } โรงเตี้ยมปันเฉาเกิง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-12-29 23:28:17 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2019-1-7 23:26






✿ โรงเตี้ยมปันเฉาเกิง ✿

{ แคว้นเหยียนซี }


【โรงเตี๊ยมปันเฉาเกิง】
โรงเตี้ยมแห่งนี้เปิดบริการคู่กับแคว้นเหยียนซีมานาน ถึงขั้นที่ว่าเถ้าแก่เนี้ย
ก็นับเป็นญาติห่างๆ ของเจ้าแคว้นเสียด้วย ความเก่าแก่ไม่ได้แปลว่าจะเก่าคร่ำ
เครื่องเรือนและอาคารถูกต่อเติมผลัดเปลี่ยนใหม่อยู่เสมอ พร้อมรับรองแขกเข้าพัก
เรียกได้ว่าเป็นที่พักชั่วคราวที่ดีที่สุดในแคว้นเลยก็ว่าได้








♦ เถ้าแก่เนี้ย : ปัน อวี้เถิง { วัย 24 ปี } ♦
อุปนิสัย :: ไม่เคร่งครัดพิธีการ ง่ายๆสบายๆ มีกฎเหล็กอยู่ข้อเดียวคือ เขียม จ่ายมาบริการไปกฎเกณฑ์ง่ายๆที่ต้องทำตาม




ชื่อกิจการ : โรงเตี้ยมปันเฉาเกิง
เจ้าของกิจการ : ปัน อวี้เถิง
เวลาปิดบริการ : 9.00-23.00 น. 
ประเภทร้าน : บริการสุราอาหาร ที่พักชั้นดีทั้งห้องเดี่ยวและห้องรวม









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-12-29 23:44:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-12-29 23:47


ทำงานและทำงาน

        เป่าหลิงนั้นจำเป็นที่จะต้องเดินทางเพื่อขึ้นมายังแคว้นเหยียนซี คราวนี้เธอสงสารไปให้ลู่เต๋าว่าให้เลือกว่าจะให้เธอไปรับหลังเสร็จงาน หรือว่าจะเดินทางมาหาเธอที่แคว้นเหยียนซี แต่ก็เอาเถอะจะทางเลือกไหนมันก็ลำบากเหมือนๆกันนั้นล่ะสำหรับเป่าหลิงน่ะ เด็กสาวนั้นถอนหายใจในระหว่างที่ตนเองกำลังควบขี่ม้าเฟิ่งหวงตัวงาม

        เธอมาหยุดที่หน้าโรงเตี๊ยมที่นัดกันไว้เพื่อที่จะคุยงาน สิ่งที่เธอเห็นเมื่อเดินเข้ามาคือร่างของใครบางคนที่กำลังนั่งทานอาหารอยู่อย่างเงียบงัน เป่าหลิงนั้นเดินทางเข้ามาก่อนที่จะทักทายเขา “ไง..ทำไมมาเร็วจัง?” เธอนั้นกล่าวถามแล้วนั่งตรงกันข้ามกับลูกิคัส ฮาเมอร์เรีย คนที่เธอนั้นทำงานด้วย ดูเหมือนว่าเพื่อนของเขาอีกคนจะไม่มา

        “ข้ามารอก่อนหน้านี้ประมาณสองวันแล้วล่ะ ข้อมูลเป็นอย่างไรบ้างแม่นาง” เขากล่าวถาม ทั้งสองคนนั้นพูดคุยเรื่องงานกันไป เพื่อทานอาหาร พอท้องอิ่ม สมองจะได้เดินได้ ดูเหมือนว่าลิกิคัสนั้นจะเตรียมห้องพักใหญ่ไว้ให้แล้ว ซึ่งเพื่อนของเขานั้นเป็นคนที่จัดการเรื่องทั้งหมดนั้นเอง..

       “หืม??..ไม่นึกเลยว่าที่นี้จะมีอะไรแบบนี้….” เป่าหลิงนั้นกล่าวบอก แม้ว่าจะบอกว่าเหยียนซีแต่ทว่าของพวกนี้ดันเป็นของแบบโรมัน เป่าหลิงนั้นถอดเสื้อคลุมสีดำของตนเองออก ทำให้ลูกิคัสนั้นเหลือบมองผิวกายที่โผล่พ้นเสื้อผ้าของนางอย่างเงียบงัน..

        “ข้าไม่ค่อยเห็นสตรีชาวฮั่นแต่งตัวเช่นเจ้ามาก่อนเลย?..ข้านึกว่าชาวต้าฮั่นจะคิดว่าสตรีที่แต่งตัวเช่นนี้จะเป็น...”
        “หญิงงามเมือง..” เป่าหลิงนั้นกล่าวต่อขึ้นมาจนอีกฝ่ายนั้นพยักหน้า นางไม่ได้ถือสาอะไรเพราะว่ารู้อยู่แล้ว นางใส่ก็เพราะว่านางอยากใส่ ไม่มีใครมาบังคับให้นางใส่อะไรถ้านางไม่ต้องการหรอกนะ อีกอย่าง คนที่จะบังคับได้นั้นมีเพียงแค่คนเดียว

       “เอาล่ะ มาทำงานกันได้แล้ว”

        และแล้วคนทั้งสองนั้นก็นั่งทำงานวางโครงเรื่องราวช่วงจบ จบเริ่มกันเรียบร้อย ความจริงแล้วความแฟนตาซีของเรื่องราวนี้ชักจะมากใหญ่แต่ทว่ามันก็ไม่เป็นอะไรปกติจะเจอเรื่องราวแบบนี้เป็นธรรมดาเวลาสร้างละคร แต่ก็ไม่นึกว่าจะให้มีตัวโกงเป็นตัวเองขนาดนี้ เป่าหลิงนั้นวางโครงเรื่อง ส่วนอื่นๆ ก็ให้อีกฝ่ายนั้นเป็นคนไปตัดสินใจเอาเอง เรื่องชื่อตัวละครบ้าง อะไรบ้าง เขาลองสอบถามว่าทำไมท่านแม่ทัพเว่ยถึงไม่บอกเกี่ยวกับอดีตของตนเอง..เอาตามตรงนะ พี่เขาก็บอกล่ะ แต่พี่เขาไม่รู้จริงๆ..

        “...อือ...เหนื่อยจัง” เสียงของลูกิคัสนั้นกล่าวขึ้นมา เขาบิดตัวขี้เกียจเพื่อที่จะคลายความเมื่อยล้าของตนเอง ส่วนเป่าหลิงนั้นเหลือบมอง ตอนนี้งานก็เสร็จไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว เกินกว่าครึ่งเสียด้วยซ้ำไป? เพราะฉะนั้น.. “ไปพักก่อนก็ได้..ข้าจะทำงานต่อ” นางกล่าว

       “ทำไมเจ้าไม่พักบ้างล่ะ เจ้าทำงานมาตั้งแต่ช่วง..อืม..หลายชั่วยามแล้วนะ?”
        “ข้าไม่ชอบทำอะไรค้างคา ชักช้า” เป่าหลิงตอบคำถาม อีกฝ่ายนั้นเลิกคิ้ว เขาเดินไปอาบน้ำ โดยที่คิดอยู่ว่าท่าทางนางดูไร้ซึ่งความสนใจเขาเสียอย่างงั้น? เอาเถอะ เด็กสาวแบบนั้นคิดว่าคงไม่สนใจอะไรง่ายๆ ท่าทางของนางนั้นช่างหยิ่งยโสเหลือเกิน..

        ….
        ……..

        เป่าหลิงนั่งถอนหายใจอยู่บนเก้าอี้ที่นั่งทำงานเขียนบทละคร ก่อนที่เธอจะเหลือบมองเห็นอีกคนที่ควรจะนอนที่เตียงนั้นหายไป แต่สิ่งที่มาแทนที่นั้นคือแก้วเครื่องดื่มสองแก้วที่วางอยู่ นางขมวดคิ้ว ก่อนที่จะเก็บข้าวของอื่นๆ แล้วหันไปทางชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังตู้ใบหนึ่ง..

       “เจ้าควรดื่มมันนะ?” เสียงของลูกิคัสนั้นกล่าวบอก
        “ข้าจะดื่มทำไม ในเมื่อเจ้าผสมเจ้านี้เสียเยอะเลย” เธอนั้นจำกลิ่นได้กลิ่นของเครื่องดื่มที่ชื่อว่าโกโก้ หากจำได้ไม่ผิดอีกกลิ่นคือกลิ่นส่วนผสมที่จะทำให้สตรีน้อยนั้นเสียสาว..

        “ฮ่ะ..ข้าว่าแล้ว เจ้านี้หลอกล่อไม่ได้เลย” เขากล่าว ก่อนที่จะเดินเข้าหาเด็กสาวที่่เหมือนกับว่าแสดงใบหน้าเบื่อหน่าย “เจ้าไม่คิดอยากจะพักบ้างหรือ?..สักคืนเป็นอย่างไร” เขากล่าวเรียกหาเด็กสาว เสียงกระซิบพราวกระเส่านั้นเข้ามาในโสตประสาท เป่าหลิงนั้นเข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการทำ ขาของเธอนั้นเกี่ยวกระหวัดร่างกายอีกฝ่ายให้มาแนบชิดส่วนกลางของเธอ เนื่องจากว่าตอนนี้เธอนั่งอยู่บนโต๊ะทำงานนั้นอยู่..

        “โฮ่...ข้าแปลกใจจริงๆ..แต่เอาเถอะ...ข้าก็ไม่ได้รังเกียจหรอก” สิ้นเสียงนั้น.. ร่างกายของบุรุษชาวโรมันนั้นก็ถาโถมเด็กสาวทันที เสียงเครื่องเรือนส่งเสียงเอียดอาด สู้กับเสียงครางและหอบหายใจจนทำให้เหงื่อกายแตกซิก ดูเหมือนว่ามันจะเป็นการพักที่ไม่ค่อยได้พักเลย ลีลาเร้าร้อนที่แสนจะไร้ซึ่งความรู้สึกนั้นเข้ามา และเป่าหลิงนั้นก็ดูไม่เหมือนเด็กสาวที่ไม่เคยมีมัน..

        นางดูเชี่ยวชาญเสียยิ่งกว่าอะไรดีเสียอีก







แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +8 คุณธรรม +15 ความชั่ว +5 ความโหด โพสต์ 2018-12-30 11:19

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -657 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -657 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
โลหิตมาร
หมัดพื้นฐาน
ตัวเบาขั้นสูง
วิจารณ์ซางยาง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x8
x1
x2
x10
x30
x15
x10
x10
x900
x30
x5
x1
x2000
x100
x3
x4
x40
x1000
x10
x42
x30
x70
x300
x300
x300
x1
x1
x140
x512
x2
x1
x2280
x1000
x130
x9999
x5000
x1000
x118
x1
x2
x2485
x2
x4
x330
x1
x48
x989
x14
x5
x2
x2
x20
x3
x12
x80
x5
x4
x23
x50
x2
x3
x5
x33
x2
x3
x3
x75
x4
x3
x105
x30
x4
x265
x32
x72
x31
x14
x4
x18
x115
x100
x73
x84
x258
x50
x50
x8
x4
x2
x750
x629
x300
x70
x48
x7200
x5020
x6
x58
x1000
x835
x15
x675
x1457
x171
x64
x2230
x52
x372
x220
x262
x140
x393
x91
x430
x229
x170
x149
x146
x1982
x839
x390
x12
x41
x1
โพสต์ 2018-12-30 14:45:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-12-30 14:46


ออกเดินทางอีกครั้ง

        เป่าหลิงนั้นลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงเช้าของวัน ร่างกายอันเปลือยปล่าวของเธอนั้นลุกขึ้นจากเตียงเพื่อไปชำระร่างกายเพื่อล้างคราบอะไรต่อมิอะไรออก นัยต์ตาสีม่วงนั้นเหมือนกับว่ายังไม่ตื่นขึ้นมาจากการง่วงนอนอยู่ โดยที่ข้างๆเตียงของเธอมีร่างบุรุษชาวโรมันที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่

        น้ำสะอาดนั้นโดนเตรียมเอาไว้ เป็นน้ำอุ่นที่กำลังพอเหมาะ มือของเด็กสาวนั้นกวักน้ำอุ่นนั้นเพื่อวัดอุณหภูมิว่าลงไปได้หรือยัง แต่แล้วก็มีมือหนานั้นสวมกอดนางจากทางด้านหลัง เป่าหลิงนั้นยังคงนิ่งอึง นางได้กลิ่นอยู่แล้วว่าคนสวมกอดนางนั้นเป็นใคร ชายหนุ่มนาม ลูกิคัสนั้นค่อยๆ พรมจูบตรงบริเวณซอกคอขาวเนียนของนางซ้ำไปซ้ำมา

        ราวกับไม่พอในรสราคะที่ได้ไปเมื่อคืนวาน หรือหลงใหลมัวเมาในรสของนางอย่างถอนตัวไม่ขึ้นกัน? “เจ้าตื่นเช้าจัง..” เสียงนั้นกล่าวอยู่บริเวณใกล้กับซอกคอขาวเนียน เป่าหลิงนั้นถอนหายใจก่อนที่จะใช้มือจับไปที่เส้นผมของอีกฝ่าย

        “ทำไม...เคารพธงชาติแล้วหรือไง?ตั้งแต่เช้าเลย” เป่าหลิงกล่าวถาม แม้ว่าอีกฝ่ายพยายามปลุกเร้าอารมณ์แต่ทว่าใบหน้าของนางกลับเรียบเฉย สุดท้ายแล้วเหตุการณ์นี้มันก็ต้องจบลงที่กิจกรรมเข้าจังหวะเหมือนเดิมนั้นล่ะ.. ไม่ว่าจะเป็นการกระทำอะไร หรือว่าจะเป็นสิ่งที่โดนกระทำ ทั้งสองก็ได้กันคนละฝ่ายเหมือนเดิม..

        และมันก็จะจบลงบนเตียงใหญ่เฉกเช่นเดิม..เป่าหลิงนั้นหลังจากเสร็จกิจนี้แล้วเธอก็เดินไปใส่เสื้อผ้าอาภรย์ของตนเองเพื่อที่จะออกเดินทางกลับต้าฮั่น นัยต์ตาสีม่วงนั้นแปรเปลี่ยนเป็นนัยต์ตาสีแดงสดเล็กน้อยแต่ทว่ามันก็แค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้นเอง ..

        “เจ้าจะไปแล้วหรือ?..เร็วจริงนะ.. เย็นชาจังเลย” เสียงของลูกิคัสนั้นดูภิรย์และสมใจอยาก เขาค่อยๆเข้ามาช้อนร่างกายของเป่าหลิงจากทางด้านหลัง แล้วกระซิบกระซาบใกล้ใบหู.. “ลีลาเจ้าใช้ได้เลย..ครั้งหน้าหากพบเจอ..จัดอีกสักครั้งก็ได้นะ..รับรองของตอบแทนย่อมดีเสมอ” เขายิ้มๆ

        “หากว่าเจ้ามีกรรมต่อข้า ข้าก็คงต้องพบ..ปล่อยได้แล้ว” นางกล่าว ก่อนที่จะเหมือนเขียนอะไรบางอย่างให้ แล้วพูดขึ้น “นี้วิธีติดต่อข้า โผล่หน้าไปทำสัญญาจ้างติดต่อข้าก็พอ..อีกอย่าง ข้าคิดอยู่ว่าควรมีอะไรสักอย่างเดี๋ยวข้าส่งมาให้เจ้า”

       *เลือกทำโบนัส(ที่ยังไม่ส่งตอนนี้)*

        เป่าหลิงนั้นกล่าว นางเดินไปหยิบคธาอันนั้นแล้วหันไปทางลูกิคัส “ของข้า..ไปล่ะ” เธอกล่าวอำลาแค่นี้แล้วเดินสะบัดก้นของตนเองออกไปยังโรงเตี๊ยมแห่งนี้ทันที





แสดงความคิดเห็น

(( รอจัดส่ง โอปอล 30 และ คทาว่านจี หลังลงบทขับร้อง ))  โพสต์ 2018-12-30 18:44
คุณได้รับ +25 คุณธรรม +2 ความชั่ว +5 ความโหด โพสต์ 2018-12-30 18:43

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -38 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 222 -38 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
โลหิตมาร
หมัดพื้นฐาน
ตัวเบาขั้นสูง
วิจารณ์ซางยาง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x8
x1
x2
x10
x30
x15
x10
x10
x900
x30
x5
x1
x2000
x100
x3
x4
x40
x1000
x10
x42
x30
x70
x300
x300
x300
x1
x1
x140
x512
x2
x1
x2280
x1000
x130
x9999
x5000
x1000
x118
x1
x2
x2485
x2
x4
x330
x1
x48
x989
x14
x5
x2
x2
x20
x3
x12
x80
x5
x4
x23
x50
x2
x3
x5
x33
x2
x3
x3
x75
x4
x3
x105
x30
x4
x265
x32
x72
x31
x14
x4
x18
x115
x100
x73
x84
x258
x50
x50
x8
x4
x2
x750
x629
x300
x70
x48
x7200
x5020
x6
x58
x1000
x835
x15
x675
x1457
x171
x64
x2230
x52
x372
x220
x262
x140
x393
x91
x430
x229
x170
x149
x146
x1982
x839
x390
x12
x41
x1
โพสต์ 2019-1-8 11:57:15 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Qiangrong เมื่อ 2019-1-15 10:09

สือ เฉียงหรง

[ บทที่ 9 : เกมอสูรศิลา (1) ]

         หลังจากที่ทั้งสองเริ่มเดินทางได้ไม่นานนัก เธอก็พบกับเส้นทางแยกออกจากทางเดินหลัก เมื่อเปิดแผนที่ที่ซื้อมาแล้วก็พบว่าทางที่แยกไปนั้นคือแคว้นเหยียนซี เมื่อเห็นว่าบางทีเธออาจจะได้เบาะแสอะไรบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มชุดดำหรือเพลงกระบี่ปราบมารจึงเดินทางเข้าเมืองนี้

         “โห้… นี่มันทำให้ข้านึกว่าข้ากลับต้าฮั่นเลยนะเนี่ย...”

         เฉียงกรงกล่าวหลังจากมองบรรยากาศภายในเมืองที่มีบ้านเรือนสถาปัตยกรรมต่างๆ คล้ายคลึงกับของต้าฮั่นพอสมควร นอกจากนี้แล้วเธอยังเห็นบ้านเรือนบางหลังหรืออาคารบางแห่งที่มีกลิ่นอายของชาวโรมันอยู่ด้วย ภาพที่ชาวฮั่นชาวซีอวี้หรือชาวโหรวหรานที่พูดคุยกันสนุกสนานนั้นทำให้บรรยากาศหนาวเหน็บจากหิมะดูอบอุ่นขึ้นมาทันตา

         เฉียงหรงเอาเกวียนไปฝากไว้ที่ข้างๆ โรงเตี๊ยมเช่นเดิมแล้วทั้งสองก็เข้าไปรับประทานอาหารข้างในโดยเงี่ยหูฟังบทสนทนาของผู้คนในโรงเตี๊ยม กระนั้น นอกจากเรื่องราวทั่วไปแล้วเธอก็ไม่ได้ข่าวคราวอะไรเกี่ยวกับกลุ่มชุดดำนั่นอีก

         “มาแล้วจ้าาา เต้าหู้ผัดพริกกับปลานึ่งบ๊วยมาแล้ววว”

         “อ่ะ ขอบคุณ”

         เฉียงหรงรับเอาอาหารสองจานนั้นมา อาหารของเธอคือเต้าหู้ผัดพริกและของเซี่ยเหรินคือปลานึ่งบ๊วย ในตอนแรกเธอคิดว่าแคว้นกลางทะเลทรายเช่นนี้จะไม่มีให้เธอกิน แต่พอลองสั่งดูก็พบว่ามีจึงยิ้มปริ

         เต้าหู้ผัดพริกอร่อยสุดแล้ว…

         ในขณะที่เฉียงหรงกำลังสำราญอยู่กับเต้าหู้ผัดพริก เธอก็เงี่ยหูฟังบทสนทนาต่างๆ ภายในโรงเตี๊ยมด้วย แต่ก็ไม่ได้เรื่องราวอะไรมากมายนัก นอกจากจะบ่นเรื่องหญิงในวงเหล้า บ่นเรื่องการงาน หรือบ่นเรื่องชีวิตตัวเองแล้วก็มีหลายโต๊ะที่คุยกันภาษาอื่นนอกจากภาษาฮั่นด้วยเช่นภาษาโรมันที่ตินนี้พอจะเริ่มฟังออกบ้างแล้วก็มีอีกภาษาหนึ่งที่เธอฟังแล้วน่าจะคล้ายกันแต่มีสำเนียงแตกต่างไป…

         “ท่านสงสัยรึ?”

         “อ่ะ?”

         ในขณะที่เธอกำลังซดเต้าหู้อยู่นั้น เธอก็ถูกทักโดยชายผู้หนึ่งที่แต่งกายดูธรรมดาแต่มีผ้าคลุมหนาคลุมอยู่เพื่อกันอากาศหนาว

         “ขออภัยที่รบกวนพวกท่าน ข้าน้อยเป็นเพียงชาวฮั่นเดินทางทั่วไปเท่านั้น เห็นว่าท่านเหล่ไปทางชาวต่างแดนผิวคล้ำเหล่านั้น ข้าน้อยจึงอยากให้คำแนะนำเพียงเท่านั้น”

         “มิเป็นไรๆ หากท่านจะแนะนำพวกข้า พวกข้าก็ยินดี พวกเขาเป็นชาวอะไรรึ? หน้าตาไม่คล้ายชาวฮั่น แต่สีผิวก็ไม่คล้ายชาวโรมัน… หวังว่าข้าจะไม่เสียมารยาทไปนะ?”

         อันที่จริงแค่แอบฟังก็เสียมารยาทแล้วล่ะ…

         “พวกเขาเป็นชาวไอจี๋ โดนทางอพยพข้ามทะเลทรายมาไกลและตั้งรกรากอยู่ในซีอวี้ ปกติจะไม่ค่อยได้เห็นนักหรอก แต่ช่วงนี้มีงานเทศกาลศิลาหิน พวกเขาจึงออกมาเชิญชวนชาวซีอวี้และนักเดินทางมาร่วมงาน ข้าน้อยเองก็จะร่วมงานเช่นกัน หากพวกท่านสนใจ พวกท่านสามารถเดินทางไปตามเส้นทางสายไหมผ่านแคว้นยู๋เถียน ท่านจะเจอกับหมู่บ้านของพวกเขาเมื่อท่านเดินตามทางแม่น้ำไป”

         “โอ้… ขอบคุณมาก”

         เมื่อนักเดินทางเหล่านั้นแจ้งข่าวเสร็จ เขาก็ขอตัวไปพร้อมกับไปแนะนำให้กับนักเดินทางคนอื่นๆ ที่นั่งในโรงเตี๊ยมเช่นกัน ดูไปดูมาก็เหมือนคนที่คอยโปรโมทงานล่ะมั้ง?

         “แคว้นยู๋เถียน… นี่มันอยู่อีกฟากของซีอวี้เลยนี่?”

         เฉียงหรงว่าพลางมองดูแผนที่ที่ตนซื้อมา เธอพบว่าหากจะไปยู๋เถียนตามเส้นทางแล้ว เธอต้องเดินอ้อมทะเลทรายย้อนกลับมาทางฮั่น หรือเธอต้องกลับไปทางฮั่นแล้วย้อนกลับมาอีกที

         “ก็น่าสนใจนะ… ถ้าหากว่าเราเดินทางไปตามเส้นทางสายไหม เราจะสามารถหาข่าวคราวเรื่องนั้นในทุกๆ เมืองได้ แล้วอ้อมกลับต้าฮั่นผ่านแคว้นยู๋เถียนแล้วแวะเข้าร่วมงานเทศกาล เจ้าว่าไง?”

         “...”

         เซี่ยเหรินไม่ได้ตอบอะไรแต่เพียงพยักหน้าเป็นเชิงว่าเห็นด้วยแล้วเท่านั้น ซึ่งเฉียงหรงเองก็พยักหน้ารับ ถึงในใจเธอจะสงสัยว่าทำไมหมู่บ้านสองหมู่บ้านจากสองวัฒนธรรมในซีอวี้ถึงได้มีเทศกาลติดๆ กันเช่นนี้ แต่ถึงแบบนั้น เธอก็อยากเห็นว่ามันเป็นอย่างไรอยู่ดี แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าไอ้เกมศิลานี่มันคืออะไรก็เถอะ

         แต่ดูๆ แล้วคนที่ดูจะสนใจสุดก็เซี่ยเหรินเนี่ยแหล่ะ… เห็นน่านิ่งๆ นี่ตาวาวเชียว…

         “เฮ้ พี่ชายๆ ไอ้เกมศิลานี่มันยังไงน่ะ?”

         “อ๊ะท่าน เกมมันเป็นอย่างนี้...”

         เฉียงหรงเรียกชายคนเดิมที่เธอคุยด้วย ก่อนที่เขาจะเดินกลับมาอธิบายกฏกติกาคร่าวๆ ให้ฟัง…






แสดงความคิดเห็น

ใช้เอฟเฟคกุหลาบทอง  โพสต์ 3 วันที่แล้ว

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -3 ย่อ เหตุผล
Admin -3

ดูบันทึกคะแนน

ปั่นนนนน!!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
กราดิอุสทมิฬ
กุหลาบสีทอง
คัมภีร์ละติน
เกราะทองคำ
ปราณชีพจรกุญแจทอง
เกวียนขนส่ง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x100
x15
x100
x100
x100
x100
x300
x8
x25
x2
x1
x1510
x4
x2000
x15
x5
x15
x10
x10
x15
x25
x15
x40
x20
x4
x10
x55
x104
x8
x4
x3
x10
x65
x34
x51
x22
x130
x1
x1
x100
x1
x150
x50
x50
x10
x60
x93
x50
x3
x58
x16
x14
x25
x1
x1
x30
x20
x100
x1
x40
x14
x124
x40
x16
x41
x1
x1
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-1-18 05:19

ขึ้นไปด้านบน