ดู: 184|ตอบกลับ: 9

{ ด่านซันไห่กวน } โรงหมอถานเซียนฮวา

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-12-23 19:55:59 |โหมดอ่าน

โรงหมอถานเซียนฮวา
{ ด่านซันไห่กวน }







โรงหมอถานเซียนฮวา
โรงหมอขนาดกลาง เลียบป่าเปิดรักษาคนทุกชนชั้นด้วยราคาไม่แพง
ด้วยท่านหมอใหญ่ตระกูลถานทุกรุ่นเป็นคนจิตใจเมตตา
บางครั้งก็รักษาคนไข้โดยไม่คิดเงิน แม้แต่สิงสาราสัตว์หากรักษาได้ก็ช่วยรักษา

ท่านหมอใหญ่คนปัจจุบันสืบทอดวิชาแพทย์ต่อจากบิดามีความรู้เรื่องสมุนไพรนานาพรรณเป็นอย่างมาก
ภายในโรงหมอได้กลิ่นหอมสมุนไพร และดอกไม้อ่อนๆ คละคลุ้งช่วยผ่อนคลายจิตใจ







ถาน ซือซือ (อายุ 29 ปี)
ท่านหมอใหญ่
อุปนิสัย : ใจดี มีเมตตา ชอบศึกษาค้นควาคิดค้นยาสูตรใหม่ๆ
 และชอบเก็บสมุนไพรเป็นชีวิตจิตใจ





ชื่อกิจการ : ถานเซียนฮวา
เจ้าของกิจการ : ถาน ซือซือ
เวลาทำการ : 7.00-23.00
ประเภทกิจการ : ตรวจโรค รักษาโรคและอาการบาดเจ็บ
 จำหน่ายสมุนไพร ให้ความรู้เรื่องสมุนไพร















คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

53

กระทู้

413

โพสต์

8หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
81111
เงินตำลึง
103295
ชื่อเสียง
17040
ความหิว
250
คุณธรรม
446
ความชั่ว
0
ความโหด
60
ไก่บ้าน
เลเวล 1

ชิง หลิ่งอี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-12-23 20:07:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด

[ บทที่ 11-17 ] สัญญาจ้าง

205

ตามหาซุ่ยหยาง ตอนจบ





      รถม้าแล่นตรงมายังป้อมซันไห่ ทหารเฝ้ายามขวางเอาไว้ก้อนเอ่ยถามผู้มาเยือนอย่างเข้มงวด
       หญิงสาวในรถม้ากล่าว
“เราพบทหารนายหนึ่งบาดเจ็บ ได้โปรดช่วยเขา”
       “พวกเจ้า นักเดินทางเมื่อกี้มิใช่รึ” โชคดีที่ทหารเฝ้าประตูเป็นคนที่หลินและซ่งหยางหมิงบังเอิญถามหาทหารซุ่ยหยางเมื่อเช้า เมื่อเขาได้ยินเรื่องที่ทั้งสองเล่าจึงให้ผ่านประตูเข้าไปและนำไปยังโรงหมอ
       ณ โรงหมอ ทั้งสองเฝ้ารออาการของนายทหารผู้นั้นอยู่นอกห้องรักษาจนกระทั่งท่านหมอเดินออกมา
       “เขาเป็นอย่างไรบ้างขอรับท่านหมอ” ซ่งหยางหมิงเอ่ยถาม
       “ไม่ต้องห่วงเขาปลอดภัยแล้ว อีกไม่นานคงได้สติ เชิญพวกท่านเข้าไปเฝ้าได้” ท่านหมอกล่าว
        ผ่านไปแล้วกว่าหนึ่งยามเศษร่างแน่นิ่งที่นอนอยู่จึงเริ่มเคลื่อนกาย เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆ เปิดขึ้นมองไปรอบห้องก่อนลุกขึ้นอย่างตื่นตระหนก
       “พวกชงหนู!!” เขาร้องอย่างหวาดระแวง
       “ที่นี่คือโรงหมอ ปลอดภัยหายห่วง” เสียงเรียบเฉยของหลินกล่าว
       “ต้องขอบคุณพวกท่าน ข้าคิดว่าตนเองคงไม่อาจมีชีวิตรอดอีกแล้ว” เขากล่าวคล้ายโล่งใจ
       “ท่านไม่เป็นไรก็ดีแล้วขอรับ พวกข้ายังมีคนต้องตามหาต่อ ที่ทุ่งหญ้าตอนใต้ท่านเห็นนายทหารนามว่าซุ่ยหยางบ้างหรือไม่ขอรับ” ชายหนุ่มเอ่ยถามนายทหารเพราะคิดว่านายทหารผู้นี้ลาดตระเวนที่ทุ่งหญ้าตอนใต้น่าจะต้องพบกับซุ่นหยางเป็นแน่
       “อันที่จริง.. ทหารนามซุ่ยหยางคือข้าเองขอรับ” เขาตอบอย่างประหลาดใจไม่คิดว่าจะมีคนตามหาตัวเขาอยู่อีกทั้งชายหนุ่มยังไม่เคยคุ้นหน้าคนแปลกหน้าทั้งสองที่เพิ่งช่วยชีวิตเขาเอาไว้อีกด้วย
       “จริงหรือ เป็นท่านนี่เอง ฮูหยินของท่านนางฝากความคิดถึงมาให้ขอรับ นางส่งของฝากจำนวนมากมาถึงท่าน” ซ่งหยางหมิงกล่าว
       “ไม่อยากเชื่อ เป็นของจากฮูหยินจริงหรือขอรับ”
       ชายหนุ่มพยักหน้าตอบ “ขอรับ อยู่ที่รถม้า ท่านลุกไหวหรือไม่”
       ทหารหนุ่มพยายามลุกขึ้นแทบจะทันที แม้จะเดินไม่ไหวเขาก็ต้องลุกไปดูของจากคนรักที่รอคอยกันมานานให้ได้ ยิ่งทวีให้เขามีแรงใจมากยิ่งขึ้น
       “เอ่อ.. ไม่ต้องฝืนก็ได้ขอรับ” ซ่งหยางหมิงหัวเราะแห้งๆ ปรามคนเจ็บที่เพิ่งฟื้น
       “ไม่เป็นไรขอรับ ข้าไหว”
       หลิน และซ่งหยางหมิงนำทางซุ่ยหยางไปยังรถม้าที่จอดอยู่หน้าโรงหมอพร้อมช่วยยกของฝากจากฮูหยินลงมาให้กับนายทหารซุ่ยหยาง
       “และนี่คือจดหมายจากฮูหยินขอรับ” ซ่งหยางหมิงส่งมอบของให้เสร็จสรรพแล้วจึงมอบจดหมายฝากความคิดถึงสิ่งสุดท้ายให้กับผู้รับ
       ชายหนุ่มซุ่ยของทั้งหมดพร้อมจดหมายมาพร้อมกล่าว “ขอบคุณนักเดินทางทั้งสองมากขอรับ เป็นธุระนำของจากฮูหยินมาส่งให้แล้วยังช่วยชีวิตซุ่ยหยางผู้นี้อีก ซุ่ยหยางซาบซึ้งในน้ำใจเหลือเกิน”
       “อย่าคิดมากไปเลย เมื่อธุระเสร็จพวกข้าคงต้องไปแล้วขอให้รักษาตัวด้วย” หลินเป็นฝ่ายกล่าวลา
       “พวกท่านก็รักษาตัวด้วยขอรับ หากพบฮูหยินของข้าโปรดบอกนางว่าข้ารักนางมาก อีกไม่นานคงได้กลับไปเยี่ยม”
       ทั้งสองรับทราบหลังจากจบธุระส่งของแล้วจึงเดินทางกลับไปแจ้งซุ่ยฮูหยิน




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -21 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -21 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
สุราไผ่เขียว
ฮั่นเสียทองเทวะ
เกราะทองคำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
จิ่งเทียน
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x12
x15
x5
x30
x8
x2
x5
x28
x2
x1
x1
x1
x764
x1
x1
x6
x30
x6000
x100
x100
x5
x1
x5
x11
x50
x60
x2
x26
x73
x100
x50
x200
x5
x10
x110
x50
x280
x4
x65
x10
x10
x20
x15
x140
x20
x134
x634
x18
x62
x5000
x146
x18
x300
x1
x105
x213
x33
x5
x9999
x50
x30
x10
x34
x1
x5
x100
x884
x50
x1
x3
x171
x10
x5
x20
x30
x20
x25
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x3
x190
x150
x70
x120
x125
x400
x170
x20
x250
x20
x205
x50
x6
x115
x50
x536
x25
x1
x72
x7
x14
x20
x1
x1

53

กระทู้

413

โพสต์

8หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
81111
เงินตำลึง
103295
ชื่อเสียง
17040
ความหิว
250
คุณธรรม
446
ความชั่ว
0
ความโหด
60
ไก่บ้าน
เลเวล 1

ชิง หลิ่งอี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-12-24 18:43:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด

[ บทที่ 11-18 ] สัญญาจ้าง

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2019-1-21 19:35

206

ป่วย(1)

       ได้กลิ่นสมุนไพรอ่อนๆ อบอวลชวนให้สมองปลอดโปร่งเมื่อสูดเอาลมหายใจเข้าสู่ปอด แต่ทว่ากลิ่นหอมสมุนไพรเช่นนี้มาจากที่ใดกัน?
       เปลวไฟส่องสลัวจากตะเกียงทำให้เปลือกตาอ่อนล้าค่อยๆ เปิดเผยให้เห็นนัยน์ตาสีรัตติกาล รู้สึกได้ว่าเจ้าของร่างกำลังนอนอยู่บนเตียง
       “เจ้าฟื้นแล้ว?” เสียงคุ้นเคยของชายหนุ่มผู้หนึ่งเอ่ยถาม
       “ข้าเป็นอะไร...อีกแล้ว?” หลินเอ่ยถามทั้งที่ยังเหมือนไม่ได้สติดีนัก
       อย่าบอกนะว่านางหิวข้าวจนเป็นลมอีกแล้ว…
       “ตอนที่เราจะออกเดินทางจู่ๆ เจ้าก็ล้มไป” ซ่งหยางหมิงบอกพลางถอนหายใจก่อนทิ้งตัวนั่งที่ปลายเตียงมองสหายด้วยสายตาตำหนิติเตียนจนอีกฝ่ายต้องหลบสายตาเพราะรู้สึกผิด “ทำไมเจ้าหิวแล้วจึงไม่บอกข้า!”
       “หา..?” ใบหน้ารู้สึกผิดเปลี่ยนเป็นเหวอแทนที่ได้ยิน
       “คิดว่าข้าจะดุเจ้างั้นหรือ?” ชายหนุ่มหัวเราะชอบใจที่แกล้งสหายได้สำเร็จคราวนี้เขามองด้วยสายตาเป็นห่วงมากกว่า “เจ้าฝืนตัวเองอีกแล้ว

      
“ช่วงนี้ข้าคงทำอะไรเกินเหตุมากไป ขออภัย..” หลินกล่าวอย่างรู้สึกผิดที่ทำให้สหายต้องห่วงอีกทั้งยังต้องมาเสียเวลาพักรักษาตัวเพิ่มขึ้นไปอีกแทนที่ตอนนี้ควรจะได้เดินทางแล้ว
      
“รู้หรือไม่ว่าเจ้าน่ะหลับไปสามวันเลย นึกว่าจะไม่ฟื้นเสียแล้ว” ซ่งหยางหมิงกล่าวคราวนี้น้ำเสียงออกจะยียวนเสียมากกว่า
      
“ส-สามวันเลยรึ!?” หลินตกใจมากที่ได้ยินสหายกล่าวเช่นนั้นทำให้นางร้อนรนไม่น้อย หากนางไม่มานอนป่วยตอนนี้ก็คงจะเดินทางไปไหนต่อไหนได้ไกลแล้ว
       นี่เราเสียเวลาไปสามวันเชียว!
      
“ไม่เอาน่า เจ้าไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว ข้าไม่รบกวนเจ้าแล้วพักผ่อนต่อเถิดแล้วรีบๆ หาย” ชายหนุ่มยิ้มพลางหัวเราะพลางก่อนเอื้อมมือไปปิดตะเกียง
      
“เดี๋ยวก่อน นี่ข้าหลับไปสามวันเชียว?”
       ชายหนุ่มพยักหน้า “จะให้ข้าเล่า--”
       “เล่ามา” หญิงสาวไม่รีรอให้อีกฝ่ายกล่าวจบ
      
       ย้อนไปวันแรกที่โรงหมอทั้งสองได้บอกลานายทหารซุ่ยหยางและเตรียมตัวออกเดินทางแต่ทว่าจู่ๆ หญิงสาวในอาภรณ์บุรุษกลับมีอาการไม่สู้ดีเท่าไรนักก่อนที่จะล้มลงไปแม้แต่นางเองก็ไม่รู้ตัวแล้ว
       “หลิน?” ซ่งหยางหมิงเรียกสหายก่อนรีบไปรับร่างของนางเสียก่อนจะลงไปนอนกับหิมะเย็นๆ
       ซุ่ยหยางในสภาพเพิ่งฟื้นจากบาดแผลเต็มตัวเพราะถูกพวกชงหนูทำร้ายไม่อาจวิ่งไปดูอีกฝ่ายได้ทันที “เขาเป็นอะไรไปหรือ”
เขาเอ่ยถามด้วยท่าทีตกใจอยู่ไม่น้อย
      
“ดูเหมือนจะหมดสติไป” ซ่งหยางหมิงกล่าวตอบ
      
“รีบพาเข้าไปพบท่านหมอก่อนเถิด” ซุ่ยหยางกล่าว
       ด้วยเหตุนี้ชายหนุ่มจำต้องรีบแบกร่างสหายกลับเข้าโรงหมอแทนที่จะได้ออกเดินทางต่อในคืนนั้น
       ภายในโรงหมอหญิงสาวถูกพากลับเข้ามาเพื่อรับการตรวจจากท่านหมอใหญ่โดยซ่งหยางหมิง และซุ่ยหยางยืนมองอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนัก
       มือหนาตรวจคลำดูชีพจรบริเวณข้อมือคนป่วยที่เรียวบางไม่เหมือนกับมือของบุรุษเอาเสียเลย ซ่งหยางหมิงรีบเอ่ยถามก่อนทันที
“นา-- เอ่อ.. เขาอาการเป็นอย่างไรบ้างหรือขอรับ”
       “ไม่ต้องห่วง ร่างกายอ่อนแอจึงหมดสติไปเท่านั้น ต้องพักผ่อนให้มากๆ” ท่านหมอใหญ่กล่าวก่อนลุกขึ้นจากเก้าอี้ “ข้าจะไปปรุงยามาให้ พวกท่านก็เชิญพักผ่อนตามสบายก่อนเถิด” กล่าวจบหมอหนุ่มจึงเดินไปอีกห้องด้านหลัง
       บรรยากาศกลับเข้าสู่ความเงียบงันยังไม่มีผู้ใดปริปากกล่าวอันใด ซ่งหยางหมิงยังคงนั่งเฝ้าสหายส่วนนายทหารซุ่ยหยางก็เช่นกัน เขายังไม่ลุกไปที่ใด
       ไม่นานเสียงหนึ่งก็กล่าวขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน “ท่านควรไปพักผ่อน” ซ่งหยางหมิงกล่าวเพราะอีกฝ่ายที่ยังนั่งอยู่เองก็เป็นคนเจ็บอยู่เช่นกัน
       “เขาต้องมาป่วยก็เพราะข้า…” ซุ่ยหยางกล่าวโทษตนเองอย่างรู้สึกผิด
       “ไม่ใช่เช่นนั้นหรอกขอรับอย่าคิดมากไปเลย” ซ่งหยางเกลี่ยกล่อมอีกฝ่าย “หากท่านป่วยขึ้นมาอีกคนฮูหยินทราบคงไม่ดีใจ”
       ซ่งหยางหมิงเกลี่ยกล่อมอีกฝ่ายอยู่สักพักซุ่ยหยางจึงยอมกลับไปพักผ่อนรักษาตนเอง เหลือเพียงชายหนุ่มนั่งเฝ้าสหายเพียงลำพัง ไม่นานท่านหมอก็กลับมาพร้อมกับยาสมุนไพร
       “ให้เขาดื่มยาแล้วพักที่นี่เจ็ดวัน” ท่านหมอกล่าวก่อนวางถ้วยยาไว้บนโต๊ะข้างๆ
       “เจ็ดวันเลยหรือขอรับ!?”
       ท่านหมอมิได้ตอบเพียงแค่พยักหน้ายิ้มเล็กๆ แล้วเดินออกไป





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2019-1-21 18:39

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +2 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +35 ความหิว -12 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 2 + 300 + 35 -12 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
สุราไผ่เขียว
ฮั่นเสียทองเทวะ
เกราะทองคำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
จิ่งเทียน
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x12
x15
x5
x30
x8
x2
x5
x28
x2
x1
x1
x1
x764
x1
x1
x6
x30
x6000
x100
x100
x5
x1
x5
x11
x50
x60
x2
x26
x73
x100
x50
x200
x5
x10
x110
x50
x280
x4
x65
x10
x10
x20
x15
x140
x20
x134
x634
x18
x62
x5000
x146
x18
x300
x1
x105
x213
x33
x5
x9999
x50
x30
x10
x34
x1
x5
x100
x884
x50
x1
x3
x171
x10
x5
x20
x30
x20
x25
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x3
x190
x150
x70
x120
x125
x400
x170
x20
x250
x20
x205
x50
x6
x115
x50
x536
x25
x1
x72
x7
x14
x20
x1
x1

53

กระทู้

413

โพสต์

8หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
81111
เงินตำลึง
103295
ชื่อเสียง
17040
ความหิว
250
คุณธรรม
446
ความชั่ว
0
ความโหด
60
ไก่บ้าน
เลเวล 1

ชิง หลิ่งอี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-12-25 21:31:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด

[ บทที่ 11-19 ] สัญญาจ้าง

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2019-1-21 19:33

207

ป่วย(2)


      วันรุ่งขึ้นชายหนุ่มนั่งสัปหงกบนเก้าอี้สะดุ้งตื่นจากนิทรา เขาเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบเมื่อรู้สึกตัวอีกทีก็รุ่งเช้าเสียแล้ว
       “หากตื่นแล้วเชิญมาทานอาหารเช้าเถิด ข้าเตรียมส่วนของท่านเอาไว้แล้ว” เสียงทุ้มนุ่มของหมอหนุ่มกล่าว
       ชายหนุ่มอ้ำอึ้งอยู่ชั่วครู่แล้วจึงเอ่ยว่า “ต้องรบกวนท่านหมอแล้ว”
       หลังจากทานมื้อเช้าเสร็จสายแล้วเที่ยงแล้วแต่สหายของเขาก็ยังไม่ตื่นทำเอาชายหนุ่มไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่อไปดีในที่แห่งนี้
       โรงหมอแห่งนี้อยู่เลียบป่าแต่ทว่าก็ยังมีผู้คนมารับการรักษาอยู่เนืองๆ แต่มิได้ถึงขั้นมากมายจนต้อนรับแทบไม่ไหว ผู้ที่มารับการรักษานั้นมีทั้งเจ็บมากเจ็บน้อยเป็นคนแก่เสียส่วนใหญ่ ที่โรงหมอแห่งนี้มีเพียงท่านหมอใหญ่อยู่เพียงผู้เดียวเท่านั้น ชายหนุ่มซ่งหยางหมิงเมื่อเห็นคนป่วยก็ทนมองอยู่นิ่งๆ ไม่ได้
       “ข้าช่วยอะไรได้บ้างหรือไม่ขอรับ” ซ่งหยางหมิงเอ่ยถาม
       “ท่านอยากช่วยหรือ?” หมอหนุ่มยิ้มกล่าวโดยมิได้หันมา มือทั้งสองยังคงทำแผลให้กับท่านลุงผู้หนึ่งที่เพิ่งตกเขามาอย่างเบามือ
       “โอ้ พ่อหนุ่มคนนี้เป็นหมอคนใหม่รึท่านหมอถาน” ชายอายุอานามเกือบหกสิบปีเอ่ยถามยิ้มๆเพราะตั้งแต่มาหาหมอที่โรงหมอถานเซียนฮวาก็ไม่เคยเห็นหมอคนใดนอกเสียจากท่านหมอใหญ่ถาน “ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย”
       “เอ่อ.. เปล่--”
       “เขาเป็นผู้ช่วยคนใหม่น่ะท่านลุง” ท่านหมอกล่าวเสียก่อนที่ชายหนุ่มอีกคนจะพูดออกมา
       “ดีๆๆ คนหนุ่มนี่ดีจริงๆ! ตั้งใจทำงานเข้าล่ะ” ท่านลุงผู้นั้นกล่าวพลางหัวเราะชอบใจ
       “เรียบร้อยแล้วขอรับ คราวหน้าโปรดระวังตัวด้วย” หมอหนุ่มกล่าวเช่นนี้ทุกครั้งที่ท่านลุงท่านนี้มาหาเพราะเขามักจะเข้าไปเก็บหาของป่าแล้วเจ็บตัวกลับมาอยู่หลายครั้ง
       “เสร็จแล้วรึ” ชายผู้นั้นก้มสำรวจบาดแผลที่ถูกรักษาแล้วเอ่ยต่อ “ท่านหมอมือเบามากเสียจนข้าไม่รู้สึกเจ็บเลย ขอบคุณมาก ค่าตอบแทนข้ามีเพียงเท่านี้

       หมอหนุ่มรับสมุนไพรจำนวนหนึ่งซึ่งเป็นค่าตอบแทนการรักษามาจากท่านลุงผู้นั้น เขายิ้มก่อนเอ่ยว่า “ไม่ต้องคิดมาก เท่านี้ก็เพียงพอ ข้าจะจัดเตรียมยาทาแผลและยาดื่มบรรเทาปวดให้ท่าน” หมอหนุ่มหันไปหาผู้ช่วยคนใหม่แล้วจึงเอ่ยว่า “ผู้ช่วยคนใหม่เจ้าช่วยข้าเตรียมยาที”
       ซ่งหยางหมิงตาโตทำหน้าเลิ่กลั่กแต่ก็พยักหน้าขึ้นลงแต่โดยดี
       ถึงยามเย็นแล้ววันนี้หลินก็ยังไม่ฟื้นชายหนุ่มเดินมานั่งพักหลังจากที่ช่วยงานท่านหมอใหญ่เล็กๆน้อยๆมาทั้งวัน ว่าแล้ววันนี้เขาก็ยังไม่เห็นเงาของนายทหารซุ่ยหยางเลย
       “ท่านหมอวันนี้ข้าไม่เห็นซุ่ยหยางเลย เขากลับไปแล้วหรือ” ซ่งหยางหมิงเอ่ยถามหาเพราะเมื่อวานยังเห็นอีกคนบาดเจ็บอยู่ไม่หาย
       “เขาออกไปตั้งแต่เช้าตรูแล้วล่ะ” หมอหนุ่มตอบทั้งยังตั้งหน้าตั้งตาปรุงยาต่อ
       “เป็นเช่นนั้นเอง ยังไม่หายดีเลยแท้ๆน่าจะพักให้หายดีเสียก่อน” ชายหนุ่มกล่าวพึมพัมในประโยคหลังก่อนนึกบางอย่างขึ้นได้แล้วเอ่ยว่า “จริงสิ ข้ายังไม่ทราบนามของท่านเลยขอรับ”
       “ถานซือซือ” ท่านหมอตอบสั้นๆ “แล้วเจ้า?”
       “ซ่งหยางหมิงขอรับท่านหมอถาน”
       ท่านหมอใหญ่พยักหน้ารับรู้ก่อนรินยาลงในถ้วยแล้วส่งให้ผู้ช่วยคนใหม่ “ช่วยนำยานี้ไปให้สหายของเจ้าดื่ม”
       “ขอรับท่านหมอ”

       ย่ำค่ำแล้วถึงเวลาอาทิตย์อัสดงในวันนี้หลินก็ยังไม่ฟื้นคืนสติเพราะร่างกายนางคงเหนื่อยล้ามาก ซ่งหยางหมิงทำอะไรไม่ได้นอกจากรอ แม้จะค่ำแล้วทว่าดูเหมือนยังมีคนป่วยมาหาท่านหมออยู่แต่เขาเป็นใครไปไม่ได้นอกจากซุ่ยหยางชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารฮั่นแม้ว่าจะยังไม่หายดีนักแต่เขาก็มิอาจละทิ้งหน้าที่ไปได้
       “เขาเป็นอย่างไรบ้างขอรับ” ซุ่ยหยางเอ่ยถามถึงบุรุษอีกคนที่ช่วยชีวิตเขาจากพวกชงหนู
       “ยังไม่ฟื้นเลยแต่ท่านไม่ต้องกังวล อีกไม่นานก็คงฟื้น” ซ่งหยางหมิงบอกเกรงว่าอีกฝ่ายจะกังวลมากเกินไปแล้วจึงถามต่อ “ท่านมาซื้อยาหรือ”
       “ขอรับ จึงถือโอกาสมาเยี่ยมเขาด้วย”
       “ว่าแต่ท่านหายดีแล้วหรือเหตุใดจึงรีบกลับไป”
ซ่งหยางหมิงถามต่อ
       “ข้าข้ามีหน้าที่ที่ไม่อาจละทิ้งได้ขอรับ” ซุ่ยหยางตอบเพียงเท่านั้นก่อนยิ้มอย่างภาคภูมิ
       ชายหนุ่มฟังแล้วก็รู้สึกตื้นตันใจ “ภรรยาของท่านโชคดี นางคงภูมิใจที่มีสามีจิตใจรักชาติเช่นนี้”
       “ชมมากไปแล้วขอรับ” ทหารหนุ่มเกาะแก้มหัวเราะเคอะเขิน เมื่อนึกถึงฮูหยินแล้วนางเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เป็นแรงใจทำให้เขาต่อสู้มาจนถึงทุกวันนี้ ผ่านไปไม่นานซุ่ยหยางจึงกลับไปหลังจากที่ได้ทราบอาการของคนที่ต้องมาป่วยเพราะช่วยเขาแล้ว




      


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +2 เงินตำลึง +300 ความหิว -21 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 2 + 300 -21 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
สุราไผ่เขียว
ฮั่นเสียทองเทวะ
เกราะทองคำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
จิ่งเทียน
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x12
x15
x5
x30
x8
x2
x5
x28
x2
x1
x1
x1
x764
x1
x1
x6
x30
x6000
x100
x100
x5
x1
x5
x11
x50
x60
x2
x26
x73
x100
x50
x200
x5
x10
x110
x50
x280
x4
x65
x10
x10
x20
x15
x140
x20
x134
x634
x18
x62
x5000
x146
x18
x300
x1
x105
x213
x33
x5
x9999
x50
x30
x10
x34
x1
x5
x100
x884
x50
x1
x3
x171
x10
x5
x20
x30
x20
x25
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x3
x190
x150
x70
x120
x125
x400
x170
x20
x250
x20
x205
x50
x6
x115
x50
x536
x25
x1
x72
x7
x14
x20
x1
x1

53

กระทู้

413

โพสต์

8หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
81111
เงินตำลึง
103295
ชื่อเสียง
17040
ความหิว
250
คุณธรรม
446
ความชั่ว
0
ความโหด
60
ไก่บ้าน
เลเวล 1

ชิง หลิ่งอี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-12-26 23:19:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด

[ บทที่ 11-20 ] สัญญาจ้าง

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2019-1-31 08:40

208

ป่วย(3)



       รุ่งอรุณวันที่สามที่โรงหมอถานเซียนฮวาบุรุษหนุ่มซ่งหยางหมิงตื่นแต่เช้าตรู่รับอากาศฤดูหนาวยามใกล้รุ่ง อันที่จริงเขานอนหลับๆตื่นๆไม่ค่อยสนิทมาสองสามคืนแล้วนับตั้งแต่ที่ต้องมาคอยเฝ้ารอสหายที่ยังไม่ฟื้น
       หากหลินยังไม่ตื่นในวันนี้เขาคงต้องอยู่ว่างๆอีกเช่นเคยจึงขอร้องท่านหมอหางานหยิบจับทำอะไรสักอย่างแก้เซ็ง
       หมอหนุ่มยืนครุ่นคิดก็กล่าวพลางยิ้มแย้มว่า
“เช่นนั้นช่วยเก็บสมุนไพรมาให้ข้าสักเล็กน้อยจะดีมาก”
       ซ่งหยางหมิงรับปากแล้วจึงออกไปเก็บสมุนไพรในป่าไม่ใกล้ไม่ไกลนี้ ชายหนุ่มไม่ค่อยรู้ลึกเรื่องหยูกยาเท่าไรนักแต่ก็พอจะแยกแยะออกว่าชนิดไหนมีพิษชนิดไหนเป็นยาได้บ้างเล็กน้อย ทว่าเมื่อเดินออกมาได้สักพักเขากลับเพิ่งนึกออกว่าท่านหมอใหญ่ไม่ได้บอกสักคำว่าต้องการสมุนไพรชนิดไหนชื่ออะไร
       แล้วเช่นนี้เขาควรจะเก็บอะไรกลับไปกันเล่า?
       ชายหนุ่มเดินวกวนอยู่ในป่าหาสมุนไพรอยู่นานสองนาน เก็บพืชผักที่คิดว่าน่าจะพอใช้ประโยชน์ได้ติดไม้ติดมือกลับมาจำนวนหนึ่ง
       เมื่อมาถึงโรงหมอก็หมดไปครึ่งวันแล้วแต่ก็ยังดีเสียกว่าที่ต้องนั่งนิ่งเฉยๆให้เวลาหมดไปอย่างเปล่าประโยชน์...
       “ท่านหมอข้าได้สมุนไพรมาสองสามอย่างไม่รู้ว่าจะใช้ประโยชน์ได้หรือไม่” ซ่งหยางหมิงนำตระกร้าสมุนไพรที่เก็บได้ให้กับท่านหมอใหญ่
       หมอหนุ่มกวาดสายตาพิจารณาพริบตาเดียวก็เผยรอยยิ้มเล็กๆกล่าวว่า “เท่านี้ก็เพียงพอ ขอบใจมาก เจ้าช่วยข้าได้มากเลย”
       “ข้ายินดีช่วยเหลือขอรับ” ซ่งหยางหมิงตอบยิ้มๆ การช่วยเหลือผู้อื่นบางครั้งก็ถือว่าเป็นความสุขเล็กๆอยู่เช่นกัน
       “จริงสิ เหนื่อยมาทั้งวันเจ้าคงหิวแย่แล้ว พักสักหน่อยแล้วเชิญทานมื้อเที่ยงเถิด” ท่านหมอกล่าวจบพร้อมเชิญชายหนุ่มทานข้าวก็ถือตระกร้าสมุนไพรกลับเข้าไปในห้องปรุงยา
       หนึ่งวันล่วงเลยไปกระทั่งถึงตอนเย็น… วันนี้มีคนเจ็บมายังโรงหมอไม่มากเท่าเมื่อวานชายหนุ่มจึงไม่ได้ช่วยอะไรมากนักนั่นเป็นเพราะงานส่วนใหญ่ค่อนข้างต้องใช้เวลาในการเรียนรู้ท่านหมอใหญ่จึงเป็นผู้ลงมือเองมิได้ให้เขาทำอะไรมาก
       ช่วงค่ำซ่งหยางหมิงถือยาสมุนไพรที่ท่านหมอปรุงให้นำไปป้อนให้กับสหาย ภายในห้องอันเงียบเชียบหลินยังนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง ชายหนุ่มมองไปยังสหายอย่างนึกเป็นห่วงก็ได้แต่หวังว่านางจะฟื้นขึ้นมาแต่เร็ววัน


@Admin



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2019-1-31 10:59

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +2 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +75 ความหิว -32 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 2 + 300 + 75 -32 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
สุราไผ่เขียว
ฮั่นเสียทองเทวะ
เกราะทองคำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
จิ่งเทียน
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x12
x15
x5
x30
x8
x2
x5
x28
x2
x1
x1
x1
x764
x1
x1
x6
x30
x6000
x100
x100
x5
x1
x5
x11
x50
x60
x2
x26
x73
x100
x50
x200
x5
x10
x110
x50
x280
x4
x65
x10
x10
x20
x15
x140
x20
x134
x634
x18
x62
x5000
x146
x18
x300
x1
x105
x213
x33
x5
x9999
x50
x30
x10
x34
x1
x5
x100
x884
x50
x1
x3
x171
x10
x5
x20
x30
x20
x25
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x3
x190
x150
x70
x120
x125
x400
x170
x20
x250
x20
x205
x50
x6
x115
x50
x536
x25
x1
x72
x7
x14
x20
x1
x1

53

กระทู้

413

โพสต์

8หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
81111
เงินตำลึง
103295
ชื่อเสียง
17040
ความหิว
250
คุณธรรม
446
ความชั่ว
0
ความโหด
60
ไก่บ้าน
เลเวล 1

ชิง หลิ่งอี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-12-27 20:50:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด

[ บทที่ 11-21 ] สัญญาจ้าง

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2019-2-1 10:20

209

ป่วย(4)


       “เรื่องมันก็เป็นเช่นนี้….” ซ่งหยางหมิงกล่าวเล่าเรื่องราวสามวันเต็มที่หลินหลับราวกับซ้อมตายให้นางได้ฟัง ทั้งหมดเป็นเรื่องราวที่ซ่งหยางหมิงได้พบพานในตอนที่สหายหมดสติไป หญิงสาวเมื่อได้ฟังก็เอาแต่เงียบงันไร้คำพูดใดๆ พิจารณาถึงวันคืนที่ได้สูญเสียเวลาไป
       เมื่อเห็นหน้านิ่วคิ้วขมวดของสหายเขาจึงกล่าวต่ออีกว่า “ไม่ต้องห่วงไปเรายังมีเวลาอยู่ เจ้าควรพักผ่อนให้หายดีเสียก่อน”
       “ข้ารู้สึกดีขึ้นมากแล้ว เราจะออกเดินทางวันพรุ่งนี้”
       “ไม่ได้!!” ซ่งหยางหมิงกล่าวน้ำเสียงเด็ดขาดต่างจากที่เขาเคยเป็น “ท่านหมอบอกว่าเจ้าต้องพักเจ็ดวัน ร่างกายของเจ้าไม่ไหวแล้วรู้บ้างหรือไม่”
       หลินได้แต่ฟังโดยที่มิได้ตอบโต้อะไรทว่าในหัวยังคงคิดซ้ำวกไปวนมา มือสองข้างกำผ้าห่มยับเมื่อยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจที่ตนนั้นช่างไร้กำลัง แต่ทว่านางคงฝืนตนเองมากเกินไปจริงๆ
       แม้กระทั่งในตอนนี้…      

       ซ่งหยางหมิงเมื่อเห็นว่านางคงเข้าใจบ้างแล้วจึงหมดห่วงลงไปบ้าง “เช่นนั้นคืนนี้เจ้ารีบพักผ่อนเสียเถิด”
       หญิงสาวมิได้กล่าววาจาใดๆต่ออีกเช่นเคย ชายหนุ่มไม่คิดอยู่รบกวนแล้วจึงหันหลังกลับเดินออกจากห้องไป
       หลังจากที่ซ่งหยางหมิงออกไปแล้วจึงเหลือแต่เพียงหลินที่อยู่ภายในห้องนี้ นางได้แต่คิดทบทวนซ้ำไปไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่รู้สึกว่าตนเองช่างอ่อนแอไร้กำลังถึงเพียงนี้ พลันทำให้นึกย้อนไปถึงวันแรกที่ตัดสินใจออกเดินทาง นับตั้งแต่เลือกเดินทางเส้นนี้ เส้นทางแห่งความแค้นที่นางต้องสะสางแทนท่านปู่ แต่จนแล้วจนรอดล่วงล่วงเลยมาเนิ่นนานจนถึงบัดนี้แล้วกลับยังไม่ได้เรื่องราวอันใดแม้แต่น้อย!
       หากไม่ทำอะไรสักอย่างนางอาจจะต้องตายเสียก่อนที่จะสะสางหนี้แค้นให้กับท่านปู่จริงๆก็เป็นไปได้...
       ทว่าในค่ำคืนนี้เมื่อย้อนมองสภาพของตนเองก็คงไม่อาจที่จะทำอะไรบู่มบ่ามได้ หญิงสาวจึงได้แต่ล้มตัวนอนอย่างหัวเสีย ข่มตาหลับอย่างเจ็บแค้นใจ


@Admin




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2019-2-1 15:48

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +2 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +50 ความหิว -22 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 2 + 300 + 50 -22 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
สุราไผ่เขียว
ฮั่นเสียทองเทวะ
เกราะทองคำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
จิ่งเทียน
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x12
x15
x5
x30
x8
x2
x5
x28
x2
x1
x1
x1
x764
x1
x1
x6
x30
x6000
x100
x100
x5
x1
x5
x11
x50
x60
x2
x26
x73
x100
x50
x200
x5
x10
x110
x50
x280
x4
x65
x10
x10
x20
x15
x140
x20
x134
x634
x18
x62
x5000
x146
x18
x300
x1
x105
x213
x33
x5
x9999
x50
x30
x10
x34
x1
x5
x100
x884
x50
x1
x3
x171
x10
x5
x20
x30
x20
x25
x35
x100
x25
x25
x10