ดู: 112|ตอบกลับ: 4

{ เมืองจินเฉิง } กระท่อมหยดน้ำค้าง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-12-22 22:33:12 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2018-12-23 23:48

กระท่อมหยดน้ำค้าง
           





โรงหมอที่ไม่ใช่โรงหมอ
เป็นเพียงกระท่อมเล็กๆในตรอกที่ผู้คนไม่ค่อยสนใจ
มีชื่อเสียงมาได้เพราะหมอสมุนไพรที่ศึกษาจนช่ำชอง
กระท่อมหยดน้ำค้างแห่งนี้จึงได้กลายเป็นสถานที่รักษาขึ้นมา
ทว่าเจ้าของกิจการไม่มีใบประกอบอาชีพ
ทำได้เพียงรักษา จ่ายยา แต่จะสามารถเชื่อถือหรือไม่
ขอให้เป็นดุลยพินิจของผู้ป่วยและญาติไป





ที่นี่ใช้หญ้าน้ำค้างในการรักษา
จนกลายเป็นที่มาของชื่อ "กระท่อมหยดน้ำค้าง"

หมอสมุนไพร : ถง เปี้ยนหยุน



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-12-22 22:48:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2019-1-14 15:22

หนิวหลางจื่อหนี่ ( 2 )
ขยายกิจการ ( 188 ) อาการป่วยที่น่าสงสัย ( 14 )

     หมางหมิงซื่อใช้วิชาตัวเบากระโดดออกมาจากหน้าต่างหอเซียงถงโดยไม่สนใจผู้คนอื่น เขาตรงไปในเมืองสอบถามคนแถวนั้นทันทีว่าใกล้ๆมีโรงหมอที่ไหนบ้าง

     "อ๋อ กระท่อมหยดน้ำค้างไงล่ะ ไม่เชิงโรงหมอหรอก แต่หมอที่นั่นก็ฝีมือดีนะ!" คนที่เดินผ่านมาตอบ ชายหนุ่มจึงรีบขอบคุณแล้วตรงไปที่กระท่อมนั้นทันที

      สองขาก้าวและวิ่งอย่างฉับไว กระฉับกระเฉงมากพอที่จะทำให้เขาใช้เวลาไม่กี่เค่อก็มาหยุดยืนหน้ากระท่อมหยดน้ำค้างได้ทันท่วงที (?) หมางหมิงซื่อกำลังจะวิ่งเข้าไปในกระท่อมแต่ประตูดันเปิดไม่ออก ชายหนุ่มเคาะจนมีคนเดินมาเปิดให้

     "นายหญิงข้าจู่ๆก็เป็นลมไปขอรับ!" เขาบอกคนที่เดินออกมา

     "ว่าอย่างไรนะ!? รีบพามานอนบนเตียงนี้ก่อนเร็วเข้า!" หมอถง เปี้ยนหยุนกล่าวแล้วรีบนำทางไป ชายหนุ่มมองคนป่วยที่ถูกวางลงแล้วเห็นปลอกคอประหลาดจึงถอดออกก่อนด้วยกลัวว่าจะรัดคนจนหายใจไม่ออก

     "ท่านหมอขอรับ นายหญิงข้าน้อยเป็นอย่างไรบ้าง!?" หมางหมิงซื่อถามหน้าตาตื่น

      ถง เปี้ยนหยุนยกมือขึ้นปรามว่าให้อีกฝ่ายเงียบ เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าวางบนข้อมือเล็กและปลายนิ้วแตะชีพจรก่อนเงยหน้าขึ้นบอกหมางหมิงซื่อ "นายหญิงของเจ้าป่วยหนักเพราะการเดินทาง ไม่ทราบว่าก่อนหน้านี้พวกท่านไปไหนกันมา?"

     "เส้นทางสายไหมขอรับ ...ราวๆเดือนหนึ่งได้แล้ว" หมางหมิงซื่อตอบ

     "ไม่น่าล่ะ เป็นเพราะภาระการเดินทางรอมแรมในทะเลทรายตลอดหนึ่งเดือน แล้วยังมีภาวะตั้งครรภ์อีก ทำให้นางร่างกายอ่อนแอ ทว่าโชคดีที่เด็กในท้องแข็งแรงมากจึงไม่เป็นอะไร แต่ทั้งแม่และลูกต้องการการบำรุง ระยะนี้จึงยังไม่ฟื้น" ถง เปี้ยนหยุนกล่าวแล้วพับผ้าเช็ดหน้าเก็บ

      อะไรนะ!? ตั้งครรภ์รึ!?!?

      หมางหมิงซื่อพอได้ยินว่านายหญิงตั้งท้องก็เบิกตาโพล่งตกใจ "แต่พวกเรายังต้องเดินทางต่อ.." แล้วทีนี้เขาจะทำอย่างไรดี ต้องพานายหญิงกลับซินเอี๋ยแล้วแต่เกรงว่านางจะอ่อนแอเกินไป ดวงตาสะท้อนใบหน้าสตรีที่กำลังสลบไม่ได้สติ นัยย์แววตานั้นฉายความห่วงใย

     "เจ้าสามารถเคลื่อนย้ายนางได้แต่ระวังๆหน่อย และให้นางดื่มยาตามนี้" หมอหนุ่มเขียนใบสั่งยาแล้วยื่นให้หมางหมิงซื่อพร้อมชุดยาอีกสามห่อ

     "ขอบคุณท่านหมอ" หมางหมิงซื่อประกบมือคารวะแล้วรับใบสั่งยากับชุดบำรุงมา ก่อนมอบสินน้ำใจตอบแทน จากนั้นชายหนุ่มก็ค่อยๆนำร่างของหญิงสาวขึ้นรถม้าแล้วออกเดินทางสู่เมืองเทียนซุยทันที

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -26 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -26 + 5

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1

884

กระทู้

3367

โพสต์

67หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
918103
เงินตำลึง
69171
ชื่อเสียง
179451
ความหิว
2995

ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
16291
ความชั่ว
8136
ความโหด
25073
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-2-26 13:49:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-2-26 13:59

หน้ามรสุมส่งท้ายฤดูหนาว
995
{ หยิบสัญญาจ้างเมืองจินเฉิง 7 }
สวัสดีวันนี้ที่โรงหมอ


        หลิงหลานกับจ้าวเกาะไต้หวันคนปัจจุบัน หลังเก็บผ้าเช็ดหน้าไปเจอตอเข้าก็โดนซัดจนกระอักเลือดสลบเหมือดกันทั้งคู่ เหล่าวีรบุรุษตามท้องเรื่องผู้มาช่วยเอาไว้ได้ทันเวลาก็คือกลุ่มมือปราบสี่พยัคฆ์ผู้เลื่องชื่อแห่งเมืองจินเฉิง ทั้งสี่หอบหิ้วผู้เคราะห์ร้ายเป็นเหยื่อฝ่ามือมหาประลัยมาที่โรงหมอ แต่จะเรียกว่าโรงหมอเลยก็อย่างไรอยู่...ทราบเพียงว่าเป็นคนที่ตรวจรักษาได้ด้วยสมุนไพร ส่วนเชื่อถือได้รึไม่อยุ่ที่เหล่าชาวบ้านจะพิจารณากันเอง

        หลิงหลานรู้สึกตัวขึ้นมาได้เพราะกลิ่นสมุนไพรสุดฉุนแสบโพรงจมูก นางร้องโอดโอยพลางส่ายหน้ารัวๆ เพื่อไล่อาการมึนงง ค่อยสะดุดที่ว่าร่างกายตนเหตุใดไร้เรี่ยวแรงนัก? ครู่หนึ่งถึงกับหามือซ้ายมือขวาไม่เจอ ด้านข้างคือแคร่ไม้บุรุษผมทองนอนหลับตานิ่งสนิทอยู่ แม้สีหน้ายังอ่อนล้าแต่ลมหายใจกลับมาสม่ำเสมอแล้ว ‘ท่านอี้...? ค่อยยังชั่วพวกเรายังไม่ตายสินะ’

         “แม่นาง… ขออภัยที่ต้องนำผ้าคลุมหน้าออก พวกท่านทั้งสองบาดเจ็บภายในพอสมควรร่างกายจึงอ่อนล้า ยาพวกนี้จะช่วยกระตุ้นให้เลือดลมไหลเวียน ใช้เวลาพักรักษาสักสามวันจึงหายเป็นปกติ ระยะนี้ไม่อาจต่อสู้หรือโคจรลมปราณได้” ผู้พูดสวมอาภรณ์เทามวนผมประดับปิ่น ทั้งร่างสมถะให้กลิ่นอายของผู้คงแก่เรียน เดินเข้ามาพร้อมไปแดดด้านนอกคาดว่าทั้งสองหมดสติมาหนึ่งคืนเต็ม

          หลิงหลานกระพริบตามองคนตรงหน้าตัวเขาเต็มไปด้วยกลิ่นยา วาจาสุภาพคล้ายบัณฑิตคาดว่าเป็นหมอที่รักษาพวกตน เนตรกวางที่ยังคงเคลื่อนมองไปรอบๆ เห็นชั้นยาและล่วมสมุนไพรจำนวนไม่น้อยรุ้สึกมึนหัวเพราะจมูกรับกลิ่นดีเกินไป ส่งรอยยิ้มเจือความเป็นมิตรกล่าวว่า “ขอบคุณท่านหมอมาก...ที่ช่วยรักษาข้ากับอาจารย์ ว่าแต่มือปราบทั้งสี่เล่าข้ายังมิทันได้ขอบคุณพวกเขาที่ช่วยชีวิตเลย”

           ผู้ที่ถูกเรียกว่าหมอแย้มยิ้มอย่างสุขุมโบกมือว่าเรื่องเล็กน้อยเขาชอบช่วยเหลือผู้คนอยู่แล้ว “มือปราบทั้งสี่เป็นเจ้าหน้าที่ทางการ ภารกิจรัดตัวไม่อาจรั้งอยู่นานได้หลังส่งพวกท่านเสร็จก็อำลากลับไปแล้ว”

           ‘น่าเสียดายเหลือเกิน… เอาไว้ครั้งหน้าคงต้องไปเยี่ยมหากล่าวขอบคุณด้วยตนเอง’ ใบหน้าหวานที่ยังคงซีดเซียวพยักหน้าขอบคุณ นางเรียกพยัคฆ์หงลู่เข้ามาเพื่อค้นหาขวดน้ำยาสีฟ้าใส หากบาดเจ็บทั้งคู่ย่อมดูแลอีกคนหนึ่งลำบากหลิงหลานไม่ลังเลนัก ในเมื่อย้ำยานี้สามารถรักษาอาการบาดเจ็บได้ก็เปิดจุดออกแล้วดื่มลงไปทันที แก้มขาวซีดกลับมาแดงระเรื่อดังเดิมในเวลาพริบตาราวกับมีเวทย์มนต์ เรื่องนี้ทำเอาท่านหมอประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

          "ยาจากสำนักโอสถใดหรือให้ผลมหัศจรรย์นัก? จะรังเกียจไหมหากข้าขอตรวจสอบดูสักหน่อย?" ชายผู้ดูแลกระท่อมหยดน้ำค้างค่อนข้างเกรงใจคน อีกทั้งยาสรรพคุณดีเช่นนี้ราคาคงสูงเกินเอื้อม หลิงหลานให้ขวดเปล่าที่ยังเหลือหยดน้ำยาสีฟ้าเขาอย่างไม่คิดเสียดาย นึกแต่เพียงของเช่นนี้คงทำเลียนแบบไม่ได้ง่ายๆ อย่างน้อยให้ผู้มีใจศึกษาคงมิผิดอันใด

          แม้จะดื่มยาราเฟย่าแล้ว ท่านหมอยืนยันให้ดรุณีน้อยดื่มยาชามแรกเผื่อไว้หลังจากต้มเสร็จ "ขอบคุณท่านอีกครั้ง... หวังว่าการมาของพวกเราในหนนี้จะไม่สร้างความลำบากแก่ท่าน" มือคู่เรียวประคองส่งให้สินน้ำใจเป็นค่ารักษาก่อนจะช่วยอีกฝ่ายประคองร่างของบุรุษผมทองที่ยังมิได้สติขึ้นมาป้อนยา เซวียนหยวนอี้เฟยแม้กำลังหลับทว่าการระวังป้องกันตัวสูงมาก ไม่ยอมดื่ม..อาการเช่นนี้นางเคยเห็นจึงเข้าไปกระซิบข้างหูเขาเบาๆ

           “ท่านอี้พวกเราปลอดภัยแล้ว… นี่ข้าเอง หลิงหลาน จะป้อนยาให้ท่านนะเจ้าคะ” คล้ายว่าได้ยินเสียงของคนรู้จัก ในที่สุดอีกฝ่ายยอมกลืนยาลงไป มือคู่เนียนยกผ้าซับมุมปากให้เขากิริยาระมัดระวังยิ่ง ทอดถอนใจว่าหนนี้เคราะห์ดีชะตายังไม่ถึงฆาตจึงรอดมาได้ นางหันไปเห็นเหยากวงปีกลู่หางตกมานานหลังมารดาสลบเหมือด เข้าไปอุ้มขึ้นมาลูบปลอบขวัญจิ้บน้อย แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าผ้าเช้ดหน้าเจ้าปัญหายังอยู่ที่ตัว…

           ‘เปื้อนทั้งดินและเลือด...หมองหมดเลย ซักก่อนนำไปคืนดีกว่า’ หลิงหลานขอยืมหลังโรงหมอเพื่อแช่ผ้าแล้วลงมือชะล้าง ผ้าเช็ดหน้าดอกเหมยขาวใครกันเล่าจะทราบว่านำเภทภัยได้ขนาดนี้ ร่างเน่งน้อยพึ่งลมจนแห้งแล้วชั่งใจว่าควรบอกเรื่องชายนิรนามคนนั้นเตือนแม่นางมู่ซีหลิวดีรึไม่? จากนั้นเอ่ยฝากบุรุษผมทองไว้กับโรงหมอชั่วคราวเพราะตนจะเดินทางนำของไปคืนยังหอเซียงถง

         "ผ้าเช็ดหน้า เอย ผ้าเช็ดหน้า ที่แท้เจ้าซ่อนความลับอะไรเอาไว้กันแน่ถึงได้นำพาหายนะมาสุ่ผู้คนได้เช่นนี้?" ระหว่างที่นั่งไพล่บนหลังสิงโตทองคำไป หลิงหลานก็เปยขึ้นมาอย่างเหนื่อยหน่ายใจ ลึกๆ แล้วนางขบขันเสียมากกว่า เหตุเกิดก็เพราะผ้าเช้ดหน้าผืนเดียวคนแทบเอาชีวิตไม่รอด!!

ดื่มราเฟย่า






แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +15 คุณธรรม +7 ความโหด โพสต์ 2019-2-26 14:07

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +30 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 30 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หวงตี้เน่ย์จิง
หน้ากากจิ้งจอกหิมะ
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
เซ็กเธาว์
ตัวเบาขั้นสูง
โล่ห์สกูตุม
ธนูเจย์วิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x3
x1
x1
x4
x1
x1
x25
x5
x1
x1
x1
x30
x100
x2
x1
x15
x16
x8
x34
x3
x10
x5
x900
x2
x1
x5834
x4
x84
x90
x30
x140
x1
x16
x165
x1
x120
x500
x500
x903
x15
x2
x5
x5
x35
x1250
x9999
x5
x5
x41
x4
x546
x3
x4
x11
x3
x2
x27
x2
x30
x38
x8
x535
x146
x620
x18
x406
x37
x4340
x17
x700
x1052
x98
x2010
x32
x275
x541
x515
x853
x100
x3
x1114
x244
x4024
x290
x42
x792
x1785
x1719
x205
x4322
x74
x318
x392
x740
x2
x223
x72
x70
x115
x1
x6
x1
x1010
x77
x35
x1506
x120
x1
x135
x4
x9999
x898
x2
x21
x273
x1066
x4200
x3837
x5
x1177
x1230
x78
x458
x9999
x899
x24
x86
x1
x260
x552
x2770
x367
x63
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x90
x5783
x77
x3695
x199
x12
x3874
x9
x15
x3312
x3
x9
x544
x204
x7
x9
x141
x15
x6
x202
x715
x6
x16
x62
x397
x59
x3
x100
x5
x12
x2
x3
x138
x1
x3
x1
x1478
x300
x81
x5439
x401
x334
x2524
x1174
x9999
x2
x9
x2
x283
x3793
x5350
x910
x849
x11
x254
x812
x100
x300
x50
x556
x2100
x9999
x11
x1336
x9999
x9999
x2197
x1125
x389
x67
x1110
x1
x1418
x32
x1943
x912
x227
x1
x267
x532
x481
x151
x671
x1696
x1643
x2435
x9999
x2390
x3356
x1329
x2942
x327
x1941
x2219
x1942
x108
x43
x1
x30
x1779
x1115
x33
x1
x8015
x4510
x67
x325
x70
x223
x438
x1828
x60
x1695
x219
x300
x18
x244
x167
x8
x65
x30
x9999
x5
x360
x1066
x144
x31
x251
x18
x1
x281
x9999
x2457
x707
x10
x20
x5
x99
x9999
x110
x3577
x111
x713
x176
x2
โพสต์ 2019-3-3 16:13:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-3-3 16:14

{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 2 : อินเดอะดรีมเฮ้าส์ !! บ้านในฝันของฉันเอง}
{สัญญาจ้าง จินเฉิง 13}
{ ตอนที่ 79 : มาทำงาน เอาเงิน ต้องการเงิน เห็นเงินดี}

        สวัสดีครับทั่นผู้ชม ขอต้อนรับสู่คนโลภ อยากมีแฟนเอาสักคน แต่ว่าเบื่อแฟนนอกใจ เอาล่ะ เข้าเรื่องต่อ เป่าหลิงหลังจากที่ได้รับสัญญาจ้างเธอก็เดินทางต่อเธอจะต้องเข้าไปที่กระท่อมหยดน้ำค้าง ซึ่งแน่นอนว่ามันอยู่ในเมืองจินเฉิง เป่าหลิงก็เดินทางไป อย่างเงียบงัน นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นเหลือบมองบริเวณโดยรอบ..เนื้อหาในสัญญาจ้างนั้นเขียนว่า

        ใครมีสมุนไพรปริมาณมากบ้าง ข้าได้ยินข่าวจากชาวบ้านในแถบเมืองท่าเหลียนเซ่า ว่าเกิดโรคฝีดาษ ในตอนนี้เมืองท่าเหลียนเซ่าเป็นเขตห้ามผ่าน ไม่มียารักษา เพราะฉะนั้นเธอเป็นคนที่เดินทางตามหาของป่าอยู่แล้วน่าจะเหมาะกับเรื่องนี้เหมือนกันสินะ?..เอาเถอะ แต่อยู่ๆก็เกิดโรคฝีดาษนี้นะ...ก็ไม่มีใครอยากจะยุ่งโรคนี้เท่าไรหรอก..

        ‘โรคฝีดาษก็ไข้ทรพิษนั้นล่ะเป่าหลิง..ที่มีตุ่มขึ้นตามตัวน่ะ’ เสียงของฝ้าเฉี่ยนั้นกล่าวบอกกับเธอ ท่าทางแล้วน่าจะเป็นโรคร้ายแรงไม่เบาเลยทีเดียว “เป็นโรคติดต่ออย่างงั้นหรอ ถึงขั้นปิดเขตเมืองท่าเหลียนเซ่าเป็นเขตต้องห้ามกันเลยทีเดียว” เป่าหลิงนั้นกล่าวถามทางฝ้าเฉี่ย

        ‘อืม..ใช่สามารถติดต่อกันได้ผ่านการอยู่ใกล้ชิดกับผู้ป่วย หรือการหายใจเอาเชื้อที่อยู่ในละอองเสมหะ น้ำมูก หรือน้ำลายของผู้ป่วยเข้าไปนั้นล่ะ เพราะฉะนั้นหากเจ้าจะเข้าไปเขตอะไรแบบนั้นเจ้าควรรักษาตัวเองดีๆ...อ่ะ แต่มารนี้ป่วยได้ด้วยหรอ ‘-’ เดินลมปราณก็หายแล้วนี้หน่า..’ เสียงของฝ้าเฉี่ยนั้นบอกแบบนั้นล่ะ เป่าหลิงเงียบไปเล็กน้อยก่อนที่จะกรอกสายตามองบน

        “ถึงแล้ว..” เป่าหลิงนั้นพูด ระหว่างที่กำลังอยู่ด้านหน้ากระท่อมแห่งหนึ่ง ซึ่งแน่นอนว่าด้านในนั้นมีใครบางคนที่กำลังนั่งอ่านอะไรบางอย่างงึมงัมๆ

        “...สวัสดี ข้ามาทำสัญญาจ้าง...ด้านในนี้ใครกันที่ชื่อ...อ่ะ..มีคนเดียว ก็คงจะเป็นคนเดียวนั้นล่ะ เจ้าชื่อ ถง เปี้ยนหยุน ใช่ไหม?” เสียงของเป่าหลิงนั้นกล่าวถาม ชายที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ก็ตกใจน้อยๆ เพราะสิ่งที่เขาเห็นนั้นก็คือร่างของเด็กสาวที่...กำลังยืนมองเขาอยู่..

        เป่าหลิงนั้นชูสัญญาจ้างนั้นขึ้นมาก่อนที่จะพูด “ข้ามาตามไอ้นี้..นีทเงิน”





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2
โพสต์ 2019-3-3 19:08:16 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-3-3 21:02

{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 2 : อินเดอะดรีมเฮ้าส์ !! บ้านในฝันของฉันเอง}
{สัญญาจ้าง จินเฉิง 13}
{ ตอนที่ 79 : ไอ้บ้าเอ่ย อยากโดนตบหรอ?}

       “อ่ะ..แม่นาง...ขอบคุณที่ท่านช่วยเหลือ..ข้าว่าเรามาเริ่มกันเลย คือข้าได้ยินข่าวเรื่องโรคระบาดที่เมืองท่าเหลียนเซ่า ข้าได้นั่งอ่านตำรานั่งคิดค้นสูตรยาจนสามารถรักษาได้ แต่เพียงวัตถุดิบที่ใช้มันค่อนข้างหายากและไม่สามารถซื้อได้ในตลาดทั่วไปน่ะขอรับ..” เขานั้นบอกเช่นนั้น ก่อนที่เป่าหลิงจะเงียบไปเล็กน้อย..

       “อาฮะ..มิน่า..เอาง่ายๆก็คือหาวัตถุดิบสามอย่างให้นั้นใช่ไหม?” เป่าหลิงกล่าวถาม แต่ทว่าเมื่อเขาได้ยินก็ขมวดคิ้ว ก่อนที่จะคิดอะไรบางอย่าง “แม่นางคงเข้าใจผิดแล้วกระมัง ไม่ใช่การหาวัตถุดิบสามอย่างนะขอรับ เป็นการหาวัตถุดิบเพื่อมาทำของสามอย่างต่างหากล่ะขอรับ..” เขากล่าวเช่นนั้นก่อนที่จะส่งยื่นสูตรยาานั้นมาให้..

        “คือว่า สมุนไพรหลักๆที่ต้องใช้ส่วนตัวยาตัวอื่น ข้ามีหมดแล้วครบแล้วล่ะขอรับ ปริมาณตมนี้ ต้องใช้เยอะพอสมควรเลย เพื่อปรุงยาให้พอดีกับชาวบ้านในเมืองเหลียนเซ่า...ข้าอยากจะออกตามหา แต่ทว่าก็ต้องพยายามรื้อชีวิตผู้คนมาน่ะขอรับ..” เขาพยายามอธิบายให้เป่าหลิงนั้นได้รับทราบแต่ทว่าตอนนี้เด็กสาวกลับสติหลุดไปแล้ว…

( รายการสมุนไพรเสริม )
-บัวหิมะ 1000 ต้น
-โสมร้อยปี 1000 ต้น
-พริกฮวาเจียว 1000 ต้น
-หัวไซเท้า 5000 ต้น
-ดอกโบตั๋น 5000 ต้น
-ดอกหงฮว่า 5000 ต้น
-รากบัว 5000 อัน

( สมุนไพรหลัก )
-หญ้าน้ำค้าง 10,000 ต้น

( กระสายยา )
-ขนแมวล้ำค่า 500 อัน
-ขนจิ้งจอกล้ำค่า 500 อัน
-เนื้อเยติ 500 ชิ้น
-เขี้ยวงูโบราณสายพันธุ์ไหนก็ได้ 1 อัน

        “ไอ้หายากมันก็จริงหรอกนะ...แต่นี้มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยนี้หน่า?...!!!” เป่าหลิงนั้นกล่าวบอกเช่นนั้น ท่าทางแล้วเธอกำลังนั่งคิดคำนวนอะไรบางอย่างอยู่ล่ะ เคร่งเครียดเชียว จนเมื่อท่านหมอนั้นได้ยินก็รู้สึกลำบากใจแทน..

        “เอ่อ...หมายความว่าเยี่ยไรหรือขอรับ?...ข้ารู้ แต่ว่าเงินที่ตอบแทนก็มีนะขอรับแม่นาง” เขานั้นพยายามคิดต่อบอก เป่าหลิงเมื่อได้ยินก็ส่ายหัวๆ ท่าทางของเธอราวกับต้องพูดอะไรบางอย่าง..

        “เอาตามตรงเลยไหม? แค่เงินจำนวนเท่านี้ยากยิ่งกว่าอะไรดีเสียอีก แค่ซื้อดอกโบตั๋นกับดอกหงฮว่า ซื้อราคาปกติจะอยู่ที่ 200 ตำลึง หากต้องการ 5000 ดอกก็นำไปคูณ มันก็จะเป็น 1,000,000 ตำลึง นั้นมัน หมื่นชั่งเลยนะ?..เจ้ากำลังดูถูกคนค้าขายอยู่หรือไง?” เป่าหลิงนั้นมีท่าทางที่อารมณ์เสียไม่น้อยเลย ไม่นึกเลยว่ามันจะหาได้แบบนี้ …

        ชายหนุ่มคนนั้นเงียบไปเล็กน้อย มันก็จริงอย่างที่พูดจริงๆนั้นล่ะ แค่สองอย่างหมื่นเดียวก็เต็มกลืนแล้ว ก่อนที่เป่าหลิงนั้นจะหันไปทางเขาแล้วกล่าว “เช่นนั้นเจ้าไม่ควรลงสัญญาจ้าง แต่ควรที่จะขอรับบริจากมากกว่า เจ้าต้องติดต่อกับทางการ และให้เขาช่วยเหลือ...ไม่มีทางที่เจ้าคนเดียวนั้นจะทำเรื่องแบบนี้ด้วยตัวคนเดียว..เจ้าเข้าใจสิ่งที่ข้าพูดไหม? สำเหนียกตัวเองบ้างสิโว้ย ย ย ย”

        “ข้ารู้..ข้าเองก็ขอความช่วยเหลือจากทางการแล้ว จำนวนเท่านี้คงไม่มีทางที่จะช่วยเหลือชาวบ้านทั้งด่านได้หรอก...ข้าติดต่อทางเจ้าเมืองของท่าแล้ว ข้าอาสาและเขาเองก็ช่วยด้วย...ข้า..ข้าจึงเดินทางกลับมาวิจัย แต่ทว่าสิ่งที่พวกเขาช่วยเหลือก็มี และอื่นๆ..ข้าจึงต้องหาสมุนไพรตามที่เหลืออีก” เขานั้นพยายามอธิบายบอก เด็กสาวเมื่อได้ยินก็กรอกตาขึ้นบน..

        “ข้าก็บอกว่าอันที่เจ้าต้องหาเพิ่มนี้น่ะ..เจ้าเปิดรับบริจากเสีย…!! เงินนั้น ถ้าเกิดเป็นของหายากจริงๆอย่างเจ้าเขี้ยวงูนี้น่ะ..ก็ตามนั้นล่ะ ไปบอกให้เขาไปหามา แล้วให้เงิน เจ้าอย่าคิดว่าคนทุกคนมีเมตตาต่อเพื่อมนุษย์นักสิ...อย่าโลกสวยไปหน่อยเลย!!! เป่าหลิงบอก เธอท่าทางอารมย์เสีย ก่อนที่จะหันไปหลิวหยิบพู่กันนั้นขึ้นมา…

        “ข้าจะไม่รับทำงานนี้ เพราะตอนแรกนั้นมีแค่ส่วนที่ข้าคิดว่ามันต้องหา อย่างอื่นไม่มีปัญหาหรอก แต่ว่าเจ้าพวกขนสัตว์ ข้าไม่ชอบพวกมัน ไม่มีทางจะหา ข้าจะให้เจ้าได้ถือว่าข้าบริจากมันเห็นแก่เจ้าพวกเดินดินกินกลางทราย มนุษย์ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอแล้วกัน..” เป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้น ก่อนที่จะเขียนๆ แล้วส่งอะไรบางอย่างใส่ห่อ..

        “เอานี้.. ข้าจะให้ บัวหิมะ 1000 ต้น และ โสมร้อยปี 1000 ต้น แล้วก็ ดอกโบตั๋น 1000 ดอก” เป่าหลิงกล่าวก่อนที่จะเอาของพวกนี้นั้นออกมา โชคดีนะ ที่เธอมีมัน.. “แล้วก็ นี้หนังสือบอกทางการให้ช่วยรวบรวมหรือว่าเก็บบริจาก..เจ้าอยากให้ข้าไปติดต่อกับทางการให้ไหม? ข้าเห็นแก่เจ้าที่อยากจะช่วยเหลือคนอื่น..??”

        เป่าหลิงกล่าวถาม

       “เอ่อ..เป็นความคิดที่ดีเลยนะขอรับแม่นาง..เช่นนั้นข้าคิดว่าข้ากับเจ้าเมืองเป่ยไห่จะเปิดรับบริจากที่เมืองเป่ยไห่ อีกสองวันข้าจะเร่งเดินทางไปยังเป่ยไห่ ส่วนทางแม่นาง ข้าคิดว่า..อืม..ช่วยเท่านี้ก็ดีแล้วขอรับ หากแต่จะช่วยรับบริจากนั้นก็จะเป็นสิ่งที่ดีมากเลยขอรับ.. แม่นางลองไปตั้งซุ้มบริจากดูดีไหมขอรับ?” เขานั้นเสนอความคิดเห็น

        “การตั้งซุ้มบริจากนั้นก็อยู่แต่ที่เดิม หากต้องการเช่นนี้ก็คือการเดินทางไป ข้าจะช่วยเก็บรวบรวมด้วยส่วนหนึ่งแล้วกัน..” เป่าหลิงนั้นกล่าวบอกเช่นนั้น ก่อนที่จะสูดลมหายใจ.. “ข้าจะไม่ขอรับสัญญาจ้างต่อนะ..เพราะอย่างไรแล้ว ข้าก็ไม่คิดที่จะรับมันเรื่องเช่นนี้มันเกินตัว ข้าช่วยได้แค่ตามรับบริจากการผู้อื่นแค่นั้นล่ะ”

        เด็กสาวพูดเช่นนั้น ชายหนุ่มก็ดูใบหน้าจะดูดีขึ้นมา ท่าทางแล้วเขาจะได้รับคนที่ช่วยเหลือกันสักหน่อยแล้วนั้นล่ะ.. “เช่นนั้นข้าจะรออยู่ที่โรงทานเมืองท่าเหลียนเซ่า..หากมันครบแล้ว..ข้าหวังว่าจะได้พบท่านอีกครั้ง” เขานั้นกล่าวบอกเช่นนั้น เป่าหลิงก็พยักหน้า..อ๊า..

        “ข้าคงต้องโดนแบนจากการทำสัญญาจ้างไปสัก 1-2 อาทิตย์..เห่อ..แต่ช่างเถอะ ข้าไม่ถืออะไรนักหรอก..” เป่าหลิงนั้นทำท่าทางเหมือนกับเบื่อๆ… ก่อนที่จะเดินออกมาปล่อยให้อีกฝ่ายนั้นเงียบไป..แต่เดี๋ยวนะ..แม่นางชื่ออะไรกัน?







แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +20 คุณธรรม +15 ความชั่ว +3 ความโหด โพสต์ 2019-3-3 19:12
บัวหิมะ โสมร้อยปีที่มอบให้ครบถ้วน ขาดเพียง-ดอกโบตั๋นอีก 4000 ต้น   โพสต์ 2019-3-3 19:11

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +444 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 444 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-7-16 22:22

ขึ้นไปด้านบน