ดู: 121|ตอบกลับ: 3

{ เมืองหลงซี } โรงเตี้ยมเตี๋ยอิง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-12-20 17:59:15 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2019-8-9 22:02





โรงเตี๊ยมเตี๋ยอิง

{ เมืองหลงซี }






【โรงเตี้ยมเตี๋ยอิง】
โรงเตี้ยมขนาดกลางที่มีอายุความเป็นมาและประวัตินานพอกับเมืองหลงซี
เมืองเล็กๆ แม้ไม่คึกคักจอแจเท่าเทียนซุยในภูมิภาคเดียวกัน
แต่ก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายโบราณที่น่าค้นหา ข่าวลือถึงขุมทรัพย์
รวมไปถึงสถานที่ลึกลับโบราณมากมาย รอวันที่นักเดินทางมาพิสูจน์
โรงเตี๊ยมแห่งนี้เปิดบริการแก่ผู้คนทุกชนชั้น ไม่แบ่งแยกเชื้อชาติเผ่าพันธุ์





บะหมี่น้ำกุ้งทะเล

 ของขึ้นชื่อเมืองหลงซี ผู้ใดแวะผ่านแล้วไม่ได้ทานถือว่ามาไม่ถึง

กุ้งทะเลแห้งเมื่อนำมาต้มทำน้ำซุปแล้วให้รส มัน เค็ม กลมกล่อม

ทานคู่กับหัวหอมชุปแป้งทอดร้อนๆ ซดน้ำตามนี่ละเด็ดจริง!!





 เจ้าของกิจการ : อิง เอียนซา

อุปนิสัย : แม้จะตัวเล็ดแต่ใจไม่เล็ก นางดูแลโรงเตี้ยมแห่งนี้ด้วยชีวิตและด้วยหัวใจ

ใครกล้ามาหาเรื่องทะเลาะวิวาทในโรงเตี้ยม เป็นสั่งกลุ่มนักเลงที่เลี้ยงไว้และขาประจำช่วยจับโยน





ชื่อกิจการ: โรงเตี้ยมเตี๋ยอิง
เจ้าของกิจการ: อิง เอี้ยนซา
ประเภทร้าน: บริการห้องพักสุราอาหาร ค่ำคืนมีการแสดงขับร้อง ฟ้อนรำนอกด่าน
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 09.00 - 23.00

#ประทับตรา: ผู้ว่าเมืองหลงซี



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

49

กระทู้

661

โพสต์

23หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
333
เงินตำลึง
3329
ชื่อเสียง
114559
ความหิว
-188

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
655
ความชั่ว
0
ความโหด
0

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2019-1-16 17:33:43 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ไป๋ฟางหรง
บทที่ 123 : ก้าวแรกสู่หนทางปราชญ์พเนจร(5)

        ระหว่างเดินชมสระเยี่ยนฉือหนิงพร้อมพูดคุยแลกเปลี่ยนกับบัณฑิตซวง  ไป๋ฟางหรงได้เอ่ยเล่าเรื่องจุดหมายของนางที่ไปไกลถึงชิงไห่  บัณฑิตร่างสูงก็ตกใจเป็นอันมาก  เขาดูจะไม่เห็นด้วยนักที่สตรีสองคนต้องไปตกระกำลำบาก แต่ก็อวยพรให้พวกนางโชคดี และยังให้คำแนะนำอีกหลายอย่าง เช่นว่าควรเตรียมซื้อเครื่องเทศ เสบียงที่จำเป็นที่ตลาดเมืองเทียนซุยไปดีกว่าจะไปหาที่หลงซีที่เป็นเมืองค่อนข้างกันดารกว่าเทียนซุยมาก  

บัณฑิตซวงเองก็ไม่เคยไปเยือนชิงไห่  แต่บางครั้งที่เขามีโอกาสไปเมืองหลงซีก็มักจะได้ยินเรื่องเล่าถึงความกันดารและทุ่งหญ้าสุดลูกหูลูกตา  จำต้องอาศัยนักเดินทางที่เชี่ยวชาญ  มิเช่นนั้นอาจหลงทิศไปยังที่ที่ไม่ควรไปจนต้องอ้อมเสียเวลากว่าจะถึงด่านชิงไห่  อาจจะต้องอดน้ำอดอาหารเพราะขาดเสบียงได้  ทางที่ดีเมื่อมาถึงหลงซีให้นางมานั่งเก็บข้อมูลที่โรงเตี๊ยมอันเป็นแหล่งแลกเปลี่ยนข่าวสารของนักเดินทางสักระยะจะดีกว่า  

         ไป๋ฟางหรงได้แต่ขอบคุณคำแนะนำของบัณฑิตซวง  เพราะหลายอย่าง นางผู้ไม่มีประสบการณ์ก็เลินเล่อเกิดกว่าจะคิดถึง  หญิงสาวจดจำเรื่องนี้เอาไว้เป็นบทเรียนชีวิต  เพราะหากนางจะเลือกเดินในเส้นทางปราชญ์พเนจร  จะยึดติดอยู่กับภาพการเดินทางแบบภายในต้าฮั่นที่ถนนหนทางชัดเจน มีเมืองหรือโรงเตี๊ยมให้หยุดพักตลอดไม่ได้

เป็นครั้งแรกที่ไป๋ฟางหรงและฮว่าเจียวซินเห็นภาพสิ่งที่ต้องเผชิญชัดขึ้น

ทั้งสองตัดสินใจปลอมแปลงตัว สวมชุดบุรุษสีหม่นเมื่อออกจากเทียนซุย   และทำตามคำแนะนำของบัณฑิตซวงทุกประการ

“--ตามลำธารไปเรื่อยๆ”
“ระวังป่าไผ่ เอาม้าเข้าไปไม่ได้ต้องอ้อม”
“ทะเลสาบสีชมพูสวยก็จริงแต่เกลือทั้งนั้น ข้าต้องตามหาแหล่งน้ำ นึกว่าจะตายแล้ว”
“อย่าไว้ใจโรงเตี๊ยมที่เปิดอยู่กลางทาง--”

          หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาในโรงเตี๊ยมเตี๋ยอิงจะพบนักเดินทางหนุ่มน้อยสองคนสวมหมวกไผ่ผ้าไหมปิดหน้าปิดตามานั่งจิบชาพูดคุยราวรอคอยผู้ใดอยู่   แท้จริงคือไป๋ฟางหรงและฮว่าเจียวซินที่กำลังนั่งลอบฟังผู้คนเดินทางพูดคุยเพื่อเก็บข้อมูล   พวกนางไม่อยากจะสุงสิงกับผู้ใดมากด้วยต้องระมัดระวังตัวเองในฐานะสตรี และทั้งคู่ก็ไม่มีวรยุทธ์  คนในโรงเตี๊ยมแห่งนี้ก็ร้อยพ่อพันแม่  หากมีผู้ไม่หวังดีรู้จุดหมายปลายทางของพวกนางก็คงไม่ใช่เรื่องฉลาดนัก   พวกนางจึงทำตัวเหมือนเงาสีเทาๆที่กลมกลืนไปกับคนพเนจรทั่วไป

ข้อมูลบางอย่างฟังแล้วก็ต้องวิเคราะห์ไว้หูว่าคนพูดตั้งใจโอ้อวดเกินหรือไม่  แต่เรื่องวิจารณญาณไป๋ฟางหรงไม่มีปัญหา ข้อมูลเรื่องเล่าจากแต่ละปากเมื่อนำมาประกอบกัน หญิงสาวก็ได้แผนที่บอกจุด พื้นที่สังเกตสำคัญและเส้นทางการเดินทางคร่าวๆภายในชิงไห่  ทุกค่ำหลังกลับขึ้นห้องพัก ไป๋ฟางหรงก็จะจัดการจดลงแผ่นหนังเป็นแผนที่เอาไว้  

          วันนี้ก็เช่นกัน  เมื่อถึงเวลาสตรีในชุดบุรุษทั้งสองก็กลับขึ้นห้องพัก  ไป๋ฟางหรงนั่งลงที่โต๊ะเขียนหนังสือ อุ้มไข่ปริศนามี่อิงมาวางบนหน้าตักกอดให้ความอบอุ่นตามที่ทำทุกวัน แล้วก็ลงมือเขียนรายละเอียดในแผนที่เพิ่มขึ้น  ดูเหมือนว่าพวกนางจะเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางออกไปในทุ่งหญ้าชิงไห่แล้ว  

นัยน์ตาโศกหันมองนกพิราบขาวที่บินเข้ามาในห้องพักพร้อมจดหมายตอบกลับจากฉางอัน  มือเรียวแกะจดหมายออกอ่าน ทุกตัวอักษรทำให้นางคิดถึงถึงคนเขียนเหลือเกิน

         --ที่ฉางอันก็เป็นอย่างที่ข้าได้เล่าไป
      สุดท้ายนี้หวังว่าเจ้าจะได้รับจดหมายฉบับนี้ก่อนออกจากหลงซี
ตอนกลางคืนของเขตทุ่งหญ้าหนาวน้ำค้าง เตรียมผ้าห่มหนาๆไปด้วย
จัดสมุนไพรบำรุง แก้หวัดไปสักห้าหกชุด  รักษาตัวเองดีๆ ข้ารอเจ้ากลับมา
คิดถึง
ต้วน หงส์


โฉมสคราญคลี่ยิ้มอ่อนหวาน ระยะทางทำให้ใจโหยหา จากเดิมที่รักอยู่แล้ว คล้ายจะยิ่งรักแนบแน่นมากขึ้นไปอีก  มือเรียวยกพู่กันขึ้นมาเขียนจดหมายตอบกลับ  ก่อนจะดับไฟนอน เพราะตั้งแต่วันพรุ่งนี้ นางจะต้องเผชิญความยากลำบากที่แท้จริงแล้ว  แขนเรียวกระชับกอดไข่สีม่วง

พี่ต้วน...อวี้เอ๋อห์...ซีเอ๋อห์...อาจื้อ…

คนงามเข้าสู่นิทราโดยมีภาพครอบครัวกล่อมเข้านอน




@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2019-1-16 18:17

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -32 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -300 + 25 -32 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1

33

กระทู้

499

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
107493
เงินตำลึง
9996755
ชื่อเสียง
104156
ความหิว
238

ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
590
ความชั่ว
0
ความโหด
125
ภูตวารี
เลเวล 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2019-1-21 22:37:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด

a

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2019-1-22 11:22

                การเดินทางตามครรลองคลองข้างทางไม่ใช่ธรรมนะเออได้มาถึงเขตสุดปลายเหลียงโจวใต้และใกล้จะทะลุขึ้นเหลียงโจวเหนือยแล้ว


                เมร์กและม่อเซียงหลังจากที่พักอย่างรวดเร็วในโรงเตี๊ยมสามหมั่นโถว


                ไม่สิ


                หมั่นโถวสามรสต่างหากหรือชื่อจริงก็คือโรงเตี๊ยมสิบสี่นั่นเอง


                โรงเตี๊ยมปริศนาที่เต็มไปด้วยหมั่นโถวมากมายเรียงรายอยู่ด้านหน้า


                “ข้าไม่เอาหมั่วโถวแล้นะซีฟ่าน...”ม่อเซียงกล่าวอย่างเหนื่อยอ่อนเมื่อเช้านางก็ต้องกินหมั่วโถว


                แถมระหว่างทางก็มีแต่หมั่วโถวหมั่นโถว หมั่นโถวววววววววววววววว


                “นั่นสินะข้าว่าก็สมควรจะพอแล้วเหมือนกัน กินแต่แป้งมันไม่ดีอยู่แล้วละนะ”เมิร์กเห็นด้วยกับหมั่วโถวโภชนาการที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก


                แม้รสชาติจากต่างกันไปตามรสชาติของวัตถุดิบหรือสิ่งที่เอามาแต่งแต้มแต่มันล้วนมีส่วมผสมหลักคือแป้งละนะ


                “แต่เราใกล้จะถึงรึยัง?ข้าว่าเราเดินทางกันมานานมากแล้วนะซีฟ่าน”ม่อเซียงออกมาขณะก้าวเดินไปข้างหน้า


                สำหรับนางนางจำแทบไม่ได้แล้วว่าเดินมากี่ก้าวกันแล้วเพราะมันไกลมาก


                จากทุ่งหญ้าเป็นทะเลจากทะเลเป็นที่ราบ และนี่ก็ใกล้เขตที่ราบสูงแล้ว


                จากการคาดการณ์แล้วพวกนางทั้งสองคนต้องเดินทางมาไกลมากแน่นอน


                “น่าจะใกล้แล้วละเราผ่านฮั่นจงมาได้ประมาณสองเมืองแล้ว ข้างหน้าก็น่าจะเป็นหลงซี แล้วก็จินเฉิงอู๋เว่ย แล้วก็แบ้ม”ซ่าหวนลำลึกถึงเส้นทางการออกนอกด่านก็พอจะนึกออกว่าทำไมต้องเดินทางมาทางนี้


                “งั้นเหรอ..”ม่อเซียงกล่าวขานเสียงยาวนางเองก็รู้สึกเหนื่อยเหมือนกันนะต้องมาเดินทางไกลขนาดนี้ในระยะเวลาสั้นๆทุกวันติดต่อกันเป็นเวลานาน


                “ไว้ถึงจินเฉิงเจ้าค่อยพักก็แล้วกันนะ” เมิร์กยิ้มกล่าวและเดินนำต่อไป


                เจ้าจิ้งจอกสองหางสีแดงที่มีลายทองผัวผันแข้งขาม่อเซียงเป็นเชิงให้กำลังใจ


                สัตว์สามารถรับรู้จิตใจของคนได้ดีกว่าเจ้าของร่างเสียอีกในบางครั้งมันจึงเข้ามาออดอ้อนม่อเซียง


                “จ้าๆไว้ข้ากับซีฟ่านว่างจะตั้งชื่อให้เจ้านะ”ม่อเซียงก้มไปลูบหัวเจ้าจิ้งจอกแดงสองหางที่มีลายสีทอง


                “บ็อกๆ”เจ้าจิ้งจอกแดงสองหางที่มีลายสีทองเห่ารับและเอาหัวไปน้วยขาม่อเซียงต่ออีกเล็กน้อย


               
                การเดินทางไกลนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับหลายๆคน


                ส่วนใหญ่ล้วนล้มเลิกกันไปก่อนกลางทาง


                ยิ่งสำหรับชาวฮั่นทั่วไปที่ติดแผนดินเกิด


                บางคนยังไม่เคยออกจากเมืองเกิดของตัวเองจนตายด้วยซ้ำ


                แต่สำหรับเมิร์กที่เดินแทบจะทั่วแผ่นดินแล้ว


                การเดินทางแบบนี้มันง่ายดายยิ่งนัก


                เมิร์กและม่อเซียงเดินทางกันมาจนถึงเมืองหลงซีสถานที่ที่เงียบงันมากกว่าเมืองอื่นหลายเท่า


                คนน้อยมากที่จะมาที่นี่หากไม่ไปทางเทียนซุย ก็จะเลยไปยังจินเฉิงหรืออู๋เว่ยเลยในทันที


                “พักกินข้าวเที่ยงเติมพลังกันหน่อย”เมิร์กดันประตูโรงเตี๊ยมท่าทางสวยงามเข้าไปข้างใน


                ภายในร้านนั้นมีคนอยู่จำนวนหนึ่งพอให้เห็นบ้างประปราย


                “เห้ยไหนบอกที่นี่มาการแสดงวะ”ทันทีที่เปิดเข้าไปก็เห็นชายคนหนึ่งผู้มีสีหน้าแดงก่ำเดินส่ายไปส่ายมาท่าทางหัวเสีย


                “เรามีการแสดงตอนกลางคืนค่ะท่านลูกค้า”หญิงสาวตัวเล็กแต่ใจไม่เล็ก(ส่วนหน้าของหัวใจก็ไม่เล็ก)เดินเช้ามาขั้นกลางระหว่างเสี่ยวเอ้อห์สาวผู้โชคร้ายกับชายร่างยักษ์ที่เมามาย


                “ทำไมวะตอนนี้มันสว่างแล้วพวกแกจะเต้นไม่ได้รึไง” เขากล่าวออกมาด้วยท่าทางหัวเสียเป็นอย่างมาก


                “หรือว่าหลังแสดงเสร็จพวกแกก็ขาย-”


                “พอแค่นั้นจะดีกว่าไหมไอชาย”เมิร์กที่ยืนดูมาครู่หนึ่งก็เดินเข้ามาคล้องคอชายร่างยักษ์ที่เทียบกับเขาก็ตัวพอกัน


                “เห้ยเอ็งมีอะไรวะ”


                “เดียวผมไปคุยกับเขาให้เองรอแปปนึงนะครับ”เมิร์กยิ้มให้กับหญิงสาวตัวเล็กและลากคอชายร่างยักษ์ที่เมาแอ๋ไปหน้าร้าน


                “เอ่อสวัสดีค่ะ”ม่อเซียงไม่รู้จะทำอะไรดีกับสถานการณ์ตรงหน้าก็ก้มหัวทักทาย


                “อืม”สาวน้อยพยักหน้ารับพร้อมกับลดมือลงไม่สั่งการลูกน้องท้งหลายที่แอบซุ่มอยู่ต่างจุดต่างๆ


                เมิร์กเดินกลับเข้าไปในสภาพบาดเจ็บน้อยมากต้องขอบคุณเกราะทองของเขาทำให้ชายคนนั้นไม่ใช่ปัญหาอะไรมาก


                “ขอบคุณ”สาวน้อยกล่าวตามมารยาทก่อนจะเดินกลับไปปลอบใจเสี่ยวเอ้อห์สาวที่หลังร้าน


                “เราเองก็กินข้าวกันเถอะ”เมิร์กหันไปบอกม่อเซียง


                “เอ่อ อื้ม”ม่อเซียงยิ้มรับ อย่างน้อยเขาก็น่าจะทำเรื่องที่ถูกต้องละนะ


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -3 เงินตำลึง -150 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -3 -150 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกวียนขนส่ง
คัมภีร์พ่อค้า
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x12
x98
x18
x5
x8
x10
x15
x10
x14
x1
x6
x32
x3
x15
x5030
x30
x6889
x2
x9999
x4963
x1998
x100
x10
x10
x10
x25
x4
x6
x1
x10
x1
x20
x1
x15
x140
x108
x30
x10
x10
x306
x3056
x2
x5
x5
x78
x8
x4
x555
x80
x387
x50
x256
x12
x16
x13
x2
x1
x592
x9
x21
x1
x3
x258
x32
x30
x4
x2
x120
x1
x20
x9
x30
x58
x26
x1
x1836
x1
x31
x6
x14
x1
x1168
x1090
x4199
x16
x21
x9999
x52
x34
x78
x50
x2697
x53
x120
x10
x77
x6
x1067
x898
x30
x80
x9450
x100
x200
x9999
x9999
x6404
x1170
x7657
x6272
x200
x500
x236
x176
x500
x123
x35
x450
x5
x342
x20
x55
x3364
x89
x23
x18
x7
x6
x25
x1823
x10
x388
x200
x150
x107
x9999
x4283
x755
x9999
x5090
x128
x142
x9999
x1512
x30
x91
x613
x74
x1414
x230
x9999
x2567
x774
x160
x79
x30
x678
x587
x4
x20
x3986
x1
x54
x1

124

กระทู้

1572

โพสต์

43หมื่น

เครดิต

อิงฮวาในวันเดอร์แลนด์

เงินชั่ง
440963
เงินตำลึง
84649
ชื่อเสียง
193205
ความหิว
436

ตราเมเปิ้ลพวกเรามาอธิษฐานขอลูกแฝดกับเจ้าแม่ใบรับรองเหมือง(ซานกั๋วเหริน)/รายสามเดือนใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)ป้ายตลาดมืดตราหนูตราหุบเขาปีศาจ

คุณธรรม
11688
ความชั่ว
8243
ความโหด
14870
ห่านฟ้า
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2019-6-12 21:36:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2019-6-13 07:07

อีเว้นท์พิเศษสมาคม

          “......” จากนั้นทั้งสามคนก็ออกเดินทางมาซึ่งแน่นอนว่า ไม่ได้เดินทางกันมาแบบปกติหรอกนะพวกเขาวิ่งกันมานั่นแหละ อี้หลงบอกชอบให้วิ่งกระโดดสูงๆเส้าเทียนจึงตามใจลูก

          ลูกคนแรกคนเป็นพ่อก็ต้องทะนุถนอมเห่อเป็นธรรมดา ‘ลูกข้าใครอย่าแตะ!!!’ ความรู้สึกของเขาเป็นเช่นนี้จึงต้องพยายามทำตัวให้ดีเพื่อจะเป็นแบบอย่างดีต่อเด็กน้อยแก้มซาลาเปา

          ทั้งสามเข้ามาในโรงเตี๊ยมเมืองหลงซีก่อนจะมีเสี่ยวเอ้อห์สาวออกมาต้อนรับ “ยินดีต้อนรับคุณชายทั้งสองท่าน ไม่ทราบว่าจะรับอาหารหรือเข้าพักค้างแรมเจ้าคะ” เสียงหวานถามพลางมองหนูน้อยที่อยู่ข้างหลังร่างสูง

          “พวกข้ามานั่งกินชิลล์ๆน่ะ ขอโต๊ะหัวมุมตรงโน่น” หยางจินหยางเป็นคนออกหน้าในการพูดคุยกับเสี่ยวเอ้อแทนเส้าเทียน ตัดสินใจที่จะนั่งโต๊ะหัวมุมเพื่อพูดคุยกันในเรื่องส่วนตัวมันก็จะโล่งผู้คนด้วย เหมาะเหม็งสุดๆ

          “เชิญตามทางนี้เจ้าค่ะ” นางผายมือแล้วเดินพาแขกทั้งสามมานั่งที่โต๊ะ

          “.....” เส้าเทียนนั่งตรงข้ามกับผู้ดูแลหยางข้างๆมีอี้หลงนั่งอยู่ ใบหน้าคมคายหรี่ตามองโต๊ะรอบข้าง

          “ข้าขอไก่ขอทานสี่ตัว กับสุรารสเลิศที่สุดของร้านเอามาเลยสิบไห เอาชาเก๊กฮวยมาด้วย” แต่ละคนดื่มสุรากันได้หลายไหโดยไม่เมาด้วยซ้ำคอทองแดง ส่วนชาเก๊กฮวยสั่งให้เด็กชายที่นั่งอยู่กับบิดาตรงข้ามฝั่งเขา

          “ได้เลยเจ้าค่ะ” จากนั้นเสี่ยวเอ้อสาวก็เดินไปส่งออเดอร์ให้กับคนครัวเพื่อให้ทำอาหารตามที่แขกสั่ง

          หยางจินหยางนั่งลูบคางที่ไม่มีหนวดขึ้นสักเส้นเหตุผลก็เพราะว่าอวัยวะเบื้องล่างไม่มีแล้วเหมือนกับเส้าเทียน “เจ้ายังจำในตอนที่พวกเราสองคนประลองกันได้อยู่ใช่ไหม”

          “อ่า… อืม เจ้าแพ้ข้า” พยักหน้าจำได้ลางๆเลยประลองอยู่ แต่ในตอนนี้ก็ไม่มีเวลาที่จะกลับไปลงสนามประลองเท่าไหร่ มีเรื่องราวหลายอย่างที่จะต้องสะสางจนเป็นคนไม่เคยว่าง

          นัยน์ตาคู่เล็กกระพริบตาสงสัย “ท่านพ่อกับพี่ชายเคยต่อสู้กันด้วยรึขอรับ”

          “ถูกต้อง แต่ในตอนนั้นข้าแพ้เจ้าก็จริงเจ้าหนูรู้ไหมพ่อเจ้าน่ะมีกำลังในใช้วรยุทธพิศดาร” ผู้ดูแลหยางสัมผัสได้ถึงลมปราณอีกฝ่ายที่มันดูทมิฬเหี้ยมโหด

          “ไม่รู้ขอรับ” หวงอี้หลงตอบใช่แล้ว… เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวของบิดาเลยด้วยซ้ำไป

          “ข้าว่าเจ้าอย่าคุยเรื่องนี้ดีกว่า อี้หลงยังเป็นเด็กไม่ควรรู้เรื่องยุทธภพหรอก” ชายหนุ่มต้องการให้ร่างป้อมเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่ดีไม่ข้องเกี่ยวกับเรื่องนี้ยุทธภพที่มีแต่ความวุ่นวายฆ่าฟันกันเป็นผักเป็นปลา เรื่องเคล็ดวิชาของตนเองอีก

          “ทำไมจะต้องปิดกั้นไม่ให้เจ้าหนูด้วย ถึงอย่างไรซะโตขึ้นเขาก็ต้องรับรู้” ดูท่าทางแล้วสหายไม่ต้องการจะเล่าให้ฟังเลย เลือกที่จะไม่พูดสินะ… แต่มันไม่ใช่สไตล์ของเขา แล้วลมปราณที่สัมผัสได้มันคืออะไรกัน

          ในจังหวะนั้นเสี่ยวเอ้อสาวก็ยกไก่ขอทานมาวางตรงหน้ากลิ่นหอมชวนให้น้ำลายสอสี่ตัว พร้อมทั้งสุรารสเลิศทั้งสิบไห มือบางวางถ้วยชาเก๊กฮวยตรงหน้าเด็กน้อย “ทานให้อร่อยนะคะ” ก่อนที่จะนางจะเดินไปรับออเดอร์โต๊ะอื่น

          เส้าเทียนคีบไก่ขอทานแล้วเลาะนำเนื้อไก่ออกมาใส่ถ้วยให้กับบุตรชายจะได้ทานง่ายๆ “ทานเยอะๆ”

          เด็กน้อยคีบไก่ขอทานที่บิดาตักมาให้เข้าปากเคี้ยวละเอียดแก้มทั้งสองข้างขยับขึ้นขยับลงทำให้คนมองมีความสุข “ข...ข้าไม่เคยทานอาหารอร่อยๆเช่นนี้มาก่อน” ตอนที่อยู่กับมารดาต้องอดมื้อกินมื้อเงินไม่พอใช้ ‘อยากให้ท่านแม่มากินด้วยจังเลย’

          “อืม” เส้าเทียนยกไหสุรารินใส่จอกแล้วดื่มพลางทานไก่ขอทานไปด้วย

          “เออนี่เส้าเทียนข้าได้ยินข่าวว่าทางซีอวี้มีเจ้าสัวท่านหนึ่งกำลังเปิดหาสถานที่ชุมนุมใดสะดวกให้จัดงานเลี้ยง 7 ราตรี เขาจะให้ค่าตอบแทนชุมนุมนั้น 50,000 ชั่ง” ผู้ดูหยางบอกข่าวที่ได้ยินแต่ก็ลังเลใจอยู่

          “แล้วเจ้าได้ติดต่อไปหาเจ้าสัวคนนั้นหรือยังล่ะ” สถานที่กิลก์มันควรจะเป็นความลับขมวดคิ้ว

          “ยังเลย ข้าค่อนข้างที่จะลังเลน่ะ เจ้ามีความคิดเห็นว่าอย่างไรล่ะควรแจ้งหัวหน้าชุมนุมดีไหม"

          “ข้าว่าควรจะแจ้งหัวหน้ากิลด์ก่อนนะ” แม่นางหลานนางเป็นคนสร้างหอบูรพาทำเนียบขึ้นมาจะให้ ทำอะไรไม่บอกไม่กล่าวข้างหัวไป เขาคิดว่ามันไม่ถูกต้อง “เดี๋ยวข้าเขียนจดหมายส่งไปแจ้งให้”


{ ถึงหัวหน้าหอทำเนียบบูรพา (หลิงหลาน)

          ได้ยินข่าวว่าทางซีอวี้มีเจ้าสัวท่านหนึ่งกำลังเปิดหาสถานที่ ชุมนุมใดสะดวกให้จัดงานเลี้ยง 7 ราตรี เขาจะให้ค่าตอบแทนชุมนุมนั้น 50,000 ชั่ง แล้วแต่แม่นางเลยว่าจะรับข้อเสนอไหม หากตกลงหรือปฏิเสธอย่างไรก็ส่งจดหมายตอบกลับไปให้ผู้ดูแลหยางแล้วกัน

จากหวงเส้าเทียน }


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ผู้ดูแลลานฝึกยุทธ์หอบูรพาทำเนียบ: หยาง จินหยาง เพิ่มขึ้น 110 โพสต์ 2019-6-13 12:22

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -3 ชื่อเสียง +222 ย่อ เหตุผล
Admin -3 + 222

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
แหวนหลิ่วเทียน
ปลอกสรรพสัตว์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x551
x1
x1
x1
x1
x1
x2
x415
x1
x2
x5
x2
x3
x4
x1
x1
x1
x101
x3
x3
x1
x1
x46
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x19
x10
x2
x1
x100
x10
x35
x2
x6
x1
x7
x973
x970
x970
x970
x9
x39
x20
x23
x30
x9999
x64
x397
x24
x3
x1
x8
x4
x9
x1
x9
x8
x10
x146
x3
x35
x49
x94
x1
x11
x70
x2
x1
x4
x3
x2608
x2600
x2686
x2245
x2500
x105
x15
x30
x260
x62
x2
x2
x9999
x100
x546
x15
x3
x1305
x300
x1914
x110
x1500
x3
x1787
x3365
x1730
x2956
x2315
x2435
x2703
x300
x2326
x146
x5995
x40
x15
x43
x16
x19
x7
x9999
x2973
x30
x15
x10
x62
x19
x1290
x41
x1880
x2529
x7112
x9999
x619
x846
x9
x430
x3
x376
x52
x139
x7567
x1
x5886
x9999
x730
x123
x7
x1
x3
x3361
x215
x2831
x10
x10
x31
x1
x9999
x2758
x265
x173
x1473
x119
x2
x18
x4
x214
x178
x401
x369
x360
x731
x2
x9999
x9999
x1
x9999
x3
x51
x38
x2355
x10
x500
x16
x34
x376
x12
x114
x190
x11
x10
x7
x3
x1117
x173
x2
x3215
x12
x11
x708
x483
x24
x88
x13
x89
x15
x9
x36
x161
x1191
x13
x4
x547
x514
x4641
x10
x5686
x325
x14
x17
x240
x9999
x472
x10
x15
x37
x15
x2956
x9
x7
x84
x1491
x9999
x201
x2195
x3783
x693
x6289
x9999
x788
x826
x3485
x9999
x6722
x9892
x166
x6221
x7301
x189
x36
x1
x100
x6
x1231
x1600
x1732
x97
x152
x17
x8225
x9999
x7516
x6420
x498
x6165
x88
x9999
x7253
x2474
x8015
x9999
x5566
x9999
x3017
x3345
x9942
x1747
x276
x2328
x1217
x9999
x2646
x2911
x1512
x3252
x24
x4411
x670
x210
x716
x2302
x72
x664
x9999
x4789
x39
x3125
x8544
x772
x2489
x1122
x9102
x4738
x769
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-9-15 21:58

ขึ้นไปด้านบน