ดู: 244|ตอบกลับ: 11

{ เมืองเจียงหลิง } จวนสกุลจาง

[คัดลอกลิงก์]
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2019-1-8 22:19




จวนสกุลจาง





จวนสกุลจาง
ตั้งอยู่ในบริเวณในแถบชานเมืองเจียงหลิง
โดยที่ด้านหลังของจวนนั้นเมื่อมองออกไปสามารถที่จะมองเห็นทิวทัศน์ของแม่น้ำฉางเจียงได้
และเพราะการนั้นทำให้นายช่างใหญ่แห่งร้านวัลเเคลนั้นลงมือสร้างศาลาเล็กๆ
เพื่อใช้เป็นสถานที่ในการพักผ่อนหรือให้คนในบ้านมานั่งจิบชาทานอาหารชมจันทร์และวิวทิวทัศน์ได้เช่นกัน
โดยลักษณะของจวนนี้เรียกว่าเป็นการสร้างและตกแต่งตามแบบที่นิยมในฮั่
นเว้นเสียแต่พื้นที่กว่าครึ่งของจวนนั้นถูกจัดสร้างใ้เต้มไปด้วยต้นไม้และสระบัว
ตามความต้องการของจางฝูผู้เป็นผู้ว่าจ้างให้ทางร้านวัลเเคนนั้นจัดการสร้างให้

สมาชิกภายในบ้าน

จางฝู
ฮูหยินนายหญิงใหญ่ของจวนแห่งนี้ (มักไม่ค่อยอยู่จวน)


หลิน เจี๋ยเฟย
สามีของจางฝู นิสัยชอบหลงทาง
อาจจะหายไปจากจวนจนจางฝูนั้นต้องสั่งคนในบ้านให้คอยตามตลอดเวลา



จาง จู๋เว่ย
พี่ชายบุญธรรมของจางฝู หรือมันสมองของจวน
นิสัยชอบคลุกอยู่แต่ในห้องสมุดและกองหนังสือ อนาคตอาจแต่งงานกับตำรา





เจ้าที่จวนสกุลจาง ซูฮวา

โดนทิ้งในหุบเขา

128

กระทู้

1380

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
227545
เงินตำลึง
1070299
ชื่อเสียง
65584
ความหิว
557

ตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
5795
ความชั่ว
333
ความโหด
2041
ภูตปริศนา (วัยทารก)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2018-12-16 20:23:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2018-12-19 23:20

[จู๋เว่ยสำรวจบ้านใหม่]



      ด้วยคำขอร้องจากน้องสาวบุญธรรมจอมดื้อแถมเอาแต่ที่ร้องขอมา สุดท้ายแล้วตัวของเขาจู๋เว่ยนั้นก็ทำได้เพียงยอมรับชะตากรรมเดินทางจากจวนตะกูลหลินเมืองฉางซาไปยังเมืองเจียงหลิงเพื่อดูว่าบ้านที่น้องสาวตนนั้นสร้างไว้ไว้มีลักษณะเป็นเช่นไร อีกทั้งตรวจดูความเรียบร้อยว่ามันพร้อมที่จะให้เข้าอยู่มากน้อยเพียงใด และอีกประการนั้นที่ตัวเขายอมเดินทางเพื่อไปดูบ้านให้นั้นก็มีอีกสาเหตุคือระยะครรถ์ของน้องสาวตนนั้นก็ูท่านจะให้ครบกำหนดคลอดเต็มที ท้องก็ใหญ่เอาทุกวันๆ ลำพังแค่จะลุกเดินไปไหนมาไหนนั้นก็ลำบากจะเเย่ต้องมีเขา หรือเจี๋เฟยไม่ก็สาวใช้นั้นคอยช่วยพยุงยามลุกยามนั่งอยู่ตลอดอีก


      “เอาเถอะ รีบๆไปดูเเล้วก็รีบๆกลับจะได้หาเวลาไปึกษาแล้วก็ฝึกวิชาที่ได้มา ไปเถอะต้าชิง”จู๋เว่ยเอ่ยกล่างพร้อมกับสะบัดกระตุกสายบังเหียรในมือเร่งให้เจ้าต้าชิงหรือเจ้าอาสาขาวเฟิ่งหวงนั้นเร่งจังหวะในการก้าวเดินต่อไปเพื่อมุ่งหน้าไปยังจุดหมายที่ตั้งของจวนหรือบ้านให้ของทั้งตัวเขาและน้องสาวเสียที จนเวลาล้วงเลยไปเสียครึ่งค่อนวันในที่สุดนั้นร่างของจู๋เว่ยที่เดินจูงเจ้าต้าชิงมานั้นก็มาอยูอยู่ที่เบื้องหน้าทางเข้าจวนขนาดกลางค่อนไปทางใหญ่หลังหนึ่ง ซึ่งดุแล้วก็น่าจะใช่สถานที่เดียวกับที่อยู่ในตำแหน่งบนแผนที่เล็กๆที่เขาได้รับมาพร้อมกับสาร์นจดหมายเมื่อวันก่อน


    “ที่นี่กระมัง”จู๋เว่ยเอ่ยกล่าวกับตัวเองพร้อมกับเดินจูงมาก้าวเข้าไปยังด้านในพรางทอดสายตาสำรวจดูบริเวณรอบๆและก็ต้องพบว่าภายในจวนนี้ กว่าครึ่งหนึ่งนั้นล้วนแล้วแต่เต็มไปด้วยพืชพันะ์ไม้ต้องยืนต้นสูงและพุ่มดอกไม้เตี้ยให้เต็มไปหมดซึ่งมันก็เหมาะสมกับการที่จางฝูนั้นเป็นผู้เลือกตกแต่งได้ดี พวกเขานั้นส่วนใหญ่แล้วก็มักจะอยู่กันแต่ในป่าจนมันเหมือนบ้านไปเสียแล้ว พอได้มีบ้านจริงๆก็ดันมาตกแต่งให้เหมือนป่าอีก จู๋เว่ยเมื่อเห็นก็เพียงเหยียดยิ้มมุมปากขึ้นมาพรางจูงเจ้าต้าชิงนั้นไปผูกเก็บไว้ที่โรงเก็บม้าที่ถูกสร้างมาห้มีขนาดค่อนข้างใหญ่กว่าโรงเก็บของบ้านอื่นทั่วๆไปเพราะจำนวนสัตว์เลี้ยงของน้องสาวตนนั้นเรียกได้ว่าใกล้เคียงพวกคณะกายกรรมสัตว์อยู่พอควรเลยเวลาขนพวกมันเดินทางไปไหนมาไหน


     ส่วนบริเวณตัวอาคารที่เป็นบ้านพักนั้นก็ถูกจัดตกแต่งไว้อย่างดีจะขาดก็แต่พวกข้าวของเครื่องใช้บางส่วนที่ยังไม่มี แต่ข้าวของส่วนใหญ่นั้นก็ถูกขนมาจัดเตรียมเอาไว้รองรับการเข้าอยู่แล้วอยากเรียบร้อย และด้วยตัวของอาคารที่แม่ว่าจะเป็นเพียงพื้นที่ส่วนน้อยของจวนแต่ก็นับว่ามีขนาดที่กว้างขวางเป็นอย่างมากจากที่ตัวจู๋เว่ยเดินดูโดยรอบแล้วคาดว่าจวนเเห่งนี้คงต้องจ้างหรือหาคนมาคอยดูแลอยู่หลายสิบคนเป็นแน่ถึงจะเพียงพอ และส่วนใหญ่ก็ต้องจัดให้ดูและพวกสวนที่กินพื้นที่กว่าครึ่งจวนนั้นเอง


      “ถ้าต้นไม้จะเยอะขนาดนี้ ทำไมเจ้าไม่ย้ายไปอยู่เสียในป่าให้หมดเรื่องหมดราวนะ”จู๋เว่ยที่เดินดูจนรอบจวนแล้วเอ่ยขึ้นมาก่อนที่ร่างสูงนั้นจะเดินไปย้อนกลับไปยังคอกพักม้าเพื่อหยิบเตรียมเอาสัมภาระทั้งหมดนั้นย้ายเข้าไปไว้ยังด้านอาคารและถือวิสาสะในการเลือกห้องที่จะใช้พักเสียเลย โดยห้องที่จู๋เว่ยเลือกนั้นเป็นห้องที่แยกออกไปทางปีกขวาของตัวอาคารและที่ทางด้านหลังของห้องเมื่อมองออกไปทางหน้าต่างก็จะสามรถเห็นวิวสวนหย่อมดอกไม้เล็กๆที่มีศาลาไม้เรือนน้อยตั้งอยู่ซึ่งดูเเล้วก็ช่างเหมาะกับการนั่งพักผ่อนหรือนอนอ่านตำราเล่นเสียด้วย แต่เนื่องด้วยว่าที่นี่ยังไม่มีคนเข้ามาอยู่อาศัยจึงค่อนข้างเงียบและพวกวัสดุคบไฟหรือตะเกียงนั้นจู๋เว่ยนั้นก็จำเป็นที่จะต้องจัหาและตะเตรียมเอาเองซึง่มันก็ไม่ได้เหนื่อบ่ากว่าแรงของเขามากนัก เพราะในยามปกติตัวเขาก็มักจะเป็นคนตะเตรียมขอพวกนี้ให้กับน้องสาวต่างสายเลือดของตนเวลาเดินทางไปไหนมาไหนอยู่แล้ว


     หลังจากที่ตะเตรียมทุกอย่างจนเสร็จสรรพรวมถึงการหากับข้าวกับปลาและหญ้าแห้งสำหรับเจ้าต้าชิงแล้วจู๋เว่ยก็เดินกลับมายังห้องพักตัวเองพร้อมกับถ้วยไม้ใส่ข้าวต้มมานั่งทานที่ห้องพักตัวเองกินไปพรางศึกษาและอ่านตำรากำหนดลมหายใจขั้นต้นไปพรางเพื่อว่าหลังจากจัดการย้ายทุกอย่างมาที่แล้วนั้นตัวเขานั้นจะได้แยกออกไปฝึกวิชาที่จางฝูให้มาเสียที


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -22 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -22 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ม้าเทพอูซุน
ไข่มุกราตรี
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x90
x2
x80
x1
x2
x395
x250
x17
x451
x1
x1
x2
x50
x1
x27
x1
x1
x1
x1
x4
x25
x1
x1
x66
x100
x55
x1
x15
x15
x2
x27
x2
x40
x5
x500
x8
x4
x71
x70
x70
x70
x15
x55
x165
x345
x23
x10
x146
x520
x1
x23
x328
x1
x124
x90
x116
x53
x120
x668
x113
x1
x30
x114
x186
x140
x2
x2
x258
x384
x210
x158
x3858
x1536
x150
x225
x29
x30
x17
x4
x14
x120
x894
x4
x1164
x10
x140
x1
x4
x13
x1
x2
x116
x206
x68
x3725
x6
x6
x127
x1
x26
x140
x400
x8
x150
x60
x500
x14
x2
x3
x200
x4
x40
x121
x2
x500
x146
x704
x430
x60
x105
x77
x7
x39
x80
x3
x30
x3
x1
x3
x117
x2
x10
x7
x4
x125
x63
x100
x1
x45
x1089
x4
x118
x6
x27
x3667
x102
x220
x5
x109
x4
x2
x774
x2056
x90
x64
x19
x29
x254
x259
x6
x28
x13
x478
x3
x563
x5
x1468
x117
x507
x244
x590
x580
x650
x84
x34
x129
x346
x1114
x207
x92
x81
x179
x306
x8
x60
x1
x3
x185
x127
x619
x422
x954
x660
x136
x2071
x2330
x521
x40
x3
x1060
x24
x180
x1210
x20
x48
x444
x5279
x960
x1490
x35
x20
x41
x81
x677
x1

128

กระทู้

1380

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
227545
เงินตำลึง
1070299
ชื่อเสียง
65584
ความหิว
557

ตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
5795
ความชั่ว
333
ความโหด
2041
ภูตปริศนา (วัยทารก)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2019-1-10 00:25:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2019-1-11 00:11

[บ้านใหม่ในความคิด]



     คณะเดินทางย้ายบ้านของจางฝูเดินออกจากท่าเรือมุ่งตรงสู่เมืองเจียงหลิงไปตามเส้นทางตามที่จู๋เว่ยได้เอ่ยบอกไว้ ไม่นานราวสองชั่วยามพวกเขานั้นก็เดินทางมาจนถึงจวนขนาดกลางที่เหนือประตูติดป้ายไว้ว่าจวนตะกูลจางที่คาดว่าจู๋เว่ยนั้นเป็นผู้จัดจ้างให้ร้านในเมืองนำมาติดเพื่อบอกจางฝูยามเดินทางมา ทันทีที่รถม้าหยุดลงเจี๋ยเฟ็นก็เป็นผู้เปิดประตูออกพร้อมกับร่างของชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาก็ก้าวเดินลงมาจากรถม้าคงเป็นภาพที่อาจทำให้สตรีทั้งเมืองอาจต้องเผลอลอบมอง เพียงแต่ความคิดนั้นมันก็ต้องหยุดลงเมื่อชายหนุ่มใบหน้างดงามนั้นกลับอุ้มเอาห่อผ้าที่ดูก็รู้ว่าเป็นเด็กทารกลงมาด้วย นั้นยังไม่ซ้ำเติมสตรีในบริเวณที่เดินผ่านไปผ่านมาให้หยุดดู เมื่อร่างของสตรีนางหนึ่งผู้มีใบหน้างดงามตามลักษณะคนนอกด่านจะเดินก้าวลงจากรถม้ามายืนอยู่เคียงข้างชายหนุ่มอีกทั้งยังอุ้มทารกที่เอาไว้ด้วย ยิ่งทำให้สตรีที่ลอบมองมานั้นต้องพากันหน้าจ๋อยและแยกย้ายกันไป แต่พวกนางจะยิ่งตกใจแค่ไหนถาเห็นสตรีอีกคนเดินตามลงมาแม้หน้าตาจะไม่ได้งดงามเท่านางแรก แต่หากรู้ว่าทารกที่นางคนสุดท้ายนั้นอุ้มมาก็เป็นล้วนเป็นลูกของชายหญิงคู่แรกก็คงได้มีช็อคตาค้างกันมั้งไม่มากก็น้อยเป็นแน่


      “เป็นที่นี่ไม่ผิด ดูภายนอกแล้วล้วนงดงามถูกใจข้าจริงๆ”จางฝูเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้าวเดินผ่านประตูหน้าเข้าไปยังด้านในเคียงคู่ไปกับเจี๋ยเฟยโดยมีเหล่าคนรับใช้ที่ติดตัวมานั้นเดินตามเข้าไปด้วย ดวงตาสีน้ำตาลพราวระยับมองไปรอบๆอาณาบริเวณจวนอย่างพึ่งพอใจเป็นที่สุด ความใคร่สงสัยและกังวลว่าบ้านใหม่ตนนั้นจะเป็นเช่นไรหายไปปลิวหายไปพร้อมกับสายลม มุมปากบางเหยียดยิ้มออกมาอย่างพึงฝจและมีความสุขพาให้คนรอบๆตัวนางนั้นยิ้มตามออกมาด้วยเช่นกัน


      “พวกเจ้าก็แยกย้ายกันไปทำงานจับจองห้องพักของพวกเจ้าเถอะ”เจี๋ยเฟยที่เห็นฮูหยินตนกำลังเพลิดเพลินกับการชื่นชมบ้านหลังใหม่ของตัวเองก็หันไปกล่าวบอกกับเหล่าคนใช้ที่ยืนคอยอยู่ด้านหลัง ไม่นานคนนับสิบรวมทั้งสัตว์เกือบทั้งสิบนั้นก็พากันแยกย้ายไปตามสัดส่วนที่อยู่ของบ้านหลังใหม่ เหลือไว้เพียงจางฝูที่เดินแยกไปชมสวนโดยรอบโดยมีเจี๋ยเฟยนั้นคอยเดินตามและมีจิวหลิงและแม่นมทั้งสามคอยเดินตามไปด้วยอยู่ห่างๆ ก่อนที่เจี๋ยเฟยจะหันไปส่งสัญญาณพร้อมกับพวกแม่นมที่มารับเอาบุตรของตนที่อุ้มอยู่นั้นไปอุ้มแทนรวมทั้งอี้หนิงที่นจางฝูอุ้มอยู่ให้พาเข้าไปพักด้านในเพราะอยู่ด้านนอกภายใต้อากาศเย็นนานๆคงไม่ดีเป็นแน่


       “เป็นไง เหมือนยังที่เจ้าหวังไว้รึไม่ฝูเอ๋อ”เจี๋ยเฟยเอ่ยถามออกมาพร้อมกับเดินเอาผ้าคลุมที่ใส่อยู่ของตนไปคลุมไหล่บางของร่างเล็กเบื้องหน้า


       “อืม เหมือน ไม่สิ มันยิ่งกว่าที่หวังไว้ มันสวยมาก”จางฝูเอ่ยออกมาพร้อมกับยิ้มกว้างออกมาอย่างดีใจก่อนจะหันไปกลับไปกอดร่างสูงของเจี๋ยเฟยที่ยืนอยู่ด้านหลัง การกระทำที่กระทันหันนั้นทำเอาเจี๋ยเฟยถึงกับชะงักค้างไปเล็กน้อยก่อนที่มือหนานั้นจะค่อยๆยกขึ้นมากอดโอบร่างบางของจางฝูเอาไว้เช่นกกันแล้วจึงค่อยยิ้มออกมา นางมีความสุขมีหรือที่เขานั้นจะไม่รู้สึกมีความสุขตาม และเมื่อนางมีความสุขก็มักจะทำตัวน่ารักเสียบางที่ตัวเขาเองก็คาดไม่ถึงเลยทีเดียว


     “ดีใจที่เจ้ามีความสุข แต่ยามนี้อากาศเย็นเข้าไปพักที่ในจวนก่อนดีรึไม่หืม”เจี๋ยเอ่ยก่อนที่ชายหนุ่มนั้นจะฉวยโอกาสนั้นรวมเอาร่างบางของจางฝูนั้นขึ้นไปอุ้มด้วยท่าอุ้มเจ้าสาว ทางด้านคนถูกอุ้มก็วีดร้องออกมาเบาๆอย่างตกใจก่อนที่ร่างสูงของเจี๋ยเฟยนั้นจะเดินจ้ำตรงผ่านสวนที่งดงามนั้นเข้าไปยังตัวจวนและมุ่งหน้าไปยังห้องที่คาดว่าน่าจะเป็นห้องนอนหลักของพวกเขาทันทีโดยมีเสียงโวยวายของจางฝูที่ดังตามไปเป็นระยะ จะไม่ให้ดังก็คงไม่ใชเพราะเจ้าคนตัวสูงดันหลังและอุ้มเธอพาเดินอวดคนรับใช้เสียรอบบ้านจนเธอแทบจะไม่รู้แล้วว่าจะเอาหน้าไปซุกแอบไว้มุมไหนของบ้านดีต่อจากนี้ ทำเอาทุกคนในบ้านพากันอมยิ้มออกมากันเสียถ้วนหน้ากับความน่ารักของเจ้านายทั้งสองของตน


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +4 ความชั่ว +2 ความโหด โพสต์ 2019-1-11 00:25

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ม้าเทพอูซุน
ไข่มุกราตรี
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x90
x2
x80
x1
x2
x395
x250
x17
x451
x1
x1
x2
x50
x1
x27
x1
x1
x1
x1
x4
x25
x1
x1
x66
x100
x55
x1
x15
x15
x2
x27
x2
x40
x5
x500
x8
x4
x71
x70
x70
x70
x15
x55
x165
x345
x23
x10
x146
x520
x1
x23
x328
x1
x124
x90
x116
x53
x120
x668
x113
x1
x30
x114
x186
x140
x2
x2
x258
x384
x210
x158
x3858
x1536
x150
x225
x29
x30
x17
x4
x14
x120
x894
x4
x1164
x10
x140
x1
x4
x13
x1
x2
x116
x206
x68
x3725
x6
x6
x127
x1
x26
x140
x400
x8
x150
x60
x500
x14
x2
x3
x200
x4
x40
x121
x2
x500
x146
x704
x430
x60
x105
x77
x7
x39
x80
x3
x30
x3
x1
x3
x117
x2
x10
x7
x4
x125
x63
x100
x1
x45
x1089
x4
x118
x6
x27
x3667
x102
x220
x5
x109
x4
x2
x774
x2056
x90
x64
x19
x29
x254
x259
x6
x28
x13
x478
x3
x563
x5
x1468
x117
x507
x244
x590
x580
x650
x84
x34
x129
x346
x1114
x207
x92
x81
x179
x306
x8
x60
x1
x3
x185
x127
x619
x422
x954
x660
x136
x2071
x2330
x521
x40
x3
x1060
x24
x180
x1210
x20
x48
x444
x5279
x960
x1490
x35
x20
x41
x81
x677
x1

128

กระทู้

1380

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
227545
เงินตำลึง
1070299
ชื่อเสียง
65584
ความหิว
557

ตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
5795
ความชั่ว
333
ความโหด
2041
ภูตปริศนา (วัยทารก)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2019-1-12 19:45:56 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2019-1-12 22:10

[พี่ชายที่กลับมา]



      วันแรกขอหลังจากการย้ายเข้ามายังบ้านหลังใหม่ ล้วนแต่ราบรื่นไปได้ด้วยดีอย่างน่าพอใจที่สุดและเมื่อตัวจางฝูว่างจากการดูแลและให้นมลูกๆแล้วนั้นตัวเธอก็เดินไปยังด้านหลังของจวนที่ถูกออกแบบและสร้างเพื่อให้เป็นที่อยู่ของพวกสัตว์ทั้งหลายแลของเธอ เมื่อเธอเดินเข้าไปใกล้เจ้าพวกนั้นเองก็คงจะรับรู้ถึงการมาของเธอหรือเพราะกลิ่น ต่างก็พากันวิ่ง เลื้อย หรือคลานมาหาเธอกันอย่างรวดเร็ว พวกงูๆก็พากันเลื้อนขึ้นมาพันแข้งพันขา ส่วนเจ้าพวกสี่ขาอื่นๆก็พากับวิ่งมาคล่อเคลีย เอาหัวถูไถกระดิกหางอยู่ใกล้ๆส่วนเจ้าพวกนกๆทั้งหลายนั้นก็พากันบินมาเกาะที่ไหล่บ้างหัวบ้าง ถ้ามีใครนยามนี้มาเห็นเธอในตอนนี้คงไม่ต่างอะไรกับต้นไม้ที่มีสัตว์เกาะเป็นแน่


    “อะไรกันพวกเจ้า ข้าแค่หายไปไม่นานเองนะ”จางฝูเอ่ยออกมาแล้วหันมองไปรอบๆก่อนจะหันกลับมายิ้มให้กับเจ้าลู่จิวที่เลื้อยขึ้นมาประจำที่ที่รอบคอของเธอพร้อมกับเอาหัวของมันถูไถคลอเคลียแก้มของเธอเบาๆ ถึงมันจะไม่ได้อายุมากที่สุดในหมู่สัตว์เลี้ยงแต่ทุกๆก็พอจะรู้ถึงลำดับว่าใครมาก่อนและหลงเป็นอย่างดีจึงไม่มีตัวไหนที่จะไม่พอใจที่จางฝูนั้นไม่ค่อยได้สนใจ


    ฟ่อออ…(เจ้านายบ้านใหม่สบาย)


    “จากนี้ไปที่นี่จะเป็นบ้านของพวกเราและ พวกเจ้าจะได้อยู่ที่นี่กันได้อย่างสบายใจเสียทีนะ จะได้ไม่ต้องร่อนเร่ตัวคนเดียวอีก”จางฝูเอ่ยยิ้มๆ ตัวเธอและพวกสัตว์หลายๆตัวก่อนหน้านี้ก็อยู่เพียงตัวคนเดียวแต่ในยามนี้พวกมันและเธอต่างก็มีครอบครัว และคงเป็นครอบครัวที่ใหญ่มากเสียด้วย


      ทันทีที่เธอเอ่ยจบเสียงเจื้อยแ้วของเหลาสัตว์ทั้งหลายก็ร้องดังขึ้นมาราวกับกำลังโห่ร้องอย่างดีใจกับสิ่งที่มันได้ยินซึ่งเธอก็ไม่แน่ใจว่าพวกมันจะเข้าใจรึป่าว ก่อนที่พวกมันนั้นจะพากันแยกย้ายกันไปพามุมในบ้านอยู่กันอย่างดีใจแล้วต้องการสำรวจบ้านใหม่ ไปๆมาๆบ้านเธอคงไม่ต่างจะสถนที่ที่รวมสัตว์มากมายเอาไว้ที่เดียวกันแล้วกระมั้ง เหลือเพียงแต่เจ้าลู่จิวเท่านั้นที่ยังคงเลื้อยพันอยู่ที่รอบคอของเธออยู่ราวกับว่านี่คือสถานที่ที่มันอยู่แล้วสบายใจที่สุดแล้ว เธอเพียงยกมือขึ้นลูบหัวมันเบาๆแล้วจึงหันหลังเดินกลับไปยังตัวอาคาร เป็นจังหวะเดี่ยวกับที่จิวหลิงนั้นวิ่งกระหืดกระหอบตรงมาหาเธอ


     “มีอะไรรึป่าวจิวหลิง วิ่งกระหืดกระหอบมาเชียว”


      “นายหญิง แฮกๆ ท่าน...ท่านจู๋เว่ย… แฮกๆ ท่านจู๋เว่ยกลับมาแล้วเจ้าค่ะ”จิวหลิงพูดพรางหอบแฮกเสียงดังดูแล้วชวนหน้าสงสาร จางฝูที่ได้ฟังก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจแล้วเอื้อมมือไปจับไหล่ของจิวหลิงเบาๆ “เรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องวิ่งหอบแฮกมาเลย เจ้าไปพักเถอะไป”


     “จะ...เจ้าค่ะ”จิวหลิงเพียงรับคำพร้อมกับโค้งให้เธอก่อนที่ตัวนางนั้นจะหันหลังเดินจากไปส่วนตัวจางฝูนั้นเพียงแค่เดินตรงไปยังห้องโถงของบ้านที่จู๋เว่ยน่าจะมารออยู่แต่กลับผิดคาดเมื่อตัวเธอเดินมาได้เพียงครึ่งทางก็ต้องพบกับพี่ชายบุญธรรมที่บัดนี้กำลังยืนมองสระบัวอยู่ในสวนด้วยท่าทีสุขุมริมฝีปากเรียวยกยิ้มบางอบอุ่นอยู่ตลอดเวลา เมื่อมานึกๆดูแล้วพี่ชายเธอแต่ละคนนี่ก็หน้าตาดีใช่เล่มแถมนิสัยก็ยังสุขุท ฉลาดเฉลีย แต่ทำม๊ายย ทำไมถึงหาเมียกันไม่ได้สักคน หรือบางทีเธอต้องไปเป็นม่สื่อหาสาวมาให้พี่ๆของเธอกันนะ


     “จางฝู” ระหว่างที่ตัวจางฝูกำลังยืนคิดอยู่เสียงเรียกของจุ๋เว่ยก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงในชุดขาวสะอาดที่ยืนอยู่ที่สระบัวนั้นก็หันมายิ้มให้เธอซึ่งเธอก็ยิ้มตอบไปก่อนที่ร่างสูงของจู๋เว่ยนั้นจะกระโดดใช้ตัวเบาร่อนเหาะมาหาเธอที่ยืนอยู่ที่ระเบียงที่เชื่อมไปยังตัวอาคาร เอาจางฝูที่เห็นถึงกับเลิ่กคิ้วมองจู๋เว่ยอย่างแปลกใจ ตัวเธอตอนฝึกก็ตั้งนานกว่าจะใช้เป็นแต่นี่ไม่เพียงฝึกเสร็จแต่กลับใช้ได้เป็นอย่างทันทีทันใดอีก มันน่าอิจฉานิดๆแหะ


    “ทีนี่เวลาไปตบตีกับใครข้าก็ไ่ม่ต้องคอยหิ้วท่านวิ่งแล้วสิ”จางฝูเอ่ยยิ้มแล้วมองไปยังจู๋เว่ยที่มองกลับมาพร้อมกับยิ้มแห้งๆออกมาเพราะยอมรับเรืองที่เขาเองนั้นที่ผ่านมาเรียกว่านอกจากวางแผนแล้วแถบช่วยอะไรยังอื่นไม่ได้เลย


     “กลับมาเหนื่อยๆท่านไปพักก่อนเถอะ ไปๆ”จางฝูเอ่ยยิ้มๆพร้อมกับขยับเดินดันหลังจู๋เว่ยนั้นให้เดินไปยังจวนหลักเพื่อที่จะได้ให้เด็กในบ้านนั้นหาข้าวหาปลามาให้พี่ชายเธอกินและเธอก็จะได้กินด้วยเช่นกัน


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม +4 ความชั่ว +2 ความโหด โพสต์ 2019-1-12 22:32

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -62 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -62 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ม้าเทพอูซุน
ไข่มุกราตรี
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x90
x2
x80
x1
x2
x395
x250
x17
x451
x1
x1
x2
x50
x1
x27
x1
x1
x1
x1
x4
x25
x1
x1
x66
x100
x55
x1
x15
x15
x2
x27
x2
x40
x5
x500
x8
x4
x71
x70
x70
x70
x15
x55
x165
x345
x23
x10
x146
x520
x1
x23
x328
x1
x124
x90
x116
x53
x120
x668
x113
x1
x30
x114
x186
x140
x2
x2
x258
x384
x210
x158
x3858
x1536
x150
x225
x29
x30
x17
x4
x14
x120
x894
x4
x1164
x10
x140
x1
x4
x13
x1
x2
x116