ดู: 134|ตอบกลับ: 3

{ เมืองจางเย่ } - เคหาสน์สกุลตั้ง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-12-11 22:27:09 |โหมดอ่าน











เคหาสน์สกุลตั้ง
♦ เมืองจางเย่ ♦





คฤหาสน์สกุลตั้ง ตั้งอยู่ในเมืองจางเย่ ทางด่านตะวันตกของต้าฮั่น

เป็นคฤหาสน์ของตระกูลตั้ง ไม่มีใครรู้ว่า ตระกูลนี้ร่ำรวยจากการทำอาชีพอะไรกันแน่

อาจจะเป็นตระกูลของขุนนางข้าราชการในราชสำนักก็เป็นได้


ตั้ง เกา

เจ้าบ้านของตระกูลตั้ง






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

171

กระทู้

998

โพสต์

26หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
292413
เงินตำลึง
417020
ชื่อเสียง
93092
ความหิว
1044

ใบรับรองภาษาอาร์เมเนียใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
2984
ความชั่ว
0
ความโหด
906
霸王龍
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-12-11 23:55:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WeishaoTien เมื่อ 2018-12-12 00:50

                                 ทำไมข้ารู้สึกเหมือนกับว่าข้าเคยทำเรื่องนี้มาก่อน
                                 จำไม่ได้ว่าตอนไหน อาจจะเป็นตอนที่อยู่ที่หมู่บ้านโรมัน
                                 อ่า... อาจจะใช่ ซึ่งนั่นล่ะ ขึ้รู้สึกเหมือนว่าข้าได้ทำแบบนี้
                                 แค่ว่าคราวนี้ข้าไม่ได้ตามหาคน..จริงๆก็มาตามหาคน
                                 แต่ความปรารถนาของข้านั้นต้องการเจอคน แต่ว่า...
                                 คนๆนั้นมีสิ่งที่ข้านั้นต้องการ...


                                  หลังจากที่ออกมาจากร้านขายเนื้อ คือ.. ข้าเข้าใจนะว่าเจ้าบ้านตระกูลตั้งกำลังรับสมัครคนทำงาน แต่ปัญหาต่อมานั้น คือที่ตั้งของที่อยู่ของที่อยู่ของคฤหาสน์หลังนี้ เพราะแม้ว่าเมืองนี้จะไม่ใหญ่ไม่โต เหมือนกับที่หมู่บ้านโรมัน แต่มันดันเป้นสิ่งที่หายากไม่ต่างอะไรกับเบาะแสที่ข้าหาญาติของคลอเดรียทั้งสองคนนั้นเลย แต่ครั้งนี้ไม่ได้อยู่นอกต้าฮั่น มันดันอยู่ในต้าฮั่นซะงั้น เอาน่ะ อย่างน้อยข้าก็คุยกับคนพวกนี้รู้เรื่องง่ายหน่อยเพราะพวกเขาใช้ภาษาที่เป้นภาษาแรกที่ข้าพูดได้ ซึ่งนั่นง่ายต่อการสอบถามได้หน่อย เพราะข้าเองจะได้ไม่ผิดๆถูกๆเหมือนกับภาษาละตินที่ข้าเรียนจากคลอเดรียที่นางเองก็สอนภาษาละตินจนสามารถพูดได้...



                                 "เถ้าแก่ ถามอะไรหน่อยสิ"
                                 "ท่านชาย มีอะไรจะถามข้าเหรอ?"
                                 "คฤหาสน์ตระกูลตั้งไปทางไหน?"
                                 "คฤหาสน์ตระกูลตั้ง ทางนี้ไงท่าน..."


                                 แล้วข้าก็เดินตามทางที่เถ้าแก่ร้านที่ข้าถามไป ซึ่งข้าเองก็เดินถามมาเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงที่หมาย ที่หน้าคฤหาสน์นั้น... คฤหาสน์ตระกูลตั้งนั่นล่ะ ที่หน้าคฤหาสน์นั้นมียามเฝ้าอยู่ ข้าจึงเดินเข้าไปถามเรื่องงานจ้างที่เจ้าบ้านกำลังหาคนทำให้อยู่ตอนนี้...

                                "เออ ขอโทษทีนะท่าน"
                                "มีอะไรเหรอ?"
                                "ข้ามาถามเรื่องงานส่งของที่คฤหาสน์นี้น่ะ"
                                "อ๋อ เรื่องานเหรอ ตามมาสิ"

                                อืมม รู้เรื่องง่ายดีเหมือนกันแฮะ ก็ดี หลังจากนั้นข้าก็เดินตามบ่าวเข้าไปด้านใน ในระหว่างนั้น บ่าวของตระกูลนี้ก็ชวนข้าคุยไปตลอดทางอยู่เหมือนกัน ไม่รู้ทำไม แถมพอข้าถามเรื่องงาน สิ่งที่เขาตอบนั้นกลับเป็นเรื่องที่เขาตอบแบบปัดๆ ไม่ได้ความจริงอะไรซักอย่างเลยจริงๆ ซึ่งเอาเถอะ ข้าคิดว่าถ้าเจอคนจ้างแล้วเขาก็คงจะบอกเองนั่นล่ะ ซึ่งเมื่อเข้ามาภายในตัวอาคารของคฤหาสน์ บ่าวของตระกุลสั่งให้ข้านั่งรออยู่ตรงนี้ไม่ได้ไปไหน เขาบอกกับข้าว่าเดี๋ยวเจ้าบ้านจะมาคุยด้วยเรื่องงาน ก่อนที่จะเดินจากข้าไป ถึงข้าไว้ตัวคนเดียวกับข้าวของเครื่องใช้ที่ดูแพง สมกับเป็นคฤหาสน์ของคนชั่นสูงจริงๆ... ขนาดข้ามีทรัพย์มากพอ ข้าก็ยังไม่คิดจะซื้อของแบบนี้เข้าของข้าเลยซักนิด...

                               ไม่ช้าไม่นาน ชายผิวขาวผมยาวสีดำก็เดินเข้ามาในเรือน พร้อมกับมองหน้าก่อนที่จะยิ้มให้ หน้าของเขาแดงระเรื่ออย่างที่ข้านั้นไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เมื่อเข้ามาใกล้ เขาก็พลันเรอใส่ข้าจนรู้ได้ทันทีว่าไปทำอะไรมา.. กลิ่นละมุดหิ่งอย่าบอกใคร.. ก่อนที่ข้าจะเป็นคนเปิดบทสนทนาขึ้นมาก่อนเอง

                             "ข้ามาเรื่องงานจ้างน่ะ ว่าแต่ท่านดื่มหนักไปหน่อยนะ"
                             "อ๋อๆ ใช่ สุราเมืองจางเย่นี่รสดีไม่ใช่น้อยเลยนา คงเป็นเพราะเถ้าแก่เนี้ยเหลาสุราด้วยล่ะมั้ง ฮะๆๆ"
                             "ท่านตั้ง.."
                             "โอ้วๆๆ ขออภัยท่านด้วย ข้า ตั้ง เกา เจ้าบ้านตระกูลตั้ง พอดีว่าข้าเองอยากจะให้ท่านสงของอย่างนึงให้ข้าหน่อย"
                             "ของ.. ได้สิท่าน เห็นว่า ค่าตอบแทนของท่านเป็นเศษโลหะประหลาดที่ท่านครอบครองอยู่"
                             "เศษโลหะประหลาด อ๋ออ ใช่แล้วล่ะท่าน มันแกร่งมากเลยล่ะ ข้ามีอยู่เจ็ดชิ้น จะมอบให้เมื่องานเสร็จเรียบร้อย"
                             "ถ้าเช่นนั้นท่านจะให้ข้าไปส่งอะไรดีล่ะ แล้วส่งให้ใคร คนเดียวหรือหลายคน ข้าจะได้ไปส่งให้ถูก"
                             "ดูเหมือนท่านตั้งใจจะมาเอาเศษเล็กนั่นโดยเฉพาะเลยสินะ ฮะๆๆ มันกลายเป้นของล้ำค่าไปแล้วอย่างงั้นเหรอเนี่ย แต่ก็เอาเถอะ.."

                            แล้วเจ้าบ้านตั้ง ก็เดินหายเข้าไปที่ด้านหลังฉาก มีชะโงกหน้าออกมาดูนิดหน่อยแล้วก็กลับเข้าไป ก่อนที่จะเดินมาพร้อมกับห่ออะไรบางอย่างนับร้อยห่อ มันเยอะมากจนข้านั้นรู้สึกว่ามันเยอะเกินไป แต่คิดว่าคงจะไม่ได้ส่งเพียงคนๆเดียวเป็นแน่ข้าจึงไม่ได้เอ่ะใจอะไรมากนัก แต่ก็มีเอ่ะใจหน่อยๆเพราะดูท่าทีของเจ้าบ้านไม่ค่อยหน้าไว้ใจเท่าไหร่...

                             "นี่... นี่มันอะไรงั้นเหรอท่าน?"
                             "อ๋อนี่เหรอ มันเป็นผงสมุนไพรวิเศษน่ะท่าน จะลองดูก็ได้นะ แต่ระวังท่านจะออกห่างจากมันไม่ได้"
                             "งั้นเหรอท่าน ข้าไม่ค่อยชอบอะไรที่เป็นผงๆเท่าไหร่นัก มันทำให้ข้าจามไม่หยุด ซึ่งข้าไม่ชอบ"
                             "ฮะๆๆ อย่างงั้นเองเหรอท่าน ก็นะ ท่านไปส่งของพวกนี้ให้พวโจรภูเขาหน่อยสิ"

                             โจรภูเขา กะแล้วเชียว สมุนไพรนี้ต้องไม่ใช่สมุนไพรปกติแน่ๆ แต่เอาเถอะ ตอนนี้ตามน้ำเจ้านี่ไปก่อนแล้วกัน หลังจากเสร็จงาน ค่อยแจ้งให้ทางการทราบทีหลังว่าเจ้าบ้านคบค้าสมาคมกับพวกโจรภูเขา แบบนี้ถ้าปล่อยไว้ เป็นภัยกับต้าฮั่นเป็นแน่ ข้ารวบห่อทั้งหมดแล้วห่อด้วยผ้าผืนใหญ่อีกที เพื่อไม่ให้ห่อทั้งหมดตกหาย

                             "ไปส่งที่ค่ายโจรภูเขา เมืองฮุ่ยจี้ ยังไงก็ระวังด้วย ทหารหมินเยี่ยตรวจตราอยู่พอสมควร ที่สำคัญ พวกเขาไม่ชอบชาวฮั่นเท่าไหร่"
                             "แค่ไปส่งให้พวกโจรให้ได้ก็พอสินะ"
                             "ใช่แล้ว เมื่อภารกิจเสร็จสมบูรณ์ ข้าจะให้เศษเหล็กเหล่านี้ให้ท่านทั้งหมดเลย"
                             "เข้าใจล่ะ..."

                             เอาวะ ยังไงถ้านี่ไม่ใช่แผนการที่จะกำจัดโจร เมื่อเสร็จภารกิจนี้ ถ้าข้าไม่กำจัดค่ายโจรนั้นราบไปซะก่อน หรือหากทำ ข้าก็จะย้อนกลับมาให้กฎหมายจัดการคนผิดคนนี้ด้วยหากจบเรื่องที่ฮุ่ยจี้ ข้ายกห่อผ้าที่ข้างในมีห่อผ้านับร้อยอยู่ในนั้น ข้าสะพายไว้ที่หลังแล้วเดินออกจากบ้านไป ดูเหมือนว่า ข้านั้นจะต้องวางแผนการใช้เส้นทางจากนี่ไปที่ฮุ่ยจี้แล้วล่ะมั้งคราวนี้...

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +7 คุณธรรม +2 ความโหด โพสต์ 2018-12-12 11:19

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -28 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -28 + 5

ดูบันทึกคะแนน


逢いたいと願う夢は 鳥のように 空へ高く
風と共に どこまで飛んで 波に映る影を追いかけていた
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
จื่อซิงหม่า
ปรัมปราศิลาศักดิ์สิทธิ์
ไข่มุกราตรี
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x15
x30
x30
x4
x2
x2
x115
x50
x50
x1
x30
x104
x1
x1
x1
x60
x10
x7
x38
x34
x51
x6
x130
x15
x10
x96
x1
x100
x80
x220
x1
x400
x3
x2
x200
x400
x4
x425
x2
x100
x3
x400
x2
x400
x160
x200
x14
x15
x400
x20
x200
x400
x35
x30
x2
x60
x200
x25
x3
x200
x8
x8
x140
x1
x600
x20
x400
x500
x40
x7
x150
x30
x400
x1
x601
x600
x600
x3
x2400
x200
x2
x80
x600
x120
x10
x31
x3
x6
x400
x200
x75
x2
x24
x20
x11
x400
x15
x4
x40
x5
x401
x100
x1
x1
x2
x15
x400
x200
x3
x5
x4
x1
x29
x12
x50
x15
x15
x600
x720
x5
x3185
x67
x44
x2
x5
x4
x347
x470
x9
x1
x610
x154
x2
x260
x1
x1
x49
x43
x70
x230
x147
x320
x275
x290
x230
x13
x803
x184
x100
x12
x73
x78
x32
x364
x731
x260
x187
x188
x22
x300
x10
x100
x3
x80
x700
x44
x47
x401
x980
x116
x472
x9999
x10
x717
x328
x1300
x440
x21
x1493
x650
x51
x175
x1803
x1710
x2
x1936
x1673
x40
x9999
x450
x6000
x7453
x6
x350
x1287
x578
x2415
x290
x86
x1210
x215
x97
x75
x230
x554
x305
x2
x305
x2052
x291
x330
x300
x2300
x98
x5
x657
x1050
x31
x1966
x8854
x32
x858
x554
x225
x300
x7400
x9
x298
x2
x50
x420
x285
x65
x138
x764
x4
x7
x64
x220
x1
x60
x246
x1100
x115
x2
x5
x219
x265
x9999
x7
x14
x1047
x760
x38
x2
x400
x8
x42
x37
x460
x4
x4795
x253
x439
x4
x140
x93
x228
x133
x157
x830
x6
x832
x6040
x6
x66
x499
x7
x11
x125
x150
x860
x4
x7
x45
x53
x3
x9999
x374
x1260
x56
x362
x950
x6098
x436
x520
x1204
x433
x48
x249
x684
x225
x2213
x649
x765
x421
x139
x610
x5672
x39
x5
x433
x180
x300
x479
x16
x231
x349
x38
x70
x255
x1039
x1169
x85
x1

171

กระทู้

998

โพสต์

26หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
292413
เงินตำลึง
417020
ชื่อเสียง
93092
ความหิว
1044

ใบรับรองภาษาอาร์เมเนียใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
2984
ความชั่ว
0
ความโหด
906
霸王龍
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2019-2-6 00:45:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                 เสร็จครบจบไปสำหรับการเดินทางนี้
                                 แย่หน่อยที่ข้าเองมัวแต่เถลไถลไปนู่นมานี่
                                 มันเลยทำให้การเดินทางถูกยืดเวลาออกไป
                                 แต่ยังก็เถอะ ท้ายที่สุดแล้วหากว่าข้านั้นไม่ได้ใส่ใจ
                                 งานในครั้งนี้ก็คงจะไม่เสร็จแน่นอน ข้าคิดว่าอย่างนั้น

                                 ในที่สุดการเดินทางส่งของก็กำลังจะสิ้นสุดลง ข้ากลับมายังจางเย่เพื่อส่งถุงเงินชั่งให้ และรับเศษกระบี่ที่ข้าต้องการกลับไป ข้าจูงสายบังเหียนของม้าทั้งหกตัวที่ลากรถม้าคันใหญ่ตามมา เมือ่มาถึงที่หมาย ข้าผูกสายจูงไว้กับที่ผูกม้าแล้วนำถุงเงินจำนวนแสนชั่งไปให้เจ้าของที่แท้จริง ที่เป็นเจ้าของเศษกระบี่ที่ข้าหมายตามันอยู่นั้น แม้ว่า ข้านั้นรู้อยู่แก่ใจว่าคนที่ข้ากำลังทำงานให้อยู่นั้นเป็นเช่นไร ข้าเองก็ลืมในครั้งที่อยู่กับฮ่องเต้ เรื่องขุนนางช่อราชบังหลวงนั้นมีมาก ข้าคิดว่าทางราชสำนักจะต้องทำอะไรซักอย่างเพื่อที่บ้านเมืองจะได้ปลอดจากคนที่หากินและใช้ประโยชน์จากราชสำนัก บ้านเมืองหรือแผ่นดินนี้คงจะสูงขึ้นอย่างแน่นอน ข้าคิดเช่นนั้น.. แต่เอาจริงๆนะ เมื่อลองมาคิดดูอีกที คิดอย่างเป็นกลางแล้ว... ของแบบนี้น่ะมันไม่สามารถกำจัดออกไปได้จนสิ้นซากหรอก เมื่อหัวหนึ่งหาย ก็มีหัวหนึ่งงอกออกมาใหม่ ถึงแม้ว่าเราจะกำจัดได้หนึ่ง แต่สุดท้ายแล้ว มันก็ไม่ได้หายไปไหน ของแบบนี้นะ... เราทำได้แต่เพียง ตามล้างตามเช็ดก็เท่านั้น ยิ่งกับทหารอย่างข้าแล้ว เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับข้าเท่าไหร่

                                ครั้งนี้คงเป็นครั้งที่สองที่ข้านั้นเข้ามาเหยียบที่นี่อีกครั้ง ไม่สิ ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ข้ากลับมาเหยียบที่นี่อีกครั้ง แต่ก็นะ ข้ามาที่นี่อีกครั้ง และจะไม่มีครั้งต่อไปแน่นอน หากครั้งต่อไปที่ข้ามาที่นี่ จะเป็นการเข้ามาจับและเปิดโปงความชั่วร้ายของข้าราชการผู้ช่อฉลคนนี้แทน ข้าเดินเข้าไปยังจวนรับรอง และนั่งรอ ก่อนที่พ่อบ้านประจำเคหาศน์แห่งนี้จะไปตามเจ้าของเคหาสน์มาเพื่อรับของที่ควรจะได้ และมอบสิ่งที่ควรจะมอบมาให้กับคนที่ต้องการมัน...

                                "อ่าห์! ท่านชาย ยินดีต้อนรับกลับมา คงจะสนุกกับการเดินทางไม่น้อยเลยสิท่า"
                                "ก็ พอหอมปากหอมคอน่ะท่าน ข้าเถลไถลมากไป ทุกอย่างเลยช้าเกิน"
                                "เอาน่าท่านชาย ไม่จำเป้นต้องจริงอะไรขนาดนั้น เพราะข้าเองเชื่อใจท่านนะ ไม่งั้นท่านอาจจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีกครั้งก็เป็นได้"
                                "... หมายความว่าไง?"
                                "ใช่.. ท่านอาจจะยังไม่ทราบ ท่านชายส่งของให้กับพวกมันช้าเกินไป ข้าขอให้พวกมันเจรจาแต่โดยดี แต่พวกมันไม่ ข้าจึงจำต้อง.. เอาหัวของท่านเป้นเครื่องค้ำประกันไว้"
                                "นี่ท่านจะบอกว่าท่านจะบอกว่าท่านเอาชีวิตข้าไปมัดจำพวกนั้นไว้อย่างงั้นเรอะ?!"
                                "ก็จะให้ทำยังไงล่ะท่านชาย ท่านเถลไถลเอง เรื่องนี้โทษใครไม่ได้นอกจากท่าน ที่ข้าทำเช่นนั้นเพราะมันต้องการ ข้าจึงไม่มีทางเลือก แต่เพราะข้าเชื่อใจท่าน ว่าท่านจะไม่อุบของๆข้าไว้คนเดียวและหนีไป ซึ่งก็เป้นเช่นนั้น ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือที่ท่านช่วยข้าในครั้งนี้ และนี่ ค่าจ้างของข้าตามที่สัญญาไว้..."

                               ข้ายื่นถุงทองชั่งจำนวนแสนนึงค่าสมุนไพรให้อีกฝ่ายที่โต๊ะ ส่วนทางเจ้าบ้านเองก็นำเศษกระบี่ที่ตนนั้นเป็นเจ้าของมาวางที่โต๊ะ และเลื่อนให้ข้าอย่างนุ่มนวล สีหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มของอีกฝ่าย ทำข้าไม่ค่อยแน่ใจกับอีกฝ่ายเท่าไหร่นัก แต่ก็พูดอะไรไม่ได้ในตอนนี้ ข้าจึงหยิบกล่องที่เก็บเศษกระบี่เอาไว้ และลุกขึ้นเดินจากไป

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +30 คุณธรรม +10 ความชั่ว +10 ความโหด โพสต์ 2019-2-6 00:48

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +555 ความหิว -62 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 555 -62 + 5

ดูบันทึกคะแนน


逢いたいと願う夢は 鳥のように 空へ高く
風と共に どこまで飛んで 波に映る影を追いかけていた
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
จื่อซิงหม่า
ปรัมปราศิลาศักดิ์สิทธิ์
ไข่มุกราตรี
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x15
x30
x30
x4
x2
x2
x115
x50
x50
x1
x30
x104
x1
x1
x1
x60
x10
x7
x38
x34
x51
x6
x130
x15
x10
x96
x1
x100
x80
x220
x1
x400
x3
x2
x200
x400
x4
x425
x2
x100
x3
x400
x2
x400
x160
x200
x14
x15
x400
x20
x200
x400
x35
x30
x2
x60
x200
x25
x3
x200
x8
x8
x140
x1
x600
x20
x400
x500
x40
x7
x150
x30
x400
x1
x601
x600
x600
x3
x2400
x200
x2
x80
x600
x120
x10
x31
x3
x6
x400
x200
x75
x2
x24
x20
x11
x400
x15
x4
x40
x5
x401
x100
x1
x1
x2
x15
x400
x200
x3
x5
x4
x1
x29
x12
x50
x15
x15
x600
x720
x5
x3185
x67
x44
x2
x5
x4
x347
x470
x9
x1
x610
x154
x2
x260
x1
x1
x49
x43
x70
x230
x147
x320
x275
x290
x230
x13
x803
x184
x100
x12
x73
x78
x32
x364
x731
x260
x187
x188
x22
x300
x10
x100
x3
x80
x700
x44
x47
x401
x980
x116
x472
x9999
x10
x717
x328
x1300
x440
x21
x1493
x650
x51
x175
x1803
x1710
x2
x1936
x1673
x40
x9999
x450
x6000
x7453
x6
x350
x1287
x578
x2415
x290
x86
x1210
x215
x97
x75
x230
x554
x305