ดู: 129|ตอบกลับ: 2

{ เมืองอู้หลิง } โรงเงินตราอู่ซันกวน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-12-8 20:20:22 |โหมดอ่าน

โรงเงินตราอู่ซันกวน



เป็นสถานที่ๆ ผู้คนใช้นำเงินชั่งจำนวนนึงไปฝากเพื่อเก็บรักษาอย่างปลอดภัย
และทางโรงเงินตราเองก็มีดอกเบี้ยปันผลตอบแทนลูกค้า
ด้วยพระราชเสาวนีย์ ฮองเฮาเว่ยได้ปรารถนาจะให้ราษฎร์รู้จักเก็บออม
และโรงเงินตราจะเป็นศูนย์รวมผู้คน เมื่อเป็นศูนย์รวมผู้คนมาใช้บริการ
ก็จะขอให้ก่อเกิดความปรองดอง รักสามัคคี ในหมู่ราษฎร์ทั้งแผ่นดิน



ชื่อกิจการ : โรงเงินตราอู่ซันกวน
เจ้าของกิจการ : หง หมิ่นเยี่ย
เวลาเปิดบริการ : 09.00 - 20.30
ประเภทร้าน : บริการแลกเปลี่ยนเงินตราระหว่างประเทศ,
ฝาก-ถอนเงินตรา

#ประทับตราโดย: ผู้ว่าเมืองอู้หลิง


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-12-9 08:40:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หนิวหลางจื่อหนี่ ( 2 )
ขยายกิจการ ( 147 ) อินฮูหยิน ( 43 )

    "ใต้เท้า นายหญิงข้าต้องการแลก 1,000,000 ตำลึงเป็นชั่ง" หมางหมิงซื่อเดินเข้ามาในโรงเงินตราระหว่างที่หยางเสี่ยวเยว่กำลังนั่งรอ ในที่สุดคนก็หัดอยู่เฉยๆให้เขาเป็นคนจัดการธุระเป็นบ้างแล้ว

      เดิมทีตนก็มีหน้าที่คอยช่วยเหลือใต้เท้า เขาจึงเคยชินกับการถูกใช้งานมากกว่าเดินตามต้อยๆ ฮูหยินมือใหม่ผู้นี้ล้วนทำอะไรด้วยตัวเอง ไปไหนมาไหนไม่มีบ่าวติดตัว ที่จริงแล้วนางพาสาวใช้คนหนึ่งนาม เฟิ่งฮวา กลับซินเอี๋ยมาด้วย เหตุใดจึงไม่ให้นางติดตามมาที่วัดแห่งนี้ก็ไม่รู้

     "นี่ขอรับ" เถ้าแก่รับหีบที่ได้รับมอบมาให้ก่อนนำไปเปลี่ยนเป็นตำลึงทอง จากนั้นนับให้ครบจำนวนแล้วจึงนำมามอบให้หมางหมิงซื่อ

     "ขอบคุณ" หมางหมิงซื่อกล่าวก่อนยกหีบกลับไป พอมองซ้ายขวาไม่พบร่างของอินฮูหยินเขาก็นึกร้อนใจ เขาเดินหาอยู่นานก็ไม่พบนางยิ่งรู้สึกกระวนกระวาย แต่หันกลับมาไม่ทันไรก็พบว่าสาวเจ้ากำลังยืนทานขนมน้ำตาลปั้นอยู่อย่างสบายใจ

     คลาดสายตาเขาไปแว้บเดียว.. แว้บเดียวเท่านั้น!

    "เอ๋ เจ้าแลกเงินเสร็จแล้วหรือ?" คนยังไม่รู้สึกตัวเดินมาหน้าตาเฉย

    "นายหญิงขอรับ ถือว่าหมางหมิงซื่อขอร้องเถอะ ท่านอย่าหายไปแบบนี้อีกได้ไหมขอรับ?" หมางหมิงซื่อวางหีบลงกับพื้นแล้วคุกเข่าขอร้องนาง

     หยางเสี่ยวเยว่ตกใจถอยหลัง "เดี๋ยวสิ นี่มันกลางถนนนะ!" นางมองสายตาคนที่เดินไปมาแล้วทำตัวไม่ถูก

     "นายหญิง.. แต่ไหนแต่ไรมา หมางหมิงซื่อคอยติดตามใต้เท้าอิน รับใช้นายท่าน เวลานี้นายท่านมอบหมายให้ข้าคุ้มครองท่าน อินฮูหยิน ข้าต้องรักษาคำมั่นที่ให้ไว้ ขอนายหญิงถนอมตัว ปฎิบัติตนตามหลักกุลสตรี ไปไหนมาไหนมีบ่าวไพร่ติดตาม ไม่หลุดสายตาคนของตระกูลอิน ขอนายหญิงไตร่ตรองด้วย!" เขาไม่อยากให้นางได้รับบาดเจ็บแบบเมื่อวานที่ปีศาจฟานจิ้งเอาเปรียบนางอีก

     "นายหญิงบ้านไหนกัน? น่าอับอายยิ่งนัก!" เสียงจากข้างทางกระทบเข้าหูนางเข้าพอดี

     กล่าวถึงบ่าว สาวถึงนาย ไม่ใช่แค่นางที่จะโดนติติงทว่าจะถึงอินซื่อป๋อด้วย แต่เวลานี้หยางเสี่ยวเยว่มองหมางหมิงซื่อด้วยสายตางุนงงสงสัย "อาหมาง เจ้าทำเช่นนี้ทำไม?"

     "นายหญิง ขอเพียงท่านอยู่ในสายตาข้าน้อย.." เขาตอบ

     นางร้องอ้อ "ข้าขอโทษ" ร่างบางทรุดนั่งลงให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน "อาหมาง ข้าขอโทษเจ้า ข้าทำให้เจ้าลำบากแล้ว จากนี้ข้าจะทำตัวดีๆ.. ไม่ให้เจ้าหรือท่านพี่ต้องกังวลอีก แต่ยังมีเรื่องอีกมากที่ข้าไม่รู้ หวังว่าเจ้าจะช่วยสอน"

     หมางหมิงซื่อเงยหน้าขึ้นมาสบตาลูกกวาง เมื่อครู่นางขอโทษเขา? "ขอเพียงนายหญิงรับปากจะถนอมตัวและไม่ทำอะไรหุนหัน หมางหมิงซื่อยินดีติดตามท่านด้วยชีวิต"

     "หมางหมิงซื่อ ข้ารับปากเจ้า ลุกขึ้นได้แล้ว" นางประคองเขา

     เวลานี้ผู้ติดตามตนกลับมีรอยยิ้มขี้เล่นต่างจากเวลาปกติที่มักจะทำหน้านิ่วคิ้วขมวด คนมีนิสัยจริงจังและไม่รู้จักผ่อนปรน นางพอรับได้บ้าง เรื่องแค่นี้เองก็ถึงกับต้องลงไปคุกเข่า หากกล่าวบอกนางดีๆก็ได้แล้ว ไม่ต้องรีตรองขนาดนี้ หรือนี่เป็นวิธีของชาวฮั่น? แต่นางไม่เห็นจะจำได้ว่าในอดีตจวนจินยู่ปี้โหวมีคนทำเช่นนี้

      ประหลาดดีแท้ แต่ก็เอาเถอะ!

     หมางหมิงซื่อลุกขึ้นยืนมองตานาง นายหญิงผู้นี้เป็นคนซื่อตรง ไม่มีเลี้ยวหักโค้งงอ นางไม่อาจทนรับการขอร้องแบบนี้ได้ แต่วิธีดีๆก็ยังมี ทว่าจะไม่ฝังรากลงในใจ ทำเช่นนี้คนจะได้รู้สึกว่าควรกระทำตนอย่างไรให้เหมาะสม

     "เจ้ารับนี่ไว้" หยางเสี่ยวเยว่มอบพู่ประดับให้เขาชิ้นหนึ่ง

     "?" สายตาหมางหมิงซื่อเต็มไปด้วยคำถาม

     นางกระแอมเล็กน้อย "ข้าให้ไว้แทนคำสัญญา" ก่อนเดินหนีไปแต่ทว่านึกขึ้นได้ ก็ถอยหลังกลับมายืนตรงหน้าเขา ทำเอาหมางหมิงซื่ออดขำไว้ไม่อยู่

มอบพู่ประดับ หมางหมิงซื่อ
@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ อาหมาง | ผู้ติดตามอินซื่อป๋อ เพิ่มขึ้น 50 โพสต์ 2018-12-9 13:39
คุณได้รับ +10 คุณธรรม +3 ความโหด โพสต์ 2018-12-9 13:39

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -5 ความหิว -32 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -5 -32 + 5

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2019-3-25 11:11:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-3-25 11:42

{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 4 : เส้นทางของฉันคือการก้าวเดิน หรือปล่าว(?)}
{สัญญาจ้าง เซียงหยาง 15}
{ ตอนที่ 56 : ไลน์แมนมาแล้วค่ะ(?) : โรงเงินตราอู่ซันกวน }

          “ไป...ไปซะ...” เสียงหวานนั้นอ่อนแรงเอ่ยปากไล่ทางซิริล่า...แต่ดูเหมือนว่าทางคนที่แข็งแรงกว่านั้นไม่คิดจะฟังสิ่งที่เป่าหลิงนั้นพูดเลยสักนิดเดียว มือหนานั้นค่อยๆเลื่อนมาจับตรงบริเวณริมฝีปากบางของเด็กสาว.. “เจ้าจะไล่ข้าไปแบบนี้มันหมายความว่ายังไงหืม?...” เสียงเข้มเอ่ยถามไถ่ นัยต์ตาสีเขียวมรกตนั้นเริ่มที่จะจับจ้องอาการที่เริ่มแปลกไปของเป่าหลิง…

          ลมหายใจของนางแรงขึ้น ใบหน้านั้นขึ้นสีมากขึ้น..ทั้งยังได้กลิ่นอะไรที่หอมหวานราวกับว่านางเป็นละอองเพื่อล่อแมลงนั้นให้เข้ามาใกล้ ซิริไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร.. “เจ้าอยากจะโดนข้าดูดเลือดจนตายหรือไงล่ะ!! ออกไป…!!” เป่าหลิงกล่าวอย่างเหลืออด เด็กสาวนั้นกำลังคุมกับสัญชาติญาณดิบของตนเองอย่างรุนแรง เพราะมันใกล้ประทุออกมาเสียทุกที..

          เมื่อได้ยินดังนั้นทางซิริก็ได้แต่เพียงคลียิ้มอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว.. แล้วค่อยๆพลิกร่างกายของเด็กสาวที่ตนเองกำลังโอบกอดนั้นให้มาอยู่ตรงหน้า.. ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังนั่งอยู่บนเตียงใหญ่ของโรงเตี๊ยมบ่งบอกได้เลยว่าสถานะการณ์ตอนนี้ช่างล่อแหลมยิ่งนัก…

          “เจ้า!” เป่าหลิงนั้นเรียกได้เลยว่าตกใจมากเมื่ออีกฝ่ายไม่คิดที่จะหนีเธอเลยหรือไง!! เธออาจจะดูดเลือดของอีกฝ่ายจนหมดตัวเลยนะ!! เลือดที่หอมหวานและทรงพลังยิ่งกว่าเลือดของหลี่หลิงนูอย่างเลือดของซิริล่าน่ะ..!!

         “กินสิ...ดื่มมัน..ข้าให้เจ้าได้...” ยังไม่ทันที่เสียงของทางซิรินั้นจะกล่าวจบ ริมฝีปากของทางเป่าหลิงก็ค่อยๆขยับเข้าหาอย่างรวจเร็วลิ้นเล็กๆนั้นค่อยๆไล่เลียซอคอของอีกฝ่ายก่อนที่จะจูบเบาๆอย่างเผลอตัว..ส่งผลให้ทางซิริที่เป็นครั้งแรกที่โดนจู่โจมต้องตกใจไปเหมือนกัน.. เขี้ยวสีขาวนั้นค่อยๆกดจมลงไปในลำคอของหญิงสาว

          เป่าหลิงนั้นค่อยๆดูดเลือดที่หวานหอมนั้นเข้าสู่ร่างกายของเธอยิ่งดูดยิ่งทำให้เธอรับรู้ได้ว่าเลือดของอิสตรีบริสุทธิ์นั้นมีความสำคัญอะไร ทั้งหอมหวาน ทั้งทรงพลัง เป่าหลิงนั้นดูดเลือดจากลำคอขาวระหงษ์ของอีกฝ่าย รสของเลือดที่ไหลผ่านลำคอนั้นช่างหอมหวานยิ่งกว่าของหลี่หลิงนูเอาเสียอีก.. มือหนาของทางซิริล่านั้นก็ค่อยๆโอบเอวบางของทางเป่าหลิงเองเช่นเดียวกัน…

          ความรู้สึกเจ็บนั้นมันอะไรกัน..แต่ทว่ามันก็ไม่ได้มากเหลือกว่าแรงที่เธอเข้าใจ.. ริมฝีปากของทางซิรินั้นกัดฟันไว้แล้วค่อยๆสูดลมหายใจของตนเอง...กลิ่นกายอันหอมหวาน และช่างเย้ายวนนั้นราวกับจะกระตุ้นสัญชาติญาณดิบนั้นขึ้นมา..

          เป่าหลิงนั้นเมื่อได้รับเลือดมาจนเธอพอจะมีกำลังวังชาก็ค่อยๆถอนเขี้ยวนั้นออก..เนื่องจากว่าเธอก็ยังพอกุมสติได้..ริมฝีปากเล็กนั้นค่่อยๆไล่เลียรอยแผลที่เกิดขึ้นตรงลำคอ ทำให้แผลนั้นก็ค่อยๆหายไป โดยที่ไม่ได้รับรู้เลยว่า...การกระทำนั้นจะเป็นการกระทำที่ไม่สมควรอย่างยิ่งสำหรับซิริล่าในตอนนี้…เพราะว่าตอนนี้…

          มือหนานั้นค่อยๆดันร่างเล็กลงไปบนเตียง...ใหญ่…….

          -------------
          ------------------------------

          “เพี๊ยะ!!..เอาๆ..ที่สุดท้ายแล้ว..ที่นี้ 10000 ชุด เลิกหื่นได้แล้วซิริล่า..คิดอะไรอยู่น่ะ..” เป่าหลิงกล่าวบอก ก่อนที่จะใช้มือตีไปตรงต้นขาของทางหญิงสาวที่กำลังนั่งฝันกลางวันจากเหตุการณ์เมื่อคืนที่เกิดขึ้น..หากไม่เกี่ยงว่าหลังจากนั้นเป่าหลิงสลบลงไปก่อน..บางครั้งมันอาจจะมีอะไรดีๆเกิดขึ้นก็ได้… ถ้าเกิดเป่าหลิงนั้นไม่ได้นอนก่อน.. สำหรับทางซิริแล้ว เมื่อคืนเป็นอะไรที่ค่อนข้างจะทั้งดีใจและอึดอัดไปในทางเดียวกันอย่างมากเลยทีเดียว เธอนั้นจำเป็นที่จะต้องนั่งจ้องมองเป่าหลิงเมื่อคืน......

          แถมยังต้องมานั่งอึดอัดและต่อสู้กับสัญชาติญาณดิบของตนเองว่าไม่ให้ทำอะไรหรือว่าลักหลับเด็กสาวตอนที่เธอนอนหลับอีกต่างหาก..ช่างเป็นเรื่องที่ยากลำบากจริงๆสำหรับทางซิริล่า...

          ก่อนที่ทางเป่าหลิงและซิริจะเดินทางด้วยเรือมาจนถึงโรงเงินตราอู่ซันกวนของเมืองอู้หลิง ทั้งสองก็เดินทางไปส่งกล่องข้าวทั้ง 10000 ชุดที่นี้แล้วเดินทางกลับ โดยตลอดทางเป่าหลิงก็ต้องคอยแกะมือปลาหมึกของทางซิริล่านั้นเข้าไป... เป่าหลิงให้ทางซิริล่านั้นเป็นคนที่ยกกล่องข้าวทั้งหมด ส่วนเธอก็ช่วยเหลือในบ้างส่วน.. ก่อนที่จะตรงไปยังโรงเงินตราอู่ซันกวนของเมืองอู้หลิงต่อไปอย่างเงียบๆ...

          "สวัสดี...ข้ามาส่งกล่องอาหารจากทางเมืองเซียงหยาง ร้านโรงเตี๊ยมดอกหญ้าเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าจะนำกล่องข้าวพวกนี้ไปไว้ที่ใดได้บ้าง??" เสียงของเด็กสาวนั้นเดินเข้ามาด้านใน พร้อมกับกล่าวถามเช่นนั้นส่งผลให้ทางคนงานภายใน หรือว่าเจ้าหน้าที่พนักงานนั้นโผล่หัวออกมากันเต็มเลย เนื่องจากว่าพวกเขานั้น ไอ นีท อาหาร เวรี่มัสสส ส  ....

          "........เอ่อ....ทำไมถึงสภาพเหมือนผีขนาดนี้ล่ะพวกท่าน..." เป่าหลิงนั้นกล่าวถามพนักงานที่อยู่ภายใน.. "ช่วงนี้ต้องร่างงบแผ่นดิน พวกข้าทำหนังสือกันไม่ขาด ทั้งต้องส่งไปทางส่วนกลาง นี้ยังทำกันไม่เสร็จเลย..เอืออออ อาหาร ร รร "



++ส่งของแล้ว++



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +25 ความชั่ว โพสต์ 2019-3-25 13:38

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -74 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -74 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-7-16 06:16

ขึ้นไปด้านบน