กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 148|ตอบกลับ: 1

{ เรื่องราวเริ่มต้น : สายเลือดหมาป่า }

 ปิด [คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-12-7 22:05:10 |โหมดอ่าน
เรื่องราวเริ่มต้น : สายเลือดหมาป่า







.:: ปีรัชศกเจี้ยนหยวนที่ 29 ::.

หลังจากผ่านพ้นเหตุการณ์พรรคโจรทมิฬที่เป็นไม้ตายของชงหนูได้ออกแสดงตัวแผลงฤทธิ์
สร้างความวุ่นวายแถบเหลียงโจวและชิงไห่ เว่ยชิง จอมทัพใหญ่ราชสำนักฮั่น
ได้นำสามเหล่าทัพเดินทางสู่ชิงไห่เพื่อปราบปรามพรรคโจรทมิฬและสืบสาวไปจนถึงแหล่งกบดานพวกมันในเหลียงโจว


ณ แคว้นซูเล่อ แคว้นเล็กๆ แคว้นหนึ่งในซีอวี้ (เส้นทางสายไหม)
ที่มีตำนานเล่าขานขนานนามว่า "แคว้นแห่งหมาป่า"
ราษฎร์ชาวซูเล่อแม้ภายนอกจะดูรักสงบและใช้วิถีชีวิตเศรษฐกิจพอเพียง
ตามนโยบายต้าข่านซูเล่อคนปัจจุบัน “เฉินผาน

มีหลายครั้งชงหนูส่งคนมาข่มขู่เพื่อขอช่วยเหลือสนับสนุน แต่ทว่าเจ้าแคว้นซูเล่อเฉินผาน
ได้ปฏิเสธจนทำให้ซูเล่อนำไปสู่สงครามใหญ่ครั้งแรกในรอบสิบปีที่สงบสุข
เรื่องรู้ถึงฮ่องเต้ฮั่น ฮั่นอู่ตี้จึงได้มีราชโองการมอบหมายแม่ทัพเว่ยเส้าเทียน
และทหารค่ายหลี่กังที่ดูแลความสงบในซีอวี้มาช่วยเหลือวิกฤตการณ์ซูเล่อในครั้งนี้
สงครามกินเวลานานกว่าสองปีในที่สุดความสงบก็กลับมาสู่ซูเล่อ


สำหรับเรื่องราวการเริ่มต้นของผู้เล่นในแพท 2.0
คุณเป็นเด็กที่ได้รับผลกระทบจากสงครามครั้งนี้
ทำให้สูญเสียพ่อแม่ พี่น้อง หรือ ญาติมิตรสหาย ใช้ชีวิตอย่างลำบาก
เจ้าแคว้นซูเล่อทรงมีเมตตาเห็นความทุกข์ยากราษฎร์แคว้น
จึงได้มีบัญชาจัดตั้ง “ค่ายเด็กกำพร้า” ชุบเลี้ยงเด็กๆ ที่ต้องกำพร้าจากภัยสงคราม
และ ฝึกฝนร่างกายให้แข็งแกร่งเพื่อเอาชีวิตรอดในยุทธภพ
โดยในค่ายเด็กกำพร้าจะมีสามแขนงให้เลือกฝึกฝน

ผู้ดูแลค่าย: แม่ทัพตู๋กู และ อาซาร่า




{ สถานที่โรลเพลย์: ค่ายเด็กกำพร้า แคว้นซูเล่อ }
** สามารถโพสต์รวมในโพสต์เดียวได้เลย **


(1-แฟลชแบ็ค) เขียนโรลเพลย์ในช่วงเกิดของตัวเองเมื่อสิบปีก่อน
(ก่อนเกิดสงครามชงหนู)


(2-แฟลชแบ็ค) เขียนโรลเพลย์ในช่วง ปีเจี้ยนหยวนที่ 24-26 ในช่วงที่เกิดสงคราม
การรุกรานจากชงหนู และท่านได้รับผลกระทบสงครามจนทำให้กลายเป็นเด็กกำพร้า


(3-แฟลชแบ็ค) เขียนโรลเพลย์ในช่วงปีเจี้ยนหยวนที่ 27-28 หลังจากท่าน
ได้รับการอุปการะเข้าค่ายเด็กกำพร้าและผ่านการฝึกฝนและเรียนรู้พื้นฐานต่างๆ


(4-ปัจจุบัน) เขียนโรลเพลย์ปัจจุบัน เติบโตขึ้นในค่ายเด็กกำพร้า
ปีปัจจุบัน ปีเจี้ยนหยวนที่ 29


( ต่อในเรื่องราวที่ 1 - เหล็กกล้าไม่กลัวไฟ )

( รางวัลเรื่องราวเริ่มต้น: 15 ชั่ง - 500 ตำลึง - 15 Point )
ส้มภาระเริ่มต้น ( ใบผ่านทาง / กระเป๋าใบใหญ่ / หมั่นโถว30ลูก / กระบี่ล้ำค่า 1 เล่ม )

{ โบนัส สำหรับคนเลือก เชื้อชาติเป็นชาวซูเล่อ ได้รับรางวัลพิเศษเพิ่ม 15 Point }


1

กระทู้

6

โพสต์

4หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
200077
เงินตำลึง
2509
ชื่อเสียง
50
ความหิว
173
โพสต์ เมื่อวาน 10:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Lanjiu เมื่อ 2019-1-17 11:46

     ในวันแรกของวันในค่ายเด็กกำพร้านั้นมีเด็กมากมายหลายคนเลยทีเดียว สายตาพวกเขาเศร้าหมองหมองหม่น บางคนก็เต็มไปด้วยคราบน้ำตา
บางคนก็มีสายตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น….เฉกเช่นเดียวกับข้า
ท่านเจ้าแคว้นซูเล่อได้เสนอว่าจะให้พวกเรานั้นได้รับการการศึกษาศิลปวิทยากร ให้ได้รับการศึกษา เล่าเรียนหนังสือ มันเป็นโอกาสที่ข้าเองก็ไม่ได้คาดไว้…..ข้านั้นน้อมรับมันอย่างเต็มใจ
     ข้าได้รับการสอนให้เข้าใจตัวหนังสือและเรียนรู้วิชาบู๊ต่างๆ ช่วงการเรียนในช่วงแรกๆ นั่นยากมากถึงมากถึงมากที่สุดตัวข้านั้นไม่ได้เข้าใจในตัวอักษรสักเท่าไหร่นักแต่ด้วยความที่ข้าเป็นเด็กเฉลียวฉลสดเป็นอย่างมากข้าก็ไดทำความเข้าใจในสิ่งที่เรียนได้อย่างรวดเร็วจนอาจารย์ถึงกับเอ่ยปากชมเลยทีเดียว….ในวิชาต่อสู้ตัวข้าทำได้ค่อนข้างดีเลยทีเดียวอาจเป็นเพราะร่างกายที่ข้าได้รับจากการไปล่าสัตว์กับพ่อข้าหรือเกิดจากสติปัญญาของข้าหรืออาจจะเป็นความปราถนาที่จะแข็งแกร่งของข้าหรืออาจเป็นทั้งสามอย่างรวมกันก็ได้….
     ตัวข้านั้นมักถูกท้าท้ายอยู่เสมอเหมือนอย่างเหตุการณ์หนึ่ง… วันนั้นข้าถูกเจ้าอ้วนไชหลี่ตามข้าทั้งวันมันต้องการต่อยตีกับข้าตลอดเพื่อพิสูจน์ว่ามันเก่งที่สุด “เห้ยเจ้าหลังจิวถ้าเจ้าแน่จริงก็มาประลองกับข้าสิ”  เจ้าอ้วนถามข้าด้วยคำถามเดิมเป็นรอบที่7ของวัน “ก็มาสิ เจ้าอ้วน” ข้าตอบมันด้วยความรำคาญ มันดูโกรธมากที่ถูกเรียกเจ้าอ้วน “หนอยแกฉันจะบดแกให้เป็นชิ้นๆ..” เจ้าอ้วนตอบด้วยความโกรธ…  
  ที่สนามประลอง…
“มาเลยหลังจิว” เจ้าอ้วนกล่าวอย่างท้าทาย. เม่อมันกล่าวท้าทายข้าเยี่ยงนี้ข้าก็ไม่ออมมือข้ารีบใช้ความ
เร็วพุ่งไปหา พร้อมกับต่อยมันอย่างรวดเร็วไปที่ใบหน้าจนมันล้มลงข้าได้ใช้หมัดของขัารัวไปที่ใบหน้าของมันแม้มันจะล้มอยู่ก็ตาม เจ้าอ้วนร้องเสียงหลงและบอกให้ข้าหยุดแต่ข้าก็ใช้หมัดรัวอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งมีครูฝึกมาจับข้าแยกออกจากมัน
“ทำไมเจ้าจึงไม่หยุดมือเมื่อเจ้าชนะแล้ว!!” ครูฝึกตะคอกใส่ข้าอย่างนี้ ข้าจึงตอบทันทีด้วยถ้อยคำว่า
“ ในเมื่อมันต้องการสู้ ข้าก็ให้มันสู้ เมื่อมันแพ้แล้วมันจะเรียกร้องสิ่งใดได้ผู้อ่อนแอย่อมตกเป็นเหยือผู้แข็งแกร่งนี่คือกฏของธรรมชาติ” ครูฝึกนิ่งเงียบไปก่อนจะไล่ข้าเดินไปหาที่พัก ทุดคนๆมองข้าด้วยความหวาดกลัสแต่ข้าหาได้สนใจไม่ ข้าก็รีบนอนอย่างเดิมเหมือนทุกๆครั้ง……
ข้ายังคงฝันร้ายเหมือนเดิม….

รอก่อนเถอะถ้าข้าแข็งแกร่งเมื่อไหร่ข้าจะก้าวข้ามฝันร้ายนี้ให้ได้...



      










←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ละติน
ฮั่นเสียทองเทวะ
กระบี่ไม้
มีดสั้น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x8
x1
x47

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-1-18 05:25

ขึ้นไปด้านบน