กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 34|ตอบกลับ: 4

{ แคว้นโหรวหราน } โรงเตี๊ยมหลวนเฉิน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-11-28 11:39:15 |โหมดอ่าน

โรงเตี๊ยมหลวนเฉิน

[ แคว้นโหรวหราน ]

"โรงเตี๊ยมต้นฝนทอง" เป็นโรงเตี๊ยมของเจ้าของชาวซูเล่อที่ตั้งรกรากที่นี้
เป็นโรงเตี๊ยมชั้นดีที่เหมาะแก่นักเดินทางทุกผู้ทุกวัย รวมถึงยังสะดวกสบายแก่ผู้เข้าใช้บริการอย่างมาก
มีทั้งห้องรับรอง ห้องอาหาร และห้องพักแบบพิเศษและแบบธรรมดา
ส่วนมากผู้เข้าพักจะเป็นเหล่าพ่อค้าคาราวานและนักเดินทาง
ช่วงกลางคืนนั้นจะมีการแสดงดนตรีรวมถึงการร่ายรำของชาวแว่นแคว้นต่างๆ


ชื่อกิจการ : โรงเตี๊ยมหลวนเฉิน
เจ้าของกิจการ : เถ้าแก่ต้งฮว่าทงข่า
เวลาปิดบริการ : ตลอด 24 ชั่วโมง
ประเภทร้าน : บริการห้องพักจำหน่ายสุราอาหารชั้นเลิศ
และค่ำคืนมีบริการฟ้อนรำขับร้องแสดงดนตรี

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-11-28 18:23:53 | ดูโพสต์ทั้งหมด

ลำบากจริงๆ ต้องเดินทางต่อไปแล้วสินะ?
{เควส ตำนานปรัมปราศิลาศักดิ์สิทธิ์}

        หลังจากการพักผ่อนในช่วงกลางคืนเป่าหลิงนั้นก็ตื่นขึ้นมาในช่วงเช้า ดูเหมือนว่าสาวน้อยจะจัดการเช็ดร่างกายของตนเอง เพื่อที่จะได้เดินทางต่อไป เป่าหลิงนั้นนอนอยู่กับลู่เต๋า โดยที่ท่านผู้เฒ่านั้นนอนอยู่อีกห้องหนึ่ง.. เธอตื่นขึ้นมาช่วงเช้า แล้วเช็ดร่างกายตนเองแล้วเช็ดร่างกายของลู่เต๋าเองก็ด้วยเช่นเดียวกัน

        สตรีร่างเล็กนั้นหาวเล็กน้อยในขณะที่เดินลงมาจากทางด้านล่างพร้อมกับชายผมแดงสดที่ใส่หน้ากากสีดำที่กำลังเดินลงมาข้างล่าง เป่าหลิงนั้นเหลือบสายตาจ้องมองไปรอบๆ ก็เห็นกับท่านผู้เฒ่าที่กำลังนั่งจิบชายามเช้าอย่างสงบเสงี่ยมอยู่ตรงโต๊ะภายในโรงเตี๊ยม เป่าหลิงจึงเดินไปหาพร้อมลู่เต๋า

       “หลับสบายไหมเจ้าคะ? ท่านผู้เฒ่า” เธอกล่าวทักทายยามเช้าแล้วหันไปทางเสี่ยวเอ๋อห์ที่เดินผ่านมาแล้วสั่งอาหารเช้าต่างๆ เพราะว่าเดี๋ยวต้องออกเดินทางอีก

        “โฮ่ะๆ..เป็นการนอนหลับที่แสนสบาย พวกเจ้าดูแลข้าดีจริงๆ..โฮ่ะๆ..คนแก่งี้ตายตาหลับ เอาไปอวดลูกอวดหลานยังได้เลย” ท่านผู้เฒ่านั้นกล่าวเช่นนั้น เป่าหลิงก็ยิ้มแห้ง ก่อนที่จะรอให้อาหารนั้นมาเสิร์ฟ โดยที่สตรีร่างเล็กนั้นจ้องมองไปรอบๆ ก็เห็นกับอะไรบางอย่าง ผู้คนนั้นเยอะขึ้นหรือปล่าวนะ?..แต่ช่างเถอะ หากเยอะขึ้น ก็ไม่เกี่ยวกับเรา เพราะจะออกจากที่นี้แล้ว
        
        หลังจากนั้นไม่นานเสี่ยวเอ๋อห์ก็นำอาหารเช้ามาให้ทั้งสาม สำหรับเป่าหลิงและท่านผู้เฒ่านั้นไม่มีปัญหาอะไร เพียงแต่คนที่มีปัญหาคือชายที่ใส่หน้ากากปิดบังใบหน้าท่อนบนนั้นเอง… เขานั้นนั่งจ้องอาหารอยู่สักพักหนึ่ง จนเป่าหลิงจะต้องเหลือบมอง แล้วพูด..

       “ไม่กินหรือไง?...” เธอกล่าวเช่นนั้นเพื่อเป็นสัญญาณว่าให้หาแดกได้ละ ลู่เต๋านั้นเหลือบไปมองนางก่อนที่จะทานอาหารอย่างเงียบๆ เหมือนกับว่าต้องคอยมีคนบอกว่าให้กิน เขาถึงจะกิน.. เพราะระหว่างทางลู่เต๋านั้นแทบไม่กินอะไรเลยถ้าเป่าหลิงนั้นไม่เป็นคนยัดปากให้เอง

       “โอ้...จริงสิ..ตอนนี้ก็ใกล้ถึงแล้วละนะ… เมื่อคืนข้าไปจัดการเรื่องแผนที่มานิดหน่อย หลายสิบปีมานี้ข้าแทบไม่ได้ออกจากต้าหว่านหรือซูเล่อเลย.. หลังจากที่ได้รวบรวมเรื่องเล่าและพิกัดเทียบบนแผนที่นี่แหละ..จนกระทั่งพบแผ่นหินอันสุดท้าย ดูเหมือนว่าจะอยู่ทางใต้โหรวหร่านนะ..ไม่ใกล้จากนี้หรอก...”

       “อย่างงั้นก็ดีเลยสินะเจ้าคะ...ทางใต้โหรวหร่าน..ไม่ไกลเท่าไหร่ก็ดีแล้ว” เป่าหลิงนั้นกล่าว ก่อนที่ทั้งสามคนจะนั่งทานอาหารยามเช้าจิบชาชิกๆชิลๆ เพื่อที่จะเดินทางต่อไป






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -150 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -150 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กราดิอุสศิลา
โลหิตมาร
วิจารณ์ซางยาง
เกราะทองคำ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x300
x3
x4
x20
x1000
x310
x18
x6
x70
x300
x300
x200
x1
x1
x1140
x2
x512
x2
x50
x1
x2280
x1000
x130
x9999
x5000
x1000
x90
x1
x6
x2
x2485
x2
x4
x330
x2
x50
x1000
x14
x40
x3
x5
x2
x2
x20
x3
x17
x80
x5
x4
x2
x65
x50
x2
x3
x5
x33
x2
x3
x50
x3
x75
x4
x3
x220
x105
x30
x4
x265
x32
x20
x57
x10
x14
x4
x18
x115
x100
x73
x84
x258
x50
x50
x8
x4
x2
x119
x750
x191
x10
x629
x300
x70
x48
x8200
x5020
x2
x6
x40
x1000
x835
x14
x675
x14
x1457
x171
x64
x2180
x52
x1025
x372
x220
x262
x140
x393
x91
x430
x181
x170
x110
x136
x998
x576
x91
x390
x12
x99
x1
โพสต์ 2018-11-28 18:59:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-11-28 19:01


ทำไมล่ะ?...เกิดอะไรขึ้นหรือปล่าว
{เควส ตำนานปรัมปราศิลาศักดิ์สิทธิ์}

        เป็นการทำที่ไม่ได้บอกไม่ได้กล่าวเลยสักนิด สำหรับการกระทำของเป่าหลิง นางถอนหายใจเล็กน้อยกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ต้องตามมาด้วยใบหน้าแปลกใจของท่านผู้เฒ่าที่เขานั้นไม่เข้าใจว่าทำไมนางถึงทำท่าทีเช่นนี้?? เหมือนกับว่าอยากเข้าไปที่ค่ายนั้นแต่ก็ไม่ได้อยากเข้าขนาดนั้นเหมือนมีอะไรบางอย่างอย่างงั้นล่ะ?...

        “แม่หนูน้อย?..เจ้าเป็นอะไรหรือปล่าว? ทำไมถึงรีบร้อนออกมาเล่าหืม?...” ท่านผู้เฒ่านั้นกล่าวถามกับเป่าหลิง จนสตรีร่างเล็กนั้นต้องถอนหายใจเนื่องจากว่าเธอออกมาเร็วกว่าที่จะอธิบายอะไรบางอย่างให้ท่านผู้เฒ่าได้รับทราบ..อย่างไรก็ตามที..

        “อ้อ...เอ่อ….จะว่ายังไงดีล่ะเจ้าค่ะ..” เธอกำลังคิดว่าอธิบายอย่างไรให้ท่านผู้เฒ่านั้นไม่สงสัยใคร่รู้ เอาเป็นว่า… “พอดีว่าท่านเว่ยเส้าเทียน ที่เป็นแม่ทัพแห่งซีอวี้ของต้าฮั่นไม่อยู่ที่ค่ายน่ะเจ้าค่ะ อย่างไรก็ต้องขออภัยด้วย..เราจึงจะออกไปหาท่านเว่ยเส้าเทียนกันเจ้าค่ะ” เป่าหลิงกล่าวเช่นนั้น..

        เมื่อท่านผู้เฒ่าได้ยินเขาก็ทำท่าเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ความจริงแล้วการได้รับอนุญาตในการสำรวจนั้นก็ดีเพราะจะทำอะไรได้สะดวก แต่ว่า “หากแต่ว่ามันเป็นเช่นนั้นจริง เราก็คงเข้าไปได้ง่ายๆมิใช่หรือ หากเจ้าบอก ค่ายนี้ความจริงแล้วมันก็คนทั่วไปก็เข้าไปได้หากไม่ทำอะไรอื่นๆ หากเรามีเหตุผลพอ...เหตุใดถึงเป็นเช่นนั้นเล่า? การออกมาโดยที่มิได้ไตร่ตรองและสอบถาม?”

        “เอ่อ...อาจจะต้องลำบากท่านผู้เฒ่า หากแต่ข้ากับแม่ทัพเว่ยเส้าเทียน เป็นคนรู้จักน่ะเจ้าค่ะ กระบี่นี้คือกระบี่ชิงกังเป็นสิ่งที่ข้าได้รับมาจากเขา..เอ่อ.. อย่างไรก็ตามหากเป็นที่ค่ายนี้ เรามีเขาไปด้วยน่าจะดีกว่า..ไม่ต้องเป็นห่วงนะเจ้าคะ ข้าจะให้ท่านพักที่โรงเตี๊ยมแล้วข้าเดินทางไปหาเขาเอง..ลู่เต๋าจะดูแลท่านได้” เป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้น…

        “โฮ่ะๆ...อะไรกัน..สัญญาใจอะไรกันไว้หรือ?” ท่านผู้เฒ่านั้นพูดยิ้มๆ เป่าหลิงนั้นเมื่อได้ยินก็ยิ้มแห้งแล้วทำท่าทางเลิกลักเหมือนกับว่า.. ไม่ใช่ๆๆๆ

        “มะ..ไม่ใช่เจ้าค่ะ แหม่..จะให้มีได้อย่างไรล่ะเจ้าค่ะ ท่านเว่ยเส้าเทียนเป็นแม่ทัพแห่งซีอวี้ ข้าเป็นเพียงนักเดินทางง่อยๆคนหนึ่งเท่านั้น..” ชัว..ชัวว่าท่านผู้เฒ่านั้นคิดว่าเป่าหลิงนั้นหลงรักท่านแม่ทัพแห่งซีอวี้เสียแล้ว โดยที่เธอแสดงออกไปนั้นก็เป็นตามนั้น แม้ว่าในใจจะไม่ใช่ก็ตามที.. เธอไม่ได้หลงรักท่านแม่ทัพเว่ยเส้าเทียน แต่หลงใหลในเลือดสายโลหิตของเขาต่างหาก…

        เฮ่ะๆๆๆๆๆๆ….โคตรบ้า…

        เอาเถอะ ..อย่างไรแสดงอย่างงี้น่าจะให้คนอื่น หรือท่านผู้เฒ่านั้นไม่ต้องถามอะไรมากมายกับเธอก้ได้ หลังจากนั้นสตรีร่างเล็กจึงพาท่านผู้เฒ่าไปส่งที่โรงเตี๊ยมเพื่อพักผ่อน ส่วนตนเองก็ขอตัวออกเดินทางเลยโดยที่ให้ฝ้าเฉี่ยอยู่กับลู่เต๋าคอยรายงานเรื่องร่างๆให้เธอผ่านทางจิตใจ







แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 ความชั่ว โพสต์ 2018-11-28 19:56

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -32 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -32 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กราดิอุสศิลา
โลหิตมาร
วิจารณ์ซางยาง
เกราะทองคำ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x300
x3
x4
x20
x1000
x310
x18
x6
x70
x300
x300
x200
x1
x1
x1140
x2
x512
x2
x50
x1
x2280
x1000
x130
x9999
x5000
x1000
x90
x1
x6
x2
x2485
x2
x4
x330
x2
x50
x1000
x14
x40
x3
x5
x2
x2
x20
x3
x17
x80
x5
x4
x2
x65
x50
x2
x3
x5
x33
x2
x3
x50
x3
x75
x4
x3
x220
x105
x30
x4
x265
x32
x20
x57
x10
x14
x4
x18
x115
x100
x73
x84
x258
x50
x50
x8
x4
x2
x119
x750
x191
x10
x629
x300
x70
x48
x8200
x5020
x2
x6
x40
x1000
x835
x14
x675
x14
x1457
x171
x64
x2180
x52
x1025
x372
x220
x262
x140
x393
x91
x430
x181
x170
x110
x136
x998
x576
x91
x390
x12
x99
x1
โพสต์ 2018-12-1 23:08:57 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-12-1 23:10

สำรอกอะไรออกมา...
{เควส ตำนานปรัมปราศิลาศักดิ์สิทธิ์}
(ฝึกอ่านเขียนวันที่ 6 และ เก็บคริสตัล 7 เม็ด)

        สตรีร่างเล็กนั้นจำเป็นที่จะต้องขี่ม้าของตนเองจนเดินทางมาถึงแคว้นโหรวหรานเนื่องจากว่าเธอจำเป็นที่จะต้องมารับคนที่เหลือ เธอใช้เวลาไปนาน(?)เกินไปกว่าที่จะเดินทางกลับมาถึงที่นี้ได้ สาวน้อยน่ารักและสดใสบริสุทธิ์(?) แม้ว่าจะมีความตอแหลไปบ้างนั้นก็ค่อนข้างเป็นที่..ที่อะไรดี ช่างแม่งเถอะ..

       “...ก๊อกๆ..” เสียงของการเคาะประตูนั้นดังขึ้น ก่อนที่จะได้ยินเสียงของท่านผู้เฒ่านั้นดังขึ้นจากในห้อง เป่าหลิงนั้นเปิดเข้าไป แต่แล้วเธอก็ต้องผงะไปเล็กน้อย เมื่อเห็นกับสภาพของห้องนอนภายในโรงเตี๊ยมนั้นเต็มไปด้วยกระดาษที่กระจัดกระจาย เหมือนกับว่ามันเป็นการพูดอ่านเขียนนั้นล่ะ.. นี้มัน….เกิดอะไรขึ้นกัน?..

        “กะ..เกิดอะไรขึ้นกัน?”

        เป่าหลิงพูดอึ้งๆ เนื่องจากว่าเธอก็ไม่รู้ว่าควรที่จะทำยังไงดี ท่านผู้เฒ่านั้นกำลังกางกระดาษเหมือนกับว่าสอนอะไรบางอย่างให้กับลู่เต๋า ส่วนอีตาลูกคนนี้ก็ถอดหน้ากากแล้วจดๆเขียนๆเหมือนกับกำลังเรียนหนังสือศึกษาวิชากับท่านผู้เฒ่าอย่างเมามันส์..

        ฝ้าเฉี่ยนั้นกำลังนอนตัวแห้งเป็นศพอยู่ใกล้ๆแถวนี้.. สตรีร่างเล็กอ้าปากค้างเล็กน้อย เนื่องจากว่านี้มันหมายความว่ายังไงกัน?... “โฮ่ะๆ..ข้าสอนวิชาที่ข้าเรียนรู้มาให้เจ้าหนุ่มนี้อยู่น่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงน่ะ..แม้ว่าหน้าตาจะงดงามไร้ที่ติขนาดถึงเพียงนี้ แต่มันไม่อาจทำอะไรข้าที่กินตำราเป็นอาหารได้หรอก โฮ่ะๆๆ...คนแก่แล้วนี้นะ” ท่านผู้เฒ่ากล่าวยิ้มๆ..

        แต่แล้วสภาพของอีกสิ่งก็ทำท่าเหมือนกับฝ้าเฉี่ยเหมือนกัน นั้นคือสภาพของเจินจูจิ้วจางที่กำลังนอนแผ่กลางกระจาดใบเล็กของตนเอง ส่วนรอบข้างนั้นก็มีคริสตัลอยู่ทั้งหมด 7 เม็ด.. “อะไรกันเนี้ย!!” เป่าหลิงนั้นกล่าวบอก สตรีร่างเล็กอ้าปากค้าง ก่อนที่จะรีบหันส่ายตาอาฆาตรไปให้ลู่เต๋า และฝ้าเฉี่ย.. “ไปเก็บห้องเดี๋ยวนี้!!”

        ตอนนี้เธอดุเหมือนกับคุณแม่ที่พึ่งกลับบ้านแล้วมาเห็นสภาพบ้านที่เละเทะเพราะลูกๆเล่นกันกับคุณลุง ส่วนท่านผู้เฒ่าก็นั่งโฮ่ะๆ ไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาว “เกิดอะไรขึ้นกับไอ้หมูผีนี้หรือ?” เป่าหลิงกล่าวถามท่านผู้เฒ่าและทุกคน ฝ้าเฉี่ยจึงพูดตอบ..

        ‘อ้อ..ก็..ทุกเดือนของเขาก็เป็นแบบนี้น่ะ’ ฝ้าเฉี่ยตอบ?..
        “ทุกเดือน?...อย่างงั้นหรือ?” เป่าหลิงถามทวน
        “ทุกๆ วันที่ 1 ของทุกเดือน หมูวาสนาจะคายคริสตัลออกมาจากปากให้ 7 เม็ดน่ะ เราจึงเรียนมันว่าหมูวาสนาให้โชคลาบยังไงล่ะแม่หนูน้อย..สภาพตอนคายออกมาก็จะเหนื่อยๆเหมือนกำลังอ้วกนั้นล่ะ ไม่เป็นอะไรหรอก เดี๋ยวก็หาย”

        “เช่นนั้นหรือท่านผู้เฒ่า..เอาเถอะ..เฮ้..ไอ้หมูผี ข้ามาแล้ว” เป่าหลิงนั้นกล่าวในขณะที่ดูแลเจ้าหมูที่กำลังทำท่าเหมือนนอนตาย เธอพามันเช็ดริมฝีปากแล้วพานอนในตะกร้าอย่างเงียบๆ ในระหว่างที่ลู่เต๋าจะทำความสะอาดห้อง สุดท้ายหญิงสาวก็ต้องเดินทางพาทั้งสามและสัตว์อีกสองตัวนั้นเดินทางกลับสู่ค่ายหลี่กัง..

        ระหว่างทางเธอก็พูดคุยกับลู่เต๋าไปด้วย เหมือนว่าเขานั้นจะพูดได้นิดหน่อย.. เหมือนกับว่าสั่งอะไรทำตามนั้น เข้าใจความหมายแต่ลิ้นยังคงแข็งอยู่จึงทำให้พูดอะไรมากไม่ได้..







แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม +2 ความชั่ว +2 ความโหด โพสต์ 2018-12-1 23:25

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -33 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -33 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กราดิอุสศิลา
โลหิตมาร
วิจารณ์ซางยาง
เกราะทองคำ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x300
x3
x4
x20
x1000
x310
x18
x6
x70
x300
x300
x200
x1
x1
x1140
x2
x512
x2
x50
x1
x2280
x1000
x130
x9999
x5000
x1000
x90
x1
x6
x2
x2485
x2
x4
x330
x2
x50
x1000
x14
x40
x3
x5
x2
x2
x20
x3
x17
x80
x5
x4
x2
x65
x50
x2
x3
x5
x33
x2
x3
x50
x3
x75
x4
x3
x220
x105
x30
x4
x265
x32
x20
x57
x10
x14
x4
x18
x115
x100
x73
x84
x258
x50
x50
x8
x4
x2
x119
x750
x191
x10
x629
x300
x70
x48
x8200
x5020
x2
x6
x40
x1000
x835
x14
x675
x14
x1457
x171
x64
x2180
x52
x1025
x372
x220
x262
x140
x393
x91
x430
x181
x170
x110
x136
x998
x576
x91
x390
x12
x99
x1
โพสต์ 2018-12-7 02:29:39 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-12-7 03:30


จ้างวาน จ้างวาน

       สตรีร่างบางนั้นเดินทางออกมาจากย่านการค้าแคว้นโหรวหราน หญิงสาวนั้นเดินทางเพื่อไปพักผ่อนที่โรงเตี๊ยมหลวนเฉินเพื่อพักผ่อนก่อนที่จะออกเดินทางกลับต้าฮั่น และดูเหมือนว่าวันนี้โรงเตี๊ยมจะดูวุ่นวายเป็นพิเศษ

       เป่าหลิงนั้นขี่ม้าเฟิ่งหวงเทวะของตนเองเดินทางมาพร้อมกับลู่เต๋า หญิงสาวพักม้าไว้ที่จุดพักม้าของโรงเตี๊ยมอย่างเงียบๆ แล้วเดินเข้าไป ผู้คนเข้าออกกันเป็นว่าเล่น เรียกได้ว่าเหมือนว่าโรงเตี๊ยมแห่งนี้มีกลุ่มคณะการเดินทางขนาดใหญ่มาพักอาศัยอยู่อย่างงั้นล่ะ เป่าหลิงนั้นเดินไปที่โต๊ะของเถ้าแก่ที่ดูเหมือนว่าจะไม่ว่างอย่างแรงอยู่..

       “เอ่อ...ข้ามาเข้าพัก พอจะมีห้องว่างอยู่ไหม?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถาม ก่อนที่ท่านเถ้าแก่จะวิ่งเดินเข้ามาหานาง “โอ้..แม่หนู พอดีเลย นี้เหลือห้องสุดท้ายละนะ โอ้ยๆ ข้านี้เตรียมห้องให้ไม่ทัน อ๊า เดี๋ยวข้าจะให้เสี่ยวเอ่อห์พาแม่หนูไปนะ..เดี๋ยวนะ ตรงนั้นมีอะไรนะะ” ดูเหมือนว่าตอนนี้เถ้าแก่จะหัวหมุนทีเดียว

       “ถ้ายังเตรียมห้องไม่เสร็จพวกข้าจะทานอาหารกันก่อน มีอะไรเกิดขึ้นหรือปล่าว” เป่าหลิงนั้นกล่าวบอก ก่อนที่นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของนางนั้นจะไม่ได้รับคำตอบ เนื่องจากว่าตอนนี้เถ้าแก่วิ่งไปจัดการปัญหานั้นเสียแล้ว..

       เด็กสาวจำเป็นที่จะต้องเดินไปนั่งโต๊ะกับลู่เต๋าเพื่อที่จะสั่งอาหารอย่างเสียไม่ได้ … โดยที่ระหว่างการสอบถามเมนูอาหารเธอก็นึกขึ้นได้จึงสอบถามขึ้นมา

       “เห่..เสี่ยวเออห์ เกิดอะไรขึ้นหรือปล่าว ทำไมที่นี้ดูวุ่นวายแปลกๆ” เป่าหลิงนั้นกล่าวถาม
        “อ้อ พอดีว่ามีกลุ่มคณะละครใหญ่ที่ขึ้นชื่อมาเข้าพักกระทันหันน่ะขอรับ พวกเราก็เลยต้องรับรองกันหัวหมุนเลยล่ะขอรับ อาจจะช้าหน่อยไม่เป็นอะไรใช่ไหมขอรับคุณหนู” เขานั้นกล่าวถามกับเป่าหลิง หญิงสาวก็พยักหน้า แล้วคลียิ้มให้

        “อ๊า ไม่เป็นอะไรข้ารอได้” เป่าหลิงกล่าว ในระหว่างที่กำลังนั่งรอเธอก็ได้น้ำเก็กฮวยเย็นมาอัดปากของตนเองแก้กระหาย ความจริงแล้วกลุ่มคณะละครนั้นก็น่าสนใจเหมือนกันนั้นล่ะ..เอาอย่างไรดีนะ?...

       แต่แล้วก็มีร่างของใครคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องแขกพิเศษ ดูเหมือนว่าเขาจะเดินเข้ามาสอบถามเสี่ยวเอ่อห์ในเรื่องอาหาร วินาทีที่เป่าหลิงจ้องมองเขาและนัยต์ตาคมของชายคนนั้นก็จ้องมองเธอเสียพอดี ทั้งสองต่างนิ่งไปสักครู่ ….แต่เรียกว่าคนที่นิ่งอึ้งจะเป็นชายผู้นั้นมากกว่า ที่เห็นดรุนีน้อยแรกแย้ม กำลังนั่งสูดน้ำเก็กฮวยอย่างน่ารักและสบายอารมณ์..

       นางเลิกคิ้วเหมือนกับว่าจะเป็นฝ่ายบอกว่ามีอะไรหรอ?...

       เขาไม่รอช้ารีบเดินเข้ามาหานางทันที ก่อนที่จะกล่าวแนะนำตัว “สวัสดีขอรับคุณหนู ข้าเป็นหัวหน้าของกลุ่มคณะละครหงลิ่วซานเหมิน ยินดีที่ได้พบ...” เขานั้นกล่าวเช่นนั้นก่อนที่จะส่งรอยยิ้มธุรกิจให้กับเป่าหลิง เด็กสาวจึงพยักหน้า..แต่ก็งงๆ กับไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมมันต้องมาแนะนำตัวเองด้วยวะ?..

       “เรียกข้าเป่าเปา” เป่าหลิงนั้นกล่าวสั้นๆ ก่อนที่จะไปสนใจการสูดน้ำเก๊กฮวยเข้าปอดอยู่ดี..

       “ฮ่ะๆ..ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้..เอ่อ ไม่ทราบว่าข้านั่งด้วยคนได้ไหม?” เขานั้นกล่าวบอก เป่าหลิงพยักหน้าเหมือนเป็นเชิงว่าได้ และดูเหมือนว่าเขาจะนั่งข้างเธอซึ่งเป็นสถานที่ตรงข้ามกับลู่เต๋า ก่อนที่เขาจะหันไปหาบุรุษร่างสูงที่ใส่หน้ากากสีดำลายทองงาม

       “ยินดีที่ได้พบท่านขอรับ” เขากล่าวเช่นนั้นกับลู่เต๋า ส่วนลู่เต๋าน่ะหรอ..เหอะ…

       นิ่ง
        
        และแล้วหลังจากนั้นดูเหมือนว่าเขาจะมาทำความรู้จักกับเป่าหลิงเพื่อสอบถามนาง เขาเห็นแววการแสดงรวมถึงรูปร่างหน้าตาของนางแล้วไม่สนใจเข้าร่วมกลุ่มคณะละครของเขาบ้างหรือ? เนื่องจากว่าคณะละครของเขานั้นเป็นคณะละครที่เลื่องลือชื่อลือชาอย่างมาก ในตอนแรกเขาก็คิดว่าจะชักชวนเป่าหลิงไปเล่นละคร แต่ทว่า…

        สุดท้ายอยู่ๆ ก็กลายเป็นว่าโดนเด็กสาวนั้นตกด้วยเรื่องราวสุดแสนจะประหลาดแต่ทว่ากลับน่าตื่นเต้น… เรื่องราวของการเดินทางที่เรียกว่าศิลาศักดิ์สิทธิ์…

        “ช่างเป็นเรื่องราวที่ดีจริงๆ..แหม่ ข้าไปทำเป็นพลอตละครได้หลายตอนเลยทีเดียวมีทั้งความเร้าใจ ตื่นเต้น ซาบซึ้งกินใจ” เขานั้นกล่าวยิ้มๆ เมื่อเป่าหลิงได้ยินดังนั้นก็พูดขึ้น “งั้นก็เอามันไปสร้างเป็นละครเลยสิ..” เป่าหลิงกล่าว เขานั้นเมื่อได้ยินก็ตกใจเล็กน้อย..

       “เอ๊ะ...แหม่..พูดเหมือนทำง่ายนะขอรับ..มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นน่ะสิ” เขาว่า..
        เป่าหลิงหยิบ บันทึกการเดินทางปรัมปราศิลาศักดิ์สิทธิ์ ขึ้นมาก่อนที่จะกล่าว “ข้าจะจ้างท่านและคณะละครของท่าน ให้ช่วยนำเรื่องเล่านี้ไปทำการแสดงเผยแพร่ให้ทั่วแผ่นดิน ทั้งต้าฮั่น ทั้งซีอวี้” เป่าหลิงนั้นกล่าวบอก ก่อนที่เขาจะตกใจยิ่งกว่าเดิม เรียกได้ว่ามันเป็นเหมือนกับบทละครที่ได้มาอย่างง่ายดาย..แต่ทว่า..

        “แม่นาง มันจำต้องใช้เงินเยอะ ท่านเป็นเพียงสตรีตัวเล็กๆคงมิ...ตุ๊บ!! ไม่ทันจะได้พูดตบ เสียงหีบหนักก็วางลงไปตรงหน้า ด้านในนั้นมีเงินอยู่ทั้งหมด 2 หมื่นชั่ง ซึ่งเป่าหลิงนั้นให้เป็นค่าจ้างคณะละคร เพื่อไปทำการเปิดการแสดง

       “แค่นี้ก็ลงตัวแล้ว จัดไปอย่าให้เสีย … ซู๊ดดดด” เธอพูดพลางสูดน้ำเก็กฮวยเย็นเข้าปอดของตนเองอีกครั้งเพื่อดับกระหาย ในตอนแรกท่าทีของเขาดูเหมือนกับท่าทีคนที่จะไม่ยอม แต่เมื่อยิ่งอ่านตำนานนี้เข้าไป ยิ่งอ่านไปเท่าไร เรื่องราวที่เข้มข้นก็ลึกซึ้งขึ้นเท่านั้น..

       ดูเหมือนว่าสุดท้าย เขาก็ยินยอมที่จะให้สตรีร่างเล็กจ้างวาน.. โดยใช้ชื่อ “ตำนานปรัมปราศิลาศักดิ์สิทธิ์”







แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +25 คุณธรรม โพสต์ 2018-12-7 03:17

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +888 ความหิว -27 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 888 -27 + 10 เปิดอีเว้นท์ละคร

ดูบันทึกคะแนน

ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กราดิอุสศิลา
โลหิตมาร
วิจารณ์ซางยาง
เกราะทองคำ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x300
x3
x4
x20
x1000
x310
x18
x6
x70
x300
x300
x200
x1
x1
x1140
x2
x512
x2
x50
x1
x2280
x1000
x130
x9999
x5000
x1000
x90
x1
x6
x2
x2485
x2
x4
x330
x2
x50
x1000
x14
x40
x3
x5
x2
x2
x20
x3
x17
x80
x5
x4
x2
x65
x50
x2
x3
x5
x33
x2
x3
x50
x3
x75
x4
x3
x220
x105
x30
x4
x265
x32
x20
x57
x10
x14
x4
x18
x115
x100
x73
x84
x258
x50
x50
x8
x4
x2
x119
x750
x191
x10
x629
x300
x70
x48
x8200
x5020
x2
x6
x40
x1000
x835
x14
x675
x14
x1457
x171
x64
x2180
x52
x1025
x372
x220
x262
x140
x393
x91
x430
x181
x170
x110
x136
x998
x576
x91
x390
x12
x99
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2018-12-15 06:11

ขึ้นไปด้านบน