กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 220|ตอบกลับ: 19

{ เกาะไต้หวัน | ตำหนักไถหนัน } เรือนพักนางกำนัล

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-11-26 23:58:59 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2018-12-1 16:54





เรือนพักนางกำนัล

{ ตำหนักไถหนัน }







【เรือนพักนางกำนัล】
เขตราชฐานชั้นในของต้าข่านแห่งไต้หวัน ตำหนักไถหนันแบ่งออกหลายส่วน
ทั้งหอปราการไม้สลัก ส่วนคอกพาหนะและโรงครัว จัดอยู่ลึกเข้ามาในขุนเขา
ทิศใต้ของหุบเขาประกอบด้วยเรือนหมู่และห้องแถว บริเวณนี้คือส่วนพักนางกำนัล
พื้นที่มีความเข้มงวดและกฎระเบียบมากกว่าส่วนอื่น เวลาทำงานและพักผ่อนชัดเจน
หนึ่งเรือนพักรองรับนางในได้หลายคน เฉพาะผู้มีตำแหน่งหรือเป็นที่ไว้วางใจจึงจะมีเรือนส่วนตัว




เรือนพักกลางดอกท้อ

ประมุขเผ่าจูเชว่รุ่นก่อนมีสนมและนางบำเรอมากมาย

จึงสั่งปลูกต้นท้อรอบเรือนหมู่เพื่อเอาใจสตรีเหล่านั้น

ความงดงามทั้งสามฤดูเปลี่ยนแปลงใช้หย่อนใจ

บางต้นท้อสลักคำอธิษฐานของเหล่าสตรี

บ้างหมายมั่น บ้างโศกเศร้า บ้างเดียวดาย

เสมือนจารึกถึงกาลเวลาที่ล่วงเลย บุปผาก็ร่วงโรย











คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

613

กระทู้

2348

โพสต์

53หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2881061
เงินตำลึง
9420758
ชื่อเสียง
223838
ความหิว
1175

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
1039
ความชั่ว
501
ความโหด
1180
♦ เหยากวง ♦
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-11-26 23:59:16 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-2-9 22:26

♦ เรื่องราว 3 ลำนำบุพเพต่างภพ ♦
นางในสายเลือดกาว
715
{ สอนลิงเล่นมารยาท 1 }
มารยาที่อย่าสอดรู้


        เพราะช่วงการก้าวขาระหว่างเขาและนางไม่เท่ากัน ว่าที่นางกำนัลอย่างหลิงหลานเดินตามกึ่งวิ่งตามโจรสลัดหนุ่มนิรนาม พึ่งได้ทราบว่าตำหนักไถหนันกินพื้นที่ลึกเข้ามาในขุนเขา ความสูงเพียงพอที่จะทำให้อากาศเปลี่ยนแปลงผันผวน บางจุดร้อนด้วยไอน้ำพุ บางจุดกลับเย็นเพราะลมในหุบเขาพัดผ่าน จนกระทั่งมาถึงส่วนที่ต้นท้อขึ้นเรียงรายผลิบานงดงาม พื้นหญ้ากลายเป็นพรมบุปผาสีชมพูอ่อน เบื้องหน้านางคือการจัดวางเรือนหมู่มีแบบแผนคุ้นตายิ่ง

        นางถูกพาเข้าไปด้านในอาคารไม้แกะสลักหลังหนึ่ง หญิงสาวเหลือบมองการตกแต่งโดยไม่ได้ตั้งใจ เครื่องเรือนไม้เนื้อแข็งเรียบง่ายทว่าคงทนและดูมีอายุการใช้งาน กระถางไฟทองเหลืองตรงกลางลวดลายดอกบัวคอยให้ความอบอุ่นในห้อง เบื้องหน้าคือสตรีกลุ่มหนึ่งสวมชุดเครื่องแบบนางกำนัลผ้าทอดูสะอาดเรียบร้อย ยืนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ที่หญิงชราผู้ปรายรอยยิ้มบางประดับอยู่

         โจรสลัดผายมือไปยังด้านนั้น เอ่ยแนะนำ “นางคือเป๋าซานซานหัวหน้านางกำนัลของตำหนักแหน่งนี้ อ๋อ.. เจ้าสมควรเรียกว่า เป๋ากูกู่” ท่าทีเขาดูไม่ก้าวร้าวหรือจาบจ้วง แสดงออกอย่างกลางๆ แม้อีกฝ่ายจะเป็นถึงแม่นมของต้าข่านก็ตาม

         “อ่ะ… ผู้น้อยขอคาราวะเป๋ากูกู่เจ้าค่ะ” หลิงหลานย่อกายลงตามธรรมเนียมของเกาะแห่งนี้ ร่างเน่งน้อยกอดห่อผ้าของตนพลางหรุบสายตาลงต่ำ สั่นเทาเล็กน้อยด้วยบรรยากาศของที่แห่งนี้เต็มไปด้วยความไม่คุ้นเคย

         “ขอบคุณท่านสือโถวที่ช่วยเป็นธุระให้ เที่ยงวันนี้หวังว่าทุกอย่างยังคงเรียบร้อยดี?” เป๋ากูกู่พยักหน้าพร้อมบอกให้หญิงสาวลุกขึ้น ก่อนหันไปถามไถ่โจรสลัดผู้นั้นพอเป็นพิธี หลิงหลานทราบชื่อผู้นำทางจากหนนี้ก่อนอีกฝ่ายส่งยิ้มให้แล้วกล่าวลา คล้อยหลังบุรุษผู้นั้นไปแล้วเหลือเพียงเหล่าสตรี
   
        เป๋ากูกู่ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน “เจ้า...คือหลิงหลานสินะ เข้ามาใกล้ๆ สายตาข้าไม่ค่อยดีเท่าไรแล้ว” ตนอยากมองให้ชัดๆ สตรีเช่นใดที่สามารถทำให้ท่านผู้นั้นสนใจได้ คิดเอาไว้แล้วว่าไม่ธรรมดาเป็นแน่ ‘...สิบกว่าปีมาแล้วไม่ว่าจะลองวิธีไหนก็ล้มเหลวหมด คิดว่าเผ่าของเราจะไร้ทายาทผู้นำหากท่านประมุขดันพึงใจในบุรุษเสียอีก!!’ ขนาดหญิงชราดูแลเด็กน้อยด้วยสองมือจนเติบใหญ่เป็นนักรบที่เก่งกล้า มาในปัจจุบันก้าวขึ้นเป็นผู้นำสูงสุดแห่งดินแดนนี้คิดแล้วยังเหลือเชื่อ

        ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นท่านผู้นั้นสนใจสตรี…. แค่ชายตาสักนิดก็ไม่มี!!
        
        หลิงหลานกอดห่อผ้าก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายตามที่ได้รับคำสั่ง ก่อนจะถูกือที่เหี่ยวย่นคู่นั้นจับคางแล้วพลิกซ้ายพลิกขวา จดจ้องละเอียดยิบราวกับกำลังเลือกซื้อปลาไปทำกับข้าวในตลาดสด

        “ผมเงินแปลกตา ผิวพรรณขาวละเอียดไม่เหมือนเก้าชนเผ่าใหญ่เจ้ามาจากที่ไหน?”

        “ฮะ… ฮั่นเจ้าค่ะ อีกฝากนึงของโพ้นทะเล แอ้พ!!” ขณะจะพูดริมฝีปากถูกกดลง โอ้ไม่... หญิงชราผู้นี้ถึงกับส่องดูฟันนาง...

        “สุขภาพดูแข็งแรงไม่มีปัญหารูปหน้าก็เจริญตาพอใช้ได้… แต่ผอมเกินไปนิด” ไม่เหมาะจะเป็นแม่พันธุ์เท่าไร เว้นแต่ขนาดหน้าอกหน้าใจจัดว่าผ่านเกินพอดี.. ยัยหนูคนนี้กินข้าวไปเติมส่วนบนสินะ ตัวเล็กยังกับเด็กหญิงรุ่นๆ หรือว่าท่านผู้นั้นคิดจะเล่นตุ๊กตา??

         “ข้า… ต้องทำงานอะไรบ้างหรือเจ้าคะ?” คนเขาไม่เคยเป็นนางกำนัลมาก่อน ทุกท่านอย่ามองแบบนั้นสิ!!

         “คุณสมบัติของกุลสตรี สมบัติผู้ดีมีสิ่งใดบ้างลองพูดเท่าที่เจ้ารู้มาสิ” แม่นมเป๋ายอมละมือออกจากการปู้ยี่ปู้ยำใบหน้าหวาน กุมเตาอุ่นมือพร้อมรอฟัง

         หลิงหลานเห็นแบบนี้แต่ภาคทฤษฎีนางค่อนข้างแม่น ยิ่งได้รับการอบรมจากต้าลี่ (เกาซิน เหิง) มาหลายวันมีหรือจะตอบไม่ได้ “กุลสตรีที่ดีต้องไม่ทำให้ตนเองขายหน้า และไม่ทำให้ตนเองอับอาย ประกอบด้วยความระมัดระวังสำรวมตนในทุกกิริยา รู้การณ์ รู้ว่าสิ่งใดควรไม่ควร”

        “แล้วสิ่งไหนควรสิ่งไหนไม่ควร เจ้าจะรู้ได้อย่างไร?”

        “กาลเทศะเจ้าค่ะ คือประพฤติตนให้เหมาะสมกับสถานการณ์และบุคคลในเวลานั้น” หลิงหลานตีว่ามันคือการเอาตัวรอดอย่างหนึ่ง พลิกแพลงโดยใช้สติปัญญาเหมือนตอนเจรจาธุรกิจ

        “นอกจากกาลเทศะยังมี ปิยะวาจารู้ว่าสิ่งใดควรพูดไม่ควรพูดในตำหนักแห่งนี้ ที่มีมากคือเรื่องเหลวไหลของสตรีที่ว่างงาน มีน้อยคือพวกที่รู้จักสงบปากสงบคำ เลิกสอดรู้และตั้งใจปรนนิบัติรับใช้ท่านจ้าวเกาะ” เป๋ากูกู่ถือโอกาสนี้สอนเหล่านางในไปด้วยเสียเลย บางคนก้มหน้างุดบ้างก็เหงื่อตกน้อยๆ

         “หลิงหลานจะจำใส่ใจเอาไว้เจ้าค่ะ…” ส่วนทำตามได้ไหมนั่นอีกเรื่อง…

         “อื้ม… ก็นับว่าเจ้าพอจะมีการอบรมมาบ้างแต่ยังไม่พอหรอก จากวันนี้เจ้าต้องเรียนรู้เรื่องกฎระเบียบของตำหนักอีกมากข้าจะสอนสั่งด้วยตนเอง” เป๋ากู่กูเรียกตัวนางกำนัลผมน้ำตาลคนหนึ่งก้าวออกมา “นี่คือ จี้ชิว นางจะคอยเป็นพี่เลี้ยงเจ้าในเรื่องจิปาถะต่างๆ นอกเหนือจากที่ข้าสอน เอาล่ะ… วันนี้เจ้าเดินทางมาถึงคงเหนื่อยมากเที่ยงวันแล้ว จี้ชิวเจ้าพาหลิงหลานไปที่ห้องพักที่ว่างอยู่ข้างเรือนของข้า”

        “สวัสดีเจ้าค่ะพี่จี้ชิว…. ข้าชื่อหลิงหลานจากนี้ขอฝากตัวด้วยนะ” สตรีผมเงินค้อมศีรษะให้ ตนมาใหม่จะเป็นใครก็ขอนอบน้อมเอาไว้ก่อนด้วยไม่อยากสร้างศัตรูเท่าไร

        “เรียกจี้ชิวเฉยๆ ก็ได้ข้าไม่ถือหรอก เอาล่ะตามมาด้านนี้ได้เลย อย่าลืมของพวกนั้นด้วยล่ะ… ข้าช่วยถือนะ” นางในพี่เลี้ยงเป็นคนง่ายๆ กว่าที่คิด เห็นรอยยิ้มที่ส่งมาแล้ว จิตใจที่ประหม่าของร่างเน่งน้อยค่อยผ่อนคลายลงมากที่เดียว




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -32 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -32 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
ปราณสำนึก
กระบี่ราชาสามภพ(เก๊)
หมัดพื้นฐาน
เอ้อหูจั่วลู่
ตัวเบาร่มนภา
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เซ็กเธาว์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x16
x1
x4
x20
x30
x1
x5
x3
x130
x100
x939
x5
x5
x20
x50
x1
x1
x5
x60
x64
x4
x9999
x160
x1
x1
x2
x12
x260
x280
x9999
x4500
x5
x20
x120
x2
x40
x287
x9999
x1000
x30
x264
x1
x10
x160
x210
x270
x34
x3
x3
x6
x96
x7
x14
x22
x8
x1450
x290
x175
x360
x200
x11
x9999
x9
x58
x3312
x3
x9
x84
x200
x5
x11
x147
x9999
x16
x7
x182
x715
x6
x15
x1
x48
x285
x60
x4
x80
x2
x15
x2
x2
x242
x1
x3
x2
x413
x460
x10
x619
x665
x340
x1575
x172
x2349
x1
x2
x5
x5
x283
x4312
x3350
x660
x705
x4
x306
x670
x110
x252
x52
x523
x500
x18
x15
x74
x1419
x1586
x940
x1240
x1412
x69
x844
x1
x1533
x30
x2212
x1
x105
x107
x51
x1
x7
x836
x382
x151
x111
x1684
x1224
x179
x67
x9999
x1529
x652
x1164
x2868
x740
x1368
x1721
x1617
x869
x20
x1
x29
x1256
x355
x33
x1
x8133
x740
x67
x150
x20
x48
x362
x778
x60
x455
x130
x300
x18
x169
x157
x10
x45
x30
x9999
x4
x332
x70
x154
x35
x31
x9
x446
x51
x1
x273
x1140
x1850
x123
x10
x20
x10
x85
x409
x10
x130
x905
x7
x30
x1988
x203
x2

613

กระทู้

2348

โพสต์

53หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2881061
เงินตำลึง
9420758
ชื่อเสียง
223838
ความหิว
1175

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
1039
ความชั่ว
501
ความโหด
1180
♦ เหยากวง ♦
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-11-27 23:54:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-2-9 22:27

♦ เรื่องราว 3 ลำนำบุพเพต่างภพ ♦
นางในสายเลือดกาว
716
{ สอนลิงเล่นมารยาท 2 }
สมบัติผู้ขี้เซา
        เมื่อได้รับเวลาพักฟื้นที่พอเหมาะร่างกายของนางก็กลับมากระปรี้กระเปร่าอีกครั้ง

        หลิงหลานได้ห้องพักเป็นส่วนตัวอยู่ด้านข้างกับห้องของเป๋ากูกู่ แม้ในตอนแรกจะยังสงสัยว่าตนเป็นเพียงเด็กใหม่เท่านั้น ทำไมต่างจากนางกำนัลคนอื่นที่ต้องนอนเรือนรวม? ทั้งยังได้ใกล้ชิดผู้อาวุโสขนาดนี้อีกด้วย สตรีผมเงินไม่กล้าสอบถามผู้อื่นทั้งสถานที่และคนยังคงแปลกหน้าไม่คุ้นตา นางจึงมองในแง่ดีหาเหตุผลว่า ‘คงเป็นเพราะเป๋ากูกู่เห็นข้ามาใหม่ไม่รู้ธรรมเนียม เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องผิดพลาดเลยให้อยู่ใกล้หูใกล้ตาละมั้ง’

        ชีวิตความเป็นอยู่วันแรกที่ยังตื่นกลัวไปทุกสิ่ง นอกจากกฎระเบียบข้อสำคัญที่ว่าถวายความภักดีนอบน้อมสูงสุดต่อจ้าวเกาะ เมื่อดำเนินผ่านหรือพบเห็นไม่ว่าที่ใดต้องก้มศีรษะมองพื้น ห้ามเงยหน้าจ้องมองและทำความเคารพตามธรรมเนียมสูงสุด อีกข้อหนึ่งคือเคารพนอบน้อมเหล่าโจรสลัดผู้มีพระคุณต่อดินแดนแห่งนี้ หากพบเจอก็ต้องทำความเคารพเช่นกัน

        รุ่นพี่นางกำนัลสอนนางถึงเวลาที่คนจากโรงครัวจะมาส่งอาหาร หรือถ้าบางคนเข้ากะอยู่เวรตามตำหนักต่างๆ ก็มีเวลาที่สามารถไปรับอาหารที่โรงครัวใหญ่ได้เช่นกัน หลิงหลานพึ่งทราบว่าตำหนักแห่งนี้แบ่งออกเป็นหลายเขตทั้งประตูใหญ่ค่ายหอด้านนอก เต็มไปด้วยโจรสลัดที่คอยให้การอารักขาด้านความปลอดภัย ปีกตะวันตกเป็นโรงครัวและเรือนพักนางกำนัล ทิศเหนือลึกเข้าไปในขุนเขาคือตำหนักพระพันปีกับธิดา ส่วนผาบูรพาที่พำนักของต้าข่านจูเชว่

         มีเรื่องแปลกก็คือ.. สิ่งที่เป๋ามาม่าให้ตนเปลี่ยนคำเรียกใหม่จาก ‘ต้าข่าน’ เป็น ‘จ้าวเกาะ’ ซึ่งฟังดูคุ้นหูชอบกล การสะกดแทบจะเป็นคำเดียวกับที่ตนใช้เรียกบุรุษผมแดงคนนั้นที่ทะเลสาบ หลิงหลานพยายามมองว่าเป็นเรื่องบังเอิญจึงไม่ได้ให้ความสำคัญมากนัก และตั้งแต่ตื่นมาในเช้าของอีกวันตนก็นั่งอ่านตำรา ‘สมบัติผู้ดี’ ที่เผ่าซีหลิงสืบทอดต่อๆ กันมา โดยมีเป๋ามาม่าคอยกำกับอยู่ในห้อง

        อ่านได้ครึ่งเล่มป้องปากหาววอด ตัวหนังสือชักจะเลือนๆ อากาศค่อนข้างเย็นแถมในห้องนี้ก็อุ่นสบาย... ข้าวเช้ากำลังย่อยได้ที่
        หลิงหลานตั้งตำรา… ดวงตาเปิดปรือเข้าเฝ้าโจวกงไปแล้วครึ่งวิญญาณ

        เป๋ากูกู่ลูบเตาพกในมือสัมผัสความอบอุ่นพลางก็ช่วยอธิบายพลาง ไม่ทันสังเกตผู้เรียนเพราะหนังสือบังระดับสายตาพอดี “เรียกว่าสมบัติผู้ดีนั้นคือประพฤติให้ได้ทั้ง กาย วาจา ใจ ประกอบด้วย จรรยาชอบ วาจาชอบ ดำริชอบ แยกออกเป็นสามสิ่งหลักใจความคือสำรวมทั้งกายและใจ ให้เกียรติผู้อื่นโดยไม่ทำให้ตนเองหรือวงศ์ตระกูลต้องมัวหมอง”

         หลิงหลานสัปหงกจึงเหมือนพยักหน้าหงึก หัวหน้านางกำนัลกล่าวต่อ “เจ้าเข้าใจก็ดีแล้ว แต่พูดปากเปล่าว่าเข้าใจนั้นง่ายปฎิบัติจริงยากยิ่งกว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งการควบคุมจิตใจไม่ให้ฟุ้งซ่านวุ่นวาย เจ้าสามารถยึดถือพระพันปีทรงเป็นแบบอย่างได้ท่านมีความสง่างาม วางตัวเลิศด้วยจริยาวัตรตลอดมาไม่มีผู้ใดที่พบเห็นแล้วไม่เลื่อมใสศรัทธา”

        หลิงหลานสัปหงกอีกรอบดูจริงจังกับการศึกษายิ่ง ผู้อาวุโสไม่อยากให้นางเคร่งเครียดจนเกินไปกำลังจะเดินไปช่วยชี้แนะต่อ เงาร่างทาบผ่านโต๊ะหนังสือ พอดีกับนางกำนัลอีกนางหนึ่งก็เข้ามาแจ้งเรื่องถึงเวลาอาหารเที่ยง เป๋ากูกู่สั่งให้หลิงหลานไปพักได้และทำความเข้าใจสิ่งที่ตนสอนให้ดี… คล้อยหลังหัวหน้านางกำนัลไม่นาน ตำราสมบัติผู้ดีก็ไถลออกจากมือบางหลุ่นตุ้บ พร้อมร่างของน้องนางที่เลื้อยนอนเป็นแมวน้ำพลีชีพอยู่บนโต๊ะ




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
ปราณสำนึก
กระบี่ราชาสามภพ(เก๊)
หมัดพื้นฐาน
เอ้อหูจั่วลู่
ตัวเบาร่มนภา
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เซ็กเธาว์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x16
x1
x4
x20
x30
x1
x5
x3
x130
x100
x939
x5
x5
x20
x50
x1
x1
x5
x60
x64
x4
x9999
x160
x1
x1
x2
x12
x260
x280
x9999
x4500
x5
x20
x120
x2
x40
x287
x9999
x1000
x30
x264
x1
x10
x160
x210
x270
x34
x3
x3
x6
x96
x7
x14
x22
x8
x1450
x290
x175
x360
x200
x11
x9999
x9
x58
x3312
x3
x9
x84
x200
x5
x11
x147
x9999
x16
x7
x182
x715
x6
x15
x1
x48
x285
x60
x4
x80
x2
x15
x2
x2
x242
x1
x3
x2
x413
x460
x10
x619
x665
x340
x1575
x172
x2349
x1
x2
x5
x5
x283
x4312
x3350
x660
x705
x4
x306
x670
x110
x252
x52
x523
x500
x18
x15
x74
x1419
x1586
x940
x1240
x1412
x69
x844
x1
x1533
x30
x2212
x1
x105
x107
x51
x1
x7
x836
x382
x151
x111
x1684
x1224
x179
x67
x9999
x1529
x652
x1164
x2868
x740
x1368
x1721
x1617
x869
x20
x1
x29
x1256
x355
x33
x1
x8133
x740
x67
x150
x20
x48
x362
x778
x60
x455
x130
x300
x18
x169
x157
x10
x45
x30
x9999
x4
x332
x70
x154
x35
x31
x9
x446
x51
x1
x273
x1140
x1850
x123
x10
x20
x10
x85
x409
x10
x130
x905
x7
x30
x1988
x203
x2

613

กระทู้

2348

โพสต์

53หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2881061
เงินตำลึง
9420758
ชื่อเสียง
223838
ความหิว
1175

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
1039
ความชั่ว
501
ความโหด
1180
♦ เหยากวง ♦
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-11-28 04:38:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-2-9 22:33


♦ เรื่องราว 3 ลำนำบุพเพต่างภพ ♦
นางในสายเลือดกาว
717
{ สอนลิงเล่นมารยาท 3 }
ทรามวัยไหเหล้า

        หลิงหลานคงต้องยอมรับว่าอาหารการกินของที่นี่จัดว่าอยู่ในเกณฑ์ ‘ดี’
       แน่นอนว่ายังดีไม่เท่ารสชาติของเหลาภัตตาคารนาง… แต่ก็ถือว่าดีนั่นล่ะ!!

        หลังผ่านการใช้ชีวิตในตำหนักไถหนันมาเป็นเวลาสองวันนางยังไม่เคยเจอหน้าเจ้านายคนปัจจุบัน หรือก็คือ ‘จ้าวเกาะ’ ต้าข่านจูเชว่ผู้นั้นเลย คิดเพียงว่าคนผู้นี้ดูแลบ่าวไพร่ไม่แย่ กินอิ่มนอนอุ่น ข้าวไม่พอยังขอเติมอีกได้ด้วย!! ขาดก็แค่เรื่องที่ไม่รู้ว่านางจะขอเข้าครัวไปทำอาหารเองได้ไหม? ไม่ได้กินขนมมาสองวันแล้วร่างกายต้องการปะทะความหวานเหลือเกิน หรือขอแค่ได้แลกเปลี่ยนความรู้เรื่องหมักเนื้อย่างกับพ่อครัวของที่นี่ก็ยังดี…

        ดูใบหน้าของนางกำนัลแต่ละคนค่อนข้างสงบสุขพอสมควร แม้ทุกครั้งที่พูกถึง ‘นายใหญ่’ ทุกคนดูจะเกร็งๆ ไปหน่อย อาจเป็นเพราะความเคารพยำเกรงก็ได้ใครจะทราบ
        อย่างไรก็ได้ข้อสรุปแค่ว่าเจ้านายใหม่จองตนอาจไม่เลวร้ายนัก….

        เมื่อถึงเวลาศึกษาหญิงชราเป๋าซานซานก็เรียกหลิงหลานไปที่ห้องโถงของเรือนพัก ให้คนอื่นออกไปจนหมดก่อนจะเริ่ทบทวนสิ่งที่ตนสอนไปเมื่อวาน อนิจจาหลิงหลานมิได้ฟังจนครบ หลับไปตั้งแต่อ่านตำราสมบัติผู้ดีได้ครึ่งเล่ม แต่ด้วยสติปัญญาก็ยังสามารถตอบคำถามแบบขายผ้าเอาหน้ารอดไปได้อยู่ดี!!

        “หากนายของเจ้าสั่งงานให้ทำกลางดึก แต่เจ้ายังรู้สึกอยากนอนต่อจะทำอย่างไร”

        หลิงหลานใช้เวลาคิดไม่ถึงอึดใจก่อนตอบไปตามตรง “ข้าจะทำให้ตัวเองตื่นเจ้าค่ะเพราะงานที่เจ้านายสั่งย่อมมาก่อนมีความสำคัญเป็นอันดับแรก งานสำเร็จลุล่วงแล้วบ่าวจึงสามารถหลับตาลงได้” นางคิดว่าถ้าหากไม่ใช่งานสำคัญ เรื่องที่ปลุกคนขึ้นมากลางดึกก็คงกลั่นแกล้งกันแน่แล้วล่ะ

        ผู้อาวุโสยิ้มเรียบๆ คำถามนี้ดูเหมือนง่ายแต่เป๋ากูกู่มิใช่คนง่าย นี่เป็นคำถามคัดนางกำนัลตามปกติที่ดูทั้งความรวดเร็วในการตอบ และไหวพริบปฎิธานของหญิงสาว การทำงานอยู่ใกล้ชนชั้นสูงเสมือนนำคอไปพาดเขียงไว้ตลอดเวลา ทำดีมีรางวัลแต่หากดูสีหน้าเดาอารมณเจ้านายไม่ออก นั่นเท่ากับส่งตัวเองไปสู่หายนะ “หากเจ้านายและบิดาของเจ้าตกอยู่ในอันตรายพร้อมกัน เจ้าจะช่วยเหลือใครก่อน?”

        “ช่วยเจ้านายก่อนแล้วจึงช่วยบิดาเจ้าค่ะ!!” ข้อนี้ตอบง่ายมากหลิงหลานพูดอย่างฉะฉาน

        “.แล้ว....เจ้าไม่รักพ่อของเจ้าหรือ??” อาจเพราะนางตอบเร็วเกินไปทำให้เป๋ากูกู่ประหลาดใจ แต่หากสตรีผู้นี้สามารถทุ่มเททั้งกายและใจเพื่อจ้าวเกาะได้จริงๆ ตนก็ยิ่งกว่ารู้สึกยินดีเสียอีก

         “....มิใช่เช่นนั้น ข้าแค่ไม่ทราบว่าบิดาคือใคร” ก็นะ… นางกำพร้าจะเอาบิดามารดามาจากไหน? ในเมื่อพ่อแม่เป็นใครตนยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ!!
.
.
.

        หลังจากเล่าความเป็นมาของตนตั้งแต่ลืมตายันหลงมาติดอยุ่ที่เกาะแห่งนี้ ให้กับหัวหน้านางกำนัลฟังจนหมดสิ้น หลิงหลานถูกเข้าใจว่าเป็นเด็กกำพร้าตามเคย ทว่าแทนที่เป๋ากูกู่จะตั้งแง่รังเกียจกลับพูดกับนางด้วยน้ำเสียงระลึกความหลัง ‘แบบนี้เองสินะ เพราะต่างก็โดดเดี่ยว หากเป็นเจ้าล่ะก็อาจสามารถเข้าถึงจิตใจของท่านผู้นั้นก็เป็นได้’ การเปรยเช่นนี้แล้วมอบสุราจากข้าวสาลีหมักยัดใส่มือ บอกอากาศตอนกลางคืนค่อนข้างเย็นใช้สิ่งนี้ช่วยอบอุ่นร่างกาย มันก็ออกจะชวนให้หลิงหลานงงเล็กนอยอยู่เหมือนกัน

        สตรีผมเงินหมดคาบเรียนแล้วก็ว่างงาน ด้วยไม่ได้รับมอบหมายให้ทำอะไรเป็นพิเศษ จึงไปช่วยพวกพี่จี้ชิ้วปัดกวาดรอบๆ เรือนพักนางกำนัล กลีบดอกท้อหอมละมุนเปลี่ยนสนามหญ้าเป็นพรมดอกไม้ ตะวันคล้อยลงทิศหลังแสงสนธยาปรากฎเหลือบสีส้มจาง เมื่อทุกคนเข้าที่พักหมดแล้ว นางจึงเดินไปยังจุดที่ต้นท้อโอบล้อมรอบทิศถอดรองเท้าออก ลองย่ำไปเหนือกลีบที่ทับถมกันหลายชั้นมันทั้งนุ่มและหอม

{ หนึ่ง }
“หนึ่งต้นไม้ หนึ่งหมู่ หนึ่งสัญญา
กลเวลาเวียนทบใครเสาะหา?”
         คลอเพลงขับขานเบาๆ ยกสุราจิบเล็กน้อยเป็นไป๋จิ่วที่ผ่านการต้มกลั่น กลิ่นหอมรสร้อนแรงช่วยให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นมาบ้าง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครว่างเป็นกระดกอีกสองสามอึก ก่อนรู้สึกร้อนผ่าวตามร่างกายฤทธิ์สุราแผลงฤทธิ์ หลิงหลานยกรอยยิ้มกริ่มด้วยเริ่มจะเมามาย ปิ่นรุ่ยหลุดปอยผมสีเงินพลิ้วสยายกลิ้งร่างไปตามพรมบุปผา กลีบดอกท้อค่อนข้างเย็นฉ่ำให้ความรู้สึกสบายผิว

“หนึ่งบุปผา หนึ่งดวงใจ หนึ่งมนตรา
หมื่นหุบผาพันธาราเพื่อหวนคืน
.
หนึ่งบทเพลง หนึ่งความฝัน หนึ่งชีวา
เมื่อไม่รักษาเหตุใดให้สัญญา?”
-หลิงหลาน-





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +6 ความชั่ว +3 ความโหด โพสต์ 2018-11-28 13:05
คุณได้รับ +2 ความโหด โพสต์ 2018-11-28 10:08

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -32 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -32 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
ปราณสำนึก
กระบี่ราชาสามภพ(เก๊)
หมัดพื้นฐาน
เอ้อหูจั่วลู่
ตัวเบาร่มนภา
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เซ็กเธาว์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x16
x1
x4
x20
x30
x1
x5
x3
x130
x100
x939
x5
x5
x20
x50
x1
x1
x5
x60
x64
x4
x9999
x160
x1
x1
x2
x12
x260
x280
x9999
x4500
x5
x20
x120
x2
x40
x287
x9999
x1000
x30
x264
x1
x10
x160
x210
x270
x34
x3
x3
x6
x96
x7
x14
x22
x8
x1450
x290
x175
x360
x200
x11
x9999
x9
x58
x3312
x3
x9
x84
x200
x5
x11
x147
x9999
x16
x7
x182
x715
x6
x15
x1
x48
x285
x60
x4
x80
x2
x15
x2
x2
x242
x1
x3
x2
x413
x460
x10
x619
x665
x340
x1575
x172
x2349
x1
x2
x5
x5
x283
x4312
x3350
x660
x705
x4