กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 46|ตอบกลับ: 2

[แคว้นซาเซ่อ] - ศาลาซาเก่อมัวร์

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-10-31 20:09:27 |โหมดอ่าน









ศาลาซาเก่อมัวร์
♦ แคว้นซาเซ่อ ♦






ศาลาจุดชมทัศนียภาพโดยรอบของเมือง


ที่แคว้นซาเซ่อมีเมืองการค้าที่เป็นเมืองที่มีทัศนียภาพและสถานที่ต่างๆ ที่สวยงามและน่าชวนน่าชม
ไม่น่าแปลกใจที่จะมีสถานที่แบบนี้ในเขตเมือง ตั้งอยู่ในที่สูง เพื่อให้ทุกคนที่เข้ามาชมทิวทัศน์
ได้อย่างกว้างขวางและเต็มอรรถรส ซึุ่งที่แห่งนี้ส่วนใหญ่นั้นมักจะมีคนที่มีฐานะ
ขึ้นมาชมทัศนิภาพด้านบน มานรับลมบ้าง ซึ่งที่นี่นั้นเป็นที่สาธารณะ
ใครจะสามารถขึ้นมาชมทิวทัศน์ของเมืองก็ได้...










คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

106

กระทู้

531

โพสต์

28หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
313357
เงินตำลึง
112222
ชื่อเสียง
34004
ความหิว
418
คุณธรรม
486
ความชั่ว
2
ความโหด
43
ชิหลง
ระดับ 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-11-2 01:53:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  เวลาเหมือนวารี ไม่มีท่ทีว่ามันจะรอใคร
                                  คนที่เห็นค่าของเวลานั้นมักจะไม่อยู่เฉย
                                  ไม่ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า เขาจะหาอะไรทำ
                                  คนที่เห็นค่าของเวลานั้นส่วนใหญ่ได้ดีกันทั้งนั้น
                                  นี่ล่ะที่สุภาษิตว่าไว้"เวลามีค่ากว่าเงินทอง"

                                   การไปกลับ ซาเซ่อกับค่ายนี่ ไม่รู้สิ ข้าเหมือนกับตัวเองจะมาเจาะจงกับสถานที่แห่งนี้แห่งเดียวไม่ได้ ซึ่งข้าเองก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะมาเจาะจงที่นี่ที่เดียวซักหน่อย หากไม่มีเหตุที่เมืองนี้คิดเหรอว่าข้าขะมาเหยียบที่นี่ ก็คงมีบ้าง ถ้าหากมีทำงานลาดตระเวณอะไรทำนองนั้น วึ่งตอนนี้เองก็เป็นช่วงที่ข้านั้นปฏิบัติหน้าที่ของตัวเองเสร็จเรียบร้อย เป็นเจ้าคนนายคนทั้งที คุมทหารนับพัน แต่กลับต้องมาทำงานลาดตระเวณแบบนี้คนเดียว พวกเจ้าคิดว่ามันรู้สึกยังไงล่ะ? สำหรับข้าแล้วมันก็รู้สึกได้อย่างเดียวนั่นล่ะ มันงี่เง่าสิ้นดี ให้ตายสิ เป็นถึงแม่ทัพแต่กลับมีหน้าที่ไม่ต่างอะไรกับองค์รักษ์เฝ้าหน้าประตู หรือที่เรียกกันง่ายๆว่ายามนั่นล่ะ มันมีเกียรติที่ไหนกัน เอาเถอะ ข้าเองก็ไม่อยากจะดูถูกอาชีพตัวเองไปมากกว่านี้นักหรอกนะ เป็นมาอยู่ได้ขนาดนี้ก็ดีแค่ไหนล่ะ เรื่องมากเดี๋ยวก็อดตายกันพอดีล่ะงานนี้...

                                   ข้าอยู่ที่เมืองหลวงแคว้นซาเซ่อ หลังจากที่อาบน้ำอาบล้างเนื้อล้างตัวที่เต็มไปด้วยเลือดในโรงเตี๊ยมของเมืองเสร็จ ตัวได้เวลาที่ข้านั้นจะออกตามหาเจ้าสัวที่ครอบครองเศษกระบี่ดังกล่าว ซึ่ง.. มันก็ไม่ยากนักหรอก เจ้าสัวที่นี่แต่ละคนนั้นเขาก็มีอะไรที่แตกต่างกันไป อย่างเจ้าสัวที่ครอบครองเศษดาบที่ว่าเนี่ย คนนี้เขาชอบมานั่งชมทัศนียภาพของเมืองบนศาลาแห่งนี้ล่ะนะ ถามจากพ่อค้าแม่ค้าที่เป้นคนที่เมืองนี้ เขาก็บอกมาเป็นเสียงเดียวกันหมดว่าเจ้าสัวคนที่ว่า ชอบมานั่งเล่นที่นี่บ่อยๆ ข้าก็เลยมาตามที่บอก ที่นี่ก็...อืมม มันอยู่สูงจากเมืองมาก เพราะอยู่สูงจากตัวเมืองมาก ที่นี่จึงสามารถมองเห็นเมืองทั้งเมืองได้อย่างง่ายดาย มันเป็นศาลาที่ใหญ่ เพราะงั้นลืมได้เลยว่าหัวของข้าจะไปโขกกับที่ใดที่หนึ่งในศาลานี้ ซึ่งก็เป็นอย่างที่ว่า มีชายคนนึงนั่งอยู่ที่ม้าหินที่ตั้งอยู่ริมจุดชมทัศนียภาพตรงนั้น

                                   ดูจากการแต่งกายและมาดท่าทางของเขาแล้ว คงใช่นั่นล่ะ เครื่องแต่งกายที่ดูมีฐานะ ดูจะมีฐานะมากเสียด้วย ไม่รอช้าล่ะนะ ข้าเดินเข้าไปที่ชายคนนั้นและทำทีเป็นว่ามาที่ตรงนี้เพื่อรับบรรศยากาศก่อนที่ข้าจะเปิดการสนทนากับเขาเหมือนกับว่าข้าคุ้นเคยกับเขา ทั้งที่จริงๆแล้ว ไอ้เจ้าสัวนี้ชื่ออะไรข้ายังไม่รู้เลย แต่ก็ทำตัวให้ดูเป็นมิตรไว้ก่อนแล้วกัน ข้ายังไม่อยากลงกับพวกซงหนูอีก ก่อนหน้านี้ก็ตายเป็นร้อยละ ดีที่เดินออกจากเมืองมาไกล ผู้คนในเมืองเลยไม่เห็น เอาเถอะ เข้าเรื่องต่อเถอะ ไม่อยากนอกเรื่องเยอะ

                                   "ที่นี่ดูสวยงามอย่างที่มันควรเป็น ท่านว่ามั้ย?" กลายเป็นว่าคนที่เปิดบทสนทนาก่อนคือชายคนนี้แทน..
                                   "อืมม.. ก็จริงอย่างที่ท่านว่ามาท่านชาย"
                                   "เพราะผู้คนทำให้มันดูงดงาม ผู้คนเดินขวักไขว่แบบนี้ ท่านคิดว่ายังไงรึ?"
                                   "แสดงได้ถึงความมั่งคั่ง เป็นความมั่งคั่งท่ามกลางความว่างเปล่า ราวกับ อัญมณีไข่มุก กลางท้องทะเล ประมาณนั้น"
                                   "ท่านนี่ช่างคารมคมคาย ถึงแม้จะไม่เท่าพวกบัณฑิตหัวสูงเหล่านั้นก็เถอะ"
                                   "ตัวหนังสือกับข้า มันไม่ใช่ของคู่กันมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ของพวกนั้นทำข้าปวดหัว"
                                   " ฮึๆ แต่ดูท่านไม่ใช่คนที่ไม่ถูกกับหนังสือเลยนะข้าว่า แต่เอาเถอะ เราเพิ่งเจอกัน ข้าไม่อยากซักไซร้จนเกินงาม"
                                   "... ท่านชอบที่นี่งั้นเหรอ?"
                                   " ใช่.. ใช่แล้ว ข้ามักจะชอบมานั่งมองภาพของเมือง จากที่ตรงนี้ มองผู้คนที่กำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอดไปวันๆ จากในมุมนี้ มันทำให้ข้ารู้สึกเหมือนตัวเองเป็น.. พระเจ้า พระเจ้าที่มองเหล่ามนุษย์จากด้านบนนี้ ข้าชอบที่จะทำแบบนี้ มันทำให้ข้าหัวโล่ง"
                                   "... มันช่างเป็นอะไรที่ ข้าจะมองเห็นมัน บางทีข้าอาจศึกษามาน้อย เลยไม่ค่อยรู้ความหมาย คำที่ท่านชายพูดออกมาเมื่อซักครู่นี้"
                                   "ฮะๆๆ ช่างมันเถอะท่าน คิดว่าข้าพูดไปเป็นลมๆแล้งๆก็แล้วกัน อย่าได้ใส่ใจเลย"
                                  "อย่างนั้นก็ย่อมได้ ฮะๆๆ"
                                  "ฮะๆๆๆ... เอออ ข้าชักชอบท่านซะแล้วสิเนี่ย ท่านเป็นคนหรือเป็นยักษ์กันแน่เนี่ย หวังว่าข้าคงไม่เมาค้างจนถึงตอนนี้ เพราะข้าไม่เคยเห็นใครตัวใหญ่มโหฬารเช่นท่านชายมาก่อนเลย"
                                 "มันอาจจะเป็นคำสาปแช่งจากสรวงสวรรค์ หรือไม่ก็เป็นพรจากนรกก็ได้ ข้าถึงได้เป็นเช่นนี้ แต่ท่านเชื่อข้าเถอะ มันมีประโยชน์มากกว่าโทษในงานที่ข้าทำอยู่ล่ะนะ"
                                 "ฮะๆๆ เออ คุยกับท่านในบรรยากาศเช่นนี้เป็นอะไรที่สนุกดีเหมือนกัน นานๆทีข้าจะเจอคนที่ข้าคุยสนุกเช่นท่าน"
                                 "เราอาจจะมีอะไรที่คล้ายกัน เราถึงได้สนทนากันได้อย่างลื่นไหลไม่ติดขัดเช่นนี้"
                                 "ข้าก็ว่างั้น เอ่อลืมไป ข้ายังไม่ได้แนะนำตัวเลย ข้ามีนามว่า[จ้วง หย่าซือ]"
                                 "ข้าเว่ย เส้าเทียน ยินดีที่ได้รู้จักท่านชายจ้วง หย่าซือ"
                                 "ท่านนั้นช่างถ่อมตัวดีแท้ เรียกข้าหย่าซือเฉยๆก้ได้ ข้าไม่ถือ"
                                 "..ท่านชายหย่าซือ"
                                 "เอ่อนี่ ไหนๆก็ไหน ข้ามีบางอย่างที่อยากจะให้สหายใหม่อย่างท่านได้เห็นมัน"
                                 "บางอย่าง.. คืออะไรงั้นเหรอ?" เมื่อข้าถามเช่นนั้น หย่าซือก็กวักมือให้ข้าเข้ามาใกล้ๆก่อนที่จะบอก
                                 "มันเป็นเศษดาบอะไรซักอย่างนี่ล่ะ มันแข็งแกร่งมาก ขนาดนี้ไม่มีอะไรทำลายมันให้แตกได้เลย ตอนนี้มันอยู่ที่ข้านับสิบชิ้น ข้าอยากให้สหายใหม่เช่นท่านได้เห็นเป็นบุญตาซักครั้ง ท่านสนใจมั้ย?"
                                 "เศษดาบงั้นเหรอ? น่าสนใจไม่ใช่น้อย"
                                "ใช่มั้ยล่า งั้นเอาอย่างนี้ท่านชายเว่ย พอดีวันที่สาม เดือนสิบเอ็ด ที่คฤหาสน์ของข้ากำลังจะมีเลี้ยง มหรสพเพียบพร้อม ข้าอยาจะชวนท่านมาที่คฤหาสน์"
                               "งานเลี้ยงเหรอ อืมม ได้สิ แต่ว่า จะเป็นอะไรมั้ยถ้าข้าขอพาน้องสาวของข้าสองคนมางานเลี้ยงท่านด้วย ข้าไม่อยากทิ้งนางไว้เพียงลำพัง ไม่งั้นเรื่องเกิดอีกเป็นแน่"
                              "เอาสิๆ ท่านจะได้มาที่งานโดยไม่ต้องห่วงอะไร ตกลงตามนี้"
                              "ตกลงตามนี้ท่านจ้วง เจอกันใหม่"
                              "เจอกันใหม่.."

                              ก๋อนที่ข้าจะเดินแยกจากชายหนุ่มไป.. อ่าห์ ข้าว่าข้าเจอคนที่อยากเจอกับสิ่งที่ของที่อยากเห็นแล้วล่ะ ข้าว่านะนี่คงจะเป็นความสัมพันธ์ที่รวดเร็ว จนข้าเองนั้นแทบจะตามไม่ทัน เออ.. ใช่ก็อย่างที่เขาว่า ถึงแม้ว่าข้าจะคารมคมคายดี แต่ก็ไม่ได้ดีมากเหมือนพวกบัณฑิตหรอก พวกคงแก่เรียนนั่น ปล่อยเขาให้เรียนไปเถอะ มันคงจะมีสองจำพวกนั่นล่ะ ไม่เข้ารับราชการเพื่อหาลาภสักการะเข้าตัว ก็เรียนจนสติฟั่นเฟือง นั่นล่ะ ข้าไม่อยากที่จะเป็นอย่างสองอย่างนั้น เลยไม่อยากที่จะทำอะไรให้มันูเด่นนัก ถึงแม้ว่าข้านั้นจะเป็นขุนนางชั้นสูง เป็นแม่ทัพ(ที่รู้สึกว่าหน้าที่มันต่ำเตี้ยเลี่ยดินเสียจริง) ข้าเองก็พอมีไหวพริบที่พอจะแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ยู่เหมือนกันล่ะน่ะ

                            พรุ่งนี้หวังว่าเสี่ยงเหมยจะไม่สร้างเรื่องอีก ข้าว่านางไม่ควรจะเกิดมาเป็นผู้หญิงเลยซักนิด นางควรจะเป็นบุรุษ ไม่ใช่สตรีเช่นนี้ ส่วนคลอเดรีย ข้าไม่ค่อยห่วงอะไรนางมากนักหรอก นางเป็นคนมีสังคม เพราะงั้นนางคงไม่ทำอะไรกระโตกกระตากเป็นม้าดีดกระโหลกแบบเซี่ยงเหมยแน่นอน เอาล่ะ.. พรุ่งนี้จะเป็นเช่นไร คงต้องดูกันเมื่อถึงวันนั้นล่ะนะ...

@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2018-11-2 02:25

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เรารับใช้ราชสำนัก ให้ความเป็นธรรมแก่ปวงชน หน้าที่ๆขุนนางทุกคนต้องทำ เหมือนพ่อปกป้องลูก ถ้าเกรงกลัวต่ออิทธิพล เอาชีวิตรอดโดยละเลยหน้าที่ให้อธรรมค้ำคอ จะกลายเป็นที่สาปแช่งของเหล่าราษฎร...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดวูฟเคน
เกราะทองแดง
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1010
x15
x2
x50
x30
x30
x1180
x1
x15
x2398
x10
x55
x39
x100
x100
x300
x58
x1
x1
x880
x50
x18
x15
x15
x10
x50
x25
x25
x100
x6000
x95
x5
x115
x1
x10
x10
x1
x60
x45
x12
x25
x1
x3
x60
x1
x10
x1
x60
x24
x1000
x30
x1
x4
x1
x15
x50
x9999
x7
x14
x60
x365
x47
x2
x300
x4
x35
x17
x180
x4
x60
x55
x30
x4
x145
x90
x20
x8
x119
x230
x4
x32
x3000
x2
x80
x65
x5
x1
x1
x1
x60
x150
x50
x3
x5
x75
x110
x2
x50
x85
x1100
x20
x127
x60
x3099
x37
x520
x50
x28
x9
x49
x84
x7
x2050
x43
x120
x32
x15
x109
x263
x19
x96
x1
x34
x53
x130
x49
x268
x16
x94
x168
x22
x10
x30
x132
x147
x85
x1

106

กระทู้

531

โพสต์

28หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
313357
เงินตำลึง
112222
ชื่อเสียง
34004
ความหิว
418
คุณธรรม
486
ความชั่ว
2
ความโหด
43
ชิหลง
ระดับ 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-12-4 22:44:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                 อ่าห์... ในที่สุดก็ได้กลับมาทำหน้าที่ของตัวเองอีกครั้ง
                                 หลังจากที่ข้านั้นไม่ได้ทำงานมานานเอาเรื่องจนข้ากลัว
                                 กลัวว่าทางการจะเอาเรื่องที่ข้านั้นไม่ยอมทำหน้าที่ไปว่า
                                 ทำให้ข้าโดนลงโทษ ซึ่งจริงๆแล้วมันไม่ใช่อย่างนั้นเลยซักนิด
                                 เมื่อเห็นว่ามีเวลาของข้าแล้ว มันก็ควรที่จะทำหน้าที่ของตัวเอง


                                 ในที่สุดข้าก็ได้กลับคืนสู่บ้าน.. หมายถึง ถิ่นที่อยู่ในปัจจุบันที่ข้ามักจะชอบเดินไปเดินมา ทำหน้าที่ตรวจตราบ้านเมือง อย่างที่ข้านั้นทำอยู่เช่นทุกวันก่อนหน้านี้ พอมาช่วงหลังๆ พอเริ่มจัดระบบใหม่อะไรใหม่ ไหนจะมีเรื่องอะไรไม่เข้าท่า ข้าเริ่มรู้สึกว่าข้าจะห่างหายจากงานของข้าเองเกินไป คนของทางการมาเห็นเขาจะตำหนี่ติเตียนเอาไว้ว่าใยถึงไม่ยอมทำหน้าที่ของตัวเอง ซึ่งข้านั้นมีนิสัยอยู่อย่างหนึ่งก็คือ ข้าไม่ชอบคำตำหนิเท่าไหร่ ถึงแม้ว่าจะเป็นผู้ใหญ่พอที่จะรองรับเรื่องแบบนี้ได้ แต่ถ้าให้เลือก ข้าขอไม่ให้โดนจะดีกว่า มัยบั่นทอนจิตใจของนักรบโดยแท้จริงๆ คนที่มาตรวจตราก็ใช่ทหารซะที่ไหน ขุนนางธรรมดาที่รับใช้ราชการก็เท่านั้น บางคนยังไม่รู้เลยว่าที่นี่เป็นเช่นไร ซึ่งข้าก็เข้าใจ แล้วก็ปล่อยไปตามสิ่งที่มันควรจะเป็น จะกลายเป็นว่าข้านั้นเป็นแม่ทัพที่รักสบายที่สุดแล้วล่ะมั้ง ไม่ใช่หรอก...



                               วันนี้เป็นวันวาง ที่ข้านั้นไม่ต้องเดินทางไปไหนอีก ข้าจึงมีหน้าที่ที่ข้านั้นสามารถจะทำได้ และข้าอยากทำ ข้าไม่ได้ทำงานแบบนี้ บ้านเมืองในเขตเส้นทางสายไหมจะเป็นยังไงบ้างแล้ว ข้าอยากจะรู้จริงว่ามันเกิดอะไรบ้าง ซึ่งวันนี้ข้านั้นเดินทางมาที่ซาเซ่อ มาตรวจตราบ้านเมืองเหมือนที่เคยทำ และอยากทำ หลังจากที่ไม่ได้ทำมานานแสนนาน วันนี้ก็ได้กลับมาอีกครั้ง ที่ซาเซ่อ ตามบ้านเมือง ก็ยังสงบสุขเช่นเดียวกับที่มันควรจะเป็น ย่านการค้า กลิ่นหอมๆของอาหารยังโชยกลิ่นเย้ายวนชวนข้าให้เข้าไปหามันได้แทบจะทุกที วึ่งครั้งนี้ก็เช่นกัน ข้าซดอาหารของชาวตะวันออกกลางไปหนึ่งจาน ก่อนที่จะกลับมาทำงานต่อ



                               เมื่อทุกอย่างใกล้จะเสร็จ ข้าก็ขึ้นมายังที่ๆข้านั้น.. ไม่คุ้นเคยเท่าไหร่ เอาจริงๆที่นี่เป็นครั้งที่สองที่ข้าเดินทางขึ้นมายังบนนี้ วันนี้อยู่เหมือนว่าเจ้าสัวจะไม่ได้ขึ้นมา แต่ผู้คนที่เข้ามาที่ศาลาก็ยังเดินกันขวักไขว่ คึกคักจนข้านั้นคิดว่า ที่นี่อาจจะไม่สงบเหมือนที่ข้านั้นคิดไว้เท่าไหร่ จึงเดินออกมาจากศาลา ก่อนที่จะเดินกลับค่ายไป.. เสียดายฮั่นเสี่ยทองคู่ใจข้าเสียจริงๆ ฮะๆๆ



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +8 คุณธรรม +1 ความชั่ว +1 ความโหด โพสต์ 2018-12-4 22:47

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +800 เงินตำลึง +5000 ชื่อเสียง +50 ความหิว -36 Point +6 ย่อ เหตุผล
Admin + 800 + 5000 + 50 -36 + 6

ดูบันทึกคะแนน

เรารับใช้ราชสำนัก ให้ความเป็นธรรมแก่ปวงชน หน้าที่ๆขุนนางทุกคนต้องทำ เหมือนพ่อปกป้องลูก ถ้าเกรงกลัวต่ออิทธิพล เอาชีวิตรอดโดยละเลยหน้าที่ให้อธรรมค้ำคอ จะกลายเป็นที่สาปแช่งของเหล่าราษฎร...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดวูฟเคน
เกราะทองแดง
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1010
x15
x2
x50
x30
x30
x1180
x1
x15
x2398
x10
x55
x39
x100
x100
x300
x58
x1
x1
x880
x50
x18
x15
x15
x10
x50
x25
x25
x100
x6000
x95
x5
x115
x1
x10
x10
x1
x60
x45
x12
x25
x1
x3
x60
x1
x10
x1
x60
x24
x1000
x30
x1
x4
x1
x15
x50
x9999
x7
x14
x60
x365
x47
x2
x300
x4
x35
x17
x180
x4
x60
x55
x30
x4
x145
x90
x20
x8
x119
x230
x4
x32
x3000
x2
x80
x65
x5
x1
x1
x1
x60
x150
x50
x3
x5
x75
x110
x2
x50
x85
x1100
x20
x127
x60
x3099
x37
x520
x50
x28
x9
x49
x84
x7
x2050
x43
x120
x32
x15
x109
x263
x19
x96
x1
x34
x53
x130
x49
x268
x16
x94
x168
x22
x10
x30
x132
x147
x85
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2018-12-18 21:16

ขึ้นไปด้านบน