ดู: 120|ตอบกลับ: 4

{ แคว้นซาเซ่อ } คฤหาสน์ตระกูลจ้วง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-10-31 03:14:41 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2019-5-7 02:07





คฤหาสน์ตระกูลจ้วง

{ แคว้นซาเซ่อ }






【คฤหาสน์ตระกูลจ้วง】
คฤหาสน์ขนาดกลางประดับประดาอย่างคหบดีหัวอนุรักษ์นิยม
พื้นที่หลายส่วนเต็มไปด้วยสีเขียวของแมกไม้นานาพันธุ์ ศิลปะสลักเสลางดงาม
เป็นสถานที่พำนักแยกออก แบ่งสัดส่วนได้อย่างลงตัวเหมาะเจาะพอดี
ห้องโถงด้านหน้าใช้รับรองแขก เพื่อไม่ให้ขาดตกบกพร่องในทุกห้องจะมีข้ารับใช้คอยดูแล









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

128

กระทู้

802

โพสต์

56หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
17596
เงินตำลึง
8927
ชื่อเสียง
81128
ความหิว
1609

ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
1366
ความชั่ว
0
ความโหด
386
ไลก้า
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-11-3 23:05:06 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WeishaoTien เมื่อ 2018-11-5 15:10

                                  ความเป็นจริงของมนุษย์นั้น ไม่มีใครที่หนีพ้นความตายไปได้
                                  ถึงไม่อยากตายก็ต้องตาย อยากตายก็ตาย ไม่มีใครก้าวข้าม
                                  เราอาจไม่รู้ ว่าความตายนั้นอยู่กับเราทุกๆที่ในที่ๆเราไปเยือน
                                  มีเพียงเตรียมตัว รับมือกับความตายที่มันจะเกิดเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
                                  ส่วนคนที่ยังอยู่ก็จงอย่าได้หวาดวิตกกับมันจนเกินไป เพียงแค่ทำใจ
                                  เพราะความตายนั้น คือหนีชีวิตที่ทุกคนทุกชีวิตจะต้องขดใช้มัน...

                                   ร่ายมาซะยาว ไม่ได้อะไรเกี่ยวกับเรื่องที่จะเกิดขึ้นเลยซักนิดให้ตายสิ กำลังจะไปงานเลี้ยง พูออกมาได้เรื่องความตาย งี่เง่าสิ้นดี แต่เอาเถอะ ร่ายมาทั้งหมดก็เพื่อจะให้เป็นข้อคิดแค่นั้นล่ะ แต่ข้าไม่รู้จะเอาข้อคิดอะไรมาฝากพวกเจ้าดี ทุกอย่างก็เลยมาตกลงที่เรื่องแย่ๆซะอย่างนั้น ข้าว่ามันก็เป็นเรื่องที่.. มันเป็นเรื่องที่ปกติสำหรับความเป้นคนอย่างเราๆนี่ล่ะ ต่อให้ไม่อยากมันก็จะมาหาเราอยู่ดีเมื่อถึงเวลา แต่หากไม่ถึงเวลา ต่อให้มันอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ มันก็ไม่สามารถทำอะไรตัวเราได้ เพราะมันไม่ใช่เวลาของเรา...ก็เท่านั้นเอง... ข้าว่าปล่อยเรื่องเหล่านี้ไว้แล้วสนใจเรื่องที่อยู่ตรงหน้าข้าดีกว่า เพราะตอนนี้เราไม่ได้จะไปเศร้า เรากำลังจะไปงานรื่นเริง ไม่ได้จะไปงานศพของใครที่ไหน...

                                   ณ ที่ด้านหน้าของคฤหาสน์ ถ้าสำหรับคนธรรมดามันก็คือขนาดใหญ่นั่นล่ะ แต่สำหรับข้าและกับเศรษฐีหลายๆคนที่มาในงาน ที่นี่เป็นเพียงคฤหาสน์ขนาดกลางที่ตกแต่งไปด้วยสวนสวยๆกับบรรยากาศที่ร่มรื่นน่าพักผ่อน ตอนนี้ข้าอยู่ที่หน้าประตู รอหญิงสาวทั้งสองมาถึง ซึ่งข้าคิดว่า พวกนางก็น่าจะเลือกชุดได้แล้วสิ ถ้าเป็นอย่างนี้ข้าว่าเราคงจะเข้างานสายเป็นแน่ ซึ่งก็ไม่นานนัก เมื่อจบความคิดของข้า ทันใดนั้นก็มีรถม้ามาจอดที่ข้างหน้าของข้า ก่อนที่รถม้าจะวิ่งออกไปเผยให้เห็นแผ่นหลังของหญิงสาวทั้งสองที่รวบผมเก็บไว้ด้านบนกับชุดกระโปรงเปิดแผ่นหลังให้เห็น..อ่านะ ข้าจะไม่มีทางรู้เลยว่าพวกนางทั้งสองเป็นใคร ถ้าหนึ่งในนั้นปิดหลังไว้ เพราะหลังนางนั้นเผยให้เห้นกล้ามเนื้อที่ขึ้นลายแน่น แต่ก็ยังมีความขาวเนียนหน่อยๆเพราะเป็นส่วนที่ถูกปกปิดเอาไว้ตลอด

                                   "สายจังเลยพี่เว่ยเนี่ย อุส่าห์นั่งรถม้ามาเห็นว่ามาช้า ลงมากลับไม่เจอพี่เว่ยซะนี่"
                                   "ให้ตายสิ เจ้ายักษ์เว่ยนั่น ทำเป็นพูดดีไปว่าจะมาก่อน ห้ามมาสาย ตัวเองทำซะเองแบบนี้"
                                   "ใจเย็นสิพี่เหมย เราอาจจะมาช้าจริงๆก็ได้ พี่เว่ยอาจจะเข้างานไปก่อนแล้วก็ได้เพราะไม่รอ"
                                   "หน่อย อุส่าห์เตรียมตัวมาซะดี ทิ้งพวกเราอย่างนี้ได้ยังไง แย่ที่สุดเลยเจ้าบ้านี่"
                                   "เฮ้ออ อะแฮ่ม"

                                    กระแอมซักที หวังว่าพวกนางคงจะรู้ว่าคนที่เวี่ยงเหมยกำลังโวยวายอยู่นั้นอยู่ข้างหลังของนางเอง ให้ตายสิ เจ้าพวกนี้นี่เผลอไม่ได้จริงๆเลยซินะ ฮะๆๆ นี่ข้าไม่อยู่ด้วยไม่กี่ชั่วยามนี่ถึงกับนินทากาเลกัน สองคนนี้สนิทกันเร็วเกินไปหน่อยล่ะมั้งข้าว่านะ... ทั้งสองสาวสะดุ้งโหย่งเมื่อเสียงทางด้านหลังนั้นคุ้นเคยอย่างประหลาด ทั้งสองหันมาที่ข้างหลังแล้วสะดุ้งอีกครั้งเมื่อเห็นข้ากอดอกรอพวกนางอยู่ ฮะๆๆก็นะ เป็นช่วงเวลาช่วงจังหวะชวนขำได้ไม่น้อยเหมือนกัน เซี่ยงเหมยเองก็รู้นั่นล่ะ นางเองที่มาได้ก็เพราะข้าอนุญาตให้มาด้วย หากข้าไม่อนุญาต นางก็คงจะได้อยู่แต่ในเขตช่างในค่ายนั่นล่ะ

                                     "อยู่ด้วยกันไม่กี่วัน พวกเจ้าทั้งสองดูสนิทสนมกันมากขึ้นดีนะ"
                                     "ก็... เจ้าค่ะ ข้าเองก็ได้มีเวลากับเซี่ยงเหมย เลยมีเวลาทำความรู้จัก"
                                     "ใช่แล้วพี่ พวกเราสนิทกันมากขึ้นทุกวันๆเลยล่ะ"
                                     "งั้นเหรอ อืม ก็ดีแล้ว สนิทๆกันเข้าไว้น่ะดีแล้ว"

                                     แล้วพวกเราทั้งสามก็เดินเข้าสู่คฤหาสน์ของท่านเจ้าสัว ดูเหมือนพวกเราทั้งสามจะเป็นกลุ่มสุดท้ายของงานที่ยังไม่ได้เข้างาน คุยกันจนยามหน้าประตูเดินมาทักข้าแล้วถามข้าเอง

                                    "พวกท่าน มาเข้างานรึเปล่า?"
                                    "อ่าห์ ใช่ๆ เจ้าสัวจ้วงเชิญเรามาน่ะ"
                                    "อืมม งั้นเชิญเข้างานได้ขอรับ อีกไม่นานงานจะเริ่มแล้ว"
                                    "ขอบคุณมาก"

                                    หมดธุระกับยามหน้าประตู ข้าและสาวทั้งสองก็เดินเข้างาน คฤหาสน์แบบนี้ ข้าว่าข้าก็รู้สึกข้าก็อยากได้คฤหาสน์แบบนี้บ้างล่ะ แต่กับข้าที่ชีพจรลงเท้า เดินทางตลอดเวลาแบบนี้ ที่อยู่เป็นหลักแหล่งคงจะเป็นเรื่องที่ข้านั้นคงจะพับเก็บมันไว้ในใจก่อนแล้วน่ะ ตอนนี้เข้ามาร่วมงานสังสรรค์ในคฤหาสน์ของเจ้าสัวก่อน ดูบรรยากาศและสถานที่ไปพลาง กับบรรยากาศที่มีผู้คนมากมายที่เป็นคนมีฐานะทางสังคมในเมืองนี้ทั้งนั้น ทั้งพ่อค้าใหญ่ นายหน้า เจ้าของกิจการบ้าง ไม่แน่ในนี้คงมีขุนนางรวมอยู่ด้วยนั่นล่ะ ข้าว่านะ ส่วนข้าที่ไม่เคยเผยฐานะของตนเท่าไหร่ ก็เข้ามาในงานฐานะแขกรับเชิญที่เจ้าของงานเชิญมาเอง เครื่องแต่งการของข้าเองก็พยายามให้มันดูดีที่สุด และดูให้มันยกระดับมากขึ้นเท่าที่จะทำได้...

                                  ตอนนี้ข้าและสาวๆทำได้เพียงรอ หาอะไรมากินรองท้องไปหน่อยๆ ไม่เยอะมาก ก่อนที่จะมาข้าเองก็กินมาเยอะมากพอสมควร เพื่อที่เข้ามาในงานจะได้ไม่ต้องไปเหมาของกินในนั้นหมด มันจะพาลโดนแขกไล่ออกจากงานซะอย่างนั้น ก็เลยเตรียมตัวมาเอาไว้ก่อน อย่างว่านั่นล่ะ กับสาวๆทั้งสองที่ดูเหมือนจะเป็นเป้าสายตาของชายหลายคนในงาน วึ่งข้าเองนั้นได้แต่มองอยู่ห่างๆ ไม่ได้เข้าไปยุ่มย่ามอะไรกับพวกนางมากนัก ไม่ได้แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ไม่งั้นข้าจะกลายเป็นที่หมั่นไส้ของงานไปในทันที ซึ่งกับคลอเดรียนั้นตอนนี้เพื่อนสนิทของนางในตอนนี้ คงเป็นที่จับตามอง ในอีกทางเซี่ยงเหมยก็สามารถปกป้องนางจากพวกคนรอบๆข้างที่คิดไม่ดีไม่ร้ายกับนางได้ มันก็เป็นข้อดีของเซี่ยงเหมยนั่นล่ะ สามารถปกป้องคนที่อ่อนแอกว่าได้...

                                 ตอนนี้ก็ เดินเล่น ทักทายคนในงานไป รอเจ้าของงานเจ้าของบ้านมาเปิดงาน ซึ่งข้าในตอนนี้นั้นก็กำลังเพลิดเพลินกับบรรยากาศของสถานที่แห่งนี้ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นยามเย็น แต่ข้ารู้สึกชอบมันอย่างบอกไม่ถูกเลย ไม่จำเป็นต้องไปนั่งสนทนากับผู้ใด ข้าก็สามารถนั่งทอดอารมณ์อยู่คนเดียวได้อย่างสบายใจ ซึ่งก็ไม่นานนัก เจ้าสัวก็ออกมาต้อนรับแขกที่มาเยี่ยมและ...

                                 "ท่านชายและท่านหญิงทุกท่าน ขอต้อนรับสู่คฤหาสน์ของข้า.."
                                 "เอาล่ะ พวกท่านจะสงสัยว่าข้าเชิญพวกท่านมาทำไม คงไม่ได้มาดูบ้านข้าหรือแค่เลี้ยงหมั่นโถวร้อนๆแล้วกลับหรอกนะ ฮะๆๆ ไม่ใช่อย่างนั้นแน่นอน เพราะว่าข้าเอง มีอะไรบางอย่างที่พิเศษจะให้พวกท่านได้เห็น มันอาจจะยังไม่เคยมีผู้ใดพบเห็นมัน แต่ข้าเชื่อเถอะ ว่าถ้าหากพวกท่านได้เห็น พวกท่านจะตกตะลึงในความสามารถอันน่าทึ่งของมัน.. เอาล่ะ เอาออกมาได้เลย"

                                  เมื่อเจ้าสัวจบการโฆษณากับสิ่งที่จะเอาออกมาจะถูกเสี่ยวหรือคนใช้แบกโต๊ะที่วางมันออกมาวางตรหน้าของเจ้าสัว เขาค่อยเปิดผ้าที่คลุมสิ่งๆนั้นออก เผยให้เห็นความเงางามของมัน อีกทั้งยังมีสีฟ้าของมันเปล่งประกาย มีลักษณะที่แหลมคม แต่สวยงาม ใช่แล้ว นี่ล่ะเศษกระบี่ที่ข้าตามหามันล่ะ แม้ว่ามันจะเป็นเพียงเศษชิ้นส่วน แต่ก็สัมผัสได้ถึงความสวยงามและพลังที่ซ่อนเร้นภายในกระบี่เล่มนี้ แต่ละคนที่ได้เห็นต่างพากันเข้าไปดู แม้ว่าจะมีไม่กี่สิบคน พวกเขาก็เหมือนว่าจะหลงไหลไปกับชิ้นส่วนกระบี่เหล่านี้เล็กน้อย พวกเขาเห็นว่ามันสวยงาม แต่พวกเขานั้นยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร เจ้าสัวจึงบอกกล่าวให้กับเหล่าแขกที่มางานได้รู้กัน

                                   "พวกท่านอาจจะสงสัยว่าสิ่งที่ข้านำออกมามันคืออะไร มันเศษของอาวุธ ที่สามารถบั่นได้แม้กระทั่งหินผ่าที่แข็งแกร่ง ข้าจะพิสูจน์ให้ดู"

                                  เมื่อพูดจบเจ้าสัวก็หยิบเศษกระบี่ชิ้นที่ใหญ่ที่สุดในสิบชิ้นนั้นขึ้นมา ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาหินก่อนใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงหน้า เขาค่อยๆวางคมของมันลงบนผิวหินอย่างช้าๆแล้วค่อยๆกดมันลงไปเรื่อยๆ ซึ่งความคมที่น่าเหลือเชื่อของมัน ได้สร้างรอยลึกให้กับหินที่เจ้าสัวใช้คมเศษดาบกรีดลงไปนั้นเอง สร้างความตื่นตะลึงให้แก่แขกที่ได้เห็นเป็นอย่างมาก แม้แต่ข้าเองที่ไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ ก็ยังละสายตาจากมันไม่ได้เลยซักนิด มันเป็นไปได้ด้วยงั้นเหรอ? ที่เศษดาบหรือเศษกระบี่นี้จะมีอานุภาพขนาดนั้น เจ้าสัวที่วางเศษดาบนั้นลงและนำชิ้นอื่นขึ้มาลองแบบเดียวกัน ซึ่งทุกชิ้นนั้นสามารถสร้างรอยบากลึกให้กับหินก้อนใหญ่นั้นได้อย่าง่ายดาย โดยที่เศรษฐีหนุ่มไม่จำเป็นกดมันแรงเลยซักนิด เพียงออกแรงเล็กน้อยเท่านั้น...

                                    "เป็นยังไงบ้างทุกๆท่าน หวังว่าพวกท่านจะตื่นตะลึงกับสิ่งที่ข้าได้นำมาแสดง และขอบอกก่อนเลยว่า สิ่งที่นำมาแสดงให้พวกท่านได้เห็นนี้ไม่ใช่ป่าหี่หลอกลวงแต่อย่างใด มันคือเรื่องจริง จริงแท้แน่นอน รับประกันได้เลย.. เอาล่ะขอให้สนุกกับงานเลี้ยง ข้าขอตัวก่อนพอดีว่าเอาไว้ข้างนอกนานไม่ได้เดี๋ยวหาย ฮะๆๆ เอาไปเก็บให้ห่นอยสิ.."

                                     เจ้าสัวสั่งคนใช้ให้นำโต๊ะที่วางเศษดาบทั้งหมดไปเก็บและเจ้าสัวเองก้เดินตามหลังไป ทิ้งแขกของงานไว้กับสุราและอาหารเลิศรส ข้าเองก็ไม่ได้สนใจอาหารพวกนี้เท่าไหร่นักหรอก มันอร่อยก็จริง แต่ข้านั้นไม่ได้มาเพื่อกินอาหาร ข้ามาเพื่อเศษกระบี่เหล่านั้น วึ่งข้าเองเป็นคนตรงๆ ถ้าอยากได้อะไร ถ้าซื้อไม่ได้ ข้าก็จะขอ ซึ่ง.. หวังว่าเจ้าสัวคงจะรับฟังความปรารถนาของข้านะ เพราะข้านั้นไม่มีข้อเสนออะไรไปต่อรองกับเขา ตอนนี้ล่ะใจล้วนๆ ข้าเดินเข้าไปหาเศรษฐีหนุ่มที่ห้องด้านใน ซึ่ง... ดูเหมือนเจ้าตัวก็ยังคงวางมันไว้อยู่อย่างนั้น เหมือนกับดอกไม้ที่เชยชมจนพอใจ สุดท้ายก็วางไว้ตรงนั้น รอวันเหี่ยวแห้งและปลิวจากไป...

                                    "ท่านเจ้าสัว.."
                                    "อ้าว ว่าไวท่านชาย ฮะๆๆ ท่านคงจะได้เห็นสิ่งที่ข้าทำเมื่อครู่นี้"
                                    "อ่า ข้าเห็นแล้ว ช่างเป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์ยิ่งนักแล"
                                    "ใช่มั้ยล่ะ ฮะๆๆ ข้าเองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน"
                                    "ว่าแต่ท่านได้มันมายังไงเหรอ ท่านบอกข้าหน่อยสิ"
                                    "อ่าห์ ได้สิ เรื่องมันเป็นอย่างนี้ คือว่าข้าน่ะไปเล่นพนันที่บ่อนในฮั่น แล้วเผอิญว่าตอนนั้นข้ากำลังมือขึ้นพอดี มันก็มีหนึ่งในวงนั้นล่ะ เอาห่อพาออกมาแล้วเปิดออกดู ในนั้นคือเศษกระบี่ทั้งหมดนี่ล่ะ ตอนนั้นข้าเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร ที่แน่ๆมันเอามาเป็นทุนได้ แต่ก็เสียอยู่ดี ข้าเลยได้เจ้าพวกนี้มา ตอนแรกข้าก็ไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไร รู้แค่ว่ามันดูล้ำค่ามาก แต่ก็นะ เมื่อไม่รู้ว่ามันคืออะไรข้าก็กะว่าจะทิ้งไป ใจนึกเสียใจก็เลยเอามันมาวางไว้นี้ล่ะ มีอยู่ครั้งนึงข้าเขวี้ยงมันไปที่หิน ข้าก็เลยรู้ว่ามันคืออะไร น่าตกใจเหมือนกันที่รู้ว่ามันคือเศษดาบ แต่ก็นะ ต่อให้เป็นเศษดาบหรือศาสตราวุธอะไรก็ตามเถอะ ถ้ามันไม่ได้เป็นเล่ม มันก็เป็นได้แค่เศษเหล็กธรรมดาเท่านั้นล่ะข้าไม่ได้สนใจมันนักหรอก มันเป็นได้แค่ของเล่นแก้เบื่อของข้าแค่นั้น แล้วอีกไม่นานข้าก็คงจะเบื่อมันเหมือนกับสิ่งอื่นนั่นล่ะ"
                                    "อย่างนั้นหรอกเหรอท่าน อืมม.. ท่านบอกว่าท่านไม่พิศมัยพวกมันเท่าไหร่นัก ถ้าเช่นนั้น ข้าเองก็คงไม่อึดอัดถ้าข้าจะพูดไป"
                                    "มีอะไรก็บอกข้ามาเถิดท่านชาย.. หรือว่าท่านกำลังสนใจในเศษดาบเหล่านี้งั้นรึ?"
                                    "ท่านชายเหมือนมีญาณวิเศษ งั้นข้าคงไม่ต้องพูดอะไรมากไปกว่านี้แล้วสินะ"
                                    "อ่าห์ ฮะๆๆ เอาสิ ข้ายกให้.. แต่ว่านะท่าน การจะยกของให้ใครๆโดยที่ไม่มีสิ่งตอบแทนมันก็กระไรอยู่นะ.."
                                    "ท่านชายต้องการอะไรเป็นค่าตอบแทนเศษดาบเหล่านี้งั้นเหรอ?"
                                    "อืมม... ข้าขอเวลาคิดเล็กน้อย ไม่ต้องห่วงนะ ท่านอยากได้มัน ข้ายกให้ แต่ขอข้าคิดก่อน ซักครู่..."
                                    "สิ่งตอบแทนที่ว่า อะไรอย่างนั้นเหรอ?"
                                    "อ่า.. งั้นข้ารู้ล่ะ ข้าอยากไว้วานท่านให้ช่วยอะไรหน่อยน่ะ"
                                    "เอาสิท่าน เพื่อเป็นการตอบแทนสิ่งของเหล่านี้"
                                    "ถ้าเช่นนั้นล่ะก็นะ ท่านชาย.. พอดีว่าข้าน่ะเป็นเศรษฐีของเมือง แน่นอนว่าข้าน่ะมีทรัพย์มาก เมื่อมีทรัพย์มากก็เลยมีคนที่ต้องการหยิบยืมทรัพย์นั้นไปใช้ ซึ่งข้าเองก็มีเหมือนกัน เป็นลูกหนี้จำนวนนึง ถ้าท่านไม่ลำบาก อยากให้ท่านชายช่วยข้าไปนำเงินเหล่านั้นมาคืนข้าหน่อยจะได้หรือไม่?"
                                    "ลูกหนี้งั้นเหรอ อืมม นั่นสิเนอะ ของมีทรัพย์ก็มักจะเป็นที่พึ่งของใครหลายๆคนที่อยู่ใกล้เคียง เอาสิถ้าท่านต้องการข้าก็จะช่วย ข้าอยากรู้รายละเอียดของงานนี้หน่อยน่ะ"

                                     ทันทีที่พูดจบเศรษฐีหนุ่มก็ยื่นม้วนไม้ไผ่ให้ข้ามา ซึ่งเมื่อเปิดดู... แต่ละรายชื่อนั้นล้วนเป็นคนที่ข้านั้นรู้จักมักจี่กับพวกเขาทั้งนั้น โดยเฉพาะเจ้าแคว้นของโหรวหราน.. งานหยาบแล้วไงคราวนี้ เพราะถ้าข้าไปทวงหนี้กับในฐานะแม่ทัพ ข้าคงไม่มีหน้ากลับไปมองครอบครัวนี้อย่างแน่นอน โดยเฉพาะหลินกุ้ย ที่ท่ารู้ว่าข้าลดตัวไปเป็นเด็กทวงหนี้ไป ข้าก็คง.. อย่างว่าล่ะ ช่างเป็นงานที่ไร้ซึ่งเกียรติและศักดิ์ศรี.. แต่จะให้ทำไงล่ะ ข้าเล่นตอบรับเจ้าตัวไปแล้วด้วยนี่สิ เอาน่ะ ข้าจะไม่ใช่ชื่อของแม่ทัพก็แล้วกัน ข้าไปเก็บส่วนสาอากรให้กับราชการก็แล้วกัน แต่ก็คงไม่ได้หมายความว่าข้าไปเก็บส่วยอากรอบ่างที่ว่านะ ข้ามาเก็บหนี้ มันก็เป็นชั่งที่เขาหยิบยืมไป แล้วยังไม่ได้คืน ก็เท่านั้นเอง แค่นั้นล่ะ...

                                    "มีแค่นี้สินะท่านชาย"
                                    "ตอนนี้มีแค่นี้ก่อน มันเป็นแค่งานเริ่มต้นเฉยๆ ยังมีงานใหญ่รอท่านอยู่ ทำงานนี้ให้สำเร็จ เสร็จแล้วเราค่อยมาคุยเรื่องานต่อไปของเรากัน ตอนนี้ท่านก็แค่ ไปเอาเงินจากคนในรายชื่อนี้กลับมาให้ข้าก็เท่านั้น โชคดีท่าน ข้าหวังว่าเราจะทำกิจร่วมกันได้"

                                    ก่อนที่ข้านั้นจะเดินออกมาจากห้องพักของเขา เอาล่ะสิงานเข้าข้าล่ะ แต่คนโดยเฉพาะสองรายชื่อที่อยู่ในนี้ ทั้งบ้านตระกูลจาง และไหนจะ ท่านฉางชิง เจ้าแคว้นโหรวหราน งานใหญ่ล่ะทีนี้ ข้าหวังว่าท่านเจ้าแคว้นจะเข้าใจในสิ่งที่ข้าทำ และทุกอย่างจะต้องผ่านไปได้ได้ด้วยดี ข้าคิดว่าอย่างนั้น.. ก่อนกลับ ข้ากลับมานั่งที่เดิมและเพลิดเพลินกับอาหารที่เจ้าสัวหนุ่มเลี้ยงคนในงานเป็นอันดี ข้าว่าเวลานี้ ข้าควรเอาเวลาที่เหลือหลังจากนี้ไปนั่งคิดหาวิธีการที่จะให้ลูกหนี้ทั้งหมดที่อยู่ม้วนไม้ไผ่นี้ คืนเงินให้กับเจ้าหนี้โดยสันติวิธีจะดีกว่า...

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2018-11-3 23:41

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -33 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -33 + 5

ดูบันทึกคะแนน


逢いたいと願う夢は 鳥のように 空へ高く
風と共に どこまで飛んで 波に映る影を追いかけていた
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
มีดวูฟเคน
เกราะทองแดง
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x1
x1
x1
x30
x1
x2
x49
x1
x36
x10
x30
x2
x5
x120
x120
x120
x170
x3
x3
x76
x14
x26
x1
x52
x56
x2
x22
x8
x124
x255
x24
x53
x58
x42
x1
x100
x5
x100
x3
x17
x80
x100
x29
x20
x1
x980
x30
x28
x9999
x10
x92
x324
x476
x138
x3
x699
x160
x36
x40
x879
x750
x25
x2
x1046
x787
x95
x4979
x300
x2835
x3712
x3
x358
x350
x527
x143
x1062
x149
x25
x1160
x15
x18
x75
x30
x94
x230
x2
x115
x1948
x17
x209
x170
x230
x2300
x88
x2
x597
x50
x31
x882
x5087
x12
x187
x121
x25
x100
x7050
x5
x98
x1
x50
x20
x80
x45
x17
x177
x2
x3
x60
x10
x1
x60
x16
x1000
x38
x2
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x17
x360
x40
x2
x200
x4
x27
x27
x195
x4
x2305
x53
x9
x4
x140
x91
x20
x73
x119
x230
x4
x32
x3040
x3
x66
x49
x5
x11
x80
x150
x227
x4
x5
x45
x38
x2
x9999
x124
x1100
x50
x210
x90
x3098
x36
x520
x578
x236
x48
x49
x84
x15
x2113
x39
x495
x21
x135
x210
x1684
x39
x1
x33
x73
x230
x79
x16
x198
x252
x36
x20
x155
x487
x539
x85
x1

128

กระทู้

802

โพสต์

56หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
17596
เงินตำลึง
8927
ชื่อเสียง
81128
ความหิว
1609

ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
1366
ความชั่ว
0
ความโหด
386
ไลก้า
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-11-7 18:19:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WeishaoTien เมื่อ 2018-11-8 02:44

                                  สำเร็จงาน เงินได้ครบแล้ว ถึงเวลาที่จะนำมันกลับไปคืนเจ้าของเดิม
                                  จากความอึดอัดที่เราต้องทำงานเหล่านี้แสดงให้เห็นงานแบบนี้นั้นไม่ดี
                                  แสดงให้รู้ว่าเบื้องหลังของแต่ละคนล้วนมีเรื่องที่เขาไม่อยากจะพูดถึงมัน
                                  หรือแทบจะอยากลืมมันไปให้ไกล ถ้าจัดการให้เสร็จไปได้ตอนนั้นเลยยิ่งดี

                                  กลับมายังคฤหาสน์ของเจ้าสัวจ้วง หลังจากที่คราที่เรามากับสองสาว นั้น ข้าบอกให้พวกนางกลับไปรอที่โรงเตี๊ยมของเมืองก่อน โดยที่ข้าให้ชั่งจำนวนนึงไปพักที่โรงเตี๊ยม ใครบอกว่ายังไงอย่าตกลง เพราะที่นี่ไม่มีใครที่หน้าไว้ใจ... ก็นั่นล่ะ พอกลับมายังที่เมืองทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ข้าเข้าไปยังคฤหาสน์ ทุกอย่างถูกจัดเก็บไว้อย่างเรียบร้อยดังเดิม ข้าเดินเข้าไปยังโถงก่อนที่จะบอกพ่อบ้านของที่นี่ว่าข้านำชั่งที่ให้ไปเก็บนำมาคืน ข้ากับเงินชั่งถุงใหญ่ที่ข้างในมีจำนวนถึงสามหมื่อนสี่พันห้าร้อย สำหรับข้าแล้วข้าว่ามันเยอะมาก สำหรับคนที่ทำงานได้วันละแปดร้อยชั่งต่อวันมันก็เยอะนะ แต่ข้าไม่ค่อยได้ทำนี่สิ ทำก็เหมือนไม่ทำแบบนี้ ข้าว่าข้าจะเก็บถึงมั้ยล่ะนั่น...

                                "ท่านชาย"
                                "อ่าห์ มาพอดีเลย หวังว่าท่านคงจะได้มาครบทุกชั่งนะ ฮะๆๆๆ"
                                "มันต้องครบสิท่าน บากบั่นมาขนาดนี้ ไม่ครบมันก็กระไรอยู่"
                                "แล้วก็... หวังว่าท่านจะไม่แอดหมกเม็ดข้าหรอกนะ ฮะๆๆๆ"
                                "ท่านนี่ก็ขี้ระแวงไปเรื่อย แล้วท่านก็มีอารมณ์ขันมากอีกด้วย"
                                "ฮะๆ มันแน่อยู่แล้ว ก็ข้าได้ของที่ข้าต้องการแล้วนี่นา จริงมั้ยล่ะ"
                                "งั้น... ท่านก็รับสิ่งที่ไปแล้วเริ่มงานต่อไปของเราต่อเถอะ ข้าอยากจะเริ่มงานต่อล่ะ"

                                 ข้ายื่นถุงเงินที่มีเงินชั่งทั้งหมดให้เจ้าสัว ก่อนที่จะเดินออกห่างและรองานต่อไปที่จะได้รับ จากที่ดูๆ สำหรับข้าที่ไม่ได้เป็นคนฉลาดถึงกับรู้ทันคนได้เท่าไหร่นัก ก็พอจะรู้ว่าเขานั้นก็ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายเท่าไหร่นัก นี่เป็นภายนอก ข้าไม่รู้หรอกว่าจริงๆแท้จริงแล้ว เขานั้นเป็นเช่นไร ข้าทำได้เพียงแต่ทำตามในสิ่งที่เขาให้มาก็แค่นั้น หากมันไม่ดี ถ้าข้ารู้ข้าก็จะไม่ตอบรับ แต่ถ้ารู้ ข้าก็จะรับภารกิจนั้น บางทีเขาอาจจะมีอะไรที่มากกว่าภารกิจอยู่ก็เป็นได้ล่ะนะ...

                                 "ขอบใจท่านมากที่นำเงินชั่งมาครบตามจำนวน ข้านั้นเลือกคนไม่ผิดเลยจริงๆ"
                                 "แล้ว มีงานอะไรต่ออย่างนั้นเหรอท่านชาย?"
                                 "มีสิ มีแน่นอน รอซักครู่ท่าน เดี๋ยวข้าไปเอาของสิ่งนั้นมาก่อน อย่าเพิ่งไปไหนซะล่ะ"
                                 "ข้าจะรออยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหน..."

                                 แล้วเจ้าสังก็เดินหายเข้าไปในห้อง ไม่นานนักแทบจะในทันที เขาก็ออกมาพร้อมกับกล่องหนึ่งใน ข้าไม่รู้หรอกว่าภายในบรรจุอะไรไว้ ซึ่งขณะที่ข้าจะเปิดมัน มือของเจ้าสัวก็ดันมันปิดลงไปพร้อมกับมองหน้าข้าแล้วบอกว่า..

                                "แค่ไปส่งมันก็พอ ท่านไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่ามันคืออะไรท่านชาย.."
                                "แล้ว.. มีขั้นตอนยังไงบ้าง?"
                                "ไม่ยากนักหรอกท่านชาย แค่ไปส่งเจ้านี่ให้ข้าที่เป่ยไห่ จะมีคนรอรับกล่องนี่อยู่ที่นั่น ท่านเพียงแค่ส่งมันให้กับเขา แล้วก็เอาถุงเงินกลับมา ท่านชายแค่ต้องเดินทางไกลหน่อยเพราะว่าต้องส่งไปที่เป่ยไห่ ไกลอยู่นะ.. เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เศษกระบี่ทั้งสิบชิ้นนี้ จะเป็นของท่านชายในทันทีที่ข้าได้ถุงเงินนั้นเรียบร้อยแล้ว คนที่ท่านไปส่งของให้จะมีความหมายหรือสัญลักษณ์พระอาทิตย์และพระจันทร์เป็นเครื่องหมายยืนยืน เมื่อท่านชายเจอเขาท่านก็ส่งมอบกล่องนี้ให้กับเขาได้เลย เขาจะรอท่านที่ศาลเจ้าหนี่วา... ตกลงตามนี้นะ..."
                                "ข้าจะมั่นใจได้ยังไง ว่าท่านจะไม่เบี้ยวข้าเรื่องเศษกระบี่นี้..."
                                "อืมม.. เป้นคำถามที่ดี"

                                 เจ้าสัวหยิบเศษกระบี่ชิ้นที่ใหญ่สุดให้กับข้าแล้วบอกกับข้าว่า...

                                "ถือว่าเป็นของมัดจำไว้แล้วกัน หากท่านทำสำเร็จ ท่านได้อีกเก้าชิ้น แต่ถ้าไม่... ก็ถือว่าข้าให้ท่านไป... สำหรับงานเก็บหนี้ให้ข้าก็แล้วกัน ใครมันจะไปกล้าล่ะ กับเจ้าแคว้นที่ก็ไม่รู้ว่าเขาจะลากข้าไปตัดหัว ท่านได้มาทั้งหมดนี่ก็ถือว่าช่วยข้าได้เยอะ แต่ถ้านะ.. ถ้าของที่ท่านถืออยู่เนี่ย ถูกส่งถึงมือและถูกเปลี่ยนเป็นถุงขั่งกลับมา.. เอาทั้งหมดนี่ไปได้เลย"

                                  ถือว่าเป็นข้อเสนอที่ดี ต้องใจขนาดไหนถือให้มัดจำด้วยเศษดาบล้ำค่าเช่นนี้ คงยากล่ะ ข้าเองก็คงจะปฏิเสธไม่ได้แล้วสิแบบนี้ ข้าเก็บเศษกระบี่นั้นลงไป ก่อนที่จะตอบรับข้อเสนอและภารกิจนี้

                                  "เอาเป็นว่าข้าตกลงทำให้ท่านแล้วกัน ขอแค่ท่านไม่หลอกค่าก็เป็นพอ แค่นั้น.."

                                    ข้าถือกล่องนั้นและเดินออกจากคฤหาสน์ไป สู่การเดินทางข้ามแผ่นดินที่ข้ากำลังจะไป ณ ขณะนี้...


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +15 คุณธรรม โพสต์ 2018-11-7 18:29

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +333 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 333 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน


逢いたいと願う夢は 鳥のように 空へ高く
風と共に どこまで飛んで 波に映る影を追いかけていた
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
มีดวูฟเคน
เกราะทองแดง
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x1
x1
x1
x30
x1
x2
x49
x1
x36
x10
x30
x2
x5
x120
x120
x120
x170
x3
x3
x76
x14
x26
x1
x52
x56
x2
x22
x8
x124
x255
x24
x53
x58
x42
x1
x100
x5
x100
x3
x17
x80
x100
x29
x20
x1
x980
x30
x28
x9999
x10
x92
x324
x476
x138
x3
x699
x160
x36
x40
x879
x750
x25
x2
x1046
x787
x95
x4979
x300
x2835
x3712
x3
x358
x350
x527
x143
x1062
x149
x25
x1160
x15
x18
x75
x30
x94
x230
x2
x115
x1948
x17
x209
x170
x230
x2300
x88
x2
x597
x50
x31
x882
x5087
x12
x187
x121
x25
x100
x7050
x5
x98
x1
x50
x20
x80
x45
x17
x177
x2
x3
x60
x10
x1
x60
x16
x1000
x38
x2
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x17
x360
x40
x2
x200
x4
x27
x27
x195
x4
x2305
x53
x9
x4
x140
x91
x20
x73
x119
x230
x4
x32
x3040
x3
x66
x49
x5
x11
x80
x150
x227
x4
x5
x45
x38
x2
x9999
x124
x1100
x50
x210
x90
x3098
x36
x520
x578
x236
x48
x49
x84
x15
x2113
x39
x495
x21
x135
x210
x1684
x39
x1
x33
x73
x230
x79
x16
x198
x252
x36
x20
x155
x487
x539
x85
x1

128

กระทู้

802

โพสต์

56หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
17596
เงินตำลึง
8927
ชื่อเสียง
81128
ความหิว
1609

ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
1366
ความชั่ว
0
ความโหด
386
ไลก้า
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-11-24 18:26:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WeishaoTien เมื่อ 2018-11-24 21:30

                                  ในที่สุดทุกอย่างก็เดินทางมาถึงจุดหมาย
                                  ให้ตายสิชั่งอยู่ตัวข้าแท้ๆดันใช้ไม่ได้มันก็..
                                  รู้สึกไม่ค่อยจะเป็นอะไรที่ดีสำหรับเราเท่าไหร่
                                  ทั้งๆที่มันอยู่กับตัวเราแท้ๆ แต่กลับใช้ไม่ได้..


                                  ณ คฤหาสน์ตระกูลจ้วง

                                  ในที่สุดก็มาถึงที่หมาย ภารกิจของข้าจะได้เสร็จสิ้นไปเสียที ข้าที่เดินมาถึงหน้าคฤหาสน์พร้อมกับเดินถือดาบยักษ์เข้าไปยังคฟหาสน์ด้วย ซึ่งก็นั่นล่ะ อย่างที่เห็น แม้แต่คนใช้หรือยามเฝ้าต่างก็ตกใจกับสิ่งที่เห็น ทั้งตัวของข้าและสิ่งที่ข้าถือมาด้วย ให้ตายสิ แต่เอาเถอะ อย่างน้อยข้าว่าพวกเขาก็น่าจะเข้าใจข้าหน่อย ตอนนี้ข้ามาแค่คนเดียวไม่มีใครมาด้วย มาเพื่อกลับเอาเงินมาให้เจ้าของเงินที่ให้แท้จริงที่จะได้ และเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายตกใจหรือหวาดกลัวกับสิ่งที่ข้านั้นถือมาด้วย เพราะก่อนออกไปข้าไม่ได้ถือเจ้านี่เข้ามา เพราะก่อนหน้านี้ข้ายังไม่ได้เจ้าดาบยักษ์นี้มาไว้ในครอบครอง เอาเป้นว่าข้าจะไว้มันข้างนอก เพื่อไม่ให้ใครกลัวไปมากกว่านี้ก็แล้วกัน... ก่อนที่ข้าจะเดินเข้าไปพร้อมกับเงินที่ข้าเอามาให้...

                                  "ท่านเศรษฐี.."
                                  "โอ้วววว!! ไม่น่าเชื่อท่านกลับมาแล้ว แหม หายไปตั้งนานนึกว่าท่านจะหนีไปแล้วซะอีกนะเนี่ย  ฮะๆๆ"
                                  "ข้าไม่ใช่คนอย่างนั้นหรอกท่าน เอานี่ สามหมื่น ค่าของๆท่าน รับไว้สิ"
                                  "อ่าห์ใช่ๆ ขอบคุณมากนะท่านชาย .. หวังว่าท่านคงจะไม่หมกเม็ดข้านะ ฮะๆๆ"
                                  "ข้าจะทำแบบนั้นทำไมล่ะ ถึงข้าจะไม่ได้สนิทกับท่านก็เถอะ แต่ข้าก็ไม่เคยทำเรื่องแบบนั้นหรอกนะ"
                                  "แหม่ๆๆ ข้าก็แค่หยอกเล่นเฉยๆน่าท่าน ฮะๆๆ จริงจังไปได้ เถรตรงอย่างท่านข้ารู้อยู่แล้วล่ะ ฮะๆ"
                                  "...ไม่มีอะไรแล้วสินะ.."

                                  "ไม่มีอะไรแล้วล่ะท่าน ขอบคุณท่านมาก นี่สำหรับสิ่งที่ท่านช่วยเหลือข้า รับไว้เถอะ"
                                  "ขอบคุณมากท่านเศรษฐี ข้าชอบคนที่รักษาสัญญา"
                                  "ด้วยความยินดีท่าน.. ว่าแต่ สาวน้อยที่มากับท่านด้วยในตอนนั้น"
                                  "ท่านหมายถึงใครงั้นเหรอ?"
                                  "ก็สตรีนางนั้นไง.. ที่มีผิวขาวๆตาสีฟ้าน่ะ"
                                  "... ท่านหมายถึงชาวโรมันเหรอ?"
                                  "ใช่ๆ เดี๋ยวๆนะ"

                                  เจ้าตัวขัดบทสนทนาก่อนที่เขาจะเดินไปหยิบม้วนอะไรซักอย่างในกล่อง ก่อนที่จะเปิดม้วนออกมา ซึ่งในรูปนั้นเป็นรูปของหญิงสาวชาวโรมันคนนึง ซึ่งรูปร่างและลักษณะของหญิงสาวในรูปเหมือนกับคลอเดรียทุกอย่าง โดยเฉพาะดวงตาสุขสะกาวสีฟ้าที่เป็นจุดเด่นนั้น ไม่ผิดแน่ๆ นั่นล่ะนางล่ะ..

                                   "ว่าแต่ท่านเศรษฐี มีอะไรกับนางอย่างงั้นเหรอ?"
                                   "ก็.. พอดีมีคนอยากเจอนางน่ะท่าน"
                                   "คนอยากเจอ นอกจากชาวโรมันด้วยกันที่ตอนนี้ไม่มี ใครจะอยากเจอกับนางล่ะท่าน?"
                                   "ก็คนโรมันนี่ล่ะท่าน ไม่ใช่ใครหรอก เห้นว่าเป้นคนรู้จักของท่านพ่อนาง ส่วนอีกคนก็.. น้องชายของนาง"
                                   "เป้นไปได้เหรอท่าน ข้าเองก็ไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่หรอกนะ"
                                   "ท่านลองให้นางติดตามไปด้วยสิ ถ้าหากเป็นคนรู้จักจริงๆ นางจะรู้ดี"
                                   "อืมม งั้นก็ขอบคุณท่านเศรษฐีอีกครั้งด้วยสำหรับเศษกระบี่เหล่านี้ด้วย"
                                   "โชคดีท่าน.."

                                    เมื่อได้ยินเช่นนี้มันก็เป็นเรื่องของคลอเดรีย มันคงจะเป็นเรื่องที่ดี ที่นางจะได้กลับไปหาคนรู้จักของนาง แล้วก็นะ คงจะได้เวลาที่เซี่ยงเหมยจะได้ติดตามข้ามาด้วยแล้วล่ะ..


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 ความโหด โพสต์ 2018-11-24 18:41
คุณได้รับ +25 คุณธรรม โพสต์ 2018-11-24 18:41

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +300 ความหิว -62 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 300 -62 + 5

ดูบันทึกคะแนน


逢いたいと願う夢は 鳥のように 空へ高く
風と共に どこまで飛んで 波に映る影を追いかけていた
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
มีดวูฟเคน
เกราะทองแดง
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x1
x1
x1
x30
x1
x2
x49
x1
x36
x10
x30
x2
x5
x120
x120
x120
x170
x3
x3
x76
x14
x26
x1
x52
x56
x2
x22
x8
x124
x255
x24
x53
x58
x42
x1
x100
x5
x100
x3
x17
x80
x100
x29
x20
x1
x980
x30
x28
x9999
x10
x92
x324
x476
x138
x3
x699
x160
x36
x40
x879
x750
x25
x2
x1046
x787
x95
x4979
x300
x2835
x3712
x3
x358
x350
x527
x143
x1062
x149
x25
x1160
x15
x18
x75
x30
x94
x230
x2
x115
x1948
x17
x209
x170
x230
x2300
x88
x2
x597
x50
x31
x882
x5087
x12
x187
x121
x25
x100