ดู: 141|ตอบกลับ: 6

{ แคว้นซาเซ่อ } ย่านการค้า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-10-30 15:07:22 |โหมดอ่าน

ย่านการค้าเมืองหลวงแคว้นซาเซ่อ







ย่านการค้าใหญ่แห่งเมืองหลวงแห่งแคว้นซาเซ่อ
จุดรวมการค้าเป็นศูนย์กลางการค้าหลักของแคว้นนี้ มีเหล่าพ่อค้าแม่ค้าจากทั่วทุกสารทิศ
แถมที่นี่ยังมีเหล่าลูกค้าที่เป็นเศรษฐีกระเป๋าหนัก เจ้าสัวล่ำซำที่มีทรัพย์มากมาย
เข้ามาจับจ่ายใช้สอยที่นี่ได้อย่างไม่อั้น ที่นี่จึงเป็นที่ๆ การค้ามีสภาพคล่องและไหลลื่น
อย่างที่เมืองไหนก็ไม่สามารถทำได้ขนาดนี้ ในเขตเส้นทางสายไหม



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

113

กระทู้

638

โพสต์

38หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
22567
เงินตำลึง
213009
ชื่อเสียง
60594
ความหิว
345
คุณธรรม
933
ความชั่ว
0
ความโหด
152
หมาล่าเนื้อ
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-10-30 23:24:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  อดทนต่อการเดินทางในที่ๆห่างไกล
                                  มันอาจจะเป็นบททดสอบของสาวที่สอง
                                  หรืออาจจะเป็นสิ่งที่นางทั้งสองได้รับเพราะ
                                  ตามข้ามาก็เป็นได้ อีกคนอาจจะไม่เป็นอะไร
                                  แต่กับอีกคนนั้นก็ไม่ใช่... นางก็คนธรรมดาทั่วไป

                                  ในที่สุดก็มาถึงที่หมาย แคว้นซาเซ่อ เป็นย่านการค้าของแคว้นซาเซ่อ ที่ๆล่ำซำสุดๆในแคว้น ไม่สิ ต้องเรีบกว่าในเขตพื้นที่ใกล้เคียงเลยก็ว่าได้.. มันหน้าตื่นตาตื่นใจที่เห็นเหล่าคนมีเงินมีฐานะเดินทางเพื่อมาจับจ่ายใช้สอยที่ย่านการค้าของเมืองนี้ ที่แคว้นกลางทะเลทรายที่ว่างเปล่า มีเพียงทางเดินที่เหล่านักเดินทางและพ่อค้าแม่ค้าเดินทางเพื่อแลกเปลี่ยนหรือซื้อสินค้าไปกลับ ความรู้สึกที่หายไปนานจากที่ข้านั้นไม่ได้ไปยังฉางอัน ก็แน่ล่ะ ข้าไม่ได้ไปวุ่นวายที่เมืองหลวงมาก็นานแล้ว หลังจากที่รับตำแหน่งมาก็ไม่ได้เข้าไปเหยียบที่นั่นอีกเลย แต่ช่างเถอะ ข้ามีความสุขกับนอกด่านนี่ล่ะ ข้าคิดว่าข้าคงสามารถไปได้ไกลกว่านี้ มากกว่าที่ๆข้านั้นท่องเที่ยวไปในปัจจุบัน



                                 บรรยากาศที่นี่เต็มไปด้วยผู้คนเข้ามาจับจ่ายใช้สอย การจะหาเจ้าสัวของที่นี้นั้นจึงเป็นอะไรที่ยากพอสมควรเพราะที่นี่แต่ละคนนั้นต่างมีเครื่องประดับเป็นเครื่องบอกฐานะของตนเองกันทั้งนั้น ก็เพราะที่นี่นั้นมีแต่คนมีตังส์ ทั้งนั้น แล้วข้าจะรู้มั้ยเนี่ยว่าใครคือเจ้าสัวหรือเศรษฐีที่ว่ามีเศษดาบประหลาดนั้นไว้ในครอบครองน่ะ อันนี้งานยากซะแล้ว แต่ข้าว่า.. ตอนนี้ควรให้คลอเดรียพักก่อนดีกว่า นางดูเหมือนจะไม่ถูกกับแสงแดดเท่าไหร่ มันไม่ได้แสดงออกมาทางภายนอก แต่มันแสดงออกมาจากภายใน นางกระหายน้ำเร็วมาก แถมเหงื่อของนางก็ออกเยอะ เยอะขนาดที่เหมือนกันนางนั้นไปตกน้ำตกท่ามาจากที่ไหนนั่นล่ะ ข้าว่าคราวหลัง หลังจากที่กลับไปที่ค่ายแล้ว สงสัยจะได้ใช้รถม้าคันใหญ่คันนั้นอีกแน่ๆล่ะ



                                  ซึ่งเมื่อข้ามาถึงที่นี่ เหล่าทหารลาดตระเวณของค่ายหลี่กันนั้นยังไม่ได้กลับไปที่ค่าย คงจะตรวจตราที่นี่อีกหน่อยล่ะมั้ง ผ่านมาทางนี้พอดีซะด้วย จะไม่ทักทายก็ดูจะเสียมารยาทกันเกินไปหน่อยล่ะนะ..



                                   "สวัสดี เป็นไงกันบ้างพี่น้องข้า?"

                                   "เออ.. อ้อ! ท่านแม่ทัพเว่ย คารวะขอรับ ขออภัยข้าลืม ไม่ได้เห็นท่านได้ซักพักแล้ว"

                                   "ไม่เป็นไรๆ ข้ารู้หน้าที่ๆข้าให้ไปทำเอาพวกเจ้าไม่ได้อยู่ติดค่ายเลยสิท่า พยายามเข้าล่ะ"

                                   "ขอรับ แล้ววันนี้มีอะไรรึเหล่าขอรับ มีเหตุอันใดถึงมาที่เมืองแห่งนี้?"

                                   "ก็แค่จะมาตามหาอะไรหน่อยน่ะ เอ่อ จริงสิ รายงานความเรียบร้อยของที่นี่หน่อยสิ"

                                   "ขอรับ ตอนนี้ที่นี่ยังไม่มีเหตุร้ายใหญ่หลวงอะไรเกิดขึ้นขอรับ มีก็แค่เหล่าโจรลักเล็กขโมยน้อย พวกข้าเลยจัดการปัญหาเหล่านั้นด้วยตัวข้าเองขอรับ"

                                   "อืมม ดีแล้ว ถ้ามันไม่ได้ร้ายแรงอะไรเท่าไหร่ล่ะก็ อย่าไปใช้ความรุนแรงกับเขาล่ะ แก้ปัญหาด้วยความรุนแรงมันก้ไม่ได้ทำให้คนๆนั้นรู้สึกดีหรืออยากกลับตัวกลับใจขึ้นมานักหรอก รู้เอาไว้เป็นคำแนะนำก็แล้วกัน"

                                    "ขอบคุณมากขอรับ"

                                    "เอาล่ะพี่น้องข้า ได้เวลาพักแล้ว กลับค่ายหลี่กันแล้วพักผ่อนเถอะ เตรียมตัวให้พร้อมเสมอที่ค่ายนะ"

                                    "ขอรับ"



                                    แล้วข้ากับกองทหารก็ต่างคนต่างแยกย้ายกันไป ข้ากับสองสาวเจ้าไปอีกทาง ส่วนกองทหารที่เสร็จจากการลาดตระเวณก็พากันเดินกลับไปยังค่ายหลี่กัน ข้าเองที่ให้หญิงสาวทั้งสองนั่งพักที่โรงน้ำชาก็เหมือนเดิมนั้นล่ะ แต่ว่าไม่ได้สั่งอาหารมากินก็เท่านั้น เพราะยังอิ่มกันอยู่ ตอนนี้ก็คงทำได้เพียงแต่สอบถามตามชาวเมือง พ่อค้าแม่ขายที่เมืองแห่งนี้ก็เท่านั้น คงไม่มีอะไีมากไปกว่านี้ ซึ่งก็คงหาไม่ยากหรอก แค่ระบุรายละเอียด พวกชาวเมืองก็คงจะสามารถระบุตัวตนของเศรษฐีผู้นี้ได้อย่างง่ายดาย... เพราะมีเพียงคนเดียวที่ครอบครองเศษดาบเหล่านั้นเอาไว้ ก็มีเพียงคนเดียวนั่นล่ะ...



                                   "นี่ๆ เว่ย ข้าหิวแล้ว..."

                                   "น้องก็หิวด้วยเหมือนกันน่ะ"

                                   "...พวกเจ้าสองคนก็เพิ่งกินไปไม่ใช่รึไง? ที่เมืองก่อนหน้านี้น่ะ"

                                   "ก็ใช่.. แต่มันก็หิวขึ้นมาอีกแล้วอ่ะ เดินทางมาไกลมันก็หิวเป็นธรรมดานี่นา"

                                   "....."(เฮ้อ)



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -24 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -24 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เธอเคยรู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม เสียงข้างในที่ดัง ตะโกนฉันรัก เธอเก็บเอาไว้ข้างในเรื่อยมาตลอด รู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม รักที่ฉันนั้นยังไม่เคยได้พูดไป เก็บเอาไว้ข้างในหัวใจตลอดมา เป็นความเงียบที่ดังที่สุดในใจฉัน
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
หยกขาว
เกราะทองแดง
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x6
x7
x1
x18
x12
x32
x38
x44
x1
x57
x20
x4
x5
x60
x80
x5
x2
x10
x135
x176
x15
x1
x851
x300
x565
x714
x3
x68
x150
x42
x106
x267
x42
x5
x51
x33
x1110
x15
x4
x75
x30
x30
x230
x1
x15
x1898
x83
x214
x120
x230
x300
x58
x1
x662
x50
x28
x203
x924
x10
x80
x25
x25
x100
x7000
x5
x115
x1
x10
x10
x60
x45
x12
x71
x1
x3
x60
x10
x1
x60
x24
x1000
x32
x1
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x48
x365
x42
x2
x300
x4
x35
x17
x195
x4
x470
x55
x30
x4
x145
x90
x20
x8
x119
x230
x4
x32
x3040
x2
x80
x83
x5
x1
x1
x70
x150
x50
x3
x5
x75
x110
x2
x9999
x85
x1100
x20
x138
x60
x3098
x36
x520
x138
x42
x18
x44
x84
x5
x1913
x29
x119
x11
x41
x190
x301
x19
x1
x33
x37
x180
x49
x16
x158
x116
x21
x10
x57
x151
x157
x85
x1

113

กระทู้

638

โพสต์

38หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
22567
เงินตำลึง
213009
ชื่อเสียง
60594
ความหิว
345
คุณธรรม
933
ความชั่ว
0
ความโหด
152
หมาล่าเนื้อ
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-10-31 01:55:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  บางทีเอาจริงๆนะ เรื่องบางเรื่องข้าเองก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นนักหรอก
                                  ถ้าข้าเองไม่ได้ไปหาเรื่องใครหรือคนข้างกายไม่ไปหาเรื่องใครต่อใครรอบๆ
                                  ซึ่งมันก็จะน้อยมากที่จะมีคนมาหาเรื่องยกเว้นคนข้างกายจะพาเรื่องเอามาให้
                                  ท้ายที่สุดแล้วปัญหาที่ข้าแก้มันไม่ว่าจะด้วยวาจาหรือกำลังส่วนใหญ่นั้นไม่ได้เกิดจากข้า...
                                  เฮ้ออออ....

                                   ก็นะ... ตามที่บอกไป ปกติข้าไม่ได้เป็นคนที่ชอบหาเรื่องใครอยู่แล้ว นิสัยสงบเงียบของข้านั้นทำให้ข้ารอดตายมาได้จนถึงปัจจุบัน ซึ่งข้าเองนั้นก้พยายามที่จะไม่เข้าไปมีเรื่องหรือหาเรื่องใคร แม้ว่าข้าเองนั้นจะมีกำลังและอำนาจมากพอที่จะสั่งพวกเหล่าโจรร้ายเข้าซังเตหรือจับตายได้เลย แต่ศีลธรรมมันค้ำคอข้าไว้อยู่ ก็เพียงแค่นั้น หากเมื่อใดที่ไม่มีส่ิงเหล่านี้ ข้าก็จะไม่ต่างอะไรกับคนสติเฟื่องแห่งยุทธจักรนั่นหรอกนะ ช่างเถอะ ข้าก็แค่พูดไปงั้นเอง จริงๆมันไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่.. เซี่ยงเหมยไปพาเรื่องมาใส่ตัวข้าแล้ว



                                   มันเริ่มตรงที่ ข้ากำลังเดินสอบถามหาเศรษฐีที่เป็นเจ้าของเศษดาบประหลาดนั้น ณ ย่านการค้าในเมือง จู่ๆเจ้าเซี่ยงเหมยก็ก่อเรื่อง นางหายไปจากโรงน้ำชา โดยทิ้งคลอเดรียไว้เพียงคนเดียวเมื่อข้ากลับมาเจอ



                                   "คลอเดรีย แล้วเซี่ยงเหมยล่ะ?"

                                   "เห็นเดินออกไปข้านอกกับกลุ่มผู้ชายกลุ่มนึงน่ะเจ้าค่ะ"



                                   เท่านั้นล่ะ ให้ตายสิข้าล่ะไม่ชอบเลยที่พานางออกมาด้วยแบบนี้ ข้าไม่ควรพานางออกมาด้วยตั้งแต่แรกแล้ว เพราะนางเองก็ไม่มีความเป็นผู้ใหญ่พอที่จะเจอเรื่องแบบนี้ ข้าเดินตามออกไปเรื่อยๆจนกระทั่งออกไปนอกเมือง สิ่งที่ข้าเห็นคือเซี่ยงเหมย กับกลุ่มชายไม่ทราบชื่อ แต่ที่แน่ๆพวกนี้มันคงไม่ใช่กลุ่มคนธรรมดาแน่ๆ จากหน้าตาและอาวุธในมือ.. ซงหนูงั้นเหรอ? ถ้ามัวแต่สงสัยคงไม่ได้เป็นอันเข้าไปห้ามกันพอดี ข้าเดินบึ่งเข้าไปโดยเร็ว ก่อนที่จะเกิดเรื่องไม่เป็นเรื่องอีก ยิ่งเป็นพวกซงหนูด้วยแล้ว พวกมันคงไม่ได้มาดีแน่ๆล่ะ พวกมันคงจะมาปล้นหรือมาทำอะไรซักอย่างกับที่นี่แน่ๆ เอาเป็นว่าข้าจะไม่คิดอะไรมากไปกว่านี้แล้ววิ่งเข้าไปห้ามมวยที่จะเกิดขึ้นก่อน...



                                 หนึ่งดาบใหญ่กับอีกหนึ่งดาบติดเกราะเท้าที่กำลังจะพุ่งเข้าใส่กันราวกับว่าจะเอาให้ตายกันไปข้างถูกหยุดไว้ด้วยดาบผ่ากิงเรือ ทั้งดมือซ้ายและขวา ด้วยขนาดดาบที่ใหญ่ทำให้หยุดการโจมตีของทั้งสองฝ่ายได้อย่างไม่อยากเย็น ซึ่งยังดีที่ทันเวลาไม่งั้นดาบของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งคงได้พุ่งเข้าหน้าของคู่ต่อสู่อีกฝ่ายเป็นแน่ ข้ามองหน้าของทั้งสองฝ่ายและมองหน้าเซี่ยงเหมยอีกครั้งด้วยความไม่พอใจแล้วสะบัดดาบของทั้งสองให้กระเด็นออกไป เรื่องแบบนี้ไม่ยากเย็นนักหรอก มันไม่ยากเย็นเหมือนกับที่ข้านั้นถือดาบใหญ่ที่ใหญ่กว่าหัวหน้าของซงหนูถือ ตอนนี้ข้าไม่ได้ติดใจพวกซงหนูหรอก ข้าติดใจเซี่ยงเหมยที่ยังไม่ทันจะได้เบาะแส นางก็หาเรื่องมาให้ข้าเสียแล้ว...



                                 "เจ้าเป็นใคร? มาห้ามข้าไม่ให้ตัดสินกับนางทำไม"

                                 "ข้าเป็นเพียงแค่นักเดินทางที่ผ่านทางมาน่ะ เห็นพวกเจ้ามีเรื่องกับน้องสาวข้าข้าเลยตามมาดู"

                                 "น้องสาวเจ้าเรอะ ฮะๆๆ ทำตัวห้าวเป็นม้าดีดกระโหลกเนี่ยเหรอ ฮะๆๆ เฮ้ย ไม่ได้เว้ย น้องาาวเจ้ามันมาหาเรื่องข้าก่อนนี่หว่า ข้าแค่อยากให้สาวที่นั่งอยู่ข้างๆมันมานั่งเป็นเพื่อนข้าด้วยมันก็โมโห แล้วก็บอกว่าให้ออกจากโรงน้ำชาแล้วมาที่นี่เพื่อตัดสิน เรื่องนี้ข้าผิดด้วยเหรอไง เหอ?"

                                 

                                ข้าหันไปมองเซี่ยงเหมยทันทีที่เห็นว่าเซี่ยงเหมยคือคนก่อเรื่อง นางที่พยายามจะอธิบายก็ได้แต่เงียบเพราะอีกฝ่ายนั้นก็ได้พูดออกมาหมดแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ซึ่งพวกมันก็ไม่ได้ว่าเป้นฝ่ายถูกหรอกนะ ซงหนูเสียด้วยสิ แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน มาจัดการเรื่องปัจจุบันก่อนดีกว่า ข้าค่อยๆเก็บดาบผ่ากองเรือทั้งสองเล่มเข้าปลอกและหันไปมองศัตรู



                                "ขออภัยจริงๆ แต่อยากจะบอกว่าทั้งสองคนที่พวกเจ้าพยายามจะลวนลามนางด้วยสายตาน่ะ พวกนางเป็นน้องสาวของข้า ทั้งสองคนเลย พวกนางเป็นน้องสาวบุญธรรมที่ข้านั้นชุบเลี้ยงมาตั้งแต่ยังเด็ก ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม ถูกชุบเลี้ยงมาอย่างดี ข้าคงอภัยให้ไม่ได้ที่พวกเจ้ามาโลมเลียพวกนางด้วยสายตา ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้า ถ้าพวกเจ้าสัญญากับข้าว่าจะกลับบ้านเกิดของเจ้าไม่ไปก่อเรื่องอีก ข้าสัญญาว่าจะจับเป็นพวกเจ้าซะ"

                                "...เฮอะ พล่ามอะไรของเจ้ากันวะ เฮอะ มันก็มีดีแค่คำคุยกับตัวใหญ่เท่านั้นล่ะวะ เฮ้ยเด็กๆ จับถลกหนังหัวมัน.. ส่วนผู้หญิงนั่น จับมาเล่นสนุกก่อนแล้วค่อยขายเป็นทาสก็คงจะดีไม่ใช่น้อย..."



                               ถือว่าข้าเตือนแล้วนะ เมื่อเห็นว่าการเจรจานั้นไม่เป็นผล บทสรุปจึงลงเอยที่การใช้กำลัง ให้ตายสิข้าว่าจะไม่อยากเสียเวลาไปกับเรื่องแบบนี้แล้วเชียวนะ ก็เพราะเวี่ยงเหมยคนเดียวนั่นล่ะที่หาเรื่อง ให้ออกมาด้วยก็ดันห้าวเป้ง หาเรื่องให้ข้าซะนี่ ช่างเถอะ เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว กับพวกซงหนูที่หมายจะเอาชีวิตและวิธีเดิมๆที่พวกมันถนัด มันก็ออกจะตึงๆมือหน่อยเพราะพวกมันมากันเยอะเหมือนที่เคยเจอ สามสิบเห็นจะได้ แต่ไม่ครณามือข้าหรอก ในเมื่อพูดดีๆแล้วไม่ ก็จับตายสถานเดียว นักโทษชั้นดีที่อยู่ในค่ายหลี่กังจะได้มีที่อยู่แยกกัน ไม่ต้องจับไอ้พวกนี้เข้าซังเตกับนักโทษชั้นดีของข้า เดี๋ยวเชื้อบ้าจะกระจาย



                               ถึงแม้ว่าตัวของพวกมันจะไม่ได้ตัวใหญ่มากนัก แต่มันก็ไม่มีอาวุธอื่นที่จะจัดการพวกมันได้นอกจากดาบผ่ากองเรือคู่กายของข้าทั้งแปดเล่ม ข้าไม่รีรอที่จะได้ทดลองกระบวนท่าดาบผ่ากองเรือทั้งแปดเล่มในสองมือ ข้าชักดาบออกจากในแขนเสือทั้งสอง ดาบผ่ากองเรือที่สะท้อนแสงอาทิตย์ทั้งแปดเล่มในสองมือที่ข้านั้นรับน้ำหนักของพวกมันได้อย่างไม่มีปัญหา สร้างความสะพรึงให้กับเหล่าซงหนูไม่น้อย ซึ่งคิดเหรอว่าพวกมันจะกลัวงั้นเหรอ ไม่อ่ะ พวกมันก็ยังวิ่งเข้าใส่เหมือนกับไม่เห็นดาบในมือของข้าเลยซักนิด ซงหนูคนแรกกระโดดเข้าใส่ข้าที่ยืนอยู่ การกระโดดลอยอยู่กลางอากาศแบบนั้นเป็นเรื่องที่โง่มากสำหรับการต่อสู้ ข้าเพียงยกข้าถีบออกไปแล้วฟาดสี่ดาบมือขวาของข้าเข้าที่วงหนูอีกคนที่วิ่งเข้ามากลายเป็นชิ้นเนื้อไร้วิญญาณไปหนึ่ง และอีกสิบซงหนูที่โดนแบบเดียวกัน ทั้งความรุนแรงและรวมดาบทั้งสี่เล่มที่เหมือนกับว่าโดนดาบใหญ่ฟันพร้อมกันทั้งสี่เล่ม ไม่ตายให้มันรู้ไป...



                               อ่า... แล้วก็ดูเหมือนว่าจะไม่จบที่ซงหนูทั้งสามสิบแฮะ เพราะขณะที่กำลังจัดการวงหนูกลุ่มแรกอยู่นั้นเอง เหล่ากองทัพซงหนูนับร้อยก็ออกมาจากเมืองแห่งนี้กัน เป็นไปได้ยังไงที่พวกซงหนูชั่วช้าทั้งหมดนี้จะรอดสายตาของเหล่ากองทหารลาดตระเวณของค่ายหลี่กัน... ก็ดีเลย พวกมันโง่เองที่ออกมารุมข้าคนเดียว ส่วนเซี่ยงเหมยนั้น ข้าเอาไว้สะสางทีหลัง แต่ตอนนี้ อย่างจะทำอะไรก็ทำ อย่าให้โดนจับได้ก็พอ ก่อนที่จะพุ่งเข้าใส่เหล่าซงหนูเหล่านั้น การฟาดดาบผ่ากองเรือในมือทั้งสี่เล่มนั้น ข้าเองก็ได้เห็นพลานุภาพของมันกับตาตัวเองก็ครั้งนี้ครั้งแรกล่ะ ทั้งกำลังและกระบวนท่า ทำไมข้ารู้สึกได้ว่าข้าเคยเห็นกระบวนท่าเหล่านี้มาก่อน เพียงแค่จำไม่ได้ว่าเคยเห็นที่ไหน แต่ช่างเถอะ ตอนนี้น่ะ ไม่ว่าจะมาอีกกี่สิบกี่ร้อยก็ไม่สนใจล่ะ เพราะข้ารู้สึกสนุกกับกระบวนท่าใหม่ที่เพิ่งได้ลอง



                                การฟาดฟันของดาบผ่ากองเรือทั้งสี่เล่มในหนึ่งครั้ง ทำให้ซงหนูนับสิบคนกลายเป้นชิ้นเนื้อไร้วิญญาณได้อย่างรวดเร็ว จนกระทั่งเหล่าซงหนูทั้งร้อย ข้าดูไม่ออกว่ามันกี่ร้อย แต่เยอะขนาดนี้ คงซักสามร้อยกว่าได้ล่ะ ฮะ! นี่มีวงหนูแฝงตัวอยู่ในเมืองแห่งนี้นับสามร้อยเลยงั้นเหรอ? จากที่ดูๆเครื่องแต่งกาย... ไม่มีคนไหนที่แต่งตัวเป็นพ่อค้าซักคน ข้าว่าพวกมันคงซ่อนตัวเพื่อทำอะไรซักอย่างนั่นล่ะ แล้วก็มาจบที่ข้าจัดการจนราบคาบแบบนี้ เลือดจำนวนมากไหลหยดเต็มดาบ และชุดเกราะรวมถึงชุดคลุมและหน้าของข้าด้วย



                               ก็ได้แต่หวังว่าคงไม่มี... ก็คงไม่ได้อีกล่ะ ใครจะมองผ่านล่ะ ซากสพนับสามร้อยกระจัดกระจายเต็มพื้นที่แบบเนี่ย มันจะไม่มีคนมองเห็นก็ไม่ใช่แล้ว แต่ตอนนี้น่ะ ข้าว่าข้าควรจะกลับไปเข้าไปหาคลอเดรียที่โรงน้ำชาก่อน ข้าได้นางเก็บกราดิอุสไว้ หวังว่านางคงจะไม่ลืมวิธีใช้มัน นางคงจะปลอดภัยหากนางอยู่แต่ในโรงน้ำชา ไม่ออกมาเพ่นพ่านในเมืองคนเดียว หลงขึ้นมาล่ะแย่เลย ต้องออกตามหากันอีก...



                               แต่ก็นะ คลอเดรียเองก็ยังดีกว่าเวี่ยงเหมยมากกว่าหลายขุมล่ะน่ะ เพราะเมื่อกลับมาถึงที่โรงน้ำชา นางก็ยังคงรออยู่ตรงที่เดิม ที่โต๊ะเดิม คงจะเบื่อแย่ที่นั่งรออยู่ตรงนี้ แต่นางกลับตกใจเมื่อเห็นข้ากับเซี่ยงเหมยตัวเลอะไปด้วยเลือดแบบนี้ ข้าว่าข้าควรไปหาโรงเตี๊ยมเพื่ออาบน้ำลางตัวซักหน่อย แล้วค่อยตามหาเจ้าสัวต่อ ข้าว่าคงอีกไม่นานแล้วล่ะ คงจะได้เจอกับเศษดาบประหลาดนั่นแล้ว...




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2018-10-31 01:59

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +75 ความหิว -24 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 75 -24 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เธอเคยรู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม เสียงข้างในที่ดัง ตะโกนฉันรัก เธอเก็บเอาไว้ข้างในเรื่อยมาตลอด รู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม รักที่ฉันนั้นยังไม่เคยได้พูดไป เก็บเอาไว้ข้างในหัวใจตลอดมา เป็นความเงียบที่ดังที่สุดในใจฉัน
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
หยกขาว
เกราะทองแดง
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x6
x7
x1
x18
x12
x32
x38
x44
x1
x57
x20
x4
x5
x60
x80
x5
x2
x10
x135
x176
x15
x1
x851
x300
x565
x714
x3
x68
x150
x42
x106
x267
x42
x5
x51
x33
x1110
x15
x4
x75
x30
x30
x230
x1
x15
x1898
x83
x214
x120
x230
x300
x58
x1
x662
x50
x28
x203
x924
x10
x80
x25
x25
x100
x7000
x5
x115
x1
x10
x10
x60
x45
x12
x71
x1
x3
x60
x10
x1
x60
x24
x1000
x32
x1
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x48
x365
x42
x2
x300
x4
x35
x17
x195
x4
x470
x55
x30
x4
x145
x90
x20
x8
x119
x230
x4
x32
x3040
x2
x80
x83
x5
x1
x1
x70
x150
x50
x3
x5
x75
x110
x2
x9999
x85
x1100
x20
x138
x60
x3098
x36
x520
x138
x42
x18
x44
x84
x5
x1913
x29
x119
x11
x41
x190
x301
x19
x1
x33
x37
x180
x49
x16
x158
x116
x21
x10
x57
x151
x157
x85
x1

113

กระทู้

638

โพสต์

38หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
22567
เงินตำลึง
213009
ชื่อเสียง
60594
ความหิว
345
คุณธรรม
933
ความชั่ว
0
ความโหด
152
หมาล่าเนื้อ
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-11-3 18:57:32 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  การเตรียมตัวบางทีมันก็เป็นสิ่งที่ดีสำหรับตัวเรา
                                  เพราะบางทีเราอาจจะไม่ได้ทันได้เตรียมใจแม้ว่าสิ่งนั้น
                                  มันจะไม่ได้เกิดขึ้นในตอนนี้ก็ตามแต่ อย่างน้อยก็ยังดี
                                  ดีกว่าที่เราจะไม่ได้เตรียมตัวกับอะไรเลยที่มันกำลังจะเข้ามาหาเรา
                                  และก็ยังดีกว่าเราที่ไม่ได้เตรียมอะไรเลยเมื่อสิ่งที่ไม่คาดคิดมาถึง

                                  กับวันนี้ที่ข้าพูดถึงว่าจะต้องเตรียมตัว ก็ไม่ใช่เรื่องอะไรใหญ่โตเหมือนกับการเตรียมทำศึกอะไรอย่างนั้นหรอกนะ แค่เป็นการเตรียมให้ชุดดีๆราคาแพงใส่ก็เท่านั้น เพราะข้าและเด็กสาวทั้งสอง ไม่สิ พวกนางโตกว่าที่จะเรียกเด็กสาวแล้วนี่นา ถึงแม้ว่าจะมีบางคนที่ยังทำตัวเป็นเด็กอยู่ก็ตามที แต่ก็นะ นางก็โตพอที่จะรู้บางอย่างแล้วนั่นล่ะ แต่ยังไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควร อะไรที่ควรหลี่กเลี่ยงอะไรที่ควรเข้าหา ข้ายังคงต้องสอนนางต่อไป เช่นเดียวกับตอนนี้ที่ข้านั้นกำลังหาชุดที่เหมาะกับนางให้ เพราะข้าจะปล่อยนางไปเถลไถลข้างนอนกคนเดียวไม่ได้ ซึ่งนางเองก็ไม่ได้มีอะไรเท่าไหร่นักหรอก แค่กำลังนึกว่าจะปกปิดความล่ำของนางยังไงดี เพราะนางล่ำมาก กล้ามเนื้อของนางมันชัดแทบทุกส่วน แล้วนางเองก็ไม่ชอบใส่ชุดผู้หญิงจ๋าสะด้วย ข้าก็เลยให้คลอเดรียช่วยหาชุดสตรีให้ ผู้หญิงก็น่าจะรู้ดีกว่าผู้ชายล่ะนะ ข้าจะไม่ยุ่งเรื่องนี้แล้วปล่อยให้นางทั้งสองจัดการเรื่องชุดที่จะใส่ไปงานคืนนี้กันเอง

      

                                 ส่วนข้าเองก็กำลังเตรียมตัวอยู่เช่นกัน ไม่ต้องห่วงหรอกน่ะ ขา้น่ะเตรียมพร้อมไว้เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้น่ะข้าคงไม่มีอะไรอื่นนอกจากการเดินไปหาสถานที่นั่นล่ะ ข้ากำลังหมายถึงคฤหาสน์ของเจ้าสั่วหนุ่ม"จ้วง หย่าซือ" ที่ข้าได้สนทนากันอย่างถูกขอกับเขาเมื่อวานนี้น่ะ เขาชวนไปที่คฤหาสน์เพื่อไปดูเศษดาบลึกลับที่เจ้าสัวเป็นเก็บมันไว้ที่คฤหาสน์ของเขา มันไม่ยากหรอก เพราะเขาคงปลูกบ้านไว้ในเมืองแห่งนี้ล่ะ คงไม่ได้ไปปลูกคฤหาสน์นนอกเมืองหรอกน่ะข้าว่า



                                  ข้าสอยถามทางไปคฤหาสน์เรื่อยๆ แล้วก็นั่นล่ะ เมื่อถึงที่หน้าคฤหาสน์ คำว่าคฤหาสน์นั้นใช้กับเคหะสถานที่มีพื้นที่และสิ่งก่อสร้างที่ใหญ่ ที่นี่เป็นอย่างที่ความหมายของมันบอกไว้ ยืนอยู่นอกเมืองข้ายังรู้เลยว่านี่คฤหาสน์ของเจ้าสัวจ้วง เอาล่ะ ข้าว่าได้เวลาที่ข้าจพไปเตรียมตัวเพื่อเข้างานเลี้ยงแล้วล่ะนะ... มันคงจะสนุกมาก และคงจะราบรื่นไปด้วยดีหากไม่มีใครมาขัดจังหวะ...



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -22 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -22 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เธอเคยรู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม เสียงข้างในที่ดัง ตะโกนฉันรัก เธอเก็บเอาไว้ข้างในเรื่อยมาตลอด รู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม รักที่ฉันนั้นยังไม่เคยได้พูดไป เก็บเอาไว้ข้างในหัวใจตลอดมา เป็นความเงียบที่ดังที่สุดในใจฉัน
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
หยกขาว
เกราะทองแดง
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x6
x7
x1
x18
x12
x32
x38
x44
x1
x57
x20
x4
x5
x60
x80
x5
x2
x10
x135
x176
x15
x1
x851
x300
x565
x714
x3
x68
x150
x42
x106
x267
x42
x5
x51
x33
x1110
x15
x4
x75
x30
x30
x230
x1
x15
x1898
x83
x214
x120
x230
x300
x58
x1
x662
x50
x28
x203
x924
x10
x80
x25
x25
x100
x7000
x5
x115
x1
x10
x10
x60
x45
x12
x71
x1
x3
x60
x10
x1
x60
x24
x1000
x32
x1
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x48
x365
x42
x2
x300
x4
x35
x17
x195
x4
x470
x55
x30
x4
x145
x90
x20
x8
x119
x230
x4
x32
x3040
x2
x80
x83
x5
x1
x1
x70
x150
x50
x3
x5
x75
x110
x2
x9999
x85
x1100
x20
x138
x60
x3098
x36
x520
x138
x42
x18
x44
x84
x5
x1913
x29
x119
x11
x41
x190
x301
x19
x1
x33
x37
x180
x49
x16
x158
x116
x21
x10
x57
x151
x157
x85
x1
โพสต์ 2018-12-20 08:24:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-12-20 22:23

หนิวหลางจื่อหนี่ ( 2 )
ขยายกิจการ ( 178 ) อาการป่วยที่น่าสงสัย ( 4 )

     หมางหมิงซื่อยังคงจดจ้องนายหญิงของตนด้วยความสงสัย อาการทั้งหมดที่นางกล่าวมาตอนอยู่หน้าคฤหาสน์สกุลเจินคืออาการแพ้ท้องไม่ใช่หรือไร? แต่นายหญิงไม่ได้อาเจียน ไม่มีอาการแบบนั้นให้เห็นเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งน้ำหนักจากเหตุผลที่หยางเสี่ยวเยว่ยังไม่คุ้นชินกับรถม้าก็มีมากพอ ดีไม่ดีถ้าแจ้งนายท่านไปแล้วมารู้ทีหลังว่าเป็นอาการเมารถม้าจะไม่ดีเปล่าๆ ชายหนุ่มจึงได้แต่เฝ้ามองต่อไป

      คนที่อึดอัดที่สุดดูจะเป็นนางแล้วล่ะ.. หยางเสี่ยวเยว่ได้แต่นั่งตัวเกร็งเพราะหมางหมิงซื่อจ้องนางไม่ยอมหลุดสักที แม้จะลงมาเดินเล่นที่ย่านการค้าแต่คนก็ยังจับจ้องราวกับแมวมองเหยื่อ

(seriously..!?)

    "..." นางน่าจะพาเฟิ่งฮวามาด้วย โธ่...!!

     หมางหมิงซื่อรู้ดีว่าไม่ถูกต้อง แต่คนท้องไม่ถูกกับของเหม็นฉุน เขาจงใจซื้อซาลาเปาไส้เนื้อมาให้นาง "ของว่างขอรับ" รอยยิ้มนั้นอาบยาพิษชัดๆ..

     แต่แน่นอนว่าซาลาเปาเนื้อได้เข้าไปอยู่ในท้องแบนอย่างสบาย หยางเสี่ยวเยว่ไม่ได้แพ้ท้องเหมือนคนอื่นๆ สำหรับนางของที่มีกลิ่นยิ่งอร่อย ว่าไปเมื่อครู่ก็มองเนื้อสุนัขบนแผงลอยอยู่แวมๆ..

     "..." หมางหมิงซื่อหรี่ตามองราวกับจะจับผิด แต่สุดท้ายแผนก็ล่มอยู่ดี สาวเจ้าเล่นกินเนื้อสุนัขเข้าไปสามจานได้ ถ้าเขาไม่ห้ามก็คงไม่หยุด สุดท้ายความพยายามนั้นก็ละไป

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ร่มเหล่ยจิ้ง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x80
x20
x105
x36
x62
x29
x268
x80
x100
x2170
x240
x32
x9999
x5030
x30
x148
x100
x10
x1
x7
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x70
x36
x19
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60