ดู: 686|ตอบกลับ: 19

{ เมืองซานตง } โรงเตี๊ยมตงเมิ่งเฉินกวน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-10-4 23:59:34 |โหมดอ่าน


โรงเตี๊ยมตงเมิ่งเฉินกวน
[ เ มื อ ง ซ า น ต ง ]




โรงเตี๊ยมตงเมิ่งเฉินกวน
โรงเตี๊ยมตงเมิ่งเฉินกวน แห่งเมืองซานตง 
สถานที่ที่นักเดินทางทั้งหลายต่างก็เข้ามาพักผ่อนกัน
และเป็นสถานที่ๆ เที่ยวดื่มกินตามอัธยาศัย สถานที่แลกเปลี่ยนข่าวสาร หรือฟังข่าวสาร
มักมีชาวยุทธ์มากมายมานั่งแลกเปลี่ยนกันเสมอ



ชื่อกิจการ: โรงเตี๊ยมตงเมิ่งเฉินกวน
เจ้าของกิจการ: เฉิน ก่วง
ประเภทงาน: สุรา น้ำชา อาหารทั่วไป และ ที่พักค้างคืน
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 24 ชั่วโมง

ประทับตราโดย: ผู้ว่าเมืองซานตง

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

61

กระทู้

543

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
759
เงินตำลึง
1456
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
346

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
87
ความชั่ว
0
ความโหด
40
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-10-5 21:40:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
- เควสส่งอาหาร -
เดินทางไกล 2

      “จงเตรียมตัวให้ดีละ เพราะเจ้าจะต้องเดินทางไกลผ่านหลายเมืองนัก” นายทหารคนนั้นกล่าวขึ้นทิ้งท้ายให้ยูตะ ก่อนที่เขาจะเดินออกมา
     ก่อนที่เขาเดินทางออกมาจากเมืองฉานอันแล้วนั้น เขาก็ได้แวะร้านค้าเพื่อซื้อเสบียงและน้ำไว้สำหรับเดินทางไกลเตรียมเอาไว้เพื่อเจอเหตุการ์ที่ไม่คาดฝันขึ้น
     หลังจากที่ชายหนุ่มเดินทางด้วยรถม้าพักใหญ่ๆ รถม้านั้นก็มาจดลงที่เมืองซานตงซึ่งเป็นทางผ่านแห่งแรกของเขา ชายหนุ่มค่อยๆ ก้าวเท้าลงจากรถม้า กอนที่จะเดินไปจ่ายเงินให้ขับคนขับรถและกล่าวอะไรสักเล็กน้อย ก่อนที่จะขอตัวเดินแยกออกมา
     เมื่อชายหนุ่มเงิยหน้ามองท้องฟ้าดูก็พบว่านี่มันก็เย็นมากแล้ว ถ้าหากจะเดินทางต่อตอนนี่นั้นก็อาจจะไม่ใช้เรื่องที่นัก เขาจึงตัดสินใจที่จะหาโรงเตี๊ยม หรือที่นอนสักที่แทน
     และระหว่างที่เขาเดินไปอย่างไร้จุดหมาย สุดท้ายเขาก็พบกับโรงเตี๊ยมโดยบังเอิญจนได้ ชายหนุ่มคิดในใจว่าเขาช่างโชคดียิ่งนักและเข้าโรงเตี๊ยมไปอย่างสบายใจ
     “พวกแกพูดอะไรกันหาาาาาาาาาาาาา ข้าบอกว่าข้ายังไม่เมาไง ไปเอาเหล้ามาอีกกกกกกกกก” เสียงของชายวัยกลางคนดังขึ้น พร้อมกับถีบโต๊ะในร้านข้าวของกระจัดกระจายดังสนั่นไปหมด
    (เอาละ นี่มันไม่ใช้และ) ยูตะที่เห็นดังนั้นก็คิดที่จะหาโรงเตี๊ยมใหม่ แต่เขาก็คิดว่ามันน่าจะสายไปเสียแล้วเพราะว่านี่มันก็เย็นพอสมควรแล้วก็จะหาโรงเตี๊ยมได้ใหม้ก็คงจะดึกเกินไป
     “เฮ้อ…...” ยูตะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย แล้วจึงค่อยก้าวเท้าช้าๆ เดินไปหาเถ้าแก่ที่กำลังยืนมองเหตุการณ์ และไม่รู้จะทำยังไงดีอยู่
     “เถ้าแก่ครับ ทำไมไม่จับเขาโยนออกไปเหมือนคนเมาคนอื่นๆละครับ” ยูตะถามขึ้นอย่างสงสัย
     “โอ้ย ข้าทำไม่ได้หรอกนั้นเป็นลูกของคนรวยในแถบนี่นะ ขืนข้าทำแบนนั้นคงได้แย่เป็นแน่แท้” เถ้าแก่กัดฟันพูดขึ้น
    “ถ้างั้นก็หมายความว่า ถ้าเป็นใครที่ไหนก็ไม่รู้ก็ได้อย่างนั้นสินะ” ชายหนุ่มหันกลับไปถามเถ้าแก่
     “จะพูดแบบนั้นก็ได้อยู่หรอก…..” เถ้าแก่ตอบกลับไปอย่างงงๆ
    “ถ้างั้นเดียวเถ้าแก่ เตรียมห้องไว้ให้ผมเลยนะ” ชาวหนุ่มกล่าวขึ้นพร้อมกับ วางสัมภาระลง แล้วเดินหักนิ้วเข้าไปหาชายเมาคนนั้น
     “เดียวเจ้า จะทำอะ----” เถ้าแก่พูดไม่ทันจบ
     ผลัก!!!!!
     โดนที่ชายเมาคนนั้นไม่ทันตั้งตัว ก็โดนหมัดตรงสุดแรงจากยูตะ ก็เข้าปะทะเข้าที่ใบหน้าไปเต็มๆ จนทำให้ชายเมาคนนั้นล้มลงไปกองกับพื้น และนอนแน่นิ่งไปในที่สุด
      ”!!!!” เถ้าแก่ และเสียวเอ้อก็ถึงกับสะดุ้งโหยงไปตามๆ กัน
      “แล้ว.....ห้องผมได้รึยังครับ?” ชายหนุ่มเดินกับมาถามเถ้าแก่ หน้านิ่งๆ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
     “นะ นี่เจ้ารู้รึเปล่าว่าทำอะไรลงไป” เถ้าถามกลับมาด้วยเสียงสั่น
     “ก็ ซัดไอ้ขี้เมาคนนึงไงครับ” ชายหนุ่มตอบกลับไปหน้านิ่งๆ ตามเดิม
     “...........” เถ้าไม่ตอบอะไร เพียงแต่สายหน้า และกวักมือให้เสียวเอ้อ ไปจัดเตรียมห้องให้ชายหนุ่ม
     “ขอบคุณครับ” ยูตะกล่าวขึ้นเบาๆ ก่อนที่หยิบสัมภาระ แล้วเดินตามเสียวเอ้อคนนั้นไป
@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +45 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 45 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

24

กระทู้

140

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
385
เงินตำลึง
40970
ชื่อเสียง
6909
ความหิว
103

ใบรับรองภาษาฮั่น

ซูซาคุ
เลเวล 1
โพสต์ 2017-10-25 18:08:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด
บทที่16:แวะพักผ่อนที่โรงเตี๊ยมหลังเดินทางมานาน

หลังจากที่ออกมาจากศาลาหานกู่ซึ้งเป็นจุดแวะพักของเมืองจื่อถงแล้ว

อากิโกะก็ได้ควบอาชาสีดำทมิฬนาม คัทสึโอะกำลังควบผ่านทุ่งหญ้าข้างทาง

และบนตักของเธอนั้น มีไก่ฟ้าขนงามนามซูซาคุกำลังนอนหลับอย่างสบายอารมณ์อยู่บนตักของหญิงสาวผู้เป็นนายมัน

"ห...ให้ตายสิ เดินทางควบม้ากินลมชมวิวเพลินไปหน่อย รู้สึกตัวอีกที่ ก็ใกล้ค่ำแล้วสินะ" อากิโกะพูดไปขณะมองท้องฟ้าที่เริ่มมืดลงเรื่อย
ลงลอกได้ว่า ถ้ายังไม่หาที่พักเธอได้นอนข้างทางแน่นอน

"ฮี่!!" เจ้าอาชาสีดำทมิฬเริ่มร้องออกมาด้วยความเหนื่อเพราะวิ่ง ติดต่อกันมาเป็นเวลาหลายชั่วโมง

"อ๊ะ! เป็นอะไรไม คัทสึโอะเหนื่อยสินะ?" อากิโกะดึงบังเหียนให้คัทสึโอะหยุดพักแล้วพรางลูบหัวของมันเบาๆ

"ฮี่" เจ้าอาชาสีดำหลังจากหยุดพักแล้ว ก็หลับตาลงและทำหน้าผ่อนคลายลงหลังจากที่เจ้านายของมันลูบหัวของมัน
ปลอบใจอย่างเอ็นดู

"เอาละ จะเดินทางต่อในสภาพที่เจ้าเหนื่อยก็ใช้ที่...คิดว่าข้างหน้าเราคงเป็นเมืองซานตงละนะ เดียวพวกเราไปหาโรงเตี๊ยมแล้วให้เจ้าพักสักคืน
คงดีว่าไม?"
อากิโกะพูดไปขณะลูบหัวม้าของเธอไปด้วย

"ฮี่!" เจ้าม้าสีดำร้องอย่างดีใจแทนคำตอบอย่างดีใจว่าจะได้พักแล้ว

"เอาละ อดทนหน่อยนะ คัทสึโอะ ข้างหน้านี้เจ้าก็ได้พักแล้ว เพราะฉะนั้น ควบเต็มแรงไปเลยคัทสึโอะ!" หลังจากพูดจบอากิโกะก็สะบัดบังเหียน
คัทสึโอะทันที

"ฮี่!!" เจ้าอาชาสีดำร้องเสร็จก็ออกวิ่งเต็มแรงเพื่อไปที่เมืองซานตงทันที

--------------------------------------------------------------------------------
ณ.โรงเตี๊ยม ของเมืองซานตง

หลังจากที่ขี่ม้าผ่านย่านการค้าของเมืองซานตงแล้ว ในที่สุดอากิโกะก็มาถึงโรงเตี๊ยมของเมืองซานตงจนได้

ไม่รอช้า หญิงสาวลงจากหลังม้าและเอาเจ้าม้าสีดำทมิฬไปฝากไว้ที่คอกสำหลับฝากม้าที่โรงเตี๊ยมจัดไว้ให้สำหลับนักเดินทางแล้ว

จึงหยิบกระเป๋าสัมภาระที่ผูกไว้แน่นปลดเชือกออกมาแล้วแบกขึ้นหลังและเธอก็เดินอุ้มเจ้าไก่ฟ้าขนงามของเธอที่นอน หลับอยู่เดินไปที่ทางเข้าโรงเตี๊ยม ทันที

"ยินดีต้อนรับ สู่โรงเตี๊ยมของข้าน้อยขอรับคุณหญิงผู้งดงาม" ชายวัยกลางคนแต่งตัวที่ดูฐานนะปานกลางออกมาต้อนรับหญิงสาวพร้อมโค้งศรีษะให้เธอเล็กน้อย

"ไม่ต้องพิธีมาก หรอกเถ้าแก่ ยามใกล้ค่ำแบบนี้ ข้าเพียงมาหาที่นอนเท่านั้น" อากิโกะตอบรับการโค้งกับเถ้าแก่เจ้าของโรงเตี๊ยมอย่างเหนื่อยๆ

"คุณหญิง ผู้งดงามไม่ทราบว่าอยากจะนอนห้องธรรมดา หรือห้องพิเศษดีขอรับ" เถ้าแก่ยิ้มบริการขณะถูมือไปมาทำหน้าประมาณว่า มีลูกค้ารายใหญ่เข้ามา

"ข้านะรึ? ขอห้องพักธรรมดา ให้ข้ากับเจ้าไก่ฟ้าของข้าก็พอแล้ว" อากิโกะพูดไปขณะอุ้มเจ้าไก่ฟ้าซูซาคุของเธอที่นอนหลับสบายในอ้อมแขนของเจ้านายของมัน

"ว..ว้าวเป็นไก่ฟ้าที่งดงามมากเลยนะขอรับ ถ้าไม่รังเกลียด ข้าจะให้เสี่ยวเอ้อ ของข้าดูแลมันอย่างดี ในระหว่างที่ท่านหญิงพักผ่อนดีไมขอรับ"

"ไม่เป็นไร ข้าดูแลของข้าได้ เอาเจ้ารับเงินไปแล้วพาข้าไปห้องก็พอแล้ว" อากิโกะพูดไปขณะหยิบเงินจำนวน150ตำลึง จ่ายค่าห้องให้เถ้าแก่ไปจะได้เลิกเซ้าซี่เธอสักที

"ร..รับทราบขอรับคุณหญิง เฮ้! เด็กๆช่วยพาคุณหญิงชาวนอกด้านคนนี้พาไปห้องพักทีสิ"

"ได้เจ้าคะ..เชิญคุณหญิงตามข้ามาเลยเจ้าคะ" หลังจากพูดจบเสี่ยวเอ้อสาวผู้นั้น ก็นำทางเธอไปที่ห้องพักทันที

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ณ.ห้องพักของโรงเตี๊ยม

"เฮ้อ..ในที่สุดข้าก็ได้พักสักที" อากิโกะพูดไปขณะ วางกระเป๋าสัมภาระลง ไว้ข้างๆเตียง แล้วค่อยๆนั่งลงกับเตียง
แล้วนั่งมองเจ้า ซูซาคุที่นอนหลับสบายอยู่

"วันนี้เจ้าคงเดินทางจนเหนื่อยเลยสินะ..ไม่สิ ทั้งคัทสึโอะ และเจ้าคงเหนื่อยหนักไม่แพ้กัน เอาละคืนนี้ ก็พักเอาแรงเข้าไว้ละ
เพราะพรุ่งนี้พวกเราต้องเดินทางกันต่อ"
หลังจากพูดจบอากิโกะก็หันไปวางร่างของเจ้าไก่ฟ้าไว้ข้างเธอๆก่อนจะนอนลงกับเตียงบ้าง

"สำหลับค่ำคืนนี้ข้าเอง ก็ต้องพักเหมือนกัน ขี่ม้าเดินทาง ผ่าน3เมือง กินแรงและกำลังข้าจริงๆ ในตอนนี้..ข้าขอพักก่อนแล้วกัน" หลังจากพูดจบ หญิงสาวหลับตาลง
เพื่อพักผ่อนและค่อยๆหลับไปในที่สุด




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง -150 ความหิว -12 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 -150 -12 + 3

ดูบันทึกคะแนน

ผิดไปข้อ1
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กลยุทธ์ซุนปิน
ง้าวมรกต
ม้าวายุทมิฬ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x12
x7
x30
x4
x5
x3
x18
x19
x1
x4
x29
x30
x3
x5
x3
x30
x21
x79
x124
x109
x11
x46
x4
x86
x2
x2
x2
x14
x15
x1

85

กระทู้

422

โพสต์

214748หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
2147463678
เงินตำลึง
2147483647
ชื่อเสียง
0
ความหิว
2147483460

ซู ซูปี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-10-27 02:07:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย KABUTO เมื่อ 2017-10-27 02:51

{ เควสเรื่องราว 3 } บุญคุณ - ความแค้น

PART CLXXII


     อาเค่อพยุงร่างอันสะบักสะบอมของซูเทียนเหมินกลับมายังโรงเตี๊ยมเมืองซานตงโดยที่ตัวเองก็มีสภาพถูกอัดยับแต่ว่าน้อยกว่า เล่อหยูเฟยที่ไม่รักษาคำพูดก็ได้รับฉายา 'ไอ้คนใจตุ๊ดไป' แต่อย่างว่า... สัจจะคงจะไม่มีในหมู่โจรจริงๆ หากว่าว่าอีกฝ่ายไม่ใช่เจ้าสัวก็คงจะเป็นโจรชั่วเที่ยวสร้างความเดือดร้อนแก่ชาวบ้านเป็นแน่ แม้คราวนี้ชายทั้งสองอาจถูกอัดฟรีแต่ก็น่าจะสะท้อนอะไรให้ชาวบ้านเมืองซานตงให้เห็นได้บ้างไม่มากก็น้อย
     ระหว่างที่ชายทั้งสองช่วยพยุงกันและกันกลับมายังโรงเตี๊ยมพวกเขาก็พบกับเว่ยเส้าเทียนเข้าพอดี ชายร่างยักษ์ดูมีท่าทีที่ตกใจไม่น้อยที่เห็นพวกเขาทั้งคู่ในสภาพหน้าตาปูดบวมและมีแผลฟกช้ำตามร่างกายราวกับถูกคนนับสิบรุมสหบาทา
     "ไปที่ห้องพักก่อน รีบปฐมพยาบาล เสี่ยวเอ๊อร์ไปตามหมอในเมืองมาให้หน่อย มีคนเจ็บ" เว่ยเส้าเทียนโอบไหล่ของชายหนุ่มและแบกขึ้นไปที่ห้องพักของเขา ตามมาด้วยอาเค่อที่วิ่งตามมาไม่ห่าง เขาค่อยๆ วางร่างที่สะบักสะบอมหนักของเทียนเหมินลงบนเตียง
     อาเค่อที่ตามมาพร้อมกับผ้าชุบน้ำเช็ดตัว ก็ค่อยๆ เช็ดไปตามร่างกาย ไม่นานนักหมอที่เสี่ยวเอ๋อห์ไปตามก็มาถึง ก่อนที่จะเริ่มปฐมพยาบาลบาดแผลและอาการฟกช้ำตามร่างกายจนกระทั่งเสร็จเรียบร้อย
     เว่ยเส้าเทียนที่นั่งเฝ้าและมีอาเค่อที่นั่งอยู่ห่างๆ ในท่าทีนิ่งเงียบอีกทั้งยังดูหงอยเหมือนกับว่าพึ่งจะไปทำอะไรผิดมาสักอย่าง ชายหนุ่มร่ากยักษ์จึงไม่ลังเลที่จะเอ่ยถาม "ไปทำอะไรกันมา ทำไมทั้งเจ้าและเทียนฯถึงกลับมาสภาพแบบนี้?" เขาเอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
     นั่นยิ่งทำให้อาเค่อที่เห็นท่าทีของชายหนุ่มยิ่งกลัวมากขึ้นอีก เว่ยเส้าเทียนเองก็รู้สึกตัวเองจึงปล่อยวางท่าทีนั้นก่อนที่จะลองถามเด็กหนุ่มดูอีกครั้ง "เกิดอะไรขึ้น?" ฝ่ายเด็กหนุ่มที่เจ้าตัวลดความเครียดเมื่อครู่ลงไปก็ค่อยๆ ปริปากเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดให้ชายหนุ่มเว่ยฯฟัง
     "ข้ากับพี่ชายซูเจออันธพาลที่ตลาด อยู่ดีๆ พวกมันก็มาหาเรื่องโดยที่พวกข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย พี่ชายซูออกรับแทนข้าเลยถูกซ้อมจนบาดเจ็บแบบนี้ เพราะว่าเป็นลูกผู้มีอิทธิพลเลยต้องยอมๆ มันไป ถ้าใช้วรยุทธ์จัดการได้นะ เจ็บใจนัก!" อาเค่อกำหมัดทุบหน้าขาตัวเองด้วยความเจ็บแค้น จนเมื่อชายหนุ่มพูดจบในห้องพักก็เข้าสู่ความเงียบงัน
     เว่ยเส้าเทียนส่ายหน้าและถอนหายใจยาวๆ "ก็แค่ผู้มีอิทธิพลแค่นั้นสินะ เฮ้ออ.." เขาถอนหายใจอีกครั้งและมองไปที่เทียนเหมินที่ดูเหมือนว่าจะรู้สึกตัวแล้วตอนนี้...
     "อูย..." เทียนเหมินค่อยๆ ขยับตัวขึ้นมานั่งแต่ก็ยังเจ็บแผลมากอยู่ทั้งที่ปฐมพยาบาลไปแล้ว ดวงตาสีครามหันไปมองที่ข้างเตียง "อ้าว.. พี่ชายเว่ยกลับมาแล้ว?" เขาเอ่ยถามยังรู้สึกมึนๆ ที่หัวอยู่ แต่เมื่อสำรวจตัวเองแล้วก็พบว่าอวัยวะทุกส่วนในร่างกายยังอยู่ดี แม้จะแสบตามบาดแผลมากก็ตาม
     "อืมม.. ว่าแต่ ท่านได้เบาะแสอะไรมาบ้างมั้ย ข้าลองไปสอบถามตามผู้คน ไม่ค่อยมีใครรู้เรื่องพวกนี้เลย สงสัยว่ามันจะเป็นเรื่องที่เก่าเกินไปสำหรับคนพวกนี้" เว่ยเส้าเทียนเอ่ยถามพร้อมกับบอกสิ่งที่ตนได้มาเมื่อออกหาเบาะแส ซึ่งก็คือไม่ได้อะไรมาเลย
    "ไม่อะ มัวแต่เสียเวลากับเรื่องไม่เป็นเรื่องมากไปหน่อย หึ!" ชายหนุ่มแค่นหัวเราะหึในลำคออย่างขุ่นเคือง หากโม่ต้าจื่อคนคนชั่วที่ไม่คิดจะเผาผีคนที่หนึ่ง เล่อหยูเฟยก็จะเข้าไปอยู่ในรายชื่อนั่นเป็นคนที่สอง เพียงแต่ตอนนี้โม่ต้าจื่อได้กลายเป็นเศษชิ้นเนื้อไปแล้วเจ้าชั่วเล่อหยูเฟยจึงเลื่อนลำดับขึ้นไปเป็นที่หนึ่งแทน
     "เอาเป็นว่าเดี๋ยวเราค่อยว่ากันใหม่วันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน" เว่ยเส้าเทียนเอ่ยก่อนที่จะออกไปจากห้องเพื่อลงไปสั่งอาหารที่ด้านล่าง และให้อาเค่อพร้อมกับเสี่ยวเอ๋อห์หญิงอีกสองคนไปที่ร้านหมอเพื่อพาถิงเอ๋อห์ที่ยังคงหลับไม่ได้มาพักที่โรงเตี๊ยม เมื่ออาเค่อและเสี่ยวเอ๋อห์หญิงอีกสองคนนำหญิงสาวมาพักที่ห้องเรียบร้อยแล้ว จึงให้เสี่ยวเอ๋อห์คอยดูแลแทนเทียนเหมินชั่วครู่ เพื่อรอให้ชายหนุ่มฟื้นตัวมากกว่านี้
     แม้แต่หมอธรรมดายังไม่สามารถทำให้ถิงเอ๋อห์ฟื้นขึ้นมาได้คงมีแต่ต้องตามหาตัวของซินแสตงฟางซั่วให้เจอโดยเร็ว เทียนเหมินนอนตะแคงมองร่างที่ยังหลับไหลไม่ได้สติอย่างนึกเป็นห่วง หากภาวนาต่อเจ้าแม่หนี่วาได้เขาก็จะขอ ขออย่าให้นางต้องอายุสั้นนัก เด็กสาวอย่างถิงเอ๋อห์ทั้งฉลาดและมีไหวพริบนางยังมีอนาคตที่สดใสรออยู่
     "อ่ะ ข้ามาแล้ว" ผ่านไปครู่ใหญ่ชายร่างยักษ์ก็กลับขึ้นมาพร้อมกับน้ำถาดอาหารของเทียนเหมินและถิงเอ๋อห์ ชายหนุ่มยกชามข้าวต้มให้เทียนเหมินส่วนน้ำซุปให้อาเค่อ ก่อนที่ตนนั้นจะจัดการอาหารทั้งหมดในส่วนของตัวเอง
     "ขอบคุณพี่ชายเว่ย" เทียนเหมินขยับตัวลุกขึ้นนั่งอีกครั้งพลางกล่าวขอบคุณพร้อมกับอาเค่อก่อนจะค่อยๆ ทานอาหารส่วนของตน
     หลังที่มื้ออาหารสิ้นสุดลง เว่ยเส้าเทียนปล่อยให้เทียนเหมิน อาเค่อ และถิงเอ๋อห์อยู่กันตามลำพัง ส่วนเขานั้นเมื่อรู้ว่าซินแสมายังเมืองแห่งนี้ เทียนเหมินแม้จะยังเจ็บแผลอยู่แต่ก็รู้สึกว่าเว่ยเส้าเทียนนั้นมีอะไรแปลกๆ จึงตัดสินใจแอบสะกดรอยตามออกไป
     "อาเค่อ เจ้าดูแลถิงเอ๋อห์อยู่ที่นี่" ชายหนุ่มจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยดีก่อนจะเอ่ยปากสั่งหนุ่มชาวโหรวหรานที่ตามมาไว้
     "ท่านร่างกายบอบช้ำขนาดนี้ยังจะไปฝึกวิชาอีกรึ?" อาเค่อมองเทียนเหมินอย่างเป็นห่วง แม้จะคิดว่าดึกป่านนี้พวกอันธพาลคงกลับบ้านนอนไปแล้วก็เถอะ
     ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยก่อนที่จะเออออตามน้ำไป "อา... เดี๋ยวขาดตอน" เมื่อพูดจบเขาก็รีบออกจากห้องพักไปทันทีเพื่อจะได้สะกดรอยตามเว่ยเส้าเทียนได้ทัน



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x9999
x9999
x9999
x9999

85

กระทู้

422

โพสต์

214748หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
2147463678
เงินตำลึง
2147483647
ชื่อเสียง
0
ความหิว
2147483460

ซู ซูปี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-10-28 12:42:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย KABUTO เมื่อ 2017-10-28 12:51

{ เควสเรื่องราว 3 } บุญคุณ - ความแค้น

PART CLXXVI


     กว่าเทียนเหมินจะกลับมาที่โรงเตี๊ยมก็สายโด่งเสียแล้ว ชายหนุ่มรวบรวมความกล้าอยู่นานที่จะเปิดประตูห้องเข้าไป ถึงความรู้สึกแย่จะกลับมาอีกครั้งแต่ว่ามันก็ไม่ได้ถาโถมใส่เต็มที่อย่างเช่นแบบเมื่อคืน เขาคงรู้สึกแย่ที่ต้องกลับไปเผชิญหน้ากับถิงเอ๋อห์เพียงแต่ว่ามันก็เป็นสิ่งที่จำเป็นต้องทำ ลูกผู้ชายต้องยอมรับความจริงได้
     ชายหนุ่มปรับสีหน้าอยู่สักครู่ก่อนเปิดประตูห้องพักออกไป เว่ยเส้าเทียนกลับมาที่โรงเตี๊ยมแล้ว และอาเค่อกำลังทำหน้าตาดีใจสุดๆ อยู่ 'เรื่องอะไร?'
    "กลับมาแล้วหรือคะท่านเทียนเหมิน" เสียงเล็กๆ ใสๆ ของเด็กสาวผู้หนึ่งเอ่ยทัก แม้น้ำเสียงจะอิดโรยแต่ก็ฟังดูแจ่มใสจากใจที่ยินดี เสียงนั้นเป็นเสียงของถิงเอ๋อห์
     เทียนเหมินแทบจะไม่เชื่อสายตา ดวงตาสีครามเบิกมองพลางกระพริบตาถี่อย่างไม่เชื่อสายตาอยู่บ่อยครั้ง 'ถิงเอ๋อห์ฟื้นแล้ว? อย่าบอกนะว่า...'  
     "พี่ชายซู ดูนี่สิ นางฟื้นแล้ว ยาที่ท่านพี่เว่ยเอามาได้ผลจริงๆ!" อาเค่อหัวเราะดีใจออกมาพลางเดินไปลากมือชายหนุ่มที่กำลังตะลึงให้เข้ามาในห้อง
     @Soup_Dumplings
    "แต่ว่าข้าขยับตัวไม่ได้ช่วยคลายจุดให้ทีสิคะ" ถิงเอ๋อห์พูดด้วยท่าทีเขินอายเล็กน้อยเมื่อขอร้องให้บุรุษที่สกัดจุดคลายจุดให้นาง โดยไม่รู้ตัวเลยว่าระหว่างที่นางหลับอยู่นั้นเปลืองตัวไปแค่ไหนแล้ว...
     "อา..." เทียนเหมินเดินเข้าไปสกัดจุดบริเวณต้นขาของนางให้คลายออก ท่าทางของเขาดูไม่ดีใจเท่าไรที่เห็นถิงเอ๋อห์ฟื้นขึ้นมาจนทำให้อาเค่อสังเกตได้
     "พี่ชายซูเป็นอะไรไปรึ? หรือว่าฝึกลมปราณไม่ราบรื่น?" เด็กหนุ่มชาวโหรวหรานถามออกมาด้วยความสงสัย ทั้งที่ก่อนหน้านี้เทียนเหมินพยายามทุกวิถีทางที่จะทำให้ถิงเอ๋อห์หายจากพิษ แต่พอนางหายดีแล้วกลับไม่มีรอยยิ้มออกมาจากร่างสูงใหญ่ตรงหน้า
    "นิดหน่อย..." เทียนเหมินตอบเรียบๆ ก่อนที่จะหันไปทางเว่ยเส้าเทียนแล้วขมวดคิ้วเคร่งอย่างนึกเป็นห่วง เขาไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้อีกฝ่ายยอมทำเรื่องชั่วเพื่อช่วยเหลือถิงเอ๋อห์ในอนาคต มีหลายคำถามที่เขาอยากถามแต่ไม่สามารถเอ่ยปากตรงนี้ได้เลยได้แต่พูดออกไปกลางๆ "ข้าขอบคุณมาก... ท่านไม่เป็นไรนะ?"
     @Soup_Dumplings
    "อืม... ถ้าถิงเอ๋อห์หายดี... ก็ดีแล้ว" เทียนเหมินแค่นยิ้มออกมาเพื่อไม่ให้เสียบรรยากาศ "กินอะไรกันรึยังล่ะ? ถ้ายังข้าจะลงไปสั่งมาให้ วันนี้ข้าเลี้ยงเอง"
     "ก็ดีนะครับพี่ชายซู ข้าอยากกินปลานึ่งบ๊วยล่ะ" อาเค่อตอบออกมาอย่างร่าเริงโดยไม่รู้ประสีประสา
    "ได้ ถิงเอ๋อห์กับพี่ชายเว่ยล่ะ?" เทียนเหมินเอ่ยถาม
    "เอ๋ ข้าหรือคะ อะไรก็ได้กับขนมหวานๆ น่ะค่ะ" ถิงเอ๋อห์ตอบออกมาอย่างร่าเริง นานแล้วที่ไม่ได้กินขนมอร่อยๆ
     @Soup_Dumplings
     "หงิงๆๆ" ฉูจู๋ร์ก็ทำท่าเหมือนจะสั่งอาหารด้วยจึงส่งเสียงออกมา
    "อืม... ของแกข้ารู้แล้ว เดี๋ยวมานะ" เทียนเหมินตอบออกไปก่อนที่จะลงไปสั่งอาหารด้านล่างให้ขึ้นมาส่งที่ด้านบน
     และเมื่อทุกคนทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยก็ออกไปหาเบาะแสกันที่ย่านการค้าต่อ
      


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -7 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -7 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x9999
x9999
x9999
x9999

85

กระทู้

422

โพสต์

214748หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
2147463678
เงินตำลึง
2147483647
ชื่อเสียง
0
ความหิว
2147483460

ซู ซูปี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-10-30 08:21:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ เควสเรื่องราว 3 } บุญคุณ - ความแค้น

PART CLXXXII

     @Soup_Dumplings (อาบน้ำดอกไม้หอม + ฝากอาบน้ำให้อาเค่อด้วยค่ะ ;_;)

     เทียนเหมิน ถิงเอ๋อห์ และฉูจู๋ร์กลับมาถึงโรงเตี๊ยมกันก็เกือบจะเช้าพอดีเสื้อผ้าที่พวกเขาแช่น้ำกันมาก็เริ่มจะแห้งหมาดๆ จากลมโกรกจึงไม่เปียกลู่แนบร่างกายอย่างเช่นแรกๆ เทียนเหมินรับเสื้อของเขามาใส่ก่อนที่จะเข้าเมืองเมื่อถิงเอ๋อห์บอกว่าชุดของนางไม่เป็นอะไรแล้ว และเมื่อมาถึงดูเหมือนว่าเว่ยเส้าเทียนและอาเค่อน่าจะอาบน้ำหอมกันเสร็จเรียบร้อยแล้วไปนานแล้ว ตอนนี้คงกำลังนอนพักกันอยู่ด้านบน
    "เถ้าแก่ ช่วยต้มน้ำให้พวกข้าด้วยขอน้ำหอมๆ นะ" เทียนเหมินเอ่ยสั่งแก่เถ้าแก่โรงเตี๊ยม งานนี้จะเสียค่าใช้จ่ายเท่าไรก็ต้องยอมเพราะมันคงจะดีกว่าแน่ๆ ที่ไม่ต้องมาทนเหม็นกลิ่นซากศพต่อไปอีกเจ็ดวัน
     "ขอรับนายท่าน" เถ้าแก่โรงเตี๊ยมเอ่ยรับอย่างไม่คิดสงสัย ไม่แปลกอะไรที่ชายหนุ่มหญิงสาวคู่รักข้าวใหม่ปลามันจะอยากทำเนื้อตัวให้หอมๆ ก่อนเข้านอน หรือบางครั้งก็อาจจะเป็นนักเดินทางพเนจรมาเป็นเดือนๆ ไม่เคยอาบน้ำมาก่อน แต่เมื่อเถ้าแก่พิจารณาสารร่างทั้งสองคนที่มีขนาดแตกต่างกันผิดหูผิดตาก็คิดว่าน่าจะเป็นข้อที่สองมากกว่า จากนั้นเขาก็สั่งให้เสี่ยวเอ้อห์ไปเตรียมอ่างน้ำหอมเอาไว้
     "เจ้าไปอาบน้ำก่อนก็ได้ ข้าขอเอาของไปเก็บด้านบนก่อน" เทียนเหมินเอ่ยออกมาก่อนที่จะเดินขึ้นไปยังห้องพักโดยที่ถิงเอ๋อห์ยังไม่ทันได้ตอบรับอะไร เผยนิสัยความเป็นผู้นำของบุรุษโดยแท้ที่มักออกคำสั่งกับสมาชิกในครอบครัว ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องที่ผิดอะไร และเรื่องที่เขาสั่งมันดีกับสาวน้อยมากกว่าแย่เสียอีก
     เด็กสาวได้เข้าไปอาบน้ำล้างตัวอีกครั้งอย่างสบายใจ คราวนี้น้ำที่อาบมีกลิ่นหอมของดอกไม้และสมุนไพรผสมกัน แถมน้ำอุ่นกำลังดีทำให้นางรู้สึกสบายเมื่อได้ลงแช่ ตอนขาเดินลงมาจากเขาก็จามมาหลายครั้งจนคิดว่าจะไม่สบายเสียแล้ว และเมื่ออาบน้ำเสร็จถิงเอ๋อห์ก็เอะใจขึ้นได้ว่านางไม่ได้เอาชุดลงมาเปลี่ยนนี่นา!
     แต่คิดได้ไม่ทันไรก็ได้ยินเสียงเคาะฉากกั้นของส่วนพื้นที่อาบน้ำจนนางสะดุ้งโหยง "คะ... ใครคะ!?" เด็กสาวถามเสียงเลิกลั่ก 'ถ้าหากเป็นคนลามกนะจะใช้ดัชนีศักดิ์สิทธิ์จิ้มให้ตาย!'
    "ข้าเองเอาเสื้อผ้ามาให้ เอาพาดไว้ตรงนี้แหล่ะ" เสียงที่เด็กสาวได้ยินเป็นเสียงของเทียนเหมินและเห็นปลายผมไม้กวาดชี้โด่เด่อยู่เหนือฉากกั้น นางจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เพราะอย่างไรเสียชายหนุ่มก็น่าจะไม่ใช่คนถ้ำมองชอบดูผู้หญิงอาบน้ำหรอกมั้ง และเมื่อเสียงของชายหนุ่มสิ้นสุดก็เห็นผ้าเช็ดตัวและชุดของสตรีก็วางพาดไว้ด้านบนฉากกันตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินห่างออกไป
     "น่าจะไปแล้วมั้ง..." ถิงเอ๋อห์ชะโงกมองพร้อมกับค่อยๆ ลุกขึ้นมาจากอ่างไม้ก่อนจะเขย่งปลายเท้าดึงผ้าเช็ดตัวลงมาพันตัวเองไว้แล้วรีบสวมใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็วจากนั้นจึงออกมาจากห้องน้ำที่อยู่ด้านหลังโรงเตี๊ยม นางเห็นเทียนเหมินที่กำลังรออาบน้ำหาวหวอดๆ อย่างคนอดหลับอดนอนก็อดยิ้มไม่ได้จึงเอ่ยเรียกออกมา "ข้าอาบน้ำเสร็จแล้วค่ะ"
     "อาฮะ" ชายหนุ่มพยักหน้ามองแล้วจึงหิ้วห่อผ้าชุดใหม่เข้าไปที่ด้านหลังส่วนอาบน้ำแล้วแขวนไว้ก่อนจะถอดเสื้อผ้าชุดเดิมออก แล้วเอาตัวลงไปแช่ในอ่างไม้ต่อทันทีโดยที่ไม่ทันได้เปลี่ยนน้ำ สำหรับชายหนุ่มที่ตัวใหญ่การลงไปแช่ทั้งตัวจนเต็มอ่างก็ทำให้น้ำในอ่างล้นออกมา แขนขาที่ยาวเก้งก้างทำให้ตนเองต้องพยายามขดตัวเอาไว้ไม้ให้ตัวเลยออกมาจากถังไม้ เขาจุ่มศีรษะลงไปในน้ำแล้วออกแรงขัดถูอีกครั้งให้ตัวสะอาดหอม ซึ่งไม่รู้ว่าจะช่วยได้มากเท่าไรแต่ก็ดีกว่าต้องทนอยู่อย่างเหม็นๆ ไปเป็นอาทิตย์
     และเมื่อเขาอาบเสร็จเรียบร้อยก็ลุกออกมาจากอ่างเช็ดตัวให้เรียบร้อย กลีบดอกไม้ที่ใช้แช่ตัวติดขึ้นมาที่ร่างกายอันกำยำแต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจจะหยิบออก เป็นดอกไม้ไม่ใช่หนอนก็ถือว่าดีแล้ว น้ำในอ่างหลังจากที่เทียนเหมินได้แช่ตัวนั้นเย็นเฉียบจากอุณหภูมิร่างกายของเขาเอง หลังจากนี้มันคงเอาไปใช้ทำอะไรไม่ได้แล้วนอกจากทิ้งไป เสื้อกางเกงชุดใหม่ถูกสวมใส่อย่างเรียบร้อย มือหนานำผ้าที่ใช้เช็ดตัวมาขยี้เส้นผมให้แห้งก่อนที่จะเก็บของให้หมดแล้วขึ้นไปพักผ่อนยังชั้นบน
     เขามองไปทางถิงเอ๋อห์ที่กำลังเช็ดผมตัวเองอยู่ เด็กสาวยิ้มตอบแล้วหลุบสายตาชวนให้เขาเกิดความสงสัยแปลกๆ ว่านางเป็นอะไรจึงหลบตาแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากตามนิสัย ก่อนที่จะหันไปมองทางอาเค่อที่นอนหลับสบายอยู่ที่เตียงคู่ ตอนนี้เด็กหนุ่มชาวโหรวหรานสลัดชุดขนสัตว์ทิ้งเปลี่ยนมาสวมชุดชาวบ้านต้าฮั่นของเทียนเหมินแทน มันตัวใหญ่ไปหน่อยสำหรับเด็กหนุ่มแต่ว่าเขาก็ใส่มันได้ ส่วนตัวเองคงต้องไปหาทำเลที่นั่งดีๆ ก่อนที่จะงีบหลับไปทั้งอย่างนั้น

     เวลาล่วงเลยมาถึงตอนเย็น อาจจะผิดวิสัยไปหน่อยแต่มันเป็นเวลาที่เหล่านักผจญ 'ภัย' ได้ตื่นนอน และดูเหมือนว่านี้จะเป็นเวลาที่ต้องลาจากกันของกับเว่ยเส้าเทียนแล้ว
     "พี่ชายเว่ยถ้าเดินทางต่อก็โชคดีล่ะ" เทียนเหมินเอ่ยคำลาพลางนึกเป็นห่วงอีกฝ่าย เขายังไม่ได้เล่าเรื่องหยวนซูให้อาเค่อและถิงเอ๋อห์ได้ฟัง หากเว่ยเส้าเทียนยังไม่ได้เล่าก็ไม่มีใครรู้ แต่ถึงอย่างนั้นชายหนุ่มก็รู้ความจริงไม่หมด เขาทราบเพียงแค่ว่าอีกฝ่ายยอมทำตามหยวนซู่ตามคำสาบานเท่านั้น
     @Soup_Dumplings
     "ดูแลตัวเองด้วยนะครับ" อาเค่อในชุดเด็กหนุ่มชาวฮั่นตัวหลวมโพรกยิ้มลาชายร่างยักษ์
     @Soup_Dumplings
     "แล้วเจอกันใหม่นะคะ" ถิงเอ๋อห์โบกมือลาเว่ยเส้าเทียนเบาๆ โดยไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มคนนี้มีพระคุณมากมายต่อตัวนางมากขนาดไหน นางรู้แค่ว่าอีกฝ่ายบังเอิญไปได้ยาดีมาจากซินแสที่เก่งกาจคนหนึ่งเท่านั้น
     @Soup_Dumplings
     ทั้งสองฝ่ายจากลากัน เทียนเหมินเองก็ต้องเดินทางกลับไปยังว่านเฉิงอีกครั้งเพื่อจัดการกับกระดูกของซู่เฟยเหยา การเดินทางยังคงอีกยาวไกลแต่ก่อนอื่นคงต้องไปแจ้งข่าวเรื่องของอาเค่อให้พรรคกระยาจกทราบก่อน..





แสดงความคิดเห็น

ค่าบริการต้มน้ำ+วัตถุดิบดอกไม้หอมในการโปรยลงในอ่าง 25 ชั่ง  โพสต์ 2017-10-30 09:20

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +45 เงินตำลึง +3000 ชื่อเสียง +333 ความหิว -6 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 45 + 3000 + 333 -6 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x9999
x9999
x9999
x9999

152

กระทู้

1363

โพสต์

56หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
192128
เงินตำลึง
691299
ชื่อเสียง
214908
ความหิว
1165

ใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาอาร์เมเนียป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
21896
ความชั่ว
2829
ความโหด
6128
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2017-10-30 21:57:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เควสทำดีได้ดี พาร์ทต่อ


หลังจากหลี่หลิงนู ได้ขับม้าออกมาจากเมืองสวี่ซษง เพื่อมุ่งหน้าไปยังเมืองซานตง ที่อยู่เหนือขึ้นไปอีก จากการถามทางของคนท้องที่แล้ว...
เวลาที่ออกไปนั้นเป็นเวลาใกล้เที่ยง เธอจึงอาจจะมีเวลาเดินทางข้ามเมืองได้ประมาณ 1-2 เมือง


เธออกเดินทาง ซึ่งผ่านเมือง เฉินหลิวในตอนบ่าย แต่เดินทางผ่านเท่านั้นไม่แวะเมืองนั้น


ออกเดินทางต่อ ทางระหว่างเมืองตอนนี้ช่างยาวไกล... จนกระทั่งมาถึงเมือง เหอไน ในยามพลบค่ำ
แต่พอถามทางคนท้องถิ่น บอกว่าเมืองซานตงอยู่อีกไม่ไกล หากเดินทางคืนนี้น่าจะถึง
เธอตัดสินใจไม่แวะพักที่เมืองเหอไน ออกเดินทางต่อทันที


เดินทางอยู่นานพอควร ก้มาถึงเมืองซานตง ในเวลาเที่ยงคืน
เธอจึงเดินทางเข้ามา แวะพักในโรงเตี๊ยมตงเมิ่งเฉินกวน ก่อนอื่นนำม้าขาวของเธอเข้าไปยังโรงพักม้าใกล้ๆก่อน
โชคดีที่โรงเตี๊ยมนี้เปิดทั้งวัน เธอจึงแวะเข้าไปหาห้องพัก1ห้อง
ไหนๆก้ถึงเมืองนี้แล้ว ต้องตามหาเขาคนนั้น ซูเทียนเหมินอีกล่ะ


----
ผ่านไปจนถึงเวลารุ่งเช้า เธอตื่นขึ้นมาจากห้องพัก
ลงมายังโถวร่วมชั้นล่าง เพื่อมาหาของกินทาน
เธอสั่งน้ำชากับซาลาเปา 2-3ลูกก้พอ แค่นี้ก้ทำให้เธออิ่มได้ไปครึ่งวัน


พอถึงเวลาเช้าพอดี เธอจึงมีโอกาสได้ถามเถ้าแก่เมืองนี้หาเบาะแสของเขา ซูเทียนเหมิน
ถ้าหากพลาดไป คงยากที่จะเจอตัวเขาอีกเป็นแน่แท้


"เถ้าแก่ ข้าถามอะไรหน่อย...
เถ้าแก่รู้จัก ซูเทียนเหมิน มั้ย?"
เธอถามเถ้าแก่ไป


"ซูเทียนเหมิน ...รู้จักสิ " เถ้าแก่ตอบ


"นายท่านคนนั้นเขาพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้เอง"
เถ้าแก่บอก ราวกับว่าคำตอบนี้มันชี้ทางสว่างให้แก่เธอ


"จริงเหรอเถ้าแก่ ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนกัน?"
เธอดูตื่นเต้น หลังจากคนที่ตามหามานานในที่สุดก้เจอตัว ราว1สัปดาห์ได้
เธอก้จะจบหน้าทีนี้แล้วเสียทีหลังจากส่งมอบ ของสำคัญที่ขุนนางคนนั้นให้มา


"ทำไมเหรอแม่นาง ทำไมถึงอยากเจอเขาขนาดนั้นรึ?" เถ้าแก่สงสัยในความคิดของเธอว่าต้องการอะไรกันแน่


"เอ่อคือ... ข้ามีของสำคัญจะเอามามอบให้เขา.."
เธอหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมา
"สิ่งนี้..."


เถ้าแก่มองแล้วพยักหน้า
"อย่างนี้นี่เอง เข้าใจแล้วแม่นาง
แต่ว่าน่าจะยังหลับอยู่ รอให้ซูเทียนเหมินเขาตื่นก่อนนะ "


หลิงนูพยักหน้า อดทนรอเวลาที่เขาจะตื่นขึ้นมา


เวลาผ่านไปราม1ชม. ชายคนหนึ่งที่มีหญิงสาวข้างกายอีกคนได้เดินออกมาจากด้านในโรงเตี๊ยมซึ่งเป็นส่วนของห้องพัก
ได้เรียกเถ้าแก่ของในร้านไปพบ
แแต่เถ้าแก่ก้บอกเล่าเรื่องราวว่า มีคนต้องการมาพบ เป็นหญิงสาวนั่งอยู่ตรงนั้น บอกว่ามีของสำคัญจากขุนนางมามอบให้


เธอมองตามคนที่เถ้าแก่เข้าไปคุย หรือว่าน่าจะเป็น ซูเทียนเหมิน ที่เราตามหามากว่า 1 อาทิตย์
เจอตัวแล้วสินะ...หน้าที่จะได้จบเสียที


ชายคนดังกล่าวที่น่าจะเป็นซูเทียนเหมิน พยักหน้าให้เถ้าแก่ แล้วเดินมาหา หลี่หลิงนู คนที่ต้องการพบ
หลิงนูได้มีโอกาสคุยกับเขา เธอจึงหันมา
"เอ่อ...ท่านเองสินะ ซูเทียนเหมิน"


@KABUTO


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +30 เงินตำลึง +1100 ชื่อเสียง +333 ความหิว -6 Point +7 ย่อ เหตุผล
Admin + 30 + 1100 + 333 -6 + 7

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เซ็กเธาว์โหย่วอี้
หมวกเกราะหวังเจี้ยน
แหวนห้าสี
ชุดนักพรตซือฉง
กระดิ่งสวรรค์
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x2
x18
x6
x1
x2
x30
x2
x2
x2
x2
x660
x160
x360
x260
x160
x3
x1
x45
x9
x2
x3
x1
x2
x21
x6
x1
x1
x3
x1
x26
x2
x3
x1
x2
x60
x4
x3
x100
x210
x210
x100
x9
x10
x57
x10
x1
x5
x4
x10
x9
x4000
x150
x5
x8
x64
x121
x4
x138
x400
x151
x1400
x43
x18
x7
x1302
x161
x122
x16
x225
x25
x720
x120
x58
x1452
x120
x26
x480
x8
x1800
x19
x43
x15
x45
x8
x1402
x800
x1400
x3000
x400
x140
x17
x800
x10
x20
x8
x18
x10
x1200
x137
x54
x1600
x38
x64
x800
x14
x1
x9
x2210
x800
x9
x1302
x1400
x10
x1600
x124
x8
x117
x10
x1200
x138
x100
x1
x9
x121
x3
x1020
x3
x450
x1200
x278
x1800
x60
x1
x1500
x273
x1
x18
x30
x820
x430
x2050
x1600
x140
x2660
x19
x5
x13
x2683
x34
x9
x131
x69
x21
x1
x240
x55
x203
x2
x2050
x100
x8
x495
x182
x23
x17
x848
x163
x1061
x1220
x800
x1338
x220
x43
x284
x1400
x1075
x2830
x2092
x819
x2460
x1755
x370
x1192
x1892
x840
x1
x1480
x112
x1618
x1022
x488
x2338
x2068
x1058
x22
x159
x314
x1058
x87
x162
x724
x12
x314
x1418
x3094
x19
x783
x2
x950
x250
x902
x2960
x390
x760
x19
x258
x3
x15
x4680
x2703
x1763
x3007
x1
x2
x9999
x1
x2110
x1109
x339
x380
x58
x168
x2223
x2880
x1588
x3245
x2
x394
x625
x2655
x286
x8
x2600
x28
x98
x3
x135
x9999
x323
x95
x2274
x33
x10
x91
x90
x293
x16
x1100
x21
x7
x2065
x6047
x1368
x127
x1740
x9
x84
x19
x80
x8
x2462
x3
x20
x9
x928
x6
x2980
x1824
x1797
x13
x471
x127
x804
x2913
x2069
x1362
x2619
x2200
x1445
x1058
x2539
x186
x206
x9999
x211
x1390
x24
x1602
x1263
x1207
x29
x3268
x2648
x3008
x281
x17
x639
x369
x4
x521
x531
x880
x1017
x2131
x2823
x20
x5572
x4739
x175
x29
x3808
x2018
x4111
x2672
x680
x1399
x2554
x25
x1962
x3028
x1220
x83
x2929
x547
x1
x332
x410
x2
x1075
x716
x626
x610
x1728
x56
x1044
x1212
x104
x43
x344
x2301
x2408
x178
x75
x76
x108
x144
x402
x1098
x384
x607
x337
x87
x1095
x1254
x1600
x9999
x24
x753
x2001
x518
x91
x2035
x98
x22
x1869
x1020
x944
x915
x818
x64
x215
x7
x1637
x372
x395
x1
x1
x2697
x1

85

กระทู้

422

โพสต์

214748หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
2147463678
เงินตำลึง
2147483647
ชื่อเสียง
0
ความหิว
2147483460

ซู ซูปี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-10-30 23:01:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
PART CLXXXIII

     หลังจากที่ร่ำลากับเว่ยเส้าเทียนเรียบร้อยแล้วและกำลังจะออกเดินทางต่อไปยังว่านเฉิง อยู่ดีๆ ถิงเอ๋อห์ก็รู้ว่านางลืมของบางอย่างไว้ด้านบนจึงขอตัวไปเอา
     "อะ.. แย่แล้ว ข้าลืมของไว้ข้างบนน่ะค่ะ" ถิงเอ๋อห์ยกมือขึ้นปิดปากอย่างเพิ่งนึกขึ้นได้ แม้ว่านางจะไม่มีสัมภาระอะไรมากมายให้เตรียมมา แต่เพราะด้วยความที่เธอไม่มีของติดตัวมาจึงลืมไปว่านางมีของสำคัญที่เทียนเหมินฝากไว้ให้ป้องกันตัว นั่นก็คือ 'กริชเล่ออี้' นั่นเอง
     "ข้าก็เหมือนจะลืมของนะครับ เดี๋ยวขอขึ้นไปเอาด้วย" อาเค่อสำรวจตัวเองในชุดชาวฮั่นอย่างไม่ชินแล้วก็ลืมไปว่าตนเองมีของที่ลืมไว้เช่นกัน
     "อืม งั้นพวกเจ้าขึ้นไปเอาของแล้วกัน ข้าจะเอาของไปเก็บที่ม้าก่อน" เทียนเหมินบอกกับเด็กทั้งสองก่อนที่ตนเองจะยกกระเป๋าสัมภาระไปวางบนหลังอาชาสีหมอกที่อยู่ในคอกม้าของโรงเตี๊ยมโดยมีเจ้าขาวตามไปด้วย
     "ค่ะ" "ครับ" ถิงเอ๋อห์และอาเค่อตอบรับพร้อมกันก่อนจะรีบเอาของที่ลืมไว้ชั้นบนก่อนที่เสี่ยวเอ๋อห์จะเข้าไปทำความสะอาดให้แขกคนอื่นเข้าพักต่อ
     เทียนเหมินจัดของอยู่สักพักรวมถึงเอาน้ำและอาหารให้ม้าด้วย ตลอดเวลาที่อยู่ที่ซานตงสองสามวันนี้เขาเองก็ลืมมาดูแลมันไปเสียสนิท แต่ก็น่าจะกินอิ่มดีเพราะว่าเจ้าม้าดูไม่อิดโรยแต่อย่างใด "ข้าต้องตั้งชื่อให้เจ้าด้วยไหม?" เขามองไปทางม้าที่กินหญ้าแล้วยกมือขึ้นลูบคอยาวๆ ของมัน "กิเลนเป็นไง หึ" แม้อาจจะแปลกไปหน่อยที่ม้าชื่อกิเล