ดู: 590|ตอบกลับ: 5

{ ทุ่งหญ้าตอนใต้ } หุบเขาสืออิง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-10-2 23:26:28 |โหมดอ่าน





หุบเขาสืออิง

{ ทุ่งหญ้ำตอนใต้ }







【หุบเขาสืออิง】
ชั้นหินอ่อนสลับลาย ลอดคูหาลับแล
หุบเขาตอนใต้ของทุ่งหญ้าสุดเขตแดนฮั่น ในอดีตเคยถูกใช้
เป็นที่ตั้งของค่ายทหารในคราวจอมทัพเว่ยชิง ออกศึกกับชงหนู
ทว่าในตอนนี้เวลาผ่านไปบ้านเมืงอสงบสุข มันได้กลายเป็นสถานที่
ขุนเขาเขียวชอุ่ม อุดมด้วยสัตว์หายากนานาชนิด
มีข่าวลือถึง กวางหิมะ ที่หลายร้อยปีจะได้พบสักตัวหนึ่ง
ทว่าเจ้ากวางพวกนี้เฉลียวฉลาดมากแทบไม่ยอมปรากฎตัว








61

กระทู้

543

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
729
เงินตำลึง
1156
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
346

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
141
ความชั่ว
0
ความโหด
94
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-10-11 15:10:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2017-10-11 18:07

- เควสส่งอาหาร -
เข้าร่วมศึก 1
     หลังจากชายหนุ่ม เข้าพักในค่ายทหารอย่างดี ยูตะค่อยๆ เอนตัวลงนอนในที่พักของทหารก่อนที่จะหลับตางีบ เพื่อพักทั้งกายทั้งใจจากเรื่องตื่นเต้นที่เกิดขึ้น ลงอีกครั้ง
     และแล้วเวลาก็ล่วงเลยผ่านไปจนถึงช่วงเกือบเย็นๆ ชายหนุ่มก็ค่อยๆ ลืมตาตื่นชึ้นอย่างสบายใจ เขาเริ่มลุกขึ้นจากเตียงและยื่ดเส้นยืดสายเล็กน้อย แล้วเขาก็พบว่าแผลที่เขาอยู่นั้นเกือบจะหายสนิทแล้ว เหลือแค่ร่องรอยเพียงเล็กน้อยซึ่งไม่เป็นปัญหาในการ ออกแรงอีกต่อไป
     ในตอนนั้นเองนายพลฮั่วก็เดินลงหาชายหนุ่มแล้วกล่าวขึ้นกับเขา
     "ขอบคุณเจ้ามากที่นำขนมกุ้ยฮวาของเสด็จป้ามาให้ ทหารและทุกคนมีขวัญกำลังใจกันมากขึ้นเลยล่ะ" เขาเริ่มกล่าวขอบคุณ
    "โอ้ หามิได้ครับ เมือเทียบท่านที่ช่วยชีวิตผมไว้แล้วนั้นเป็นเรื่องที่เล็กน้อยมาก" ชายหนุ่มกล่าวปัดกลับไป
     "เรื่องนั้นไม่ต้องขอบคุณหรอก ข้าแค่ทำตามหน้าที่นะ อ้อ ส่วนนี่ท่านอาฝากมาให้เจ้า ขนมเสด็จป้าน่ะอร่อยที่สุดเลยนะ " แล้วนายพลฮั่วก็เปรียนเรื่องคุย พร้อมกับส่งกล้องขนมให้ชายหนุ่ม
     "โอ้ว! ขอบคุณมากครับ" ชายหนุ่มเห็นดังนั้นก็รีบรับกล่องขนมนั้นมา
     "เป็นยังไงบ้างระหว่างการเดินทางมาที่นี่" แล้วนายพลฮั่วก็ถามต่อ
    "ก็ดีครับ ไม่ลำบากอย่างที่คิด คุยนกบ้างอะไรบ้าง ถ้าไม่นับว่าเกือบโดนจับตัวไปละก็ ฮะฮะฮะ" ชายหนุ่มกล่าวออกมาแล้วก็หัวเราะให้กับ เรื่องตลกร้ายของตัวเอง
     "คุยกับนกงั้นรึ เจ้านี่เป็นตลกดีนะ"
    "ก็ช่วยไม่ได้นิครับ ระหว่างทางมันไม่ใครให้คุยด้วย"
     "ถ้าเหตุใดเจ้าไม่หาเพื่อนร่วมทางละ"
     "ผมชอบเดินทางคนเดียวนะครับ มันสะดวกกว่าในหลายๆ เรื่อง"
     "อย่างงั้นสินะ แล้วจะเอาอย่างไรต่อไปต่อจากนี่"
     "ผมกำลังจะพูดพอดีเลยครับ ว่าสักรุ่งสางวันพรุ่งนี่ผมจะขอตัวเดินทางกลับไปแดนใต้"
     "อ้อ อย่างงั้นสินะ ขอให้เจ้าโชคดีในการเดินทางละ"
     "ครับผม"
     
     แล้วหลังจากที่ทั้งคู่เสร็จสิ้นบทสนทนากัน ชายหนุ่มก็ขอแยกตัวออกมาเก็บแพ็คสัมภาระของเขา ดูเหมือนว่าพอส่งขนมแล้วกระเป๋าของจะเบาลงเยอะเลยที่เดียว แต่ระหว่างนั้นเองอยู่ก็มีเสียงแตรก็ดังขึ้น พร้อมกับนายพลฮั่วก็เดินลงมาอีกครั้ง
    "เกิดอะไรขึ้นหรอครับ" ชายหนุ่มเป็นชิงถามขึ้นก่อน
    "ข้าศึกบุก เจ้าอย่างพึงขึ้นไปตอนเลยนะ ข้าเกรงว่าจะเป็นอันตราย" นายพลฮั่วตอบกลับมาพร้อมกับเตือนยูตะ
    "หะ จะให้ผมอยู่เฉยๆ ได้ยังไง ให้ผมร่วมสู้ศึกนี่ด้วยเถอะ" แล้วยูตะก็อาสาช่วยรบด้วย พร้อมกับหยิบขวานเงินของเขาขึ้นมา    "ถ้าเจ้าพูดอย่างงั้นละก็ ตามข้ามา" นายพลฮั่วบอกชายหนุ่มก่อนที่จะอกกไปนอกกระโจม
    ชายหนุ่มได้แต่พยักหน้าตาม ก่อนที่จะเดินตามออกไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาออกไปยูตะก็เห็นชายในชุดเกราะเต็มยศ ผ้าคลุมสีแดงโบกสะพัดบนหลังม้าสีน้ำตาลแดงตัวใหญ่ กับกองทหารจำนวนนึงมุ่งออกไปหน้าค่าย
     "เอาละ เจ้าเองก็ตามข้ามาให้ดีๆ ละ" นายพลฮั่วบอกชายหนุ่มอีกครั้ง ก่อนที่จะมุ่งหน้าออกไปยีงด่านหน้าค่ายด้วย
     ชายหนุ่มก็ไม่รีรอที่จะตามนายพลฮั่วออกไป เมื่อเขาออกไปนั้นเขาก็เห็นทหารม่อเป่ยที่บุกมา มีกว่า 10000 คน ส่วนกองทัพราชสำนักที่ตั่งรับนั้นมีเพียง 9000 กว่าคน
     (อึก.....) ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถบรรยายได้ขณะเขาตามนายพลฮั่วออกไป จะว่าเขาตื่นเต้นมั้ยก็ไม่ใช้ จะว่าเขากลัวมั้ยก็ไม่ใช้ เขารู้เพียงว่านี่เป็นศึกแรกของเขาที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วอย่างที่เขาไม่ทันตั่งตัว
     เมื่อเขามาถึงก็ปรากฏทัพหน้าของกองทัพราชสำนักได้เข้าปะทะเข้ากับทหารม่อเป่ยที่บุกมาแล้ว นายพลฮั่วที่เห็นดังนั้นก็ไม่รีรอที่จะควบม้า เข้าไปสมทบทันที พร้อมกับทหารม่อเป่ยคนอื่นๆ ที่วิ่งเข้ามา
     และแล้วการต่อสู้ของชายหนุ่มก็เริ่มต้นขึ้น อย่างที่เขาไม่ทันตั่งตัว

     "ย้าาาาาาาาาาาาาาาาา" เสียงของทหารม่อเป่ยวิ่งเข้ามาลงดาบที่เขา
     ยูตะที่เห็นดังนั้น เขาก็ยกขวาน ขึ้นป้องกันตั่งรับ
    เคร้ง! เสียงกระทบกันของอาวุธดังขึ้น
    "ย้ากกก" เสียงยูตะดังขึ้นก่อนที่จะ  โยกขวานลงไปทางด้านขวา และเกี่ยวดาบของทหารม่อเป่ยลง  ก่อนที่จะตวัดขวานกลับขึ้นไปซ้ายบนอย่างแรง คมของขวานนั้นลากผ่านตัวทหารม่อเป่ยไป
     "อ้าาาาาาาาาาา" ทหารม่อเป่ยส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวดก่อนที่จะกระเด็นหงายไปตามแรงขวานและล้มลง
     "ขอโทษนะครับผู้จัดการ ผมคงรักษาสัญญาไม่ได้แล้วละ....." ชายหนุ่มกล่าวพึงพัมกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่หันกลับไปเข้าร่วมตะลุมบอนในสงคราม
     ฉัว! ฉับ!! ผลัก!!! เมื่อเริ่มรายแรกแล้วก็ย่อมมีรายต่อไปหลังจากการต่อสู้ผ่านไปหลายชั่วโมง ทหารม่อเป่ยคนแล้วคนเล่าที่ถูกยูตะสังหารไป  จนชายหนุ่มเลิกนับไปแล้วว่าเขานั้นสังหารไปกี่คนกันแน่ จากเริ่มแรกที่เขารู้สึกว่าการสังหารผู้ใดนั้นต้องเป็นทางเลือกสุดท้ายจริงๆ แต่พอมาอยู่ในสงครามแล้ว นั้นก็ไม่ใช้สิ่งที่ต้องคิดอีกต่อไป
     "ขอโทษด้วย" ชายหนุ่มกล่าวขึ้นเบาๆ ก่อนที่จะดึงขวานขึ้นมาจากทหารม่อเป่ยที่นอนแน่นิ่งไปแล้ว
     "แกนะ แก!" ทหารม่อเป่ยอีกคนวิ่งเข้ามาโจมตีชายหนุ่มหมายจะล้างให้ กับเพื่อนของเขา
     ฟุบ! ดาบนั้นก็โจมตีโดนแต่อากาศ และความว่างเปล่า เพราะว่าชายหนุ่มนั้นได้เอียวตัวหลบออกด้านข้าง ก่อนที่จะก้มตัวลง และฟาดขวานลงไปที่ขาของ ทหารม่อเป่ยคนนั้น
     "อ้าาาาาาา" ทหารม่อเป่ยคนนั้นร้องขึ้น ก่อนที่ล้มลงไป
     ชายหนุ่มที่เห็นดังนั้นก็ค่อยเดินๆ เข้าไปหาทหารม่อเป่ยที่ไร้ทางสู้คนนั้น
     "อะ อย่า....อย่านะ!" ทหารม่อเป่ยที่ไร้ทางสู้ พยายามตะเกียกตะกายหนีไปกับพื้นอย่างน่าเวทนา
     ".........."  ชายหนุ่มเดินตามทหารคนนั้นไปอย่างเงียบๆ ก่อนที่ยกขวานในมือของเขาขึ้น
     "ได้โปรด ช่วยไว้ชี---- ฉัว!! " ยังมิทันที่ทหารม่อเป่ยคนนั้นจะพูดจบ ชายหนุ่มก็จามขวานลงไปที่กลางใบหน้าของนายทหารนั้นสุดแรง จนเลือดขึ้นมาติดที่ไปหน้าของเขา
    "................" ชายหนุ่มยังคงนิ่งเงียบ ก่อนที่เช็ดเลือดออกจากใบหน้าของเขาด้วยนิ้วหัวแม่มือช้าๆ ก่อนที่จะมองไปรอบๆ พบว่าทหารของกองทัพราชสำนักนั้นได้เปรียบการต่อสู้ขึ้นมา และเริ่มเป็นฝ่ายไล้ต้อนทหารม่อเป่ยกลับไป เมื่อดูจากสายตาแล้วเขาก็พบว่าทหารม่อเป่ยนั้นเหลือจำนวนไม่มากแล้ว และเริ่มที่จะล่าถอยหนีตายกันไป
     นายพลฮั่วที่เห็นดังนั้น จึงทำนำกองทหารม้าของเขา 800 นายบุกทะลวงไล่ตามไป และก็มีนายทหารคนนึงขี่ม้าเข้ามาใกล้ๆเข้าและกล่าวขึ้น
     "ขึ้นมา! เราจะไล่ตามพวกมันไป!" นายทหารคนนั้นกล่าวขึ้นก่อนที่ดึงชายหนุ่มขึ้นไปซ้อนม้า และไล่ตามไป....
@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +100 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 100 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

61

กระทู้

543

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
729
เงินตำลึง
1156
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
346

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
141
ความชั่ว
0
ความโหด
94
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-10-11 22:09:32 | ดูโพสต์ทั้งหมด
- เควสส่งอาหาร -
เดินทางกลับ 1
     ระหว่างทางเดินทางกลับมาค่ายทหารนั้น ทัพของนายพลฮั่ว ก็ได้พบกับทัพใหญ่แม่ทัพเว่ยชิงที่ออกมาตามหา หลังจากที่ทั้งสองทัพรวมกัน ก็ได้เดินทางกลับไปยังค่ายในที่สุด
     เมื่อเดินกลับมาถึงค่ายแล้วนั้น ชายหนุ่มก็ได้นั่งพักลงอย่างเหนื่อยอ่อน และเริ่มดื่มน้ำดื่มท่าอย่างหิวกระหายยิ่ง ก่อนที่จะเดินไปล้างคราบเลือดที่ติดอยู่ที่มือเขา รวมถึงใบหน้าด้วย ก่อนที่จะล้างอาวุธต่อไป ระหว่างที่ล้างอาวุธไปนั้นชายหนุ่มก็ครุ่นคิดถึงเรื่องที่เขาทำลงไปว่านั้นถูกต้องรึเปล่านะ เขาเริ่มหาคำตอบให้ตัวเองว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับเรื่องที่ได้ทำลงไป
     แต่แล้วแม่ทัพเว่ยกับนายพลฮั่วที่แยกตัวออกไปคุยกันสองคนก่อนหน้านี่นั้น ก็เดินกลับกลับมาพร้อมกับประกาศขึ้นต่อทหารทั้งหมดว่า
     "คืนนี้เราจะเดินทัพกลับฉางอันกัน! ดูท่าพวกชงหนูจะไม่กล้ารุกรานต้าฮั่นเราอีกนาน!"
     สิ้นสุดเสียงกล่าวพวกเขา พวกทหารก็ต่างร้องโอ่ออกมาด้วยความดีใจ ที่จะได้กลับบ้านกันเสียที่ แต่นั้นอาจจะไม่รวมไปถึงยูตะด้วยที่กำลังยืนอยู่อย่างเงียบๆ โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าภายใจของเขานั้นคิดอะไรอยู่กันแน่
     
     ระหว่างก่อนที่จะออกเดินทางนั้นชายหนุ่มก็ได้แพ็กสัมถาระ ของตนเองอย่างขะมักเขม้นนายพลฮั่ว ก็เดินเข้ามาหาเขา
    "มีอะไรอย่างงั้นหรอครับ" ชายหนุ่มชิงถามขึ้นก่อนตามเคย
     "ข้าจะมาบอกว่ามาเดินทางถึง เขตเมืองแล้ว เจ้าอย่างพึงแยกตัวออกไปละ มาฉางอันด้วยกันก่อน"
    "ก็ไม่มีปัญหานะครับ เกิดอะไรขึ้นอย่างงั้นหรอ"
     "การรบที่ผ่านมาเจ้าทำได้ดีมาก เจ้าสมควรได้รับรางวัล" นายพลฮั่วกล่าวพร้อมกับเดินมาตบไหล่ยูตะ ก่อนที่จะเดินจากออกไป

     เมื่อถึงเวลาใกล้พระอาทิตย์ตกดินพวกเขาก็เริ่มเดินทางกลับไปยังฉางอันในที่สุด

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -8 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -8 + 3

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

1034

กระทู้

3771

โพสต์

62หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
834908
เงินตำลึง
203506
ชื่อเสียง
220668
ความหิว
1876

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
17901
ความชั่ว
8289
ความโหด
33795
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-2-12 21:55:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
หน้ากากยักษ์ม่วง
มุกอัคคี
เซ็กเธาว์
ธนูเจย์วิน
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x4
x1
x10
x20
x40
x25
x30
x20
x90
x9
x5
x9
x1
x1
x6
x3
x8
x1
x18
x205
x40
x2
x13
x1012
x2
x150
x1
x5
x4
x2
x5
x41
x1
x699
x1
x1
x3
x145
x1
x2
x1
x25
x5
x2
x4
x1
x290
x50
x5
x15
x36
x11
x2
x7
x5
x880
x3
x3334
x52
x88
x110
x100
x360
x2
x18
x165
x1
x120
x500
x500
x1826
x55
x70
x31
x1615
x9999
x8
x9
x41
x4
x690
x4
x4
x16
x2
x36
x2
x30
x144
x5
x695
x203
x620
x780
x77
x9999
x46
x630
x952
x126
x2090
x51
x390
x537
x485
x854
x100
x4
x1768
x404
x3999
x434
x51
x828
x1843
x1755
x205
x4167
x58
x580
x392
x814
x223
x104
x140
x180
x3
x6
x1
x1000
x76
x35
x1890
x120
x1
x189
x4
x9999
x918
x2
x20
x234
x1413
x4200
x3837
x7
x2534
x1200
x188
x486
x9999
x899
x251
x1
x330
x618
x2270
x264
x50
x10
x2
x7
x7
x14
x21
x9
x98
x6329
x77
x6335
x199
x12
x4195
x9
x5
x3212
x6
x9
x571
x199
x7
x9
x101
x15
x6
x212
x1715
x6
x16
x75
x462
x60
x4
x105
x5
x13
x5
x138
x2
x3
x1
x1478
x500
x115
x5239
x402
x285
x2642
x1906
x7781
x9
x2
x224
x3293
x5250
x910
x965
x7
x274
x802
x90
x300
x50
x556
x2000
x9999
x11
x2103
x9999
x9999
x2227
x1040
x389
x67
x1110
x1
x1418
x30
x1927
x1012
x234
x1
x256
x500
x707
x201
x847
x1673
x1875
x2405
x9999
x2154
x2852
x1239
x3002
x311
x1941
x2284
x1722
x408
x43
x1
x30
x1759
x1463
x63
x1
x7565
x4819
x67
x9999
x120
x273
x438
x1922
x61
x1769
x232
x301
x58
x252
x188
x8
x70
x31
x9999
x33
x400
x1586
x152
x41
x268
x30
x1
x345
x9999
x2510
x800
x70
x60
x10
x131
x9999
x110
x5570
x111
x713
x176
x2

1034

กระทู้

3771

โพสต์

62หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
834908
เงินตำลึง
203506
ชื่อเสียง
220668
ความหิว
1876

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
17901
ความชั่ว
8289
ความโหด
33795
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-2-12 22:14:57 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-2-13 13:11

{ สัญญาจ้างเซียงผิง : กวางจ๋าอย่าทรมาน 4 }
หลิงหลาน :: วางผักชีล่อกวาง
อี้เฟย :: มันไม่กินเราก็กิน

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

         เพื่อการตามหากวางขาวที่งดงามในป่าใหญ่ หลิงหลานเดินทางจากเซียงผิงขึ้นด่านซันไห่กวน นับเป็นอีกครั้งที่นางได้มีโอกาสสัมผัสวิถีชีวิตของชาวบ้านรอบกำแพง ผู้คนส่วนมากในฤดูหนาวเข้าป่าล่าสัตว์ นำวัตถุดิบที่ได้มาทำเครื่องนุ่งห่มและยารักษาโรค การเก็บของป่ายังมีให้เห็นอย่างสมุนไพรบางชนิดที่ขึ้นเฉพาะหน้า ร่างแบบบางออกเดินสำรวจตรวจตรา โดยมีองค์รักษ์ผมทองกึ่งผู้คุ้มครองคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง

        ในย่านการค้าดรุณีเน่งน้อยยืนเลือกใจด้ายหลากสีสันที่พันผมกัน วูบหนึ่งนางนึกถึงเรื่องราวครั้งยังอยู่ในตำหนักไถหนัน… เขาคนนั้นเลือกสีแดงและสีขาวเพื่อใช้ถักเชือกสานใจ สองสีเกี่ยวกระหวัดชิดใกล้ไม่แยกจาก สื่อถึงเจตนารมณ์อันลึกซึ้งในครั้งอดีต ทว่าเวลาผ่านไป… ความลึกซึ้งเปรี้ยบเสมือนยาพิษร้ายแรงเด็ดปีกผีเสื้อสีเงินที่บอบบางจนแทบจะแดดิ้นตาย

       ในลำคอของนางรุ้สึกขมปร่าขึ้นมาอีกหน อาศัยจังหวะที่ชายหนุ่มผมทองไม่ทันเห็น หยิบก้อนน้ำตาลเข้าปาก รสฝ่ายแผ่ไปทั่วปลายลิ้น.. นางกลืนความขมขื่นลงไปอย่างช้าๆ นางพยายามทำเสียงให้เรียบเรื่อยแล้วเอ่ยว่า

         “ฟังว่าหากจะล่อลวงสัตว์พิเศษต้องใช้เชือกถักรวมใจดึงดูดให้มันเข้ามาเล่นด้วยนะเจ้าคะ”

        เซวียนหยวนอี้เฟยจ่างเงินค่าผักชีก่อนหันมายิ้มให้ “มีเรื่องเช่นนั้นด้วยหรือ....? ลองดูก่อนไม่เสียหายซื้อไปเผื่อสักหลายอันสิ”

        ตั้งแต่อยู่ในย่านการค้าคนทั้งสองก็ออกหาซื้อวัตถุดิบ สมุนไพรจำนวนมากเพื่อหาทางดึงดูดความสนใจของกวางหิมะในสัญญาจ้างตัวนั้น พวกเขาหอบหิ้วข้าวของจำนวนไม่น้อยออกเดินทางกันต่อ ผ่านท้องทุ่งหญ้าในฤดูหนาวลำธารเย็นเฉียบ ต้นหญ้าสีอ่อนบางลู่กระแสลมเหนือพัดพลิ้ว ฝีเท้าของพยัคฆ์หงลู่ทั้งรวดเร็วและเรียบเรื่อย วิ่งทางขรุขระแทบไม่สะเทือน หลิงหลานฟุบหมอบลงนอนแนบกับแผงคอนุ่มแล้วสัปหงกเจียนจะหลับไปหลายหน ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงซากของค่ายทหารที่ถูกทิ้งร้างในหุบเขา

       ก่อนมายังไม่ทันได้ถามชื่ออหุบเขา หลิงหลานเพียงหวังว่าพวกตนเดินทางกลับถูก

        ทิศทางนำพวกเขามายังป่าลึกอากาศเริ่มเย็นลงทีละน้อย หลิงหลานแม้จะหนาวสั่นในทีแรกออกเดินทางติดต่อกันมาตอนนี้ เหงื่อออกกลิ่นหอมหวานอ่อนๆ เจือกลิ่นขุนเขาน้ำแข็งที่ร่มรื่นและเย็นจนจมูกสั่นในเวลาเดียวกัน ทั้งคณะยังมิได้มีอะไรตกถึงท้องเหล่าบุรุษที่ล่าได้นำอาวุธติดตัวมานิดหน่อย พวกเขากำหนดเขตล่าหลิงหลานนั่งก่อไฟบนขอนไม้… ลมแรงพื้นมีหิมะไฟติดยากเหลือเกินผลสุดท้ายเป็นฝีมือของชายหนุ่มผมทองอยู่ดี เซวียนหยวนอี้เฟยล่าไก่ฟ้ามาได้หลิงหลานก็นำพริกไทออกมาจับเด็ดขนแล้วทาเกลือ หน้าที่ประกอบอาหารอย่างง่ายๆ ตกเป็นของแม่ครัวสาว

          “ดูเหมือนมีร่องรอยของมูลและกีบเท้ากวางอยู่จริงๆ เพียงแต่ยากจะระบุได้ว่าแตกต่างจากกวางปกติอย่างไร” เซวียนหยวนอี้เฟยดึงส่วนน่องออกให้แก่หญฺงสาว ส่วนตัวเขากินส่วนปีก ไก่ฟ้าย่างหอมกรุ่นหนังกรอบกำลังดี หลิงหลานมีความเป็นแม่ศรีเรือนอยุ่มากโดยเฉพาะเรื่องอาหารการกิน ระหว่างเดินขึ้นหุบเขาบุรุษผมทองพบร่องรอบเท้ากวางเป็นแฉกสองกีบ “แต่ก็ไม่แน่… เจ้าพวกกวางในหุบเขาอาจมีจ่าฝูง และจ่าฝูงเป้นไปได้ว่าคือตัวที่พวกเราตามหาอยู่”

         “เอ่… ท่านรุ้ละเอียดเพียงนี้เชียวหรือเจ้าคะ งั้นพวกเราควรทำอย่างไรกันดีเพื่อล่อเจ้าตัวนี้ออกมา?”

         ชายหนุ่มมองแก้มเนียนขยับยุกหยิกเพราะเคี้ยวอาหาร คันมือจนอยากเข้าไปจับยืดแต่ก็ฝืนไว้ “ข้าพอจะทำรอกดักกวางเป็น… ของที่พวกเราเตรียมมาใช้เป็นเหยื่อล่อได้หากเจ้าอิ่มแล้วก็ตามมาเถอะ”

         ระหว่างพวกเขาออกสำรวจเส้นทางเข้าไปในป่าลึก ได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบา ทั้งคู่โคจรลมปราณก้าวไร้เสียงย่องตามไป ทว่าน่าเสียดายเป็นเพียงกวางดาวธรรมดา “ดูท่าคงต้องวางหลุมพรางดักแล้วล่ะ”

         หลิงหลานเหมืนอมไม่ค่อยเห็นด้วยวางหลุมพรางสัตว์ป่ารักชีวิตยิ่งกว่าคน ถูกมนุษย์ทำร้ายคงไม่ยอมให้จับตัวง่ายๆ แน่ ดีไม่ดีมันอาจบาดเจ็บอีก “พวกเราแค่ต้องการเจ้าตัวนี้เป็นๆ ลองคุยด้วยก็ได้นะเจ้าคะ ท่านหาวิธีล่อออกมาก็พอ” หลิงหลานไม่ได้บอกเขาว่านางคุยภาษาสัตว์ได้ตั้งแต่สวมปลอกคอหนาม… พวกเขาเริ่มวางของตามกิ่งไม้อย่างเชือกถักรวมใจที่สีสันโดดเด่น ทุกสิบก้าวคือโสมล้ำค่า หรือสมุนไพรเลิศสรรพคุณชวนทาน น้ำแร่จากน้ำพุร้อนทั้งหวานและบริสุทธิ์สดชื่น เซวียนหยวนอี้เฟยนำหญ้าน้ำค้างจากย่ามวางเป็นแนวยาวมายังโพรงไม้ที่ทั้งสองใช้ซ่อนตัวอยู่

       “เพชรอีกสักหลายเม็ด… เผื่อเจ้าตัวนี้ชอบสิ่งแวววาวนะเจ้าคะ” หลิงหลานนำเพชรขาวออกมาหย่อนตามทุกยี่สิบก้าว กลิ่นผักชีและใบชาที่โปรยไว้ช่วยให้พวกสัตว์ตื่นตัวพอสมควร ร่างบางนั่งอยู่ในโพรงไม้กระพริบตาและเฝ้าคอยว่าเจ้าตัวนั้นจะมาหรือเปล่า นั่งอยู่ร่วมสามเค่อจนนางเริ่มง่วง ตอนนั้นไม่ทราบสตรีผมเงินคิดอย่างไร.. บางทีถ้านางคุยกับสัตว์ได้ ลองร้องเพลงเรียกเจ้ากวางดูดีไหมนะ? เซวียนหยวนอี้เฟยอยู่ด้านข้างกังวลว่าอีกฝ่ายจะหนาวกำลังนำเสื้อคลุมมาห่อตัวให้ จังหวะนั้นใบหน้าหวานเงยขึ้นแล้วหลับตาลง เผยอริมฝีปากสีระเรื่อเริ่มร้องเพลงเสียงแผ่วพลิ้ว


“หากท่านเป็นสายลมเหนือผิวน้ำ
ข้าเฝ้าตามดั่งบัวกลางสายลมนั้น
พบกัน คิดถึงกัน ไม่รู้หาย”

        เพียงแค่ได้ยินบทเพลงนี้อีกครั้งในรอบห้าปี บุรุษผมทองชะงักนิ่งงันไป “หลาน….นี่เจ้า??”

        เสียงหวานยังคงขับคลอเคล้าไปกับสายลมสักพักหนึ่งก็ปลดปิ่นปักผมลงมาออกเดินไปนั่งยังบริเวณขอนไม้ริมลานหญ้า ทำนองหวานซึ้งทว่าโหยอาลัย ดุจสตรีผู้หนึ่งตัดพ้อต่อชายคนรักที่ทอดทิ้งตน มือคู่เรียวของนางเริ่มสางผมแล้วหยิบหวี่ไม้ท้อขึ้นมา ความเก่านี้...ก็คือหวีเล่มเดียวกันกับที่เคยใช้สางให้บุรุษในดวงใจอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

“หากท่านเป็นเมฆาบนเวหา
ข้าเป็นดั่งนภากลางเดินฉาย
รักกัน ทนุถนอมกัน ไม่รู้หน่าย”


       ‘นางขับขานบทเพลงนี้ขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อที่จะดึงดูดความสนใจของกวางตัวนั้นหรือ?’ บุรุษผมทองขมวดคิ้วอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก ดวงตาคู่ใสสีอำพันทั้งอาวรณ์และหม่นเศร้า เขาคาดเดาจิตใจของสตรีตรงหน้าไม่ออก ทั้งที่รุ้ว่าบทเพลงนี้...ก็คือบทเพลงที่นางขับร้องให้เขาฟังที่ชายหาดหนแรก ทั้งยังเป็นบทเพลงอำลาที่เคยร่วมบรรเลงกับตน

       ขับขานเพื่อดึงดูดความสนใจกวางหิมะ ทว่าส่วนหนึ่งในใจของกวางทองตัวนี้ก็สั่นไหวไปด้วยเช่นกัน

       ผ่านดุสายลมสั่นไหวชั่ววูบเสียงขับขานล่องลอยตามลม ดึงดูดสิ่งมีชีวิตแห่งขุนเขาปรากฎขึ้น มันไล่เคี้ยวผักชีตามทาง เข้ามาใกล้พวกเขาทีละก้าวๆ เซวียนหยวนอี้เฟยลืมที่จะขยับไม่ทราบว่าต้องมนต์เสียงพราย หรือตกตะลึงในความงดงามของกวางตรงหน้า ทั้งตัวมันขาวราวกับหิมะบนแขนงเขาที่แตกกิ่งก้านสง่างาม มีเหล่านกขมิ้นเหลือครอบครัวหนึ่งเกาะอยู่ขับขานจิ้บๆ ตามการขับร้องของหญิงสาว เมื่อเจ้ากวางเข้าใกล้เชือกถักมันก็เอาจมูกดุนดันเชือกสีสด หันมาเห็นหญิงสาวผู้ขับร้องจ้องตาปริบ หลิงหลานเห็นเจ้าตัวนี้ไม่กลัวนางก็ค่อยๆ วางมือลงบนแขนงเขา ลูบไล้ลงศีรษะกวาง

        "ไปด้วยกันไหม? ข้างนอกยังมีของอร่อยให้กินอีกเยอะเลยนะจ้ะ..."

       กวางเอียงคอเหมือนกำลังคิด มันเห็นสตรีผู้นี้มีผมสีเงินค่อนข้างแปลกตา คล้ายกับสีขนของมันแต่เข้มกว่าจึงพยักหน้า

       "น่ารักจริงๆ แต่ก่อนอื่นช่วยไปเป็นนายแบบให้แฟนคลับของเจ้าก่อนนะจ้ะ? เขาอยากวาดภาพเจ้ามากเลย ไม่ต้องห่วงนะ...ไปกับพวกเราไม่มีใครทำร้ายเจ้าหรอกรับรองได้"

        เจ้ากวางหิมะเหลือบมองชายหนุ่มผมทอง เซวียนหยวนอี้เฟยคลี่รอยยิ้มอบอุ่น... อาจเป็นเพราะคนทั้งสองดูเหมือนจะปลอดภัยเจ้ากวางจึงพยักหน้าตกลงแล้วเดินตามทั้งคู่ลงจากหุบเขา

(รีโนเวทด้านบน)
ส่งของ
(1) ใบชา 400 ใบ
(2) บัวหิมะ 2 อัน
(3) โสม 1 อัน
(4) ผักชี 300 อัน
(5) ซุปเต้าหู้ 1 ถ้วย
(6) น้ำแร่ 600 กระบอก
(7) หญ้าน้ำค้าง 999 ต้น
(8) เพชร 8 เม็ด
(9) เชือกถักรวมใจ 8 เส้น
จับกวางหิมะ

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +15 คุณธรรม +10 ความชั่ว +2 ความโหด โพสต์ 2019-2-13 02:01

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -64 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -64 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
หน้ากากยักษ์ม่วง
มุกอัคคี
เซ็กเธาว์
ธนูเจย์วิน
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x4
x1
x10
x20
x40
x25
x30
x20
x90
x9
x5
x9
x1
x1
x6
x3
x8
x1
x18
x205
x40
x2
x13
x1012
x2
x150
x1
x5
x4
x2
x5
x41
x1
x699
x1
x1
x3
x145
x1
x2
x1
x25
x5
x2
x4
x1
x290
x50
x5
x15
x36
x11
x2
x7
x5
x880
x3
x3334
x52
x88
x110
x100
x360
x2
x18
x165
x1
x120
x500
x500
x1826
x55
x70
x31
x1615
x9999
x8
x9
x41
x4
x690
x4
x4
x16
x2
x36
x2
x30
x144
x5
x695
x203
x620